van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


Posts tonen met het label tv-shows. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tv-shows. Alle posts tonen

zondag 20 juni 2021

over het genot van het bingewatchen



Een van de geneugtes des levens is voor mij het zogenaamde 'bingewatchen'. Ik zou nooit zover gaan om mij de Binger te noemen (die nickname zag ik overigens onlangs passeren, dan weet je wel met wie je te maken hebt), doch ik geef me er gaarne aan over. En met mij velen als je naar het succes van Netflix kijkt. 

Eigenlijk, en dit schrijf ik niet zonder enige trots, deed ik al aan bingewatchen voor we zelfs maar enige notie van dit begrip hadden. 17 was ik, halverwege de nineties, met een groepje vrienden gingen we soms middagen bij iemand thuis non stop Simpsons afleveringen bekijken. Iemand had die allemaal op band opgenomen. Gé-ni-aal vond ik het idee dat je non stop naar The Simpsons kon kijken (destijds was het al heel wat dat VT4 dagelijks wél twee afleveringen na elkaar uitzond (!)). 

Fast forward naar m'n studententijd. Series aankopen was bij mijn weten niet echt iets wat je deed rond de eeuwwisseling, àls het al kon (zal te maken hebben met de capaciteit van de videocassette). In een poging de volledige filmografie van Lars Von Trier te exploreren hadden m'n toenmalige vriend en ik Riget (The Kingdom) ontdekt, een miniserie bestaande uit twee seizoenen. En ja, dat was m'n allereerste echte bingemoment. Bingen met Lars Von Trier. Een volledig seizoen per avond. Dat zou je nu zelfs geen bingen meer noemen, de Binger lacht daarmee. 




Eenmaal na m'n studentenjaren werd het wel helemaal bingen all the way. Series werden gekocht, gedownload of op een of andere site online bekeken. Je vond altijd wel een manier en als de ene site 'plat' ging, rees de volgende dag er een andere site op. Ja, dat was in een tijd dat YouTube nog anarchistisch was. Wat schrijf ik? Het internet was anarchistisch. 

Tegenwoordig is het wel beter gereguleerd, alleen, met de komst van de streamingsdiensten wordt wél bepaald wat we juist bingen. Waar ik halverwege jaren 2000 My So Called Life en Freaks and Geeks kon bingen (gedownload dus), is dat nu haast niet meer mogelijk. Series die toch nog steeds zwaar de moeite zijn, al was het maar om Jared Leto en James Franco in hun beginjaren te zien. Ook toen al waren die twee ongenaakbaar cool. Hun beginjaren waren zelfs cooler dan die van Johnny Depp, alleen Sean Penn en Matt Dillon outdid them. Maar ja, die zouden zelfs Full House cool en edgy maken. 




zondag 11 april 2021

Het televisiekijkgedrag in de nineties

 Misschien moet ik alleen over mezelf praten maar het valt me op dat we in de jaren '90 massaal naar echt slechte televisie keken. Tja, de jaren '90 waarin misbaksels als Cotton Eye Joe op nr1 in de hitlijsten stonden. Ik geef een voorbeeld: we keken naar komische series die niet eens grappig waren. Full House bijvoorbeeld. Ik keek ie-de-re dag enkel en alleen om uncle Jesse wiens sexiness de eerste jaren werd ontsierd door z'n bussiness up front and party (?) in the back mullet. Full House was zelfs zodanig melig dat Bob Saget een scheldwoord werd. Zegt voldoende. En maar kijken. Zeker, de Olsen twins waren schattig maar niet schattig genoeg om twintig minuten lang suikerzoete moralistische brol aan te horen.  Ja, komische series mochten zelfs irritant zijn. Family Matters met een van de irritantse personages ooit gecreëerd. U weet dat ik Steve f*** Urkel bedoel. We vonden Hanging With Mr. Cooper übercool. Onlangs las ik dat het een van de slechtste komische series ever is. De show die we allemaal brilliant hilarisch vonden was The Fresh Prince of Bel Air. Als ik terugkijk, zo geniaal hilarisch was dat eigenlijk niet. Goeie show maar we maakten er een meesterwerk van dat het eigenlijk niet was. 
Volgens TV-Guide een van de slechtste series ooit gemaakt, Baywatch, werd de meest bekeken show ever. Wereldwijd stemden we wekelijks af op Baywatch. Een show waarin de flinterdunne verhaallijn als excuus diende om naar halfnaakte lijven op het strand te kijken. Minutenminutenlange muziekclips van vrouwen en mannen aan de zee. Dat was Baywatch. Je keek naar slechte series omdat er knappe mensen in zaten, Baywatch deed op den duur niet eens meer de moeite om echte verhaallijnen te bedenken en groeide uit tot de meest bekeken show ooit wereldwijd. Er is geen enkele serie door zoveel landen aangekocht: meer dan een miljard wekelijkse kijkers in wel 148 landen. Als de mensen maar knap zijn, dachten we in de nineties. En over ongrappige melige kitscherige shows gesproken: say no more than Saved By The Bell. Maar het was zo populair dat zelfs Jimmy Fallon er een special over deed in The Tonight Show. Mijn excuus is dat ik toen een heel jonge tiener was, Jimmy had eigenlijk geen excuus.
Ook de volgens TV guide slechtste show ooit gemaakt, The Jerry Springer show, werd wereldwijd bekeken. Zelfs Jerry Springer gaf toe dat hij nooit naar zijn eigen show zou kijken. Wij dus wel. "Jerry! Jerry! Jerry!" Ik hoor het publiek nog scanderen en juichen en klappen als ze gingen vechten. Man, man,man toch. En daarna werd er op school over gepraat. En je moést iedere week naar het sensatiebeluste Jambers kijken waarin mensen gewoon te kakken werden gezet. 
Het lichtpuntje is dat The Simpsons toen beter was en South Park is ook een product van de jaren '90. Maar waarom keken we toch naar MTV's Singled Out? En alsof dat nog niet erg genoeg was ging VT4 het format kopiëren, Ideale Maten. Zucht. Datingshows waren toen thé way to go. Woordenbraaksels als "Ik ben Nele en zoals mij zijn er niet velen." werden toegejuicht én zelfs bewonderd. Goed gevonden! En MacGyver die van vijf meter hoog, en neen, ik overdrijf niet, het was zelfs veel hoger, zonder enige schram op beide voeten belandt, daar keek iedereen naar. Zelfs de zussen van Marge Simpson. Ook al was er niets spannend aan. 



