van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


Posts tonen met het label Antwerpen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Antwerpen. Alle posts tonen

zondag 14 oktober 2018

Tussen en van twee steden: Antwerpen, Brussel

Alhoewel ik nu meer dan vijf jaar in Brussel woon, blijft Antwerpen nog steeds de stad waar ik me het meest mee verbonden voel. Het is de stad waar ik ben opgegroeid, waar ik na m’n studies begon te werken. Een Antwerpse in Antwerpen, omringd door een Antwerpse familie. Niet dat ik me niet thuisvoel in Brussel: na de eerste moeilijke maanden waande ik me haast een Brusselaar. Alleen, hoe langer ik in Brussel woon, hoe Antwerpser ik me voel.
Nooit gedacht dat ik zoveel affiniteit zou voelen met m’n Stad aan de Stroom. Immers, in m’n laatste jaren Antwerps middelbaar had ik haast om zo snel mogelijk uit Antwerpen te vertrekken: “Changement de l’air”, noemde ik het. Een snakken naar iets anders. Iets onbekends. 
Als het geheel aan mij had gelegen trok ik naar de universiteit in Leiden om daar Neerlandistiek te studeren. Tja, zover mocht ik niet gaan. Het werd dus een (voor mij) tweede beste: Gent, Germaanse Filologie in Gent.
Anders dan in Brussel heb ik me in Gent nooit thuisgevoeld. Na een jaar Gent was het nieuwe eraf en kreeg ik heimwee naar Antwerpen. En toch, ook al had ik de mogelijkheid om na de kandidaturen te veranderen, I stuck to Ghent. Waar ik achteraf geen van spijt van heb: na vijf jaar Gent denk ik dat ik de stad ook ken. Of althans, hoe ze rond de milleniumwisseling was. Gent was een alternatieve studentenstad toen ik er heen trok en heb die stad hipper en hipper zien worden. In m’n laatste jaar unief leerde ik er de échte Gentenaars kennen hangende aan de toog van de vermaarde Hotsy Totsy Club. 
Door een eerste baan kwam ik weer in Antwerpen terecht. Dat ik uit Gent wou vertrekken stond vast, Brussel leek toen nog een onbereikbare droom: ik sprak amper Frans. Eindelijk terug in Antwerpen nam ik het besluit Antwerpen niet meer te verlaten.


En nu woon ik al meer dan vijf jaar in Brussel. Gent was een bewuste keuze en had nooit het gevoel er thuis te zijn (al geniet ik ervan, sinds ik er niet meer woon, om er te komen, on the verge like: ik zou er best weer willen wonen), Brussel daarentegen is nooit een bewuste keuze geweest en voelde me er na de eerste moeilijke maanden echt thuis.
In die mate dat ik Antwerpen mis in Brussel en Brussel in Antwerpen. Voel me als een kid tussen twee cities.



zaterdag 21 maart 2015

de grootste Belgische steden vergelijken



Ondertussen woon ik ook alweer twee jaar in Brussel en vertoef ik iets meer dan drie jaar bijna dagelijks in de Belgische hoofdstad. Het eerste jaar deed ik de dagelijkse pendel Antwerpen-Brussel, Brussel-Antwerpen, daarna besloot ik maar te verhuizen.
Ik merk dat heel veel Vlamingen Brussel niet kennen. Hierbij bedoel ik niet de Vlamingen uit de Brusselse rand maar zij die verder wonen dan de gemeentes rond Brussel. Als er al naar Brussel wordt afgezakt gaat dat dan niet verder dan de omgeving rond de Beurs en de Grote Markt. En ja, dat is jammer. Nu pleit ik wel schuldig want voorheen was ik net zo. Een wandeling van de Beurs naar het Muntplein was voor mij vroeger al heel wat. En van de Beurs naar de Dansaert, oh, jee. Nu kwam ik ook nog wel es in de Nieuwstraat, de Sablon en de Louizalaan. Maar meer zat er eigenlijk niet in. Op de aankomst van de 20km van Brussel in het park Cinquentenaire na.

Men vraagt me vaak wat ik leuker vind: Antwerpen of Brussel. En dan vergeet men er vaak bij dat ik ook lange tijd in Gent heb gewoond. Laat ik dus effe steden gaan vergelijken.

culinair: Brussel - Antwerpen - Gent

Brussel on top. In zelfs de heel kleine eethuisjes die je maar effe snel aandoet kan je in Brussel goed eten. 'k Ben vaak in verschillende zaken in Brussel gaan eten, misschien in meer verschillende zaken dan ik ooit in al die jaren in Antwerpen deed (een wilde gok) en van al die zaken ben ik nog maar twee keer teleurgesteld geweest. Prijs is sowieso wel hoger in Brussel. Maar je vindt er best wel véél betaalbare pareltjes.
Antwerpen doet er nipt voor onder. In Antwerpen tref je meer van die snelle hap kleine eethuizen aan die niet goed zijn. Je moet het er wel iets meer kennen. Maar niettemin heb je er ook een overvloed aan goede eethuizen.
En dan Gent. Toen ik in Gent studeerde had je er niet meer dan op een hand te tellen betaalbare goede resto's. Ondertussen zal dat wel anders zijn. Maar 'k had altijd het gevoel dat de keuze niet zo enorm was als in Antwerpen.  

cultuur: Brussel - Antwerpen - Gent


Beide steden hebben qua inwonersaantal een evenredig fantastisch cultuuraanbod. Waarom Brussel boven Antwerpen en Antwerpen boven Gent? Is hetzelfde als de hoofdstad, grootste stad van een land ten opzichte van de tweede grootste stad en de derde grootste stad. De drie steden doen het heel goed qua cultuuraanbod. Waarbij Brussel so international is, Antwerpen zowel international en van eigen bodem en Gent vooral eigen bodem. Maar in alledrie de steden vind je een overvloed aan nationale en internationale kunst. Op hoog niveau.    

groen: Brussel - Antwerpen - Gent




Toegeven: ik ken niet zoveel parken in Gent maar 'k heb er wel jaren vertoefd dus dat zegt misschien ook wel iets over het aanbod. In Antwerpen waar ik ben opgegroeid ken ik zowat bijna alle parken en in Brussel waar ik slechts twee jaar woon kan ik al zeggen dat er meer parken zijn dan in Antwerpen. Brussel wint op dit vlak met twee vingers in de neus. De parken zijn er ook prachtig. 

kosmopolitisch: Brussel - Antwerpen - Gent

Het lijkt me logisch dat de hoofdstad, de EU-hoofdstad ook het meest kosmopolitische is. En tevens vraag ik me af of er een stad binnen de Benelux kosmopolitischer is. In Brussel praat men Engels, Frans en Nederlands door elkaar en daarnaast heb je nog kolonies anderstaligen. Op een housewarming bij een bovenbuur raakte ik in gesprek met een Zweed. Ooit heb ik Zweeds gestudeerd, weet je. En die taal kom ik verder niet zo vaak tegen.
Antwerpen is ook heel kosmopolitisch omwille van de haven en omdat het van oudsher gewoon zo is. Er wonen zoveel verschillende nationaliteiten dat enkel Amsterdam daarboven gaat. Maar in Antwerpen, anders dan in Brussel, blijft het nog meer geconcentreerd in wijken.
Gent vind ik niet zo internationaal. Op dat gebied eerder een Belgische, Vlaamse stad. Toen ik er pas rondliep met m'n Afrikaans velletje kéék men echt naar mij, alsof ik de eerste Afrikaanse ben die ze ooit zagen. En 'k kan me nog herinneren dat bij een studentenjob iemand zei over de 'niet-Nederlandstalige familienamen'. "Ah, we sturen het op naar Antwerpen." Want daar is het internationaal. 

mentaliteit: Gent - Brussel - Antwerpen

Alle clichés zijn waar (tenminste toen ik er studeerde): Gent is gemoedelijker, open minded, vriendelijker. Ik had een cultuurshock toen ik weer naar Antwerpen ging. Antwerpenaren zijn qua mentalitieit echt niet de meest vriendelijke der Belgen. Vaak grof, te direct en die legendarische dikke nek. Er klopt wel iets van. Maar anderzijds vind je nergens zo'n joviaal volk als in Antwerpen.
Brusselaars hangen iets tussen die twee. Vriendelijk volkje. En ze hebben zeeën van tijd. A l'aise enzo. Wat mij als Antwerpenaar soms wel kan irriteren. Want Antwerpenaren hebben geen geduld. 

