van veel wat
Hello!
zondag 20 juni 2021
over het genot van het bingewatchen
zondag 11 april 2021
Het televisiekijkgedrag in de nineties
donderdag 7 januari 2021
Jem and The Holograms: back to the 80's
Geen idee of het typisch 80's is, het ultramaterialistische tijdperk, maar toen had je dus werkelijk een hele stroom aan animatieseries die louter en alleen werden bedacht om de merchandise ervan te kunnen verkopen. Zelfs zo bont maakt Studio 100 het niet. Meestal vloeit merchandise uit kindershows voort. Not in the 80's, toen dachten ze: hoe gaan we dat speelgoed verkopen? You know what? Let's make an animation serie first. Alleen reclame maken voldeed blijkbaar niet. Alhoewel het fenomeen zich blijkbaar al eind jaren '60 voordeed (slechts een voorbeeld kunnen vinden). In de jaren '80 begon dit pas écht op gang te komen. Animatieseries om speelgoed te verkopen.
Als kind van de 80's ken ik er een hoop natuurlijk: He-Man, She-Ra, M.A.S.K., De Troetelberen, My Little Pony. We keken er massaal naar en kamden de haren van onze Little Pony. En tussendoor vochten m'n broer en ik het uit als He-Man en She-Ra. Veelal waren die merchandise vehikels van bedenkelijke kwaliteit. Alleen die titel al: He-Man and the Masters of the Universe. Weinig aan toe te voegen. Jem was wel de uitzondering.
Jem, een animatieserie vehikel om met Barbie te concurreren, valt vandaag nog steeds te bekijken. Het concept: Jerrica is een jonge meid die een muziekbedrijf van haar vader heeft geërfd. Door de magische toverkracht van een holografische computer kan ze veranderen in Jem, een popartieste. Jem and the Holograms is haar band. Natuurlijk komt ze in allerlei avonturen terecht, zowel Jerrica als Jem.
Wat de show zo special maakt: het is mid 80's ten top. Een vrouwelijke band met big hair (denk The Bangles), een overdaad aan make-up, 80's fashion, een typische 80's sound. Baanbrekend was het invoeren van korte videoclips in de animatieserie. De beginjaren van MTV, jawel. Jem is een animatieserie voor een heel jonge MTV-jeugd. En warme nostalgie voor mij.
zaterdag 5 december 2020
De perikelen van de Windsors in The Crown
maandag 9 november 2020
Legendary TV-Moments
Ik kijk graag naar talkshows, acceptance speeches, tv-intervieuws. Vooral de grappigste, de meest oncomfortabele en de meest bizarre eerst.
Hier zijn mijn favorieten.
Talkshows:
1. Letterman: Andy Kaufmann, Jerry Lawler:
Legendarisch interview met legendarische komiek Andy Kaufmann. Een van de meest memorabele momenten in de talkshow geschiedenis.
2. Johnny Carson's Tonight Show: Robin Williams
Robin Williams doet z'n eerste talkshow appearance en grapt als een speer. The genius.
Acceptance speeches:
1. Emmy's Patty Duke My Sweet Charlie:
Eigenlijk is dit een sad moment want Patty Duke was toen mentally ill. And it shows.
2. Oscars Joe Pesci Goodfellas:
Best. Acceptance Speech. Ever.
TV-interviews:
1. Leprechaun in Alabama:
Een leprechaun in Alabama. Enough said.
2. Antoine Dodson in Lincoln Park :
Het interview met Antoine Dodson was zo memorabel dat hij instantly got internet fame.
Celebrity TV-interviews:
1. Jerry Lewis most uncomfortable interview
Waarschijnlijk het meest oncomfortabele interview op camera vastgelegd.
2. Charlie Sheen Bi-winning
Charlie Sheen in z'n wilde periode. Must see and hear. De ene memorabele quote na de andere.
zondag 16 oktober 2016
celebrity crush Jimmy Fallon
Jimmy Fallon is het type man dat mij wel bevalt. Hij is grappig maar wil niet persé de àllerleukste jongen van de klas zijn, je hebt het gevoel dat hij niet die ene celebrity is die Paris Hiltons enzo date, nee, hij date eerder haar publicist ofzo, hij neemt zichzelf niet al te serieus: hij schiet meermaals adorable in de lach tijdens zijn shows, hij is getalenteerd zonder dat hij uitstraalt van: kijk mij es, hét Talent, en hij is aantrekkelijk, op de meest adorable manier.
He's my number two. Ik zou daar ook Johnny Depp kunnen zetten. Maar dat zou dan weer niet realistisch zijn. 😉
dinsdag 2 november 2010
The Simpsons and South Park and Family Guy and cartoons and people who are watching this
maandag 1 november 2010
South Park
maandag 25 oktober 2010
The Cosby Show, niet zomaar om mee te lachen
.jpg)

donderdag 21 oktober 2010
Jiskefet, Theo en Thea en meer
dinsdag 16 maart 2010
bad girls club
donderdag 21 januari 2010
tv child stars count down
dinsdag 19 januari 2010
most annoying fictional characters count down
maandag 20 juli 2009
once upon a time in Connecticut

