van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


Posts tonen met het label Sexy Men. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sexy Men. Alle posts tonen

dinsdag 30 september 2014

Over Japanse en Koreaanse mannen

In mijn top zoveel van sexy men zijn de Aziaten totaal ondergesneeuwd. Wat onvergeeflijk is. Een kleine rechtzetting.

My not so guilty pleasure, my nummer 1 voor the moment: Ryosuke Yamada!


Gosh, wat is hij sexy! Ryosuke kan zingen, dansen, acteren, charmeren en heel erg cute zijn. Kawaii! Kijk vooral naar dat expressief gezichtje.

 
Dan verder in niet willekeurige volgorde.

Kim Jaejoong.

 
Foto zegt voldoende. Wordt in China, Zuid-Korea en Japan als most handsome beschouwd. We zien best waarom.

Kamui Gakuto:


In de categorie like unreal handsome.


Jin Akanishi.


En ook hier zegt de foto alles. Ik heb een zwak voor Japanse en Zuid-Koreaanse mannen en dat gaat vaak ook om stijl, waar deze Jin er te over van heeft.

Fujiki Naohito.

 De eerste Japanse acteur wiens naam ik bewust ging opzoeken.


 Masaki Okada



Takumi Saitoh

 
Oh Ji Ho




Ryeowook



Jun Matsumoto


Haruma Miura


Kai



vrijdag 18 april 2014

Pharrell Williams is so sexy!!!

Ik kan me herinneren, vorig decennia, dat The Neptunes the biggest producers thing waren. Chad Hugo en Pharrell Williams. Ze hingen rond alle coole people in the bussiness maar zelf bleven ze zoiets aandoenlijk behouden, iets scoutsboyachtig of gewoon plain nerd. Toeval of niet, N.E.R.D. werd de naam van hun eigen band en hun debuutalbum was de bomb! Ondanks de onsubtiele graphic clip van Lapdance en de verder weinig onschuldige popsongs bleven het onschuldige boys. Het eeuwige skateboard en de coole BMX-fietsen zullen daar wel voor iets tussenzitten. Pharrell leek een verre uitloper van wat hip was in de 90's: skateboard en BMX.
Rond die tijd kwam Kanye West ook uit met z'n briljante debuutalbum en ook hij leek aanvankelijk een nerderige outsider binnen het gangsta hiphopmilieu. Me gusto. Ondertussen heeft hij er heel wat aan gedaan om z'n imago like totally hiphop te maken en is hij even 'real' geworden als Jay-Z ofzo.
Niet zo met Pharrell en de zijnen. Vergelijk een recente foto met een van 10 jaar terug en je ziet praktisch hetzelfde jongetje. Hij lijkt zelfs niet ouder te zijn geworden! Fashiongewijs is het wel wat serieuzer geworden maar dat speelse blijft. Die Westwood hoed, geniaal toch.
He is hot, zoals hij huilend op de sofa van Oprah zat. He is hot zoals hij van het hele groepje het emotioneelste reageert op de toverkunsten van onderstaande. Hij is definitely niet stoer. And he doesn't need to.



          

woensdag 1 september 2010

Baptiste Giabiconi

Vandaag pas ontdekt: Baptiste Giabiconi, het populairste mannelijke model anno nu, Fransman oorspronkelijk uit Marseille. Een geval van mond en ogen wagenwijd open en geen fatsoenlijk woord meer kunnen uitbrengen.

Enjoy!



maandag 9 augustus 2010

Jan Kooijman. Jan Kooijman. Jan Kooijman.

Onlangs een paar seizoenen doorworsteld van Holland's Next Topmodel. Waarom doe ik zoiets? Nee, ik vind het smullen: ik hou van reality tv. Het enige wat mij te ver ging was, heb ik es opgeschreven, Celebrity Rehab: celebs die dronken, out of their mind, worden binnengedragen en voor het oog van de camera afkicken. Bij het zien van al die seriously suffering beroemdheden denk ik eerder in termen als medelijden en plaatsvervangende schaamte dan een bron van een avondje nice entertainment op de sofa. Celebrity Rehab, een hit in the US. Maar ik vind andere reality shows leuker, zoals Holland's Next Topmodel dus. Ten eerste is Yfke Sturm heerlijk om naar te kijken. Je hebt mooie koppen, je hebt interessante koppen en dan heb je Yfke Sturm: de vrouw met de mooie, lieve, interessante kop. Ik kan me nog herinneren, ja ja, toen ze net Elite Look of The Year won en ik haar helemaal niks vond. Sorry blondines, maar in het algemeen vind ik een (exotische) brunette gewoon leuker: Adriana Lima en Lonneke Engel kwamen toen ook net kijken en ik was fan van Lonneke en helemaal weg van Adriana. Woést was ik toen ze pas tweede werd bij Ford's Supermodelwedstrijd of the World. Nu klink ik als een vent maar er gaat weinig boven een exotische brunette. Adriana Lima dus. Maar ik dwaal af. Yfke. Yfke is leuker geworden met de jaren. Alleen die naam mag ze wel veranderen.