mode/shoppen: Antwerpen - Brussel - Gent


 
Antwerp on top. Defenitely. In Antwerpen kan je op elke hoek in het centrum meerdere leuke winkels treffen met aparte, eigenzinnige dingen. In Brussel moet je het echt zoeken. In Gent (tenminste toen ik er studeerde) vind je het bijna niet. In Antwerpen word je echt verwend als je van shoppen houdt. Profiteer er dus van als je er bent. Aha, toen ik er vlakbij enkele winkelcentra woonde kwam ik soms bewust niet buiten omdat ik anders in de verleiding kwam iets te kopen. In Brussel heb ik dat probleem niet.  

openbaar vervoer: Brussel - Antwerpen - Gent

Lijkt me logisch dat het in Brussel beter geregeld is dan in Antwerpen. En Antwerpen beter dan Gent. Ook alweer: inwonersaantal. 

schoonheid: Antwerpen/Brussel - Gent



Ach, dit is echt subjectief. Voor mij is Brussel en Antwerpen even mooi. In Antwerpen zie je meer vooruitstrevende architectuur, het is een modernere stad, ook properder, met een duidelijkere moderne visie op stedenbeleid. Brussel is anderzijds ook prachtig, klein Parijs, met z'n grote boulevards en z'n indrukwekkende paleizen die je nergens anders in die mate in de Benelux aantreft. Wat Gent dan voor mij qua architectuur heeft te bieden is z'n grote Middeleeuwse wijk, Patershol, en de Graslei. Maar 'k vind Gent toch iets grauwer aandoen dan Antwerpen of Brussel.     

studentenstad: Gent - Antwerpen/Brussel

Gent on top.  Antwerpen is geen studentenstad. Brussel ook niet. Hoe vaak ze het ook mogen roepen, er zijn voor de Vlamingen maar twee studentensteden en da's Leuven of Gent.

uitgaan: Antwerpen - Brussel - Gent

Yeahwel, Antwerpen boven. In Antwerpen leer je, tenminste als je er wat mensen kent, makkelijker andere mensen kennen. Iedereen praat er met iedereen op een avond uit en in Brussel heb ik dat (misschien nog) niet zo. In Gent heb je gewoon minder plekken om uit te gaan. Vandaar.

wonen: Gent - Antwerpen - Brussel  

Ja, Gent. Omdat Gent gewoon de veiligste stad is, je er het minste burenlawaai hebt. En ook de prijzen er lager liggen. 

Alledrie de steden zijn gewoon heel leuk. Ik stel voor om er een 3-delige stad van te maken met drie grote kernen: we hebben de kosmopolitische Brusselse kern, de studenten in de Gentse kern en ook de mode, de Antwerpse kern, in een grote stad. Een grote stad die bovendien nog es drietalig is.

I managed to make 'going out' ever so boring with this video. What-ever.  



donderdag 7 oktober 2010

taal in de kijker: ABA/Algemeen Beschaafd Antwerps

ABA of Algemeen Beschaafd Antwerps:

De Man Bijt Hond tweeling zijn dus echte dikke nekken (dikke nek: Vlaams voor een opschepper, een arrogant en pretentieus iemand. Het cliché luidt dat Antwerpenaren dikke nekken zijn.)



- Kent u van: de media. Algemeen Beschaafd Antwerps is de dominante taal in de media naast het AN of Algemeen Nederlands. Of een serie zich nu afspeelt over de Antwerpse grenzen heen, Limburg, Gent of Oostende. ABA zal u te horen krijgen. Maybe it's gonna take over. "Goeienavond dames en heren, u ze welkom bij 't journaal."

- Oorspronkelijk gebied en moedertaalsprekers: het gebied in en rond de stad Antwerpen. Het Antwerps is oorspronkelijk een écht stadsdialect dat zich beperkte tot de stad Antwerpen. Door de stadsvlucht (die inmiddels wel gestopt is) kwamen ook de omringende gebieden in contact met het Antwerps en namen zij die taal over. Vanzelfsprekend. Net als het Brussels (Frans) heeft het Antwerps zich dus verspreid als een olievlek maar de bakermat is dus het district Antwerpen binnen de huidige stad Antwerpen. En het Antwerps blijft zich verspreiden. We zitten al over 't water en we gaan nog verder over 't water (het Waasland).

- Waar wordt het tegenwoordig gesproken?: de gehele stad Antwerpen met haar districten: Antwerpen, Berchem, Berendrecht, Borgerhout, Deurne, Ekeren, Hoboken, Lillo, Merksem, Wilrijk, Zandvliet en de omringende gebieden: Aartselaar, Boechout, Borsbeek, Brasschaat, Brecht (Brecht wordt officieel niet meer tot het Antwerps dialectgebied gerekend. Doch, twee van m'n oude studiegenoten geboren en getogen in Brecht spraken onvervalst Antwerps), Edegem, Hemiksem, Hove, Kapellen (ook Putte), Kontich, Mortsel, Ranst, Schelle, Schilde (met 's Gravenwezel), Schoten, Stabroek, Wijnegem, Wommelgem, Zoersel en Zwijndrecht (ook Burcht). Het is een land.
Lier wordt er soms bijgerekend soms niet. In elk geval, het Liers leunt zo dicht bij het Antwerps aan dat het moeilijk van elkaar te onderscheiden valt. Er zijn wel kleine verschillen maar de meeste jongeren in Lier spreken gewoon ABA.

Het gebied van de dikke Antwerpse nekken




- Reden van de dominante rol in de media: van oudsher is het Grootherdogdom Brabant (de provincies Antwerpen, Noord-Brabant, Vlaams Brabant en Waals Brabant) sinds de vijftiende, zestiende eeuw ofzo cultureel en economisch een dominant gebied. In Vlaanderen is dat zo gebleven (de Antwerpse haven, Leuvense universiteit, Brussel hoofdstad). Het spreektaal Nederlands dat je hoorde op de Vlaamse televisie was tussentaal Brabants (F.C. De Kampioenen) maar omdat veel acteurs Antwerps zijn werd dit een beschaafde vorm van het Antwerps. "Iek bèn den Tom." of "'k sijne kiek den Tom." Algemeen Beschaafd Antwerps. Veel acteurs zijn Antwerps omdat de stad twee belangrijke toneelopleidingen kent: Studio Herman Teirlinck en Dora Van Der Groen. En ook omdat het Antwerpssprekende gebied best wel groot is. En alsmaar groter wordt.
Omgerekend bevat het gebied ongeveer een 900 000 inwoners, minder inwoners dan Brussel telt maar toch, iets meer dan 1 op de 7 Vlamingen woont in het groot Antwerps rijk. Relatief gezien ligt dat percentage vrij hoog: Vlaanderen kent immers veel meer dan 7 dialectgebieden. Alleen in de provincie Antwerpen al tref je er vijf aan (Antwerps, Baronies (Naw-taaltje tussen Essen en Rijkevorsel), Kempenlands (Tom Boonen-taaltje rond Mol, Herenthals, Turnhout), Zuiderkempens (wat Marc Uytterhoeven soms wel es op TV laat horen: taaltje uit Mechelen en rond Mechelen), Klein-Brabants (uit Klein-Brabant: Puurs en Bornems enzo. Erik uit Paradise Hotel sprak het. Maar niemand keek zogenaamd naar Paradise Hotel)).

De van oorsprong Nederlandse dokter Johannes Goropius Becanus beweerde dat het Antwerps de oudste taal ter wereld is. Zelfs zo bont zouden Antwerpenaren het niet maken.


- Kenmerken: een Antwerpenaar herken je aan z'n scherpe korte klinkers en z'n dikke l. Aan de dikke l kan gewerkt worden aan de korte klinkers moeizaam. Heel erg moeizaam. Zelfs na jaren dictie lukt het sommigen nog niet. Oh ja, en woorden zoals vlieiegtuig zijn ook heel Antwerps, net als onttèkken en ànttoek (handdoek). Maar daar zijn Antwerpenaren zich niet bewust van.