donderdag 7 januari 2021

Jem and The Holograms: back to the 80's

Geen idee of het typisch 80's is, het ultramaterialistische tijdperk, maar toen had je dus werkelijk een hele stroom aan animatieseries die louter en alleen werden bedacht om de merchandise ervan te kunnen verkopen. Zelfs zo bont maakt Studio 100 het niet. Meestal vloeit merchandise uit kindershows voort. Not in the 80's, toen dachten ze: hoe gaan we dat speelgoed verkopen? You know what?  Let's make an animation serie first. Alleen reclame maken voldeed blijkbaar niet. Alhoewel het fenomeen zich blijkbaar al eind jaren '60 voordeed (slechts een voorbeeld kunnen vinden). In de jaren '80 begon dit pas écht op gang te komen. Animatieseries om speelgoed te verkopen.

Als kind van de 80's ken ik er een hoop natuurlijk: He-Man, She-Ra, M.A.S.K., De Troetelberen, My Little Pony. We keken er massaal naar en kamden de haren van onze Little Pony. En tussendoor vochten m'n broer en ik het uit als He-Man en She-Ra. Veelal waren die merchandise vehikels van bedenkelijke kwaliteit. Alleen die titel al: He-Man and the Masters of the Universe. Weinig aan toe te voegen. Jem was wel de uitzondering. 

Jem, een animatieserie vehikel om met Barbie te concurreren, valt vandaag nog steeds te bekijken. Het concept: Jerrica is een jonge meid die een muziekbedrijf van haar vader heeft geërfd. Door de magische toverkracht van een holografische computer kan ze veranderen in Jem, een popartieste. Jem and the Holograms is haar band. Natuurlijk komt ze in allerlei avonturen terecht, zowel Jerrica als Jem.

Wat de show zo special maakt: het is mid 80's ten top. Een vrouwelijke band met big hair (denk The Bangles), een overdaad aan make-up, 80's fashion, een typische 80's sound. Baanbrekend was het invoeren van korte videoclips in de animatieserie. De beginjaren van MTV, jawel. Jem is een animatieserie voor een heel jonge MTV-jeugd. En warme nostalgie voor mij. 


zaterdag 5 december 2020

De perikelen van de Windsors in The Crown

Net als zovelen in de hele (Westerse) wereld ben ik ook in de ban van The Crown. Het is gewoon een goedgemaakte serie. Punt. Het verhaal van de Windsors is sowieso al een soap, smijt er nog wat dramatische fictie bij, goede verhaallijnen, sterke acteerprestaties, kostuums etc. en je krijgt een kanjer van een serie. 
 
Coronation: The Crown's Weight Has Not Only A Figurative Sense - The Crown
 
 
Maar ergens, ja, ergens, wringt het schoentje: het klopt namelijk helemaal niet. Feiten worden met joekels van fictie verweven, zaken worden verdraaid. En dat kan erg zijn als je geen fictie disclaimer hebt. Want let wel: deze serie gaat over mensen van vlees en bloed. En volgens mij leeft prince Charles nog. De koninklijke familie wordt er, buiten Diana, weergegeven als een bunch koudbloedige opvliegende nare eikels en eigenlijk kan je dit niet serieus nemen. De laatste tien minuten van seizoen 4 gaan er helemaal òver, waarin Prince Philippe niet te onderscheiden valt van de eerste de beste dreigende maffioso. 
Seizoen drie ging al uit de bocht met de overdreven hardvochtige behandeling van Philippe jegens z'n oudste zoon (niet moeilijk dat the Queen ontzet was), seizoen 4 is een regelrechte karaktermoord op Prince Charles die hij, naar mijn mening, absolùtig niet verdient. 
 