Wat me wél tegenviel, overigens een van de weinige dingen die me tegenvielen (afgezien van het feit dat een of andere relnicht constant doorging over dat die blush dat met je doet en die oogschaduw weer es iets anders heel oninterssants. Wtf, man??) was het feit dat men het topmodellenberoep té gewichtig voorstelde: je moest al een supervrouw zijn om een supermodel te zijn ofzo. Supermodel klimt op muren enzo. Mij lijkt het genoeg dat je een interessante leuke kop hebt, uitstraling hebt, fotogeniek bent en niet zichtbaar stomdronken of high as a kite komt aanzetten. Maar dat mag je eigenlijke op geen enkele job komen doen. Het programma deed uitschijnen dat je én actrice moet zijn én een sterke persoonlijkheid moet hebben én slim moet zijn én een goede conditie moet hebben én én én. Kijk naar Kate Moss: ze doet weinig publieke uitspraken maar als ze iets laat opschrijven is het dom ('niets smaakt zo goed als mager zijn'), je ziet haar dronken feesten, kettingroken en dronken feesten. Over de cocaïne wil ik het niet eens hebben. Goede conditie zal Kate dus hebben. Toch staat Kate al jarenlang aan de top. En begrijp me niet verkeerd, ik hou van Kate maar zij ontkracht gewoon wat het programma meent wat een topmodel moet zijn.
Maar verder is het programma dus smullen voor reality tv liefhebbers: geen dronken bacchanalen maar natuurlijk wel de nodige catfights en de kandidaten die voortdurend voor de camera uitspraken doen als: "Ik heb een sterke persoonlijkheid en ik weet dat ik ver in deze contest zal komen." om vervolgens meteen geëlimineerd te worden. En een van de grootste verdienste van het programma mag toch wel de ontdekking van Kim Feenstra heten. Wat een dame, zo dom, zo dom en toch zo leuk. Kim zegt zelf dat ze niet nadenkt voor ze iets zegt en dat is dus wérkelijk zo: de vrouw die op de openbare televisie verkondigde dat ze net een 'pilletje' had genomen en vervolgens voor de camera ging dansen. En nee, dat was niet voor het programma Spuiten en Slikken en Snuiven en Blowen en Freebasen echt niet. Anderen zeggen: "Ik heb een slaappil genomen en dat beviel me niet zo goed." Kim zegt gewoon: "Ik heb net een pilletje gepakt." En dat is eigenlijk nog een van de minder erge dingen die ze op televisie heeft gezegd.


En ik mag Kim Feenstra ook heel dankbaar zijn want via haar ben ik Jan Kooijman op het spoor gekomen. Jan Kooijman, de knapste man van Nederland. Ik ben een beetje verliefd op Jan Kooijman. Donkere dikke haarbos, knalbauwe prachtige ogen, lief koppie, helemaal mijn type die Jan Kooijman. En Jan kan dus ook dààànsen. Een dansende Jan Kooijman, that's what everybody needs. Everybody.



dinsdag 16 februari 2010

the boys from Madonna

Madonna en haar jongens. Madonna en ik, wij delen ongeveer dezelfde smaak when it comes to men. Telkens slaagt ze er weer in om net die ene kerel uit te pikken die me met open mond naar haar foto's, videoclips, etc. doet staren. Girlfriend got taste! Het is geen geheim dat Madonna een zwak heeft voor Latino's en Brazilianen, net als ik, net als ik.
Een overzichtje (of moet ik schrijven collectie) van mijn favorieten :

Stephen Bray


Louie Louie (the Latino boyfriend)



Alex McArthur (the boyfriend)

Nick Kamen (song is van Madonna en Stephen Bray, ze zong ook backing vocals)

Felix Howard (een geval van: I would like to meet him when he's older)



Warren Beatty (ja, oké. Oude clip maar Warren Beatty was toen 'I can totally get why he could date so many women')

Tony Ward






maandag 5 oktober 2009

Edward Furlong!



Nog nazinderend over het slechte nieuws dat Edward Furlong blijkbaar een rijke white trash cokehead is geworden heb ik besloten om wat meer over hem te weten te komen. Want: hoe kan dit? Je leest veel verhalen over kindsterretjes op het slechte pad maar Edward Furlong was toch diegene (naast Leonardo DiCaprio) met de grootste veelbelovende toekomst voor zich: zelfs de tienerjaren voorbij bleef hij nog scoren (eenmaal de schattigheid voorbij worden vele kindsterretjes afgedankt en dat was bij hem dus niet het geval) én hij heeft talent. Oké, niet dat van een DiCaprio maar hij had op z'n minst een degelijke filmcarrière kunnen uitbouwen, alleen somehow along the way is er iets gebeurd. Is er iets zwaar gebeurd:
Edward Furlongs biografie leest als een typische hollywood no childhood tekst, alleen nog erger. Hij komt om te beginnen al uit een dysfunctional family and was born on the wrong side of the tracks. Zijn oom en tante kregen de voogdij over kleine Edward en het was in die periode dat hij in Pasadena gespot werd door een casting agent voor een rol in Terminator . Wat er volgde was een vreselijke costudy battle tijdens de filmopnames en daarna, toen Edward met Terminator een hollywood star werd, een gevecht om zijn geld. Nog geen zestien jaar oud, werd hij voortdurend van hier naar daar gesleept en allerlei dingen ingefluisterd.