- Het verschil tussen AN, ABA en gewoon Antwerps: is het verschil tussen: "Ben jij?" "Bent/Zijde/Zede gij" en "Zaaide/Zede gaai?". Zeg maar het verschil tussen Martine Tanghe, Jan Leyers en Alex Agnew. Bovendien is er ook (zie voorbeeld) binnen het ABA variatie. Neem nu Het Geslacht De Pauw: lief Tine (afkomstig uit Kessel bij Lier) spreekt een voorbeeldig ABA waarover Antwerpenaren zullen zeggen: "Zij heeft een mooie uitspraak." Broer Benny spreekt een ABA zoals de meeste Antwerpse jongeren praten en broer Tom spreekt op het randje af bijna geen ABA meer: het ABA dat het meeste afwijkt van het Algemeen Nederlands. Het ABA van oma leunt dan weer aan bij dat van Benny. Omdat sommige oma's nu eenmaal praten als jongeren.

Dikke nek Axel Daeseleire switcht van echt Antwerps naar een mengeling van AN en een voorbeeldig ABA


- Voorbeeldsprekers of de dikke nekken, opscheppers, arrogantie van de media: Jan Leyers. Totaal. De zusjes Pfaff. Veronique De Kock als ze niet presenteert, Antwerpse acteurs, Erik van Looy, de list goes on and on.

- Appreciatie: Antwerpenaren vinden het normaal, zoals het moet en buiten Antwerpen wordt het, heel voorspelbaar, niet erg op prijs gesteld. Uit een enquête bleek dat het Antwerps uit de provincie het mooist van alle Vlaamse dialecten/accenten werd bevonden en het Antwerps uit de stad het lelijkst omdat het arrogant klinkt en de taal is van 'de dikke nekken.' Het Algemeen Beschaafd Antwerps: een keurige versie van de taal der dikke nekken. Maar het blijft arrogant.

Dikke nek Veronique De Kock aan het woord. Jambers is trouwens ook een rasechte dikke nek. Maar die weet het hier beter te verstoppen.



zaterdag 7 augustus 2010

gaan eten, gaan drinken en gaan dansen

Effe geleden had ik geschreven dat ik het over mijn favoriete horecazaken ging hebben in het Antwerpse en dat ga ik dus nu doen. En ik voeg er ineens de dancings bij want in 't Stad uit eten en drinken gaan om daarna op de barkruk te dansen is a big 'Yeah, we must do that more often.' Ik beperk me tot het district Antwerpen:

Resto's

Oude centrum:

- Pizza Arte: ik was lang kind aan huis in Pizza Arte. Traditionele échte Italiaanse pizza in een decor vol hedendaagse kunst. Mét boeken.

- Pasta: gewoon al jarenlang lekkere pasta. Het feit dat je er soms moet aanschuiven is voor een reden.

- 't Fornuis: sterrenzaak. Als je wat geld over hebt en uitgebreid wil dineren is dit het adres.

- Het Dagelijks Brood: heerlijk zuurdesembrood voor een ontbijt of lunch. Je vindt er ook een op de Mechelsesteenweg maar in het oude centrum is het publiek wat internationaler.

De kaai:

- Zuiderterras: ongetwijfeld het mooiste caférestaurant van Antwerpen. Ontworpen door Bob Van Reeth, de bekende architect. Oh ja, en de keuken is goed.

- Dock's Café: is lang een van m'n favoriete zaken in Antwerpen geweest maar de laatste keer viel tegen want de kok was een andere. Maar mijn gezelschap genoot wel van hun plat. Dus ik schrijf het maar op.

Tussen de Meir en het Stadspark:

- de Lunchbox: gezond snackfood. Ja, dat kan. Keuken en personeel zijn heel internationaal dus je zal soms moeten bestellen in het Engels. Maar it's not like we don't speak the language.

- Kleine Bourla: modern en hip en goede keuken. Was vroeger een populair klein caférestaurant tegenover de grote Bourlaschouwburg vandaar de naam. Klein is het in elk geval niet meer maar de food blijft smullen.

Wilde Zee

- Hungry Henrietta: zaak die bekend is omdat de bekende Antwerpse modeontwerpers er komen. Ja, ik zag ze er bijna allemaal dineren. Maar je kan er ook gewoon lekker eten.

Tussen het Eilandje en de studentenbuurt:

Las Mañas: je bent geen Antwerpenaar als je nog niet in las Mañas bent geweest. De naam zegt het al: Spaans restaurant waar heel 't Stad al jarenlang komt.

Het Eilandje:

- Felixpakhuis: eten in een modern decor. Prijs is te weinig voor de kwaliteit.

Omgeving oud Justitiepaleis:

La Grappa: La Grappa is een échte Italiaan die traditionele Italiaanse pizza's maakt. De eigenaar is overenthousiast en je wordt hartelijk begroet. Klein maar vol omdat het gewoon goed is.

Het Zuid:

- Mo[Made]: beste broodjes van 't Stad. Zeg ik. En ik ben kritisch.

- Caffè Internazionale: New York in 't Stad want je kan er een echt broodje Pastrami eten. Ik zou wel elke dag een broodje Pastrami kunnen eten maar je hebt zoiets als variatie in je voeding brengen.

- Finjan: andere pittazaken kunnen goedkoper zijn maar ik met mijn allergieën kan alleen hen goed verteren. En dat is de beste reclame.

- Particolare: geen sterrenresto maar er werkt wel een sterrenchef. Hoef ik meer te zeggen? Bestel en geniet.

- Zurich: ongeveer 't zelfde als zijn iets bekendere broertje in de straat Entrepot du Congo alleen nòg hipper. Je waant je er in een typische Parijse brasserie en da's nooit verkeerd.

Zuiderpershuis: het is een restaurant én een café én een theater en nog andere dingen. Gericht op exotische culturen en op Zuiderzinnen, literatuurfestival in Antwerpen, moet je er zeker es een kijkje nemen als je bekende schrijvers wil ontmoeten. Gerrit Komrij kwam ervoor uit Portugal.

Hangar 41: alweer een hip caférestaurant op het Zuid maar toch wel de moeite. Omwille van het schitterende decor, de vriendelijk bediening en de puike gerechten.

- Ferrier 30: de familie Lampis (ik zat nog met de kindjes in de klas of op school. Ja, op toenertijd de grootste snobschool voor meisjes in 't Stad. Ik ben er tweede dagen geleden weer heerlijk op afgerekend but I proved them wrong) palmt Antwerpen horecagewijs in en naast Pizza Arte is er de Ferrier. Let niet op het soms chiqué publiek, is gewoon heerlijk eten.

Hippodroom: Net als Ferrier hip, modern en populair. Ik weet niet of u bekend bent met het Parijse Colette (het allerhipste dat er in Parijs te vinden is) maar de bediening doet mij soms aan het personeel in Colette denken. Nice food.

- De Broers Van Julienne: traiteur en resto en vegetarisch. Eet hun groentetaarten, eet hun worteltaart. Niet denken, doen!

- Grand Café Leroy: naast de Broers. Ik zag er ooit het bijna voltalige Woestijnvis personeel dineren. Woestijnvis gaat voor quality. En ze weten het. Ook als ze op resto gaan.

- Den Artist: de Chinees maar dan op z'n Westers met grootmoeders keuken. Dus veel en lekker en toch goedkoop. Ik at er hazenrug (mijn lievelingskostje) voor bijna geen geld. Ik kom er, en graag.

Café's:

oude centrum:

Witzli Poetzli: al jarenlang een vaste waarde in het Antwerpse, klein caféetje met een groot terras in de zomer. Dat vol zit. Uiteraard.

De Muze: den Engel, den Hopper, de Muze, het Zeezicht en het Zuiderterras zijn de bekendste cafés in Antwerpen. Wat den Hopper is voor het Zuid is de Muze voor het oude centrum, een populair jazzcafé. Het café telt in het weekend wel drie verdiepingen en toch zit het altijd vol. Ook goeie live optredens.