 
The Crown fans are horrified by how Prince Charles treats Diana in season 4  - PopBuzz
 
Vroeger had ik helemaal geen interesse voor het Britse koningshuis, het enige waar ik graag over las, was het Monageske, misschien niet in de allerlaatste plaats omdat ik daar een naamgenoot heb. Tot daar reikte m'n interesse qua koninklijke families. Op een avond ontdekte ik een vierdelige documentaire over de Windsors, te beginnen bij king George V. Om een of andere reden bleven ze m'n aandacht vasthouden. En tja, het huwelijk tussen Charles en Diana is nog steeds iets wat veel Britten blijft fascineren. 
Natuurlijk kom je dan al snel uit op het sensationele boek 'Diana in her own words' van Andrew Morton of het Panorama interview waarin Diana ook in her own words de geheimen van binnen de koninklijke muren naar buiten brengt. Diana in her own words, het slachtoffer van een onmenselijk harde familie en een ontrouwe man. Voor wie er zich verder in wilt verdiepen: je kan verder lezen en zien dat dit helemaal niet klopt. 

Why Queen Elizabeth II's Last Name Mountbatten-Windsor Was So Controversial

Uit vele bronnen blijkt dat Diana een Borderline persoonlijkheid had. Zelf gaf ze het suïcidale gedrag, de bulimia en de self harm aan (ze sneed zichzelf, niet dat elke Borderliner deze dingen doen). Bronnen die dicht bij haar en de koninklijke familie stonden getuigden over andere gedragspatronen die bij het syndroom kunnen horen. Bovendien ook sprake van promiscuïteit voor Charles zijn relatie met Camilla hervatte. Dus ja, denk ik, mag je Diana in her own words gerust niet al te serieus nemen. Het probleem met de makers van The Crown is dat ze dit net wel hebben gedaan, het verhaallijn van Diana er louter hebben op gebaseerd, en zo een karaktermoord op Charles hebben gepleegd. For the whole world to see. 

The Crown' season 4: Moments you missed in Charles and Diana's marriage -  Insider

Ik heb geen probleem met Diana, het zal voor haar ook geen walk in the park zijn geweest om met dit syndroom te leven. Ik heb geen probleem met de serie; het is wérkelijk goedgemaakt, maar ik heb wel een probleem met The Crown zolang er geen disclaimer staat dat het meer op fictie is gebaseerd dan pure facts. 
En ik eìs dat Prince Charles in ere wordt hersteld. 




maandag 9 november 2020

Legendary TV-Moments

 Ik kijk graag naar talkshows, acceptance speeches, tv-intervieuws. Vooral de grappigste, de meest oncomfortabele en de meest bizarre eerst. 


Hier zijn mijn favorieten. 


Talkshows:


1. Letterman: Andy Kaufmann, Jerry Lawler: 

Legendarisch interview met legendarische komiek Andy Kaufmann. Een van de meest memorabele momenten in de talkshow geschiedenis.

 

2. Johnny Carson's Tonight Show: Robin Williams

 Robin Williams doet z'n eerste talkshow appearance en grapt als een speer. The genius. 


Acceptance speeches:

 

1. Emmy's Patty Duke My Sweet Charlie: 

Eigenlijk is dit een sad moment want Patty Duke was toen mentally ill. And it shows.


2. Oscars Joe Pesci Goodfellas: 

Best. Acceptance Speech. Ever. 


TV-interviews:

 

1. Leprechaun in Alabama:

Een leprechaun in Alabama. Enough said.


2. Antoine Dodson in Lincoln Park :

Het interview met Antoine Dodson was zo memorabel dat hij instantly got internet fame.  


Celebrity TV-interviews: 


1. Jerry Lewis most uncomfortable interview

Waarschijnlijk het meest oncomfortabele interview op camera vastgelegd. 


2. Charlie Sheen Bi-winning

Charlie Sheen in z'n wilde periode. Must see and hear. De ene memorabele quote na de andere.

zondag 16 oktober 2016

celebrity crush Jimmy Fallon

Ik heb een totally celebrity crush voor Jimmy Fallon. Like to-tal-ly. Hij is mijn nummer twee op mijn lijstje. Jimmy Fallon, de host van de Tonight Show. Ik vind hem gewoon leuk, écht leuk, schattig. Toen hij in Saturday Night Live zat was hij die jonge adonis, misschien wel samen met Eddie Murphy en Robert Downey Jr., de knapste vent in de geschiedenis van SNL. Maar waar Eddie Murphy die onweerstaanbare sex god leek, Robert Downey Jr. wanneer niet op de set in nachtclubs leefde, de onweerstaanbare sensuele adonis van het uitgaansleven, was Jimmy Fallon die onweerstaanbare game nerd die niet beseft hoe knap hij wel is. Zelfs Nicole Kidman viel voor z'n charmes. En dat had hij niet eens door, how cute.
Jimmy Fallon is het type man dat mij wel bevalt. Hij is grappig maar wil niet persé de àllerleukste jongen van de klas zijn, je hebt het gevoel dat hij niet die ene celebrity is die Paris Hiltons enzo date, nee, hij date eerder haar publicist ofzo, hij neemt zichzelf niet al te serieus: hij schiet meermaals adorable in de lach tijdens zijn shows, hij is getalenteerd zonder dat hij uitstraalt van: kijk mij es, hét Talent, en hij is aantrekkelijk, op de meest adorable manier.
He's my number two. Ik zou daar ook Johnny Depp kunnen zetten. Maar dat zou dan weer niet realistisch zijn. 😉


dinsdag 2 november 2010

The Simpsons and South Park and Family Guy and cartoons and people who are watching this