Enter the tutor. Zijn lerares op een bepaalde filmset, met haar negentwintig jaren toch wel zo'n veertien jaar ouder dan de toen vijftienjarige Edward, maakte avances en ze begonnen een relatie. That's a crime! En ik mag er niet eens aan denken dat ik pubertjes zou beginnen te verleiden, pretty disturbing. Ook al was Edward nog zo disturbingly beautiful, er zijn morele grenzen. Vond die tutor dus niet en omdat Edward het beu was van hier naar daar gesleept te worden ging hij bij haar inwonen en werd via de rechtbank op z'n zestiende een geëmancipeerde tiener, he's own guardian. U hoeft er geen psychologieboeken voor hebben gelezen om te begrijpen dat die tutor misbruikt heeft gemaakt van Edwards verlangen naar een ouderfiguur.
Daarna ging alles vrij vlotjes tot de relatie met z'n tutor op de klippen liep, ze nog geld van hem probeerde af te troggelen en sindsdien is hij openbaar voor de fotocamera's aan de drank, drugs en wordt greasier met de jaren. Blame the childhood, blame the tutor: overduidelijk een geval waarin iedereen probeerde te profiteren van een klein jongetje and nobody even cared. Ik las dat een bepaalde regisseur die al meermaals kindacteurs had geregisseerd zei over hem dat hij in z'n hele carrière (dertig jaren lang tot dan toe) nog geen enkele andere kindacteur buiten Edward was tegengekomen waarin werkelijk niemand geïnteresseerd was. Nobody cared about anything en probeerden alleen een graantje mee te pikken. Toen hij aan Terminator begon zei z'n oom tegen de crew dat ze geen idee hadden wat ze zichzelf aandeden. En dan blijkt hij the sweetest kid te zijn, zelfs met al die rechtbankgevechten. Nobody cared en ik mag dat best shockerend vinden.

zondag 4 oktober 2009

Edward Furlong!



Vandaag las ik tot mijn grote afschuw dat voormalige tienerster Edward Furlong zwaar aan de drank zit, cocaïne rookt (crack dus) en geweld gebruikt tegen z'n ex waarmee hij een kind heeft. Slik. Veel mensen (niet echt natuurlijk) maar niet Edward Furlong! Met heel veel pijn zag ik al een tijdlang zijn downwaartse spiraal aan: the greasy look, de drank, maar zolang hij niet aan de crack zat dacht ik: oké. Ik wacht op je comeback. Maar crack!?
Ik kan je gerust vertellen dat ik crack echt heel eng vind: een aantal jaar geleden was ik in nachtelijk Amsterdam op een overzetpondje en een van die mensen op dat pondje zat in een hoekje crack te smoren. Hij zat vrij verscholen, ik had hem toevallig gezien omdat ik wat ademruimte zocht: ik was helemaal crazy uit eXistenZ (disturbing Cronenbergfilm, ja, Cronenberg is altijd vrij disturbing) gekomen en voelde me niet echt op m'n gemak. Vandaar dat ik wat op een rustig plekje wou uitwaaien. En dan zag ik die crackroker, en hij zag mij. Ik zal z'n blik nooit vergeten. Hij keek naar me, lachte heel eng, totaal verdwaasd, totaal crazy en ik ben meteen weggerend. Sindsdien vind ik crack behoorlijk eng. En dan lees je dat je tienercrush aan de crack zit.


Iets meer dan een tiental jaren terug was Edward Furlong voor the nineties wat Rob Lowe voor the eighties betekende: too hot for TV en daarom op groot scherm dus. Als het om de (pre)puber tienerboys ging hadden we Macaulay Culkin (ik bedoel, sommigen hadden Macaulay Culkin), Elijah Wood, Fred Savage, ik en een vriendin vonden Harley Cross (foto) uit Sister Kate ook het einde maar die herinnert niemand zich, iets wat iedereen definitely wel doet bij Edward Furlong! En daarom: Edward, get your ass to Betty Ford zodat we kunnen wachten op je comeback. (Bij nadere inspectie lees ik dat je cocaine ook kan roken zonder dat het crack hoeft te zijn. I'm not a fan. Of all the drugs).
Hier een video met de jonge Edward Furlong. Je hebt the lil' George Bailey kid (de scene die na 5 minuten in de video aanvangt) en Edward Furlong: the cute kiddieboys waar je als kleine meid van dromen kan.

woensdag 9 september 2009

celebrity crush round 2

Nu ik toch op dreef ben zal ik maar verdergaan en m'n eigen biggest celebrity-crushes opschrijven. Dat de pret niet mag ophouden!

1. George Michael


George staat op 1 omdat George m'n eerste celebritycrush was en je de eerste celebritycrush nooit vergeet. Ik was vier, net geen vijf toen hij met Wake Me Up Before You Go Go mijn kleuterhoofdje op hol bracht. En na the Edge of Heaven zocht ik op straat en overal naar George Michaelklonen. Het verhaal gaat dat hij een dikke tiener was met foute wenkbrauwen en na een behandeling bij een stylist Georgelicious werd. Dankje, stylist.