Café au Lait: een café dat beroemd staat om z'n cocktails en z'n kleurrijke bediening: Afrikanen en creolen. De obers zijn er knap en er was een tijd dat ik een jaar lang achter een ober van Café Au Lait liep. Jammer dat hij toen een relatie had. In het weekend kan je er ook dansen en de muziek is er funky. Café au Lait, always a good idea.

Mechelseplein:

Kapitein Zeppos: meer een eetcafé en vlak tegenover de beruchte Pallieter waar Herman Teirlinck studentjes 's avonds heel erg dronken kunnen worden en waar je altijd iedereen tegenkomt.

tussen de Meir en het Theaterplein:

Café De Duifkens: een echt bruin café waar je soms de bekende acteurs ziet opduiken. Ik was in elk geval starstrucked toen ik Annet Malherbe er zag opduiken. Jee, wat is zij goed.

Grand Café Horta: drinken in een art nouveau omgeving. En je kan er ook eten.

Het Zuid:

Den Hopper: jazzcafé op het Zuid. Staat bekend om z'n verbluffende live optredens en de BV's die er massaal opduiken. Wel oppassen dat je ze niet dronken aanspreekt. Wordt niet altijd in dank aangenomen.

Chat Le Roi: modern bruin café. Hip volk in een modern bruin café.

Vitrin: pas geopend en nu al heel populair. Je kan er ook heerlijk eten.

Zomerbar: de zomerbar is er dus enkel in de zomer en heel Antwerpen zit er dan, in openlucht, in het bos. Er is een kleine biliotheek en je kan er ook eten. Als ik er kom bestellen we meestal een fles Cava voor 12 euro, wat een prikje is tegenover elders. Om middernacht sluit de zomerbar maar je bent dan toch op het Zuid waar verder geen enkel café meer is te vinden ... not!

Dancings:

Schipperskwartier:

Café d'Anvers: Café d'Anvers is eigenlijk m'n favoriete dancing in het Antwerpse. De omgeving is wel surrealistisch: je zit er midden in de hoerenbuurt in de winkelwandelstraat met prostituees zeg maar. Eenmaal binnen waan je je in een woonkamer, heel gezellig met kleine sofa's. De muziek is af, fantastisch gewoon. Ik dans er meestal op het podium. Everybody, look at me!

Stadspark

Café Capital: Alhoewel Café d'Anvers mijn lievelingsdancing is kom ik vaker in Capital. De hipste dancing van 't Stad. Je kan er dansen met de bekende Vlamingen en de feestjes zijn er goed. In de zomer heb je een groot terras buiten en sommigen blijven in de zomer alleen op dat grote terras zitten. Hoezo dansen? Je hebt er dan ook een heerlijke buitenbar en food.

bij het Noordkasteel:

Magic Spiegeltent: je moet effe zoeken om dit pareltje te vinden maar het is er ontzettend de moeite. Een gezellige tent, letterlijk. Binnenin is het een gewone dancing met geweldige muziek en geweldige optredens. Voor de tent is er een terras en je zit dus midden in de ongerepte natuur. Net zoals de zomerbar is de Magic Spiegeltent er enkel in de zomer.

Het Zuid:

Stereo Sushi: de muziek is heerlijke disco, soul, funk. Mijn muziek dus. Goede dj's, gezellige inrichting en goede sfeer. Maar nu zie ik op de website dat Stereo Sushi blijkbaar verandert in een andere club. Ik ben benieuwd, alle clubs die op die locatie waren zijn altijd grote successen geweest. Ik hou het in de gaten.

Petrol: hier worden ook optredens gedaan, de programmering is super, buitengewoon super, en de feestjes zijn hier leuk. Ongedwongen sfeer en voor een drankje betaal je minder dan in andere dancings.





woensdag 5 mei 2010

over mooie jongens en dronken mannen

Sommige momenten die je meemaakt zijn zo mooi dat je ze nooit meer wil vergeten, gisteren had ik zo'n moment.
Nochtans begon het heel slecht: ik zat me op de tram in de premetro te ergeren aan een luidruchtige dronken man, die gewoon zo dronken was dat hij meermaals over mensen viel, bijna op een kind ging zitten. Het was ergerlijk en tegelijkertijd ook hilarisch. Door de tram zat hij persoonlijke zaken te roepen en aan iedereen te vragen waar tram 4 stopte en zich te excuseren omdat hij had gedronken. M'n ergernis werd pas minder toen ik een wondermooie jongen de tram op zag stappen, van het soort waar je gewoon naar moét kijken. Grote onschuldige Johnny Deppogen, jawel. Ik kon het natuurlijk niet laten hem stiekem te begluren.
Onderwijl was de dronken man nog steeds heel erg dronken en bleef maar doorvragen achter die tram. Aanvankelijk wou ik hem gewoon negeren, ik was bang als ik het hem zou uitleggen hij vervolgens aan me zou blijven plakken, doch om iedereen te verlossen van z'n aangeklamp besloot ik het toch maar uit te leggen en vervolgens bleef hij dus aan me plakken. Ik bespaar jullie de details van z'n extreme openhartigheid (waarop je alleen maar 'Ah ja' kan knikken).
Uiteindelijk kwamen we aan bij de bestemming (ook mijn bestemming) en wou hij plots niet meer afstappen. Niet op dat moment maar blijkbaar wel een paar tellen later verliet hij toch de tram en bleef op het perron wachten, helemaal nergens op. Eigenlijk kon het me weinig schelen, ik stapte gewoon af en zag wat verderop die jongen met de grote Johnny Deppogen staan praten met een vriend. Oh yeah! Nadat ik hem voorbijliep keek ik wel drie keer om en de derde keer zag hij dat. Ook dat kon me weinig schelen: gewoon voluit profiteren.
De roltrap op, eenmaal boven keek ik even - onopvallend - toe hoe de mooie jongen de trap opging en zag tegelijkertijd ook de dronken man de roltrap opstappen. Waarna een keiharde knal. Voor de zoveelste keer was de man gevallen maar nu wel op de roltrap, niet echt ongevaarlijk. Ik vloekte, wilde meteen de trappen afhollen maar de wondermooie jongen was me voor en ietwat (nee, véél) heldhaftiger: hij sprong over de leuning van de trappen (!) op de roltrap (die nog steeds draaide!) en sleurde de man zo snel mogelijk naar boven omdat hij hem niet kon rechttrekken. Een tramchauffeur legde ook zo snel mogelijk de roltrap stil.
Gelukkig was de man afgezien van een schram ongedeerd, toch was ik helemaal over m'n toeren, enorm geschrokken natuurlijk, en riep dat de man zo niet naar huis kon (waarop hij me kwaad aankeek en zei: "Ik ga wel naar huis!") en dat hij op de tram al zo onstabiel was, enzovoort enzovoort. De mooie jongen, de héld, stond erbij en zei geen woord. Uiteindelijk ging de man mee met de chauffeur waardoor wij naar huis konden. Ik bedankte het prachtig kereltje en het enige wat hij zei was: "Het is niks." . Wàt een man, zég!
En het leuke is dat hij waarschijnlijk niet zo ver van me vandaan woont. Alleen is hij vast te jong voor me.

vrijdag 12 maart 2010

ach, zo'n café

Vanmorgen op de tram sprak ik iemand aan uit m'n verleden. Je weet wel, van die mensen van vroeger waar je dan tegen zegt: "Ik ken jou toch daarvan?" En zij dan: "Ja, ik dacht ook al dat ik je ergens van kende.". Verder wordt er weinig gezegd omdat je elkaar toch niet zo goed kent ; je kent elkaars naam niet eens. Maar ditmaal vond ik het toch een bijzondere ontmoeting, het was immers iemand uit een niet onbelangrijk deel van m'n verleden.