Rrright. Ik ga het dus hebben over de grote drie. Ik meen dat de mensen van de generaties: Generation X (1961- 1981), MTV Generation (1975 - 1986) en Generation Y (1982 - 1995) The Simpsons, South Park en Family Guy tot de drie groten der animatiereeksen rekenen. Animaties voor de niet kleintjes. We hebben het dus niet over The Flinstones want dit was way voor onze tijd. Met enige nuance: ik ben òòk opgegroeid met The Flinstones. Met de zoveelste herhaling van The Flinstones. Een show die liep van 1960 tot 1966 maar ook ik keek wekelijks naar de zoveelste herhaling van The Flinstones en als je bedenkt dat die show begon in 1960 en ik klein kindje was in de 80's is dat wel bijzonder. Herhaling na herhaling en nooit vervelend.
Voor The Simpsons was er enkel The Flinstones in het genre 'cartoon geënt op de maatschappij die niet echt underground ging'. Een cartoon van vele generaties . Toen een baanbrekende show, net als The Simpsons, later.
Voor ons was The Simpons net zo revolutionair als The Flinstones toen was: een combinatie van The Flinstones, All In The Family en Not The Nine 'O' Clock News (ahum en Brits). Niemand had dit gedaan en Matt Groening deed het, dé show. Zelfs beter dan Beavis and Butthead. Daarna kwamen er nog andere 'smart' animatiereeksen maar wat ons bijbleef zijn The Simpsons, South Park en Family Guy. Just love these. En als ik wil vertellen waarom ik deze shows zo goed vind wordt dit een post van drie dagen lang. Drie dagen lang lezen. Ik bespaar u de moeite.


The Simpsons: ik heb The Simpsons per toeval ontdekt. Ik was een tiener die uitsluitend VT4, MTV en Canvas keek. Tiener en Cultuur en VPRO op zondag. The Simpsons was een dagelijkse show op VT4 dus natuurlijk moest ik het wel ontdekken. Hooked from the very first time I saw it. En de hype: ik kende iemand die elke aflevering op video opnam en dan gingen we naar hem urenlang naar The Simpsons kijken. Middagen Simpsons kijken was een populaire activiteit in die vriendenkring van ons tieners toen. Later trok ik naar Gent en gingen we wekelijks naar een frituur om er naar The Simpson te kijken. Het blijft mijn numer een en laten we niet over de huidige kwaliteit praten. The Simpsons is gewoon briljant omwille van de vele lagen: jong en oud lacht.


South Park: als laatste herontdekt. De eerste kennismaking was niks maar als ik nu lees dat de eerste afleveringen soms niet meer dan slappe wc-humor was begrijp ik dat. Want ik vond dat. De latere seizoenen zijn echter wel geniaal. En ja, benaderen de perfectie. South Park is eigenlijk de Woody Allen van de animatiereeksen: je moet al serieus op de hoogte zijn van veel om voorbij de bathroom humor te kijken (niet dat Woody Allen aan bathroom humor doet) en de bathroom humor wordt steeds minder en minder. Ik als vrouw juich dit toe want de kak is zo boring. South Park is vrij edgy, ik vind dat niet erg want het gaat om een shockeren die niet de bedoeling heeft om maar te shockeren. Ik noem het The Simpsons met iets meer lef. Soms hou ik een tweedaagse South Park kijken. En je dan afvragen waarom je in slaap bent gevallen.


Family Guy: toen ik ooit bekende dat ik nog steeds dagelijks naar The Simpsons keek raadde me iemand me vele jaren terug Family Guy aan. Een paar dagen later kreeg ik een dvd. Wow. The Simpsons met wat extra: wat dom is wordt dommer, wat slim is, slimmer. Ook chaotischer, The Simpsons goes Pulp Fiction, zeg maar, met clips en dus ideaal om clips te posten. Het zit een beetje tussen The Simpsons en South Park in: Archie Bunker doet het all the way met de humor die er net niet over is. Of voor sommigen er natuurlijk wel over zit. Don't watch South Park in dat geval.



maandag 1 november 2010

South Park

Ik ben een van de laatsten der aarde die South Park ontdekt. Great show, ondertussen aan z'n meer dan tiende seizoen bezig. Ik ben wat laat dus. Of, helemaal klopt dat niet: zo'n jaar of meer dan tien geleden keek ik religieus veel naar The Simpsons, The Simpsons was iets waarvoor je vroeg naar huis ging, ook al was het weekend, het was die tijd waarin cartoons voor volwassenen de neonew big thing waren. Booming! Naar Ren & Stimpy (een soort Tom & Jerry on a very bad trip) keken we ook en naar dr. Katz, de immer trillende psychotherapeut voor de celebrities, ook. Ik vond animatie voor ouderen te gek en was dus maar al te excited over het South Park nieuws: in tijdschriften stond dat het bijna even goed is als The Simpsons en wij dachten dus: let check that baby out!