2. Robbie Williams


Ik heb het al es geschreven: voor ik ze een noot hoorde zingen werd ik fan van Take That. Ik werd fan van Take That omwille van Robbie Williams. Ik werd fan van Robbie Williams omdat ik een foto van hem in een blad zag staan. Daar was mijn hele fandom op gebaseerd: een foto. Mag het net nog iets oppervlakkiger zijn? Niettemin nam het gedurende een jaar lang fanatieke vormen aan. M'n vriendschappen werden zo ingericht dat ik alleen nog maar over Take That hoefde te praten. Iedere speeltijd lang. Een vriendin van me wil die periode met de mantel der zwijgzaamheid toedekken maar ik schaam me net nergens over. Ik had geen Clouseau, ik had geen New Kids On The Block, ik had Take That.

3. Leonardo DiCaprio (m'n excuses voor het geluid van de video)


Ik heb al zoveel over m'n persoonlijke crush op Leonardo DiCaprio geschreven , straks wordt het nog duidelijk.

4. Michael J. Fox


Iets wat ik zelf nu niet helemaal meer begrijp. Fox was ontzettend populair met z'n Futurefilms en Fox was overal: op tv, in de bioscoop en op een kalender in m'n kamer. Niettemin, zijn komisch talent valt niet te ontkennen, en z'n wilskracht ook niet.

5. Jude Law


Jude werd de minder hysterische celebrity crush, omdat ik al wat ouder was. Een vriendin van me raadde me the Talented Mr Ripley aan omdat Jude Law, over wie ik toen nog nooit gehoord had, zo knap zou zijn. Die film is daarna maandenlang de videorecorder niet meer uitgekomen. M'n toenmalige vriend werd er zelfs lastig van "Heb je nu alweer naar die film zitten kijken?". Op den duur deed ik het stiekem. Het is met stipt m'n meest bekeken film, ik weet al wat er gezegd zal worden.

top teen crushes from the nineties

De smaak te pakken van het nostalgische crushbloggen zal ik er maar weer es een item over schrijven: de top massacrushes uit de nineties.


Natuurlijk staat Leo op nummer 1. Of waren mijn vorige blog entries niet duidelijk genoeg?


Nog zo'n andere mania, de Clouseaumania. Het is allemaal zo'n beetje aan me voorbijgegaan want ik zag nooit iets in Koen Wauters, goeie stem en aardige nummers maar mij hysterisch aan z'n voeten werpen? Bovendien was ik ook niet echt into Vlaamse muziek: ik was cool en luisterde naar Kylie Minogue en Jason Donavon. Niettemin kende ik alle nummers van de eerste cassette uit het hoofd: in m'n klas deden we een Clouseauspecial, en ik vertolkte af en toe Koen Wauters. Ja, ik.


Iedereen vond Full House een vreselijke melige zo niet grappige show. Toch tuneden we trouw met plezier elke aflevering weer in. Het was leuk Uncle Jesse kijken.


Dylan of Brandon? Ik ben er zelf nog niet uit. Maar de meesten gingen toch voor een Dylan.


Aangezien Robbie mijn ding was vond ik Mark Owen niet zo bijzonder (pas later ben ik tot besef gekomen). De rest van de vrouwelijke bevolking bleek daar toen al anders over te denken.


The nicest hunk in town! Ook zijn tegenspeelsters bleken in reality niet ongevoelig te zijn voor hem: hij deelde het bed met Christine Elise en Shannen Doherty. Ja, Brandon en Brenda.


Ik vond hem net als Mark Owen toen niet meer dan een melkmuil (ik was trouwens vrij ongevoelig voor de New Kids On The blog-hetze), alleen iedereen sprak mij tegen. Nou, als ik nu voor een Kid zou gaan, dan wel voor Jordan Knight ('k volg hem op Twitter, haha. En Jordan communiceert daar net iets te veel met z'n fans), die kan beter zingen en dansen. Maar toen vond ik Jonathan Knight de knapste, die kan echt helemaal niet dansen.


Robbie Williams heeft het geluk en het talent om na z'n Take That-jaren een succesvolle carrière uit te bouwen en dat is waar ik altijd al op hoopte. De wereld stond even stil toen hij Take That verliet maar algauw stond hij er weer. Elke generatie zijn Robbie.


Ja, wat was hij jong maar oh zo adorable! Kevin Arnold. Winnie is een stomme trut dat ze hem niet wou.


Het Melrose antwoord op Dylan en Brandon. Jake: stoer en knap en lief. Later knipte hij z'n haren kort en werd te aardig. Jake, een pantoffelheld? Maar hij bleef leuk. Jake bleef leuk.


Een nineties teen crushes-lijst zonder Jordan Knight zou onvolledig zijn. Hij had het meeste talent van het hele New Kids groepje. Later maakte hij niet zo'n goede beurt in the Reality 'once celebrity' TV-show Surreal Life door Uncle Joey te vertellen dat hij de Olsen Twins zou 'doen'. Ik heb het hele seizoen uitgekeken. Do you think I'm proud of that?


Ik heb zo niks met Backstreet Boy Nick Carter, nooit gehad, maar ik moet hem wel op m'n lijst zetten omdat ook hij immens populair was. Nooit begrepen. En al helemaal niet toen het nieuws de wereld in werd gestuurd dat hij z'n vriendin sloeg. Z'n broer, Aaron Carter, is leuker. Maar ook niet wat de muziek betreft.