We schrijven '95, '96. Ik was een jaar of zestien, zeventien en sleet m'n dagen op school en in café's. Wij jongeren uit de stad hadden immers geen jeugdhuis dus moesten we wel op café in het centrum. Niet echt met tegenzin. Café Spaghettiworld was het hipste café in de hele stad: je zag er voornamelijk trendy, jonge, goedgeklede lui en aan de bar hing het ruigere volk, met zichtbare tattoos en stretchings in beide oorlellen. Mij kon je er elk weekend vinden. En elke vakantiedag. Want in de Spaghettiworld kwamen we thuis (ik kan me herinneren dat we op een vrijdagnamiddag es een ander café uitprobeerden en dat viel dik tegen. Na vijf minuten zaten we alweer in de Spaghettiworld).
Spaghettiworld was ook het café waar het allemaal gebeurde: de eerste met de hippe nieuwe drankjes, Moloko en Ninja Tunes weerklonken er 's avonds en dat was een geluid dat je nog nergens anders hoorde, en de spaghettikrullen op de muur van de Spaghettiman waren kunst, pure kunst. Omdat we er zo vaak kwamen hoorden we op den duur tot de incrowd: die mensen waar de obers en serveerster een praatje mee maken, die de baas groet. Ik had er ook vrienden werken, als tiener zijn zulke zaken echt belangrijk.
De vrouw van vanochtend op de tram werkte in '95 in de Spaghettiworld, nostalgie.


Het andere café waar ik bijna net zo vaak zat was het Bananenrepubliek, een soort jeugdhuis voor de jongeren uit de stad. Alleen was het dan wel een café. In het Bananenrepubliek kende iedereen elkaar, werkelijk. Je kon er gerust alleen binnenvallen, iedereen die er zat kende je toch. De mensen achter de bar, voor de bar, aan de pooltafel, echt iedereen. En als er feestjes werden georganiseerd dan zag je weer diezelfde mensen.


Het Bananenrepubliek bestaat niet meer en de Spaghettiworld is sinds zijn vermelding in de toeristische gids zijn vaste hippe kern verloren. Nu heb je ook nog best wel leuke café's in de stad (natuurlijk!), alleen dat gevoel van thuiskomen op café heb ik daarna nooit meer gekend. Of het moet in een van de sofa's van het Gentse Pakhuis zijn.

vrijdag 5 maart 2010

Antwerpse podia

Vroeger, tijdens m'n tienerjaren, was ik een écht Singelmens (internationaal kunstencentrum in Antwerpen). Je kon me er werkelijk ieder week aantreffen voor een hedendaags (post)modern theaterstuk of hedendaagse dansuitvoering. Het ging zelfs zo ver dat ik me ooit inschreef voor een middagje Singel 'Achter De Coulissen': een rondleiding door het grote Singelgebouw naar die plekken toe waar een gewone Singelganger niet komen zal. De Singel was m'n tweede thuis, andere toneelhuizen bezocht ik amper, of het moet de Monty zijn geweest, de alternatievere Singel in het klein.
Ik zou me vandaag niet echt willen omschrijven als een echt Arenbergmens maar het toeval wil wel dat ik er de laatste tijd steeds maar opnieuw weer beland. De Singel is té lang geleden, den Arenberg, och, daar was ik gisteren alweer, zeg maar.
Misschien horen bepaalde toneelhuizen wel bij bepaalde stadia in je leven: de Singel en de Monty als je een pretentieuze tiener bent, den Arenberg als je een hippe twintiger/dertiger bent. En naar het Toneelhuis (tradionele waarde in het modern theater) gaan we als de jaren van het échte verstand er zijn. En als het dan weer verdwijnt, hup naar het Paleis (modern jeugdtheater). Waar we ooit dus begonnen zijn.


zondag 21 februari 2010

Marie en Olivier

Marie en Olivier. Olivier was alwéér zo'n crush van me. Ik was een jaar of veertien en zag hem voor het eerst in de muziekacademie in de Kardinaal Mercierlei, ik volgde er dictie en ging me net inschrijven. Hij had blond halflang bekkend haar, een lichtgebruinde huid en zag er uit als een surfer, alleen wat minder sportief. Ik was meteen benomen en bleef maar stiekem naar hem staren. En wenste natuurlijk dat hij er volgende woensdagnamiddag weer zou zijn, maar tja, àls dat al zou zijn, de kans was klein dat ik hem dan weer tegen het lijf zou lopen.
Groot was m'n verbazing en m'n vreugde nog veel groter de woensdag erna dat ik hem weer zag. In de groep van m'n dictieklasje. Ik kon het werkelijk niet geloven. Alleen kwam hij net iets te laat binnen (al spelend kibbelend) met een meisje. En dat meisje heette Marie. Marie was groot, had bruine/bruinroodgekleurde lange haren en was erg slank. En mooi. Ik dacht meteen dat het een koppel was. Maar dat bleek algauw niet zo te zijn: gewone heel goede vrienden.
Voor de aardigheid kan ik erbij vertellen dat Marie bij me op de Dames zat en Olivier op het Sint Jan Berchmanscollege. U kent het plaatje alvast. Beiden woonden in het Noordelijke deel van de Vijfhoek in Berchem waar ook de muziekacademie was. Die wijk grenst aan de Jan Van Rijswijcklaan (Antwerpen) en de Grote Steenweg (Berchem) en is ontzettend mooi, een beschermd stadsgezicht zelfs las ik een tijd geleden. Zowel Olivier als Marie waren Franstalig opgevoed en aan Olivier kon je dat goed horen, hij sprak met een behoorlijke Franse tongval.
Niemand wist iets van m'n crush op Olivier, ik heb dat werkelijk een heel jaar lang aan niemand verteld, het viel zelfs niet eens op alhoewel we, geloof ik, toch dat hele jaar lang samen dictielessen hebben gekregen en een van m'n beste vriendinnetjes ook bij mij in het dictieklasje zat. Ik wou natuurlijk niet dat het uitlekte want hij bleek ontzettend aardig te zijn en dat zou bij het uitlekken van zo'n nieuws wel es compleet kunnen omslaan. En dat wil je niet, als je vlinders hebt.
Van een Damesmeisje dat 's morgens altijd bij me op tram 2 zat vernam ik het verhaal achter het duo Marie en Olivier, zij zat immers bij haar in de klas: Olivier was al jaren verliefd op Marie. Van het soort hopeloze romantische liefde (bloemen sturen en dat soort dingen). Ze waren buren (of ze woonden op z'n minst bij elkaar in de straat, in de Prins Albertlei of daar dichtbij) en heel goede vrienden (je zag hen zo vaak samen alsof het een koppel was) maar Marie wilde niets meer dan dat (toen begreep ik Marie niet). Wat wel opviel was dat het twee totaal verschillende types waren: Marie was, zeker naar de normen van de Dames en de wijk waarin ze woonde, vrij alternatief, zelfexpressief en Olivier zag er echt uit als een jongen van het Sint Jan, Jezuïeten, heel erg snob gekleed. Zij was een free spirit en aan Olivier zag je gewoon dat hij waarschijnlijk een Rechten- of Economiestudent zou worden. Het was een heel kleurrijk duo als je hen samen zag. Zowel hij als zij waren toen een drietal jaar ouder dan mij en ik keek enorm naar hen op.
Het jaar nadien werd de afdeling Woordkunst en Drama afgeschaft en ging ik naar een andere school, dus zag ik hen een lange tijd niet meer. Ik moet zelf een jaar of zeventien zijn geweest toen ik in de Non Stop (het stamcafé van sommige klasgenoten van me) Olivier zag, geen haar veranderd. Hij was van de weeromstuit weer erg aardig, nadat ik hem begroette sprak hij me spontaan aan in het Frans, en vroeg of ik meeging naar een bepaalde hippe discotheek op het Eilandje maar dat ging niet, ik had zelf een andere afspraak op het Eilandje. Erg jammer. Temidden van z'n vriendengroepje kon ik ook Marie alweer ontwaren, nog steeds het kleurrijke duo dus. Die avond was grrreat.
Daarna heb ik Marie nooit meer gezien, Olivier slechts een keer in die meer dan 10 jaar later. Ik zat al in m'n Gentste licentiejaren en bezocht de opening van een galerij van Ronny Van De Velde speciaal gemaakt voor Panamarenko. Olivier liep daar ook ergens rond, nog steeds geen haar veranderd. Maar ik heb ditmaal gedaan alsof ik hem niet zag of herkende, ik denk niet dat hij mij zou hebben herkend want ik daarentegen was wél veel veranderd. Achteraf had ik er een beetje spijt van dat ik hem toch niet had aangesproken maar ja, misschien dat ik hem ooit nog wel es op een terrasje van de Nero zie zitten. En 'k ben benieuwd of hij dan nog steeds geen haar is veranderd.