Ren & Stimpy



De verwachtingen waren hoog toen ik de allereerste aflevering bekeek. In de media deden ze alsof de makers het tweede wiel hadden uitgevonden dus je denkt dat je iets bijzonder te zien zal krijgen. Dat viel dus tegen. Toilethumor, ik vond het niet meer dan pis-en kakhumor en ik heb een hékel aan pis-en kakhumor. Boys will be boys maar meiden gaan helemaal niet lachen als iemand een wind laat. Wij lopen weg. The Simpsons is een van de weinige moderne animatieseries voor volwassenen zonder die toilethumor en da's een van de redenen waarom The Simpsons voor mij persoonlijk onverslaanbaar is. Oh, wat heb ik een hekel aan toilethumor. Niveau daalt.

Dr. Katz


Ik was dus bijzonder teleurgesteld in South Park (jij, South Park!!!), weigerde nog een volgende aflevering te bekijken en zag de film met tegenzin, een vriend wou hem persé zien. Ook de film vond ik brol, toen. De herontdekking gebeurde pas vorig jaar toen iemand een South Park clipje op facebook plaatste, ik m'n nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en het anders dan vroeger wél hilarisch vond. Zo hilarisch dat ik meteen de afleveringen ging uitchecken en ja, de klik was er ditmaal wel. Ik vind South Park geniaal. Weet ik veel waarom ik het toen niet smaakte, misschien begréép ik het ook gewoon niet, had ik geen idee waar de maatschappij mee bezig was, was ik een kleuter in het lichaam van een tiener. But I did some fast growing up en I lùùv South Park. De toilethumor blijf ik zo niks vinden maar al de rest, wahahahaha! En achteraf lees je dan dat South Park een show is die beter is geworden met de jaren en in het begin bijlange niet aan z'n huidige niveau zat. Het ligt dus niet aan mij, het ligt aan hen.

South Park



maandag 25 oktober 2010

The Cosby Show, niet zomaar om mee te lachen



The Cosby Show verdient respect. Respect. Niet omdat het om een black American show uit de hood zou gaan met doc Huxtable with his homeboy and his bitchez, want dat was het niet echt, wel omdat het een mijlpaal in de geschiedenis was. Voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap en eigenlijk ook wel de hele Amerikaanse gemeenschap. Misschien zelfs voor de hele Westerse wereld. The Cosby Show was een mijplaal in de geschiedenis van de mensheid. En Bill Cosby zette die giant step forward.



U vraagt zich af waarom zo'n komisch serietje zo'n groot belang heeft: wel, The Cosby Show was de eerste black sitcom waarvan de acteurs de (upper)middle class voorstelde. Ja, daarvoor had je The Jeffersons die opwaarts naar de Upper East Side gingen, toch is er een belangrijk verschil: de Huxtables van The Cosby Show vonden middenklasse waarden zoals educatie, 'hoge' cultuur belangrijk. In feite waren de Huxtables wat de Jeffersons wilden zijn. Er werd in The Cosby Show heel vaak gesproken over African American history en cultuurproducten (dat zie je later in The Fresh Prince ook opduiken). The Huxtables waren de Sidney Poitiers uit 'Guess Who's Comming To Dinner?', alleen spraken zij wel met een lachband.
Maar natuurlijk was The Cosby Show ook grappig want anders zou het gewoon een vervelende show zijn geweest waarin de Huxtables de hele wereld de les kwamen spellen. Wat een arrogantie. Dat gevoel had je nooit dankzij de Cosby humor. Bill Cosby is geniaal, een van grappigste mensen ooit. Iedereen stemde af op The Cosby Show omdat er toen nog veel minder kanalen waren, je de Cosby humor niet wou missen en ook omdat het voor velen gewoon herkenbaar was. Opgroeiende peuters, kinderen, tieners, studenten, ouders, grootouders. Blank en zwart keken hand in hand.



En verder had je er ook nog coole mensen rondlopen: Rudy natuurlijk. Ik heb wat met Rudy omdat iedereen me zei dat ik op haar leek en, uiteraard, ben ik cool. Een coole geek. En Denise of Lisa Bonet. Lisa Bonet is de meest coole creoolse dame die ooit op televisie verscheen. Zij heeft een kind van Lenny Kravitz, ahja. Als ik moest kiezen tussen een avondje op café met Lisa Bonet of Lenny Kravitz zou ik zonder aarzeling: "Met beiden." zeggen. Alsof je tussen die twee kan kiezen. En dan heb je Olivia nog. Die peuter die misselijkmakend leuk is. Raven-Symoné, het natuurtalentje. Bill Cosby heeft een oog voor talent, want eigenlijk was iedereen de moeite. Behalve Vanessa dan. Nee, hoor, iedereen was de moeite.


