Michael

Eigenlijk bijna ‘onmogelijk’ om niets te schrijven over Michael, Michael Jackson na het zien van zijn biopic. 

Ik behoor tot de Generation X’ers, de tweede helft ervan, de MTV-generation, de generatie die Michael Jackson, Prince, Madonna en Nirvana in hun volle gloriedagen meedraagt. Michael Jackson is mijn allereerste jeugdidool en ik kan hem niet anders herinneren dan, in mijn jeugd, als bigger than life itself. Hij leek cooler dan Superman, want, zo voelde hij aan, als een magische artiest die je steeds sprakeloos deed staan: 

Beat It (de eerste muziekvideo die ik me écht herinner): dié voorheen ongeziene synchrone groepschoreografie

Dé Moonwalk, monden vielen open (die hij overigens aangeleerd kreeg van Jeffrey Daniel, sterdanser en -zanger bij Shalamar)

Thriller, die hele videoclip was een SENSATIE 

En nadien, ook onvergetelijk, thé Lean in Smooth Criminal.

Het was telkens een Wa’s dà? Wat doet hij nu? Ah ja, he’s the King of Pop. 

Ik mis hem nog steeds. Dat realiseerde ik me pas toen ik bij de aftiteling in een emotionele huilbui losbarstte. Het bracht me weer terug naar juni 2009, ik, totaal ontredderd door zijn overleden. 29 was ik en mijn jeugd was voorbij. 

Pfff, I don’t give a *** wat de recensenten schrijven. Een ster, twee sterren uitdelen voor de Michael biopic voelt onrechtvaardig. Ik wil gaarne ontkrachten dat het om een hagiografie gaat, geen idee waar filmcritici het lef haalden dit zelfs maar te durven beweren. Allerminst is het een concertfilm. Wat de film wél deed, is meer inkijk geven in de psyche van een man die op jonge leeftijd door misbruik van zijn talent als wonderkind (we noemen de kat een kat) tot superstardom werd gekatapulteerd. Vele details kloppen maar worden verzacht (voor mij geen minpunt). Wat de critici wél perfect beoordeelden (een gevalletje van je kan er moeilijk naast kijken): de acteerprestaties blazen je omver. 

voorzichtig opgelucht weer ademhalen

 Vandaag was een heel mooie dag voor me: eind december 2024 is er een hersentumor bij me vastgesteld. Het is toen allemaal heel snel gegaan. Niet lang na de diagnose zat ik bij de huisarts, de volgende dag in het UZ Leuven. Natuurlijk was ik bang maar had niet echt de tijd om die angst te voelen, te beseffen wat er gebeurde. Die tumor was inmiddels zo groot geworden dat die snel geopereerd moest worden. 

Mijn enige grote last: ik werd blind. 

Tja, als je zo’n diagnose krijgt: je moet erdoor. Het is een hypofyse adenoom. 

Vandaag kreeg ik te horen dat de resterende tumor tot nu toe stabiel is en niet kwaadaardig kan worden. Dat is het beste nieuws sinds de bevestiging dat het goedaardig is. Mooi nieuws. En ik hou van mooie verhalen. 

Het mooiste moment met Jan

Vandaag zag ik een collega die Jan nauw heeft gevolgd, na z’n diagnose. Vandaar dit bericht. 

Ik kan uit zoveel mooie momenten putten en toch is er een die me het dierbaarst is. Onze innige band werd toen nog inniger. 

Jan keek op, ik zat naast hem, op mijn vast plekje, wat Jan deed, ik kon er moeilijk naast kijken. Hij keek op met herkenbare lichtjes in z’n ogen die vertelden dat hij aan iets dacht. Die herkenbare lichtjes in z’n ogen: iedereen die Jan kent, weet waarover ik het heb. Het was vrijdagnamiddag, alleen wij tweeën waren nog op onze werkplek. “Stefanie,” met een stem die vermoedde dat hij iets belangrijks had te melden: “als ik zo reageer, wilt dat niet meteen zeggen dat ik dit bedoel.” En hij ging door, een hele uiteenzetting van hoe je Jan moet lezen. Minutenlang ging het door, de analyse van de persoon Jan. Het was pràchtig. “Dus als je zo reageert, betekent dat dit?” “Precies!” Ik had het begrepen. 

Waarom hij dit vertelde? Jan werd, door diegenen die hem niet zo goed kenden, soms verkeerd begrepen. Jan wou - en dit is het mooie van hem - niet dat ik hem verkeerd zou interpreteren. Die openheid, die schoonheid, die goede inborst. Dàt is Jan. 

Een paar maanden later zaten alweer hij en ik op een vrijdagavond op onze plek. Ditmaal met ons medebureaugenootje door dik en dun. Ik noem haar voor het gemak Anaïs (omdat ik dit een mooie naam vind). Het koestermoment van maanden geleden wou ik opnieuw oproepen. “Jan, vertel Anaïs eens hoe je in elkaar zit.” Zonder blikken of blozen begon hij de hele Jan analyse opnieuw uit de doeken te doen. Minutenlang met mijn commentaar om de echtheid te onderstrepen. Nadien bleven we gewoon verder praten, alsof de dag er niet eens op zat. We maakten er zelfs grappen over: “We gaan hier overnachten. Stefanie, haal jij het ontbijt morgen?” Tussen droom en daad, ik wou toen dat het een werkelijkheid werd. Wij drieën. Die band is er. 

intiem geweld

Ik schrijf dit op voor die ene persoon die ik misschien de ogen kan openen. Het ligt niet aan jou. 