zondag 7 februari 2010

een momentopname bij de Antwerpse bourgeois

Weekend, heerlijk. Philippe stapt uit bed en grijpt meteen naar z'n IPhone. Een berichtje van z'n vriendinnetje Sophie. 'Zin om met mij en Thomas een brunch te nemen? Om 12h bij Mo Made.'. Zin in een brunch heeft hij wel, hij heeft zich er ondertussen al bij neergelegd dat hij altijd naar het Zuid moet komen omdat zowel Thomas als Sophie daar wonen. Thomas en Philippe zijn jeugdvrienden, ze zaten samen op het Sint Jan Berchmanscollege, toen het nog een echt college was, en waren toen al onafscheidelijk. Logeerpartijtjes bij Philippe thuis in Schilde of bij Thomas in de Arthur Goemaerelei. Later verloren ze elkaar even uit het oog omdat Philippe, als student Burgerlijk Ingenieur van het Leuvense kotleven profiteerde terwijl Thomas, die alternatiever is, net naar Gent trok om z'n Master in Geschiedenis daar te halen. In die tijd was Thomas ook heel erg bezig met z'n band en ze kregen elks een andere vriendenkring. Maar toeval of niet, Sophie, Philippes huidige vriendin bracht hen weer samen toen bleek dat Thomas haar bovenbuur is. Sindsdien is het weer net als vroeger, alleen zit Sophie er nu ook bij.
Na een douche (het was gisteren wat laat geworden in café Nero) zijn Levi's, nieuwe schoenen van Patrick Cox (gekocht in Coccodrillo tijdens de solden voor de helft van de prijs), Petit Bateau witte T-shirt en Benetton trui te hebben aangetrokken en de Standaard van gisteren te hebben doorbladerd, stapt hij snel in z'n Saab op weg naar het Zuid. 't Is niet zo dat hij ver woont, hij huurt een appartement op de Mechelsesteenweg, dichtbij de Leien, maar die biertjes van gisteren maken dat hij zich toch niet kiplekker voelt om zich aan een wandeling te wagen. Z'n Marlboro's liggen nog in de auto, mag hij straks niet vergeten mee te nemen.
Hij rijdt voorbij de Non Stop, zijn stamcafé in z'n tienerjaren en het Dagelijks Brood waar hij z'n brood àltijd gaat halen. Hij had er graag gebruncht maar Thomas wil daar niet komen, ofschoon Philippe Thomas' familie daar al regelmatig heeft gespot. Maar zoals reeds vermeld, Thomas is de alternatieve, hij stemt Groen. In café Nero was hij er trouwens niet bij (daar wil hij ook absoluut niet komen), je vindt hem regelmatig in de Charleroi, de Nieuwe Linde, Dancing Chocolat, Revista en café Hopper, daar zit de meer kunstzinnige lui, de mensen van de Letteren en Wijsbegeerte om het met een cliché te zeggen.
In Mo Made is het aardig druk, Philippe ziet Thomas al zitten aan de lange tafel met z'n hoofd over een Morgen, en Sophie met haar neus in een Knack Weekend. Philippe kan van ver al zien dat Thomas een vrij bizarre hoed op heeft, vast gekocht in een tweedehandswinkel waar hij vaak z'n kleren koopt. Maar als hij erachter vraagt blijkt het dus een echt designstuk te zijn van een Belgische ontwerper, gekocht in een tweedehandswinkel. Sophie draagt zoals gewoonlijk DKNY en Rue Blache, ze ziet er nog behoorlijk fris uit na al die witte wijntjes van gisteren. Ze waren er met Philippes zus Véronique en haar vriend Olivier en het werd natuurlijk later dan aanvankelijk gepland. Ze hadden namelijk vanalles te bespreken omdat ze samen op skireis zouden gaan in Zwitserland (St Moritz) met Club Med, een cadeautje van Oliviers ouders. Maar ze plannen wel regelmatig samen een vakantie, deze zomer zaten ze nog samen in het appartement van Oliviers ouders in Knokke. Véronique en Olivier kennen elkaar ook al heel lang, namelijk nog van hun schooltijd. Op de Dames waar Véronique schoolliep had ze een goede vriendin Charlotte. Olivier is Charlottes oudere broer. Hij zat toen op het Onze Lieve Vrouwcollege, de Jezuïeten, maar het was pas toen ze elkaar opnieuw ontmoetten in de Leuvense Rechtsfaculteit dat er een vonk oversprong. Sindsdien is het serieus aan, ze delen een appartement op de Kaai, ook een cadeau van Oliviers ouders. Olivier wordt nogal verwend. Hij en zijn zus Charlotte groeiden op in een grote villa bij het Brandtpark waar enkel Frans werd gesproken. Charlotte woont nu in een zijstraat van de Camille Huysmanslaan, in een van de vele eigendommen van haar ouders.
Tijdens het oppeuzelen van het heerlijke broodje zalm vraagt Thomas Philippe of hij en Sophie zin hebben om naar een expositie van een oudklasgenoot, Mathieu, in het Muhka (museum van hedendaagse kunsten) te gaan. Thomas heeft nog regelmatig contact met Mathieu en zit zelf een beetje in de kunstwereld: omdat hij zich in de eerste plaats als muzikant wil profileren heeft hij enkel tijdelijke baantjes. Soms geeft hij les, andere keren gidst hij in een museum. In de Copyright, een boekenwinkel gespecialiseerd in kunst, design, mode enz liep hij Mathieu en zijn vriend Peter Jan tegen het lijf. Mathieu was na eerst een jaar Kunstgeschiedenis en nog een jaar Germaanse Talen te hebben gestudeerd in Gent overgestapt naar Sint Lucas (in Gent hadden ze eigenlijk niet zoveel contact) om daar af te studeren als grafische vormgever. Maar omdat hij niet graag in opdracht werkt begon hij zelf z'n eigen kunstwerken te creëren. Zijn ouders zitten ook in de kunstwereld en zagen er potentieel in. Enzo is hij kunnen doorbreken als kunstenaar. Hij woont samen met Peter Jan die fotograaf is op de Waalse Kaai op het Zuid. Peter Jan staat daar bekend om zijn uitgebreide collectie van Theo brillen. Regelmatig kan je hen aantreffen in café Hopper. En beiden zijn enorme jazzliefhebbers.
"Een mooie gelegenheid om nog es het Muhka aan te doen. Het is gewoon te lang geleden!" antwoordt Philippe op Thomas' vraag. "Bij ons in het Fortisgebouw in Brussel hebben ze onlangs ook een schilderij van Mathieu aangekocht. Het is een goede investering." zegt Sophie, zij werkt namelijk als economiste bij Fortis in Brussel, ze is net als Philippe in een Leuvense faculteit gevormd. "Jij hebt geen voeling voor kunst, kunst is meer dan een 'investering'." zegt Thomas. "Onze poete maudit, of nee, gitarist maudit."lacht Philippe terwijl hij rechtstaat om de rekening te vragen.