De Cosby Show zette de deur open voor vele, vele black sitcoms, er was een tijdje waarin de een na de ander opdook (jammer genoeg heeft Family Matters daar ook gebruik van gemaakt), maar nu heb ik vernomen dat het een beetje windstil is. Zelfs Chris Rock met Everybody Hates Chris heeft het tij niet kunnen keren. Wil de next Bill Cosby dus alsjeblieft opstaan? Nee, Geert Hoste blijft u maar zitten, volgens mij bent u blank. En voor u mij beschuldigt van discriminatie: er is een reden waarom er black sitcoms zijn gecreëerd en nog altijd nodig zijn. Net omdat de gemiddelde Amerikaanse serie zo ontzettend multicultureel is en ons een beeld geeft van de multiculturele samenleving in de grote Amerikaanse steden. Niet dus. Kijk maar naar Friends ofzo, de New Yorkse vrienden komen bijna uitsluitend blanken tegen, net zoals het in New York City is. Ook niet dus. Ach wat, zelfs small town Springfield van The Simpsons is verscheidener dan de gemiddelde Amerikaanse serie.



donderdag 21 oktober 2010

Jiskefet, Theo en Thea en meer

Ik voel me best wel geroepen om een allang afgelopen programma als het geniale Jiskefet te promoten. Kan mij het schelen dat het allang gedaan is: het Vlaamse In De Gloria is ook al een jaar of tien (bijna tien) afgelopen en nog steeds een hit op YouTube. Sommige mensen denken dat het écht is, echt eerlijk de werkelijkheid. Het Geslacht De Pauw is ook echt. En Wittekerke ook. Baantjer, allemaal echt. Net zoals Jiskefet dus en laat ik het nog es even in de kijker plaatsen door het gewoon hier te vermelden. Jiskefet. Genoeg aandacht.
Sommige geniale Nederlanders zijn te onbekend in België, en ik mag dat best wel jammer vinden. Ik ken ook te weinig van die Hollandse genialen om hier zomaar met de arrogantie van een 'kenner' een who's who neer te schrijven. Eerlijk gezegd ken ik er bitter weinig. Maar ik ben telkens wel ongemeen blij als ik zo iemand ontdek. Een paar jaar geleden nog De Vliegende Panters en dan stuur je enthousiast filmpjes door en dan wordt dat in België doorgaans niet begrepen. Ze denken dat het echt is. Of het moet zijn dat we in België een andere soort humor hebben.
Neem nu Arjan Ederveen (o.a. van het kinderprogramma Theo en Thea). Theo en Thea is cult. Theo en Thea is steengoed. Niemand kan ooit genoeg Theo en Thea-filmpjes plaatsen, en dat kennen we in België wel en dat vinden we overigens wel goed in België maar het andere werk van Arjan Ederveen is hier niet echt bekend. Ook niet door mij want ik kan het niet terug vinden, tenzij een paar geniale video's. Man, ik zou zo graag àlles willen zien wat hij ooit heeft gepresteerd. Ook privé. Ik ga z'n adres opzoeken.
Om maar te melden met dit bericht dat er een bodemloze put vol geniale Nederlandse grappige mensen zijn die wij in Vlaanderen niet zo kennen. Maar ja, waarschijnlijk kent ook niet elke Nederlander Arjan Ederveen. En mocht dit wél zijn vind ik dat best wel knap van Nederland. Van in de wieg al Theo en Thea-filmpjes opzetten. "Jahaa, want ze zijn best wel leerrijk." Was dat maar zo. Maar in de plaats krijg je humor. "Waar gaat het eigenlijk over?" Iedere keer maar weer.





dinsdag 16 maart 2010

bad girls club

Reality TV, ik heb het hier wel over het genre Temptation Island en dies meer: het sensatiebeluste segment van het alsmaar nog populairder wordende reality TV-gegeven. De deelnemers zijn enkel geïnteresseerd in kledij, make up, drank, sex en roddelen over de andere deelnemers. That's all they do, dagen-, wekenlang. Oh ja, en aan het zwembad liggen om te bekomen van een kater van de zware nacht ervoor toen ze tientallen volslagen onbekenden hebben liggen opvrijen. Maar die herinnering is vaag. En het buitenbeentje dat over een iets bredere intellectuele bagage beschikt wordt altijd meteen als een bedreiging gezien. "He thinks he's so smart but I am smarter. He ain't gonna fool me, ain't foolin' me, huh! Coz I'm **** smarter, I'm gonna beat his dirty **** **** ass!"
Ik ben verslaafd aan dat soort reality TV. M'n nieuwste ontdekking heet The Bad Girls Club, een serie die ontwikkeld werd door de makers van MTV's The Real World en ik ontdekt heb via celebrity blogger Perez Hilton. Het concept: 7 streetwise/deliquente/vrijgevochten meiden hokken samen vier maanden lang in hetzelfde huis. De zogenaamde bedoeling is dat ze er beter van zouden worden maar je weet natuurlijk dat het de makers enkel te doen is om de drama zo sensationeel mogelijk in beeld te krijgen. En je krijgt wat je op voorhand dacht te krijgen: catfights, gesprekken die niet meer zijn te volgen vanwege de gecensureerde scheldwoorden, overdreven drankbacchanalen waar zelfs Temptation Island voor zou terugdeinzen dit uit te zenden en enorme ego's. Van die mensen die denken dat ze iets voorstellen omdat ze van een bepaalde plek komen. Slagzinnen als: "I run L.A.!" en "I'm from Brooklyn!" komen vooral te onpas langs. Een deelneemster had zelfs de meest egocentrische tactloze aandachtszieke personality dat ik ooit mocht zien in een reality show, en ik heb al serieus wat voorbij zien komen. In elke aflevering werd het dankzij haar pijnlijk duidelijk dat eerlijkheid niet altijd een deugd is.
Wat ik verder ook graag mag kijken is leerrijke meer verantwoorde reality tv, hangt van m'n mood af. En die staat nu op The Bad Girls Club. Ofte wat er gebeurt als je 7 mediageile vrijgevochten meiden laat samenhokken. Let the games begin.



