Kool & The Gang niet zomaar een band

Ik kan moeilijk naar Kool & The Gang luisteren zonder emotioneel te worden. In de mid-90's had je een Disco Revival. Ik stond op de eerste rij. Daarna twee verhalen:

17 jaar en au pair. In Corsica. Het is een au pair verhaal from hell maar daar wil ik het nu niet over hebben. En ach, zo erg was het niet want ik zei achteraf tegen mijn ouders: “Ik zou het zo opnieuw doen.” Alleen niet dààr.

Om een of andere bizarre reden had ik als boekenwurm en muziekfreak slechts een boek en een cassette meegenomen. Een encyclopedie met wéétjes en Madonna - The Immaculate Collection. Na een paar dagen zat ik al - begrijpelijk - op mijn muziekhonger. 

Van de dame des huizes mocht ik in haar muziekcollectie rondnuisteren, vooral veel tubes: Franse hits met af en toe een Engelstalige song. Enzo ontdekte ik de live versie van Get Down on It. Kool & The Gang. Vervolgens ‘vluchtte’ ik in die song. 

Tweede verhaal: 

Een van mijn leukste collega’s, dierbaarste personen is gestorven aan ALS. Toen hij al vrij ziek was, tot op het laatste is hij ontvankelijk gebleven voor contact, ik wou persé zijn verjaardag met hem vieren. En ja, hij moest verwend worden. Ik ben naar Del Rey gegaan, Broers van Julienne, mijn twee lieve collega’s hadden òòk een Bouffe voorzien. Er was eten te veel. 

Ook al was het december, het weer was prachtig. Dus hielden we een party in de tuin. Uit het niets zette hij Kool & The Gang op. Fresh. Je had ons moeten zien in een Brusselse suburb: vrolijk dansen, ja, hij in zijn rolstoel. Een beeld dat ik bewust niet wil vergeten. 

Safarireizen in Afrika en clichés

persoonlijke foto

 Ik kan er moeilijk om liegen: ik hoú van safari’s, net daarom heb ik het 3 (3,5) gedaan en ben nog lang niet klaar. Mijn aanvankelijke steek om Sub-Sahara-Afrika te bezoeken was echter niet om op safari te gaan: ik wou gewoon de streek leren kennen waar ik ben geboren. 

Tsja, is wel spannend, de eerste keer, Afrika dat minder gekend Afrika heet en dacht, afgaande op verhalen, storybooks, in een land terecht te komen van ‘I dunno’. De waarheid bleek verder dan dat. Zag er steden, met chaos én orde. De meest ordelijke supermarkt die ik ooit zag, true, was in Zambia. Mijn reisgenote, toen haar eerste Afrikareis, keek haar ogen uit en ik: “Zwart-Afrika is niet wat de media je wilt doen geloven.” 

Ik ben absoluut géén Afrikakenner, wil me niet zo voordoen, het is gewoon heel triest dat er in de media, tot op de dag van vandaag, voorgehouden wordt dat men er enkel in hutten/cabines woont en de technologie hen amper heeft bereikt. Dàt beeld wil ik graag ontkennen. 

En nog: ik hou ervan om op safari te gaan. Een worden met Nature. Wildlife in hun natuurlijke habitat. Het laatste wat ik wil is onrespectvol zijn in een safaripark: het is mij er meermaals gezegd: “You’re a visitor.” 

ook real footage

Michael

Eigenlijk bijna ‘onmogelijk’ om niets te schrijven over Michael, Michael Jackson na het zien van zijn biopic. 

Ik behoor tot de Generation X’ers, de tweede helft ervan, de MTV-generation, de generatie die Michael Jackson, Prince, Madonna en Nirvana in hun volle gloriedagen meedraagt. Michael Jackson is mijn allereerste jeugdidool en ik kan hem niet anders herinneren dan, in mijn jeugd, als bigger than life itself. Hij leek cooler dan Superman, want, zo voelde hij aan, als een magische artiest die je steeds sprakeloos deed staan: 

Beat It (de eerste muziekvideo die ik me écht herinner): dié voorheen ongeziene synchrone groepschoreografie

Dé Moonwalk, monden vielen open (die hij overigens aangeleerd kreeg van Jeffrey Daniel, sterdanser en -zanger bij Shalamar)

Thriller, die hele videoclip was een SENSATIE 

En nadien, ook onvergetelijk, thé Lean in Smooth Criminal.