Op weg naar het Muhka lopen ze een heleboel mensen tegen het lijf omdat een groot deel van hun vrienden en kennissen op het Zuid wonen. Philippe duikt nog even de Delhaize in om een fles Evian (voor z'n kater van gisteren weg te spoelen). Sophie rookt buiten een Marlboro light en Thomas een blauwe Gauloise Blonde. Voor ze in het Muhka arriveren maken ze nog een korte stop bij café brasserie Zürich om een plaatsje voor vanavond te reserveren. Sophie en Philippe gaan namelijk heel vaak uit eten. Het liefst zitten ze in het Dock's Café, Pizza Arte, Ferrier 30, Hippodroom of Grand Café Leroy maar met Thomas erbij (die daar natuurlijk weigert te komen) gaan ze best graag naar café brasserie Zürich, Pasta, Lucy Chang of een tapas of sushi bar, Sophie is namelijk helemaal verlekkerd op sushi.
Na eindelijk in het Muhka te zijn aangekomen moet Philippe eerlijk bekennen dat hij niet dol is op Mathieu's werk. Hij verdenkt Mathieu ervan enkel naambekendheid te hebben verworven omdat z'n ouders een belangrijke rol spelen in de Vlaamse kunstwereld maar zoiets mag je natuurlijk nooit te luid roepen want Thomas vindt Mathieu's werk wel geniaal. En Thomas kent veel meer over kunst dan hij. Aan Sophie moet je zoiets niet vragen: die ziet kunst enkel als een investering. "Het zou leuk zijn als Mathieu es een schilderijtje aan ons zou schenken, niet Philippe?" lacht ze, terwijl ze op haar Pradaschoentjes (ook gekocht tijdens de solden in Verso) door het Muhka loopt.
In het Muhka komt Thomas een kennis, een bekende Vlaamse acteur, tegen. Het is onvoorstelbaar hoeveel kunstenaars, acteurs, zangers en schrijvers Thomas kent. De bekende acteur stelt zich aan Sophie en Philippe voor waarop Philippe droog antwoordt "Ik denk dat we jou al wel kennen.". Gelach. "Ik vind het heerlijk hier op het Zuid vertoeven, al die jeugdherinneringen." zegt de acteur. "Ben je hier dan opgegroeid?" vraagt Sophie nieuwsgierig. "Niet helemaal, we woonden in Berchem op het Zurenborg maar ik zat in de lagere school op de Steinerschool, hier op Zuid. In het middelbaar ben ik naar het Lyceum getrokken, omdat ze thuis wilden dat ik Latijn Grieks zou volgen. Maar ik heb dus wel een groot deel van m'n kinderjaren hier doorgebracht en vind het hier heerlijk. Eigenlijk vreemd dat ik nu op het Eilandje woon. Thomas, zie ik je straks in den Hopper misschien?" "Ja, toe want ik heb best wel zin in een cavaatje of twee voor het eten." zegt Sophie. "Je hebt het gehoord." glimlacht Thomas en ze nemen afscheid van de bekende acteur.
"Philippe, ga je mee volgende week naar oudleerlingen dag op het Pulhof?" vraagt Sophie als ze weer buiten staan. "Waarom ik heb toch niet op het Pulhof gezeten?" "Ja, maar ik wel en ik wil mijn schoolvriendinnen van toen es tonen hoe knap mijn vriendje is." "Tuurlijk, schat. Rij ik dan met de Saab of jij met de Mini?" "Ik rij met de Mini want ik zou eerst langs m'n ouders gaan op de Prins Albertlei om hen mijn nieuwe auto te tonen." Sophie reed daarvoor met een Golf GTI Cabrio maar die had ze nog niet zo lang geleden tijdens een weekendje Parijs helemaal in de prak gereden. Thomas rijdt vanzelfsprekend geen auto, hij fietst. "Eigenlijk raar dat we vroeger zo dicht bij elkaar woonden, naar dezelfde muziekschool gingen en elkaar toch nooit hebben ontmoet." mijmert Thomas voor zich uit. "Jullie zaten op een verschillende scouts, dat is je antwoord." komt Philippe tussenbeiden. Zelf zat hij in een scouts in Schilde, waar hij opgroeide. Daar heeft hij leuke herinneringen aan: zo leerde hij z'n eerste vriendinnetje kennen. Tijdens een weekend speciaal voor de derdejaars gidsen en verkenners uit Vlaanderen viel hem een blond schattig meisje met een slordige staart op. Hij kende haar precies al uit Schilde, namelijk van de bakkerij De La Faille. Dit bleek te kloppen, ze heette Elizabeth en ze zat inderdaad heel vaak met haar familie in De La Faille te brunchen, zowel in Schilde als in Schoten maar zelf woonde ze in Brasschaat. Hoe vaak hij toen niet met haar broer, die op het Sint Michiels in Schoten zat, ging snowboarden in de skipiste Casablanca! Of gewoon samen tennissen. Want hij weet nog dat ze heel sportief was: ze reed paard, speelde tennis en deed aan wedstrijdzeilen. Elizabeth zat op het Pulhof. Sophie kent haar, en da's meteen de werkelijke reden waarom Sophie hem zo graag mee wil naar de oudleerlingendag: om Elizabeth duidelijk te maken dat hij nu van haar is.
"Eigenlijk jammer dat je bij Zürich hebt gereserveerd want ik heb eigenlijk wel zin in een groentetaart van de Broers Van Julienne." zegt Thomas wanneer ze richting Hopper stappen. "Kom je daar dan ook?" wil Sophie weten. "De Broers van Julienne is een vegetarisch restaurant en ik ben vegetarisch, weet je wel." "Ja, da's juist." Philippe knikt," jij bent vegetarisch en eet alleen biofood." "Hé, maar aan biofood doen wij ook!" roept Sophie hem ter herinnering en tegen Thomas zegt ze "Ik snap niet dat jij het wildseizoen zomaar kan laten passeren.". In café Hopper groeten ze het personeel, want die kennen ze natuurlijk ondertussen, en Thomas moet een heleboel kennissen en vrienden goeiedag zeggen. Daar is hij wel lang zoet mee. Ondertussen bestellen Sophie en Philippe twee biertjes en een cava.
"Ik heb morgenavond afgesproken met Anne, Caroline en Julie in het Versocafé voor een meidenavond" zegt Sophie. "Waarom niet in Nero of Canal? Da's toch veel dichter." "Julie is samen met haar vriend pas verhuisd naar de Lange Gasthuisstraat, ze woont boven de Wouters & Hendrix en wil ons haar appartement natuurlijk laten zien. Vandaar." "Waarom zijn ze verhuisd, ze woonden toch heerlijk op hun appartement op de Amerikalei?" "Ik weet ook niet waarom en ik heb daar eerlijk gezegd ook niet naar gevraagd. Ga jij morgen naar de Singel met Thomas?". "Ja, ik heb dat beloofd. Ik weet niet of het theaterstuk goed zal zijn maar Het Zuidelijk Toneel heeft best een goede reputatie.". "Pfff, ik ken daar allemaal niks van, hoor." Sophie blaast. Het is waar, een echte cultuurkenner is ze niet. Ze gaat wel es mee met Thomas en Philippe omdat zij dat leuk vinden maar zijzelf gaat net zo lief een actiefilm zien. Gelukkig loopt hun politieke mening wel gelijk: blauw, helemaal blauw.
Sophie en Philippe kunnen van ver horen dat Thomas allerlei complimenten krijgt over z'n hoed. "Dankje," horen ze hem zeggen "tweedehands gekocht, van Margiela, je weet wel die Belgische ontwerper." "Oh, wat toevallig, ik heb net een broek aan van Margiela." "Ja, ik dacht al, wat een gave broek heb je aan.". Enzo verloopt hun middagje/avond verder en verder.