donderdag 21 januari 2010

tv child stars count down

5. Luke Brower
We were like 'Who's he? Who's he?' when he first appeared in Growing Pains. Seven years later L-e-o-m-a-n-i-a all over the world.



4. Sam Micelli - Who's The Boss?
Alyssa Milano. I wonder how young Joey Tribbiani would pronounce it.


3. Michelle Tanner - Full House
Full House was extremely popular because millions of people stay tuned just to watch uncle Jesse on tv and the other part wanted to see cute little Michelle. But nobody thought it was a great show.


2. Rudy Huxtable - Cosby Show
As a little child people always said that I looked like Rudy Huxtable. Even then I knew it was a compliment.


1. Kevin Arnold - The Wonder Years
30 minutes a week on air, every minute of the week in our minds. Yeah, we loved him.


dinsdag 19 januari 2010

most annoying fictional characters count down

5. Brenda Walsh (most annoying in the second and third season of) - BH 90210 (but the funny thing is, actually, in spite of that, I'm very fond of her):
There's a reason why Dylan chose Kelly over her.


4. Marissa Cooper - The O.C.
Do the right thing? No, she always did the wrong thing. And not in a funny way.


3. Screech Powers - Saved By The Bell
Supergeek who cannot be for real (annoying Screech appears at 1 min).


2. Jar Jar Binks - Star Wars: I, II and III (especially annoying in I: The Phantom Menace)
Notorious for being easily the most annoying character in a movie. Hands down.


1. Steve Urkel - Family Matters (and some cameos in other shows)
He's there to get on everybody's nerves. And that means yours and mine and everybody's on every show he has been.


maandag 20 juli 2009

once upon a time in Connecticut

Oh jee, hier ga ik weer. Schrijven over een tv-serie. Het is niet zo dat ik eender wie wil aanzetten tot een chips-cola-tv-bestaan, maar ja, sommige series zijn gewoon te goed om niet over te schrijven. En overigens kijk ik zelf amper nog televisie. Televisieseries effectief op televisie volgen is so last century: je hebt natuurlijk dvd's (ik was een van de eerste Vlamingen die zich seizoenen ging aanschaffen. Friends. Het laatste wapenfeit is the O.C. Omdat het van dezelfde maker is als Gossip Girl en ik wou toch maar es zien hoe het allemaal begon voor Josh Schwarz. Gossip Girl is beter. De geeky underground culturele referenties van Seth Cohen ten spijt. Die werken namelijk alleen maar als je zelf ook een geek bent. Wich I am.) maar tegenwoordig volg ik het allemaal goedkoper via het internet: als je zoals ik je dagen doorbrengt achter een computerscherm weet je wel hoe je op een legale manier gratis al die series kan bekijken. Op een moment dat jij het wil.


De nieuwste ontdekking heet Gilmore Girls. Okay, ik weet het, Gilmore Girls was jarenlang op de buis en ondertussen ook al zo'n twee jaar afgelopen, de reden waarom ik toenertijd niet geïnteresseerd was is omdat het, euh, een populaire serie was. Ja, ik ben zo'n intellectuele snob, zo'n omhooggevallen arty farty persoon met culturele bagage die weigert de massa te volgen. Ik ga me niet schamen voor wie ik ben. Als iedereen roept dat ik die film moet gezien hebben dan heb ik wel iets anders te doen. Zo dus. Maar ik evolueer: tegenwoordig durf ik me wat series betreft soepeler op te stellen; waarmee ik bedoel dat de IMDB-quotering volstaat. Gilmore Girls komt vrij hoog uit. And I'm hooked.
Lauren Graham (het vrouwelijke hoofdpersonage) is zowat de eerste grappige vrouw op het beeldscherm sinds Mae West, Bette Davis, Lucille Ball, Bette Midler, Julia Roberts, Fran Drescher, Ellen Degeneres, Lisa Kudrow, Annet Malherbe, Tina Fey en Pamela Anderson (no joke, Pam is hilarious). Haar personage, Lorelai Gilmore, een echt kindvrouwtje, heeft de onhandige spontaniteit van een Susan Delfino (Desperate Housewives) of Carrie Bradshaw (Sex And The City), dat gecombineerd met een onvoorstelbare wit en dus die kindvrouwelijkheid maken haar zo ontzettend charmant. Alleen zij alleen al is de moeite om de serie te volgen. Echt waar. Verder zijn de andere karakters ook de moeite, sterke dialogen, mooie settings, goede verhaallijnen en bla bla bla,... Maar serieus. Lauren Graham ofte Lorelai Gilmore. Elke serie heeft wel minstens een goed personage nodig, en ik denk dat Gilmore Girls met Lorelai Gilmore zich een classic in huis heeft gehaald.