Het was telkens een Wa’s dà? Wat doet hij nu? Ah ja, he’s the King of Pop. 

Ik mis hem nog steeds. Dat realiseerde ik me pas toen ik bij de aftiteling in een emotionele huilbui losbarstte. Het bracht me weer terug naar juni 2009, ik, totaal ontredderd door zijn overleden. 29 was ik en mijn jeugd was voorbij. 

Pfff, I don’t give a *** wat de recensenten schrijven. Een ster, twee sterren uitdelen voor de Michael biopic voelt onrechtvaardig. Ik wil gaarne ontkrachten dat het om een hagiografie gaat, geen idee waar filmcritici het lef haalden dit zelfs maar te durven beweren. Allerminst is het een concertfilm. Wat de film wél deed, is meer inkijk geven in de psyche van een man die op jonge leeftijd door misbruik van zijn talent als wonderkind (we noemen de kat een kat) tot superstardom werd gekatapulteerd. Vele details kloppen maar worden verzacht (voor mij geen minpunt). Wat de critici wél perfect beoordeelden (een gevalletje van je kan er moeilijk naast kijken): de acteerprestaties blazen je omver. 

voorzichtig opgelucht weer ademhalen

 Vandaag was een heel mooie dag voor me: eind december 2024 is er een hersentumor bij me vastgesteld. Het is toen allemaal heel snel gegaan. Niet lang na de diagnose zat ik bij de huisarts, de volgende dag in het UZ Leuven. Natuurlijk was ik bang maar had niet echt de tijd om die angst te voelen, te beseffen wat er gebeurde. Die tumor was inmiddels zo groot geworden dat die snel geopereerd moest worden. 

Mijn enige grote last: ik werd blind. 

Tja, als je zo’n diagnose krijgt: je moet erdoor. Het is een hypofyse adenoom. 

Vandaag kreeg ik te horen dat de resterende tumor tot nu toe stabiel is en niet kwaadaardig kan worden. Dat is het beste nieuws sinds de bevestiging dat het goedaardig is. Mooi nieuws. En ik hou van mooie verhalen. 

Het mooiste moment met Jan

Vandaag zag ik een collega die Jan nauw heeft gevolgd, na z’n diagnose. Vandaar dit bericht. 

Ik kan uit zoveel mooie momenten putten en toch is er een die me het dierbaarst is. Onze innige band werd toen nog inniger. 

Jan keek op, ik zat naast hem, op mijn vast plekje, wat Jan deed, ik kon er moeilijk naast kijken. Hij keek op met herkenbare lichtjes in z’n ogen die vertelden dat hij aan iets dacht. Die herkenbare lichtjes in z’n ogen: iedereen die Jan kent, weet waarover ik het heb. Het was vrijdagnamiddag, alleen wij tweeën waren nog op onze werkplek. “Stefanie,” met een stem die vermoedde dat hij iets belangrijks had te melden: “als ik zo reageer, wilt dat niet meteen zeggen dat ik dit bedoel.” En hij ging door, een hele uiteenzetting van hoe je Jan moet lezen. Minutenlang ging het door, de analyse van de persoon Jan. Het was pràchtig. “Dus als je zo reageert, betekent dat dit?” “Precies!” Ik had het begrepen. 

Waarom hij dit vertelde? Jan werd, door diegenen die hem niet zo goed kenden, soms verkeerd begrepen. Jan wou - en dit is het mooie van hem - niet dat ik hem verkeerd zou interpreteren. Die openheid, die schoonheid, die goede inborst. Dàt is Jan. 

Een paar maanden later zaten alweer hij en ik op een vrijdagavond op onze plek. Ditmaal met ons medebureaugenootje door dik en dun. Ik noem haar voor het gemak Anaïs (omdat ik dit een mooie naam vind). Het koestermoment van maanden geleden wou ik opnieuw oproepen. “Jan, vertel Anaïs eens hoe je in elkaar zit.” Zonder blikken of blozen begon hij de hele Jan analyse opnieuw uit de doeken te doen. Minutenlang met mijn commentaar om de echtheid te onderstrepen. Nadien bleven we gewoon verder praten, alsof de dag er niet eens op zat. We maakten er zelfs grappen over: “We gaan hier overnachten. Stefanie, haal jij het ontbijt morgen?” Tussen droom en daad, ik wou toen dat het een werkelijkheid werd. Wij drieën. Die band is er.