Another Aaron Spelling teen star. We leerden hem kennen in het snel van de buis gehaalde The Heights, later als vriendje van Donna in BH 90210 en in real life mocht hij naast Drew Barrymore lopen. Of zij naast hem. Ja, Jamie was cute, echt heel cute.

14. Tyson

Hij was de man uit de Toni Braxton video en diegene die zo leuk in z'n onderbroek kon poseren. Meer wisten we niet over hem. En toch was het voldoende om big time voor hem te vallen.


Misschien wel de stoerste tienerster ever. Had Grieco geen oorbel? Anyway, Booker werd te snel van de buis gehaald en zijn succes bij de girls was kort. Maar zeer krachtig. En memorabel.


Waarschijnlijk de meest atypische tieneridool en toch, elk zichzelf respecterende grungemeid had een crush on Eddie. Shannen Doherty zit hem al jaren achterna. Ik weet veel te veel over Shannen Doherty.


Als je even de moeite neemt om naar Leto te kijken weet je waarom hij een tieneridool is. Ooit zei hij er alles aan te doen om te vermijden dat hij ooit een tieneridool werd. Hèhè.


We waren er allemaal kapot van toen we het tragische nieuws hoorden back in the nineties. Ik hield van River, hij was een veelbelovende acteur. River zal altijd gemist en onvervangbaar blijven.


Nu lijkt het vreemd maar Tom was een van de meest desirable sterren in Hollywood in the eighties en de nineties. Voor hij helemaal Scientology ging wou elke vrouw met zijn ring aan haar vinger pronken. Ongelogen.


Na Thelma en Louise was er geen houden meer aan: everybody wanted some Brad. Of hij nu met lange vuile haren, met lijzig accent of fris en monter verscheen, veel maakte het niet uit. Als hìj maar verscheen. En waarschijnlijk moet Brad nog veel hoger staan, rankings zijn moeilijk.


Bijna op de valreep vergeten en dat is vreemd. Heel vreemd aangezien hij elke week in de Joepie of de Fancy stond ofzo. En hij in mijn kaft zat. Edward Furlong werd in z'n vroege tienerjaren uit een crowd spelende jongens geplukt om voor de Terminator camera te staan, de vrouwelijke casting agent zag hem op een plek in sunny California en was mesmerized. En zijn vijftienjaar oudere tutor op de set waarmee hij op z'n veertiende een relatie begon duidelijk ook. En wij dus ook.

En omdat ik de mannen ook niet wil teleurstellen:


To Lee or not to Lee? Ja, ze onderhoudt nu wel een af en aan relatie met heel erg bad (let's say the worse) guy Tommy Lee maar vroeger was zij de ultieme vamp. Geheel fake na talloze betaalrondjes bij de plastische chirurg maar wel knap. Playboyknap. De ultieme bunny: heeft tot nu toe meer Playboycovers gesierd dan 't is eender wie. Mannen weten waarom.

Meer op volgende link: 90's celebrity crushes for men

dinsdag 8 september 2009

the wonderful Alain Delon

Ik had een lange tijd geleden een entry geschreven over Alain Delon, een die nogal, ahum, bevlogen, emotioneel was maar het is allemaal waar. En jammer genoeg was de onderstaande video van YouTube gedeletet, een die ik overigens niet zelf had geplaatst. Wat een geluk dat ik hem al had gedownload.


Leo Mania verklaard

In plaats van weer te bloggen over de uitwasemen van de wilde Leojaren '90 leek het me ook es interessant om stil te staan bij het Waarom? Waarom kwam er zo'n Leo-mania op gang?
Anders dan de media schrijft kwam het succes niet plots op gang na de Titanic. De eerste kiemen van wat ooit iets groots werd begonnen na de release van the Basketball Diaries en hij ineens de new handsome kid in town was. En ik kan het weten, want ik was toen zelf een teenager. Na the Basketball Diaries werd hij gevolgd door een klein groepje hardcore (je zou bijna zeggen avant garde) fans, waaronder ik dus. Het was cool als je 'm kende: de reden waarom we van hem hielden was zijn acteertalent, zijn edgy filmkeuze en z'n good looks. Verder zag Leo er niet ouder uit dan wij dus leek hij, ondanks het andere continent, niet onbereikbaar.
Enter Romeo + Juliet. Misschien bracht hij toen nog niet de massale hysterie van de Titanic op gang maar ik weet niet anders dan dat wij, en nu alle meisjesteenagers onder elkaar, vanaf dat moment Leo devoted werden. En ik denk dat ik wel weet waarom. Leo is cute, ik bedoel niet zoals Johnny Depp cute is. Leo is cute omdat hij een onschuldige uitstraling heeft, een hoge knuffelheidsfactor, een beetje zoals je Tom Hanks een grote teddybeer kan noemen. Alleen is Leo knapper. Die combinatie maakte hem onweerstaanbaar voor meiden. Je zat niet zomaar naar een hunk te kijken maar naar een lieve hunk, dachten we.