dinsdag 24 maart 2009

het geheim van friends

Net als een nog een paar (vele) anderen onder u ben ik verslaafd aan de dolkomische avonturen van onze twenty-, thirtysomething vrienden uit The Village. Friends, u kent ze wel, de vrienden die er voor elkaar zijn en elkaar daarbovenop nog regelmatig een goeie warme ‘hug’ geven, net als in Full House, alleen wat minder, toch wel tien ton minder, melig. Via conversaties on- en off line ben ik er achtergekomen dat ik niet de enige ben die het jolige olijke onafscheidelijke vriendental vanbinnenstebuiten uit helemaal ken. Sterker nog, we zijn met z’n velen zo! En ik vraag me ook werkelijk af wat het grote succes is achter Friends. Even al schrijvende nadenken.

Het soapgehalte: Friends is eigenlijk een soap met een lachband of een sitcom met een hoog dramagehalte. U herkent vast de toespelingen als “We were on a break!”, “I don’t think it’s a good idea we get back together.” of “The question of us.” . Juist, het Ross en Rachel-verhaal. Hét kernverhaal binnen de hele serie dat al in de pilootaflevering werd geïntroduceerd en als rode draad door de 10 seizoenen loopt, doet ons ongeduldig tien seizoenen lang uitkijken naar het moment dat ze eindelijk weer samen komen. En dat moment moet vanzelfsprekend spectaculair zijn.

De personages: met uizondering van Joey en Phoebe zijn de overige vier personages knappe uitgewerkt die doorheen de seizoenen een evolutie doormaken. Met name Rachel en Chandler. Monica en Ross evolueren ook niet echt maar zijn in ieder geval niet zulke eendimentionale lachspierpersonages als Phoebe en Joey. You can relate to them. Overigens storen de meer karikaturale personages (Joey en Phoebe dus) niet, integendeel, het voorspelbare ‘out of touch’- gedrag van laatstgenoemden zorgt net voor een komische noot.

De acteurs: niemand zal ontkennen dat er sprake is van een grote chemistry tussen roommates Monica en Rachel en tussen roommates Chandler en Joey (J-man and Channie, zoals Joey hen ooit es noemde). Vooral de jongensachtige maffe situaties waarin de J-man en de Chan Chan man tijdens de eerste seizoenen verzeild raakten en de manier waarop ze op elkaar inspeelden was magistraal. Echte vrienden.

Verder lijkt het alsof elke acteur in de serie geboren is voor z’n rol in Friends. Misschien zijn ze niet allemaal even veelzijdig, buiten de serie dan, maar die rol spelen ze gewoon uitmuntend. Verrassend is dat bijvoorbeeld Lisa Kudrow (Phoebe) eigenlijk een heel intelligente vrouw is met een diploma biologie op zak. Als je naar haar filmrollen kijkt zie je wat voor een veelzijdige actrice ze wel is.

De celebrity special guest bijrollen: elke zichzelf respecterende populaire serie/sitcom heeft wel z’n special guestparade en zo dus ook Friends. Enkele daarvan hadden memorabele optredens: Christina Applegate als zus Amy (won ze overigens een Emmy voor), Sean Penn (kan die acteur ooit, ooit geen virtuoze prestatie neerzetten?) als de naïeve verloofde van Ursula, Alec Baldwin als de te optimistische one time boyfriend van Phoebe, Tom Selleck als Tom Selleck in de aantrekkelijke huid van Richard, Monica’s langdurig vriendje, een campy Robin Williams en Billy Crystal in een over the top conversatie in Central Perk, Winona Ryder als egocentrische Rachels college sorority sister, Paul Rudd als droge sarcastische lieve Mike, Phoebe’s uiteindelijke metgezel en kers op de taart: Kathleen Turner als Chandlers travestiete dad.

Verder kan ik nog recurring one liners als ‘How do you doin’ ?’ , telkens weer het feit dat niemand weet wat Chandler doet voor werk, het ‘Chandler is a girl’-complex, het feit dat de vrienden op een gegeven moment dertig en onsuccesvol zijn enz.. aanhalen als succesfactor. Maar eigenlijk komt het hier op neer:

hun oprechte vriendschap voor elkaar geeft je een warm gevoel, het dramaelement maakt je nieuwsgierig en het hoge komische gehalte maakt je vrolijk. Da’s volgens mij de succesformule van Friends, samen met de herkenbaarheid. BFF’s.


The one where it all began (pilot):