maandag 25 januari 2010

checklist: ben je een typische Antwerpenaar?

Vandaag las ik een klein artikel over onze attitude tegenover Vlaamse en Nederlandse dialecten. Het Antwerps werd het meest en het minst gewaardeerd: Antwerps uit de provincie vond men mooi en verstaanbaar, het Antwerps uit de stad Antwerpen hooghartig, grof en plat. Oud nieuws dus. Binnen de Nederlandse dialecten werd het Haarlems het meest gewaardeerd door de Nederlanders en het Amsterdams het minst (met dezelfde verwijten die men het Antwerps maakte). Alhoewel ik zelf ben opgegroeid in de stad Antwerpen, dus echt van 't stad, vind ik van mezelf niet dat ik een typische Antwerpse mentaliteit heb. Net daarom leek het me leuk om es een checklist van eigenschappen samen te stellen die een typische Antwerpenaar (van de stad en de randgemeentes) zou moeten hebben.

-chauvinistisch: aan het chauvinisme herkent men de Antwerpenaar.
Ik denk dat zowat élke Antwerpenaar een chauvinist is. Wat er in de rest van Vlaanderen buiten de stad Antwerpen en haar randgemeentes gebeurt interesseert hen niet. Antwerpenaren zijn er trots op Antwerpenaar te zijn en steken dat nooit onder stoelen of banken. Bijgevolg vinden ze alle andere plekken in Vlaanderen minder en zullen ze dat, tot ergernis van de andere Vlamingen, ook niet onder stoelen of banken steken. Volgens de Antwerpenaar loopt de nulmeridiaan over de Groenplaats. Ik moet bekennen dat ik zelf een echte Antwerpse chauvinist ben.


-assertief: een Antwerpenaar is rad van tong, komt voor z'n mening uit en kan scherp, humoristisch uit de hoek komen. Men denke aan Bart De Wever. Ik heb nog maar weinig Antwerpenaren gekend die niet over humor beschikken, zwanzen in het Antwerps. Wat echt typisch Antwerps is is dat men onbekenden nogal snel aanspreekt, iets wat ik miste toen ik nog in Gent studeerde. Een Antwerpenaar die om een woord verlegen zit zal men niet zo snel aantreffen. Alhoewel ik zelf nogal snel een 'klapke doe' tegen onbekenden zou ik mezelf niet assertief durven noemen.

-klagen over Antwerpen maar tegelijkertijd heel gevoelig voor kritiek op hun stad door buitenstaanders: alhoewel Antwerpen een fijne stad is om te wonen hoor je Antwerpenaren onderling voortdurend zagen alsof ze in de meest ellendige stad van de hele wereldbol wonen. Een voorbeeld: toen de Leien nog niet opengegooid werden was men aan het klagen dat de Leien dringend aan vernieuwing toe was want dat de kasseien eigenlijk niet meer konden. En toen men er eindelijk iets aan ging doen was men aan het zagen over de werken op de Leien. Antwerpenaren zagen. Maar o wee als jij als niet-Antwerpenaar kritiek op hun stad durft te uiten. Dat is not done. Ik ben zelf niet zo'n Antwerpse klager maar ik kan niet tegen kritiek op mijn stad.


-altijd en overal Antwerps praten: een Antwerpenaar praat Antwerps, ook tegen een Nederlander die hem wellicht niet zal verstaan. Andere Vlamingen die zelf moeite doen om verstaanbaar over te komen kunnen zich daar absoluut aan ergeren, aan die Antwerpenaar die met zware Antwerpse tongval iets over hun mild accent zegt. Als een Antwerpenaar zegt dat hij het helemaal niet hoort dat je van een bepaalde streek buiten Antwerpen komt bedoelt hij dat als een groot compliment. En verder zal hij geen moeite doen om je accent correct te lokaliseren. Ik praat wel overal met een Antwerpse tongval, alleen is die niet zwaar bij me.

-joviaal: dat wordt wel vaak vergeten als men het over Antwerpenaars heeft. Een Antwerpenaar is joviaal, doet graag en gemakkelijk een klapke en zal op café een onbekende trakteren omdat die voor even 'zijne maat' is. Een Antwerpenaar op café achter een bolleke (Antwerps pintje) zal doen alsof je zijn beste vriend bent, ook al kent hij je niet. Ik vind dat wel een leuke Antwerpse eigenschap, dat iedereen zo gemakkelijk met elkaar omgaat. Gentenaren kwamen mij veel afstandelijker over, toen ik daar woonde (natuurlijk had je uitzonderingen). Je kan mij gerust wel joviaal noemen.

-komt te snel en te ongenuanceerd voor z'n mening uit: en daar heb je het. Ik denk dat de reden waarom het Vlaams Belang zo'n succes heeft in Antwerpen aan die eigenschap ligt, de problemen die Antwerpenaren hebben om nuances te leggen. Dat kan ze onverdraagzaam maken of net kritiekloos verdraagzaam. Het Vlaams Belang en de 0110-concerten zijn echte typische Antwerpse fenomenen. Voor een Antwerpenaar is het wit of zwart en als je beweert dat het grijs is ben je aan het zeveren. In Antwerpen kan men je het ene moment prijzen alsof je het allerbeste bent wat de aarde ooit heeft voortgebracht en het andere moment kan men je volledig uitschijten omdat je niet snel genoeg bent. Dat is Antwerpen en voor niet-Antwerpenaren zal het misschien wel moeilijk zijn om zich aan die mentaliteit aan te passen. Ik denk dat ik wel redelijk snel voor m'n mening uitkom maar achteraf ga ik wel nuances leggen.


een groot ego: dat hoeft niet persé negatief te zijn. Ik bedoel er eigenlijk mee dat een Antwerpenaar niet zo snel over zich heen zal laten lopen, hij is niet bepaald een muurbloempje. Met veel tam tam zal hij duidelijk maken wat hem toekomt, wat hij denkt dat hem toekomt, en een Antwerpenaar is eigenlijk best wel veel veeleisend. En als het hem niet aanstaat zal je dat in duidelijke onverbloemde taal te horen krijgen. Maar als het hem wel aanstaat ben je meteen zijn beste vriend. Ik denk niet dat ik een groot ego heb.

Zo, ik denk dat ik de typische Antwerpse eigenschappen heb vermeld. De zogenaamde grote bek past onder de assertiviteit, het feit dat ze snel en ongenuanceerd voor hun mening uitkomen en het grote ego. De dikke nek, arrogantie valt deels onder het chauvinisme, het feit dat ze overal Antwerps praten, de snelle ongenuanceerde mening en het ego dus.
Van de zeven typische Antwerpse eigenschappen beschik ik er over twee (chauvinisme, jovialiteit) en de rest niet of vaag. Ik ben dus geen typische Antwerpenaar maar zeker wel een Antwerpenaar.



vrijdag 6 maart 2009

krachtig in z'n eenvoud

Soms kan je een houding doen keren. Vandaag zat ik op een bus te wachten, op het Valaar in Wilrijk, een wijk binnen een district van de stad Antwerpen. Toevallig heb ik in die wijk, in de Letterkundestraat, mijn kleuterjaren doorgebracht. Misschien ben ik daarom ook Taal- en Letterkunde gaan studeren, omwille van m'n prille herinneringen aan de naam Letterkunde, Letterkunde. Daarna verhuisden we naar een straat die in de wijk Markgrave ligt (althans toch volgens de site van de stad Antwerpen), binnen het Antwerpse district: de Jan Van Rijswijcklaan, een straat met een eigen blog (de Singel werd daar m'n tweede thuis). Enzo kan ik nog een poos doorgaan met heimatassociaties, alleen hebben we het daar nu niet over.

Al wachtende op de bus, vroeg een vriendelijke dame naast me, een dame die ik overigens niet ken, “Bent u Marrokaans?”. Ik was geshockeerd. Niet omdat ik iets tegen Marrokanen zou hebben maar het verschil tussen een neger en een Marrokaan moet toch, alleen aan de huidskleur al, duidelijk zijn (maar ik geef toe, ik ben nogal ‘vaag’. Om mijn precieze afkomst te raden moet je een kràk zijn: ik heb van alle rassen wat). Ik zei dus :”Nee, ik ben een Afrikaanse.” Een dom antwoord want Marrokanen komen evengoed uit Afrika. Maar ja, een Marrokaan is geen Afrikaan: een Marrokaan is immers een moslim en een Afrikaan is zwart. Zo is het toch, in de volksmond.

Oh, dan was het goed want mevrouw had iets tegen Marrokanen én Spanjaarden. Ik, weer geshockeerd, zei (wat ik normaal nooit doe, normaal reageer ik zelden op zulke uitspraken maar mevrouw was zo aardig dat ik dacht: nu mag ik het best zeggen) “Ik heb niks tegen niemand.” Of in m’n Antwerpse tussentaal klonk het eerder: “Ik eb niks tege niemand nie.” Dat zei ik dus. Mevrouw schrok lichtelijk van m’n antwoord en haastte zich “Ja, maar als ze boos worden ...” waarop ze direkt daarna van toon veranderde: “Maar eigenlijk heb je overal goede en slechte mensen. Ook bij Vlamingen.” En even dacht ik dat ik door mijn “Ik eb niks tege niemand nie.” de wereld kon veranderen.