Wetenschappelijk kan je er ook een verklaring aan geven: mannen met vrouwelijke trekken (ronde zachte kaken, grote ogen. Jude Law en Johnny Depp dus) worden door vrouwen aantrekkelijker gevonden dan de masculiene mannen. De jonge Leonardo DiCaprio, die ik ooit omschreven hebben gezien met de woorden 'Waarom vallen vrouwen voor zo'n vent die eruit ziet als een twaalfjarig meisje?', beantwoordde perfect aan dat ideaalbeeld. Hij was de verpersoonlijking van de feminiene man, en net daarom in staat een massahysterie los te ketenen. Zijn twee rollen van de romantische lover deden dit dan ook gebeuren.
Ik denk niet dat wat er toen gebeurde nog herhaald kan worden: het medialandschap is nu meer versnipperd, bioscopen zijn niet meer zo populair omdat je alles al heel snel van het net kan plukken. Niemand zal het nog in z'n hoofd halen twintig keer naar dezelfde film te gaan kijken. Ook de tienerbladen hebben dankzij de populariteit van het internet een minder groot aandeel: waarom kopen als je 't allemaal gratis kan vinden? De laatste mediahype die ik me kan herinneren stemt van eind jaren '90, en dat was Leo.
En ik kan verkeerd zijn maar jonge meisjes lijken zich op dat punt nu net iets civieler te gedragen dan voorgaande generaties. De Zac Efrons en de Robert Pattinsons van vandaag kunnen gerust over straat lopen terwijl de Luke Perry's en de Jason Priestley's van de jaren '90 nog op de vlucht moesten voor al die geobsedeerde razende hysterisch krijsende tieners (gewoon al het feit dat een van de belangrijkste jaren '90-vragen 'Brandon of Dylan?' is zegt al heel veel over de omvang). Niet elke jongere zal naar Twilight en High School Musical kijken terwijl we vroeger wel allemaal op BH 90210 afstemden. Verder zijn de zogenaamde idolen ook meer bereikbaar geworden dankzij Twitter, MySpace, Facebook. En dat maakt ze menselijker.


Al bij al heb ik me echt wel vermaakt in die periode. Blijkbaar was ik erg gevoelig voor celebrity crushes en Leo was samen met Robbie Williams het heftigste. Als ik nu die domme fratsen en totaal bevremende antwoorden van de bakvissen van weleer bekijk - No way dat ze ook maar ergens over nadenken! - moet ik er toch wel om lachen. Nostalgie. Ooit heb ik een hele avond lang met een vriendin een Leofilm 'Total Eclipse' zitten doorspoelen en terugspoelen en op pauze zetten en vertragen. Dat was fun. Van het werkelijke verhaal hadden we natuurlijk niks mee (al ken ik het verhaal van Rimbaud en Verlaine wel).

maandag 7 september 2009

Leo Mania, oh yeah!


Leo is volgens mij nog steeds een van de meest ondergewaardeerde acteurs. Het is haast een tragedie te noemen dat z'n vroegere meisjesidool status hem nog steeds wordt aangerekend, door mannen. In filmrecensies lees ik steevast berichten die beginnen met 'Alhoewel ik hiervoor een hekel aan hem had' of 'Hij is beslist niet mijn ding maar'. Het populaire Leobashen. Puur uit jaloezie. Dat de Titanic zo'n groot succes werd had hij nooit op voorhand kunnen inschatten, uit talloze verhalen las ik dat hij zelf geschrokken was over de impact van de film en dat hij de Leo-mania helemaal niks vond. En die Leo-mania begon zelfs nog voor de Titanic, wat iedereen ook mag beweren:

Alhoewel ik al gek ben op Leo sinds Growing Pains kan ik me herinneren dat hij iets voor Romeo + Juliet heel populair werd, in elk geval, wij gingen die film met een aantal vriendinnen in de bioscoop bekijken en vonden het wel leuk om twee uur lang naar Leo op groot scherm te kunnen staren, met de nodige "Oh"'s en de "Ah"'s bij de close ups. Zijn populariteit, bij de meiden, was toen al groter dan enig ander acteur, Romeo + Juliet werd later onze populairste videofilm, het gesprek van de dag, en de Titanic heeft onder die populariteit een bom gezet. Een deel van het succes van de Titanic lag in het feit dat er meiden waren die hem wel twintig keer in de bioscoop gingen bekijken, en vaker, dagelijks kwamen er wel van die geobsedeerde verhalen voorbij. Immens populair werd hij dus en dat ging jammer genoeg ook ten koste van z'n geloofwaardigheid, iets wat hij sinds een spotlightpauze weer aan het terugacteren is.
Ik hoop gewoon dat hij ooit de waardering vindt die hem toebehoort: namelijk een van de grootste en boeiendste acteurs van zijn generatie, en anders moet je hem wel credit geven voor het feit dat hij nooit heeft ingecasht op z'n meisjesidool status. Op zich is het bijna niet te geloven, surrealistisch haast, dat een persoon massa's troepen van meiden over de hele wereld hysterisch verliefd kan krijgen, by the very sight of him. Als ik er nu op terugkijk kan ik ook moeilijk begrijpen dat ik m'n weekendavonden uit doorbracht bij een vriendin, Leofilmpjes bekijken. Toen was dat heel normaal, alsook conversaties als deze:

“So Leo is the hottest guy in the world, huh?” I asked.
Definitely Leo,” one girl said.
“Leo is God,” said another.
“WE MUST WORSHIP GOD LEO,” proclaimed yet another at the tops of her little lungs.