De nieuwste ontdekking heet Gilmore Girls. Okay, ik weet het, Gilmore Girls was jarenlang op de buis en ondertussen ook al zo'n twee jaar afgelopen, de reden waarom ik toenertijd niet geïnteresseerd was is omdat het, euh, een populaire serie was. Ja, ik ben zo'n intellectuele snob, zo'n omhooggevallen arty farty persoon met culturele bagage die weigert de massa te volgen. Ik ga me niet schamen voor wie ik ben. Als iedereen roept dat ik die film moet gezien hebben dan heb ik wel iets anders te doen. Zo dus. Maar ik evolueer: tegenwoordig durf ik me wat series betreft soepeler op te stellen; waarmee ik bedoel dat de IMDB-quotering volstaat. Gilmore Girls komt vrij hoog uit. And I'm hooked.

dinsdag 24 maart 2009
het geheim van friends
Net als een nog een paar (vele) anderen onder u ben ik verslaafd aan de dolkomische avonturen van onze twenty-, thirtysomething vrienden uit The Village. Friends, u kent ze wel, de vrienden die er voor elkaar zijn en elkaar daarbovenop nog regelmatig een goeie warme ‘hug’ geven, net als in Full House, alleen wat minder, toch wel tien ton minder, melig. Via conversaties on- en off line ben ik er achtergekomen dat ik niet de enige ben die het jolige olijke onafscheidelijke vriendental vanbinnenstebuiten uit helemaal ken. Sterker nog, we zijn met z’n velen zo! En ik vraag me ook werkelijk af wat het grote succes is achter Friends. Even al schrijvende nadenken.
Het soapgehalte: Friends is eigenlijk een soap met een lachband of een sitcom met een hoog dramagehalte. U herkent vast de toespelingen als “We were on a break!”, “I don’t think it’s a good idea we get back together.” of “The question of us.” . Juist, het Ross en Rachel-verhaal. Hét kernverhaal binnen de hele serie dat al in de pilootaflevering werd geïntroduceerd en als rode draad door de 10 seizoenen loopt, doet ons ongeduldig tien seizoenen lang uitkijken naar het moment dat ze eindelijk weer samen komen. En dat moment moet vanzelfsprekend spectaculair zijn.
De personages: met uizondering van Joey en Phoebe zijn de overige vier personages knappe uitgewerkt die doorheen de seizoenen een evolutie doormaken. Met name Rachel en Chandler. Monica en Ross evolueren ook niet echt maar zijn in ieder geval niet zulke eendimentionale lachspierpersonages als Phoebe en Joey. You can relate to them. Overigens storen de meer karikaturale personages (Joey en Phoebe dus) niet, integendeel, het voorspelbare ‘out of touch’- gedrag van laatstgenoemden zorgt net voor een komische noot.
De acteurs: niemand zal ontkennen dat er sprake is van een grote chemistry tussen roommates Monica en Rachel en tussen roommates Chandler en Joey (J-man and Channie, zoals Joey hen ooit es noemde). Vooral de jongensachtige maffe situaties waarin de J-man en de Chan Chan man tijdens de eerste seizoenen verzeild raakten en de manier waarop ze op elkaar inspeelden was magistraal. Echte vrienden.
Verder lijkt het alsof elke acteur in de serie geboren is voor z’n rol in Friends. Misschien zijn ze niet allemaal even veelzijdig, buiten de serie dan, maar die rol spelen ze gewoon uitmuntend. Verrassend is dat bijvoorbeeld Lisa Kudrow (Phoebe) eigenlijk een heel intelligente vrouw is met een diploma biologie op zak. Als je naar haar filmrollen kijkt zie je wat voor een veelzijdige actrice ze wel is.
De celebrity special guest bijrollen: elke zichzelf respecterende populaire serie/sitcom heeft wel z’n special guestparade en zo dus ook Friends. Enkele daarvan hadden memorabele optredens: Christina Applegate als zus Amy (won ze overigens een Emmy voor), Sean Penn (kan die acteur ooit, ooit geen virtuoze prestatie neerzetten?) als de naïeve verloofde van Ursula, Alec Baldwin als de te optimistische one time boyfriend van Phoebe, Tom Selleck als Tom Selleck in de aantrekkelijke huid van Richard, Monica’s langdurig vriendje, een campy Robin Williams en Billy Crystal in een over the top conversatie in Central Perk, Winona Ryder als egocentrische Rachels college sorority sister, Paul Rudd als droge sarcastische lieve Mike, Phoebe’s uiteindelijke metgezel en kers op de taart: Kathleen Turner als Chandlers travestiete dad.
Verder kan ik nog recurring one liners als ‘How do you doin’ ?’ , telkens weer het feit dat niemand weet wat Chandler doet voor werk, het ‘Chandler is a girl’-complex, het feit dat de vrienden op een gegeven moment dertig en onsuccesvol zijn enz.. aanhalen als succesfactor. Maar eigenlijk komt het hier op neer:
hun oprechte vriendschap voor elkaar geeft je een warm gevoel, het dramaelement maakt je nieuwsgierig en het hoge komische gehalte maakt je vrolijk. Da’s volgens mij de succesformule van Friends, samen met de herkenbaarheid. BFF’s.
The one where it all began (pilot):