En nu nog es de jaren '90 herbeleven. Man, I was so in love with Leo! Het leven was toen eenvoudig omdat er alleen maar Leo was.



vrijdag 28 augustus 2009

best hunks forever

Rond m'n twaalfde had ik slechts twee best hunks forever: Lenny en Johnny. Lenny Kravitz en Johnny Depp. Lenny Kravitz mocht want Lenny was stoer, Lenny maakte rock en Lenny had dreadlocks. Ik denkt dat ik voor z'n dreads ging en z'n onvoorstelbaar mooi figuur. Nu heeft Lenny een iets te uitgesproken bovenlijf voor z'n frêle onderlijf maar toen, in de 90's, was Lenny perfect in verhouding met gewéldige stevige borstkas. Z'n muziek kwam voor mij allicht op de tweede plaats.
Johnny Depp daarentegen kon toen helemaal niet. De jongens omschreven hem steevast als deb (afkorting van debiel) en slechts een handvol meisjes gaven alleen stiekem toe dat ze hem wel leuk vonden. Ja, ik keek ook wel naar 21 Jump Street maar voor mij was hij voornamelijk de coole gast die in coole films speelde dus ik begreep niet waarom schijnbaar niemand hem leuk vond. Bij Johnny ging ik vooral voor z'n mooie haar en z'n angelieke mooie gezicht met onschuldige grote expressieve ogen (ik heb een zwak voor grote expressieve ogen). Z'n films, hoe goed ook, kwamen allicht op de tweede plaats.


Nu, bijna twee decennia later, zijn de dingen veranderd . Mijn best twee hunks forever zijn gebleven en kregen het gezelschap van Alain Delon en Jude Law (ik heb maandenlang elke dag naar the Talented Mr Ripley gekeken. Nee, de ironie ontgaat me niet dat Delon in Plein Solein, Franse Ripley, toevallig ook een van zijn jeugdige filmrollen speelt). En de publieke opinie is drastisch gekeerd: Lenny mag nog steeds, er zijn weinig populaire (hitparade)sterren die zo cool zijn en blijven als Lenny, en ook Johnny mag nu. Meer zelfs: Johnny moet nu, als je niet van Depp houdt word je gewoon met de nek aangekeken, Johnny is een instituut geworden. En waar schijnbaar alleen ik hem vroeger aantrekkelijk vond schijnt hij nu uit bepaalde onderzoeken appealing te zijn voor zowel vrouwen én mannen. Net als Angelina Jolie.
Ik zal Johnny Depp nooit moe worden alleen die houding tegenover hem verveelt me wel. Eerst wordt hij jarenlang uitgespuwd en nu kan je je kont niet keren of je komt wel een Deppvolgeling tegen. Ik denk niet dat hij dat zo wil, het verfrissende aan hem is dat hij altijd alleen maar goede fims heeft willen maken en de rest kon hem worst wezen. En bovendien, kers op de taart, heeft hij z'n wilde jaren afgeschud en is nu zowat (samen met Angelina Jolie, natuurlijk) de aardigste en gulste Hollywoodster ook maar ergens te vinden. Johnny.

zondag 15 maart 2009

steamy, hot en sexy

Omdat velen zichzelf van geweldige goede smaak vinden getuigen, ook wat het vluchtige, oppervlakkige betreft, scheppen velen er genoegen in om hun lijstjes van lijstjessterren prijs te geven. U weet wel, dé lijstes waarin namen als Gisèle Bundchen, Brad Pitt enz veelal hoog in prijken. Ik ben niet anders hierin, ook ik geef het mijne graag prijs. Als u beeldmateriaal wil kan u doorklikken.

En oh ja, omdat vrouwen er minder problemen mee hebben om hun zelfde genotes aan te prijzen doe ik het voor de beiden.

Meer dan een top 10:

Mannen:

  1. Johnny Depp / Alain Delon
  2. Marlon Brando
  3. Robert Redford
  4. Jude Law
  5. Nick Kamen
  6. James Dean
  7. Rob Lowe
  8. Tyson Beckford
  9. Marcello Mastroianni
  10. Eugen Bauder
  11. Ryan Phillipe
  12. Paul Newman
  13. Lenny Kravitz
  14. T.I.
  15. Baptiste Giabiconi
  16. Brad Pitt
  17. Colin Farrell
  18. Gary Dourdan
  19. Matt Dillon
  20. David Beckham
  21. Jason Lewis
  22. Terrence Howard
  23. John Stamos

Vrouwen:

  1. Sophia Loren
  2. Birgitte Bardot
  3. Cathérine Deneuve
  4. Aishwarya Rai
  5. Vanessa Paradis
  6. Angelina Jolie
  7. Laetitia Casta
  8. Christy Turlington
  9. Iman
  10. Claudia Schiffer
  11. Naomi Campbell
  12. Adriana Lima
  13. Megan Fox
  14. Beyoncé Knowles
  15. Monica Belucci
  16. Penelope Cruz
  17. Rita Hayworth
  18. Jennifer Lopez
  19. Gong Li
  20. Kylie Minogue
  21. Jessica Rabbit

zondag 8 maart 2009

Ik en Jan Leyers

Ik geef het toe: ik vind Jan Leyers sexy as in the meaning of the word sexy. Ik weet best dat hij ouder, grijs, getrouwd met kinderen is maar dat doet er allemaal niets toe. Als hij in beeld komt kan ik echt niet luisteren naar wat hij allemaal te zeggen heeft, gewoon magnetisch sexy dus. En in het echt zelfs nog meer dan op m’n scherm. Alleen heb ik wel een minder positieve ervaring met hem, in het echt. Maar da’s mijn schuld.

Jaren geleden had ik het geweldige idee om samen met een vriendin een krantje op te richten. Wij zaten op het terras van het Hoppercafé (een Antwerps jazzcafé op het Zuid waar iedereen bekend wel es komt drinken) toen ik Jan Leyers in het vizier kreeg. Met z’n vrouw binnen in het Hoppercafé. Ja dus, ik kan best wel vertellen dat ik m’n blik niet van hem kon afhouden maar daar ga ik het nu niet over hebben, het bakvisgehalte hier mag best naar beneden. Een uurtje later ging hij door en hij passeerde ons. Net op dat moment zei die vriendin van me nogal luid “Wel geen BV’s! (BV: bekende Vlaming)” met een air van ‘dat soort lui moeten we echt niet hebben’ (waarmee ze bedoelde in onze krant). Het was gewoon nogal een ongelukkig moment om dit te uiten als Jan Leyers je passeert (ze had hem niet gezien maar ik dus wel). Ik zag de hilariteit er wel van in en schoot in de lach. Jan Leyers en z’n vrouw keken nogal raar en quasi verbaasd naar ons, hij was zonet onbedoeld keihard beledigd door een stel brutale twintigers. Ik denk niet dat ze dat zo fijn vonden, uitgelachen te worden. Achteraf vond ik het wel een beetje vervelend maar oké, dat was weer een beschamend BV-moment meer. Ik heb er zo nog een paar.

Hier, Jan Leyers met Antwerps accent. Prachtig!



zondag 2 november 2008

biecht aan Alain Delon

Gisteren stootte ik op Facebook op het profiel van Alain Delon. Of nee, liever: gisteren zocht ik op Facebook naar het profiel van Alain Delon, vond vervolgens tientallen imposeurs die ik geduldig een voor een afging tot ik bij een Alain Delon kwam die me Alain Delon leek. Dan voltrok er zich, zoals men dat in het Engels zo mooi zegt, een aanval van goosebumps all over. Dit is Alain Delon. Op Facebook. Alain Delon op Facebook. Een vreugdevol moment.

Ik besloot m’n Frans boven te halen en hem een klein persoonlijk berichtje te sturen:

Hallo Monsieur Delon,

Je m' excuse pour vous déranger mais j'étais justement curieuse. Êtes-vous vraîment Alain Delon? Parce que pour moi, c'est un peu spécial que vous êtes ici car je suis un grand fan!

Bonne journée,

Minutenlang voelde ik de spanning van een schoolmeid die haar allereerste liefde opbiecht. Dankje, Facebook. Dankje voor mij zulke momenten te bezorgen. 10 minuten later kwam ik erachter dat het toch een imposeur betrof.

Inmiddels heb ik het ware profiel van Alain Delon gevonden. Maar hem een briefje sturen, durf ik niet meer. Wel ben ik een fan van hem geworden, al betwijfel ik of hij z’n fanberichten leest want enige reactie van hem op z’n prikbord kan ik niet terugvinden.

Alain Delon. Al kan ik niet precies zeggen waarom, hij is me heel dierbaar. Natuurlijk vind ik hem een goede acteur: intenser dan Sean Penn, charmanter dan Julia Roberts, het acteertalent van een Seymour Phillip Hoffman. Verenigt in hem zowel het demonische van een Jack Nicholson als de angelicaanse schoonheid van een Johnny Depp. Alain Delon ìs gewoon elke rol die hij speelt, die hij speelt met z’n handen, z’n stem, z’n hart, z’n ziel. En z’n ogen, die alles zeggen. En meer : dat wat woorden vaak niet kunnen uitdrukken…

Alain Delon, een zeer goede acteur dus maar da’s niet de reden waarom hij me zo dierbaar is. Het verhaal met mij en Alain Delon is ongeveer zoals een bliksemschicht die inslaat waarna je nooit meer hetzelfde bent. Want je hebt ‘het’ gezien. Je weet dat ‘het’ bestaat. Pure, ontroerende, fascinerende, verstommende, ja, zelfs dé schoonheid bestaat echt. Alain Delon, de Platoonse vorm Schoonheid. Verzamel alle uitzonderlijke mooie dingen bij elkaar en je krijgt Alain Delon. Naar hem kijken is een genot waar je nooit moe van wordt, dat je keer op keer opnieuw wil beleven. Geboeid door de manier waarop hij praat met alleen z’n ogen doet hij mij alle besef van tijd en ruimte vergeten… En soms laat ik wel een traan, als bij het horen van een wonderschone aria.

Alain Delon, als ik het weer aandurf stuur ik je een briefje.


(filmpje is niet van mijn hand)