 In een relatie kan je te maken hebben met twee vormen van geweld, situationeel geweld en intiem geweld. Situationeel geweld ontstaat door financiële problemen, druggebruik, ziektes etc. Situationeel geweld kan je overwinnen. Het andere is intiem geweld en dit valt niet te overwinnen. Intiem geweld ontstaat wanneer een of beide partners een persoonlijkheidsstoornis Cluster B heeft/hebben. En nog het allerergste zou ik persoonlijk durven zeggen van het type maligne narcist zijn, een combinatie van narcisme, sadisme en een antisociale persoonlijkheid (psychopathie en sociopathie). De combinatie van zuiver sadisme en een gebrek aan empathie is des duivels, alsof je de duivel zelf in de ogen kijkt. En het psychologische/fysieke geweld openbaart zich langzaam, je kan niet geloven dat je met dezelfde aanvankelijke ideale persoon te maken hebt. Het klopt niet. 

Intiem geweld is traumatisch en voor de meesten onbegrijpelijk. Het is ook verslavend: je weet dat je afschuwelijke enge karaktertrekken hebt gezien en toch ondanks blijf je bij die persoon. Omdat je verlangt naar de betere tijden die je met die persoon hebt meegemaakt. Er is ook sprake van traumabinding, die twee zaken verklaren waarom het gemiddeld zeven pogingen duurt om uit een toxische relatie te stappen. Wanneer je verliefd wordt, wordt er iets in je hersenen getriggerd dat verslavend werkt, in een relatie met een maligne narcist werkt het nog heviger omdat ze aan lovebombing doen. Het is heel verwarrend als iemand je overstelpt met complimenten om dan maanden later te beweren dat je niks goed kan doen en alles mis is met jou. 

Echte vrienden of geliefden draaien elkaar geen rad voor de ogen zodat je op den duur niet meer weet wat je moet geloven. Dat is gaslighting. Verschrikkelijk én doelbewust. Of er nu sprake is of niet van fysiek geweld, sowieso heb je te maken met intiem geweld. Sommigen proberen zich te verschuilen achter autisme maar het grote verschil is: een autist voelt wél empathie en legt de vinger niet keer op keer op keer op de pijnlijke wonde. 

Je wordt geïsoleerd van je vrienden die zo je geen spiegel kunnen voorhouden, en krijgt steeds vaker en vaker een verhaal te horen waarin jij als de schuldige wordt aangeduid, waarin jij de agressor zou zijn, waarin de ware agressor als de onschuld zelve wordt bekeken. Een relatie met intiem geweld volgt telkens hetzelfde patroon: een observatieperiode waarin ze hun nieuwe prooi hebben gevonden, de overweldigende lovebombing, beetje bij beetje brokkelt het af (je krijgt te maken met daden die zo slecht zijn dat ze ongeloofwaardig klinken), dan komt het fysieke geweld waarvan jij telkens de schuld krijgt, je kan niets meer goed doen, je wordt steeds erger en erger vernederd, de affectie verdwijnt en als je jezelf bijna totaal hebt verloren is hun missie accomplished en verdwijnen ze. En de buitenwereld kan moeilijk geloven dat die aardige, begripvolle, charmante persoon tot zulke dingen in staat is. Pas achteraf, maanden later, besef je waar je al die tijd mee te maken had. 

2025

 Gisteren 46 geworden. Een duizeljaar gehad. Nog erger dan die hersentumor vond ik dat mijn trouwe vriend is gestorven. Meer dan drie jaar lang leefde hij met ALS. Het mooiste was dat hij zelfs niet boos was toen hij die diagnose kreeg: “Iemand moet het krijgen.” 

Ik kan jullie zoveel mooie verhalen vertellen over hem maar dan zijn we morgen nog niet klaar. Er zat geen spatje kwaads in hem, niks, noppes. Prachtig is dat. 

Wat ook heel goed is, is dat ik een toxische relatie achterwege heb kunnen laten. Het eindelijk ook heb durven benoemen voor wat het is. En neen, ik voel geen wrok meer. Wat er wel achterwege is gebleven: ik zou andere mensen ervoor willen waarschuwen om niet in dezelfde val te trappen. Als een ‘geliefde’ tegen je liegt, zich volledig anders gedraagt naar de buitenwereld toe dan is er iets mis. Maak jezelf geen blaasjes wijs, er is iets fundamenteels mis. En de oorzaak valt niet te wijten aan alcoholgebruik, door alcohol word je geen leugenaar.  En de grootste klassieker: je openlijk verwijt dat alle problemen in jullie relatie jouw schuld zijn. Dàt is de allergrootste klassieker, mocht je nog twijfelen. En voel je vooral niet schuldig, het moet maar es gedaan zijn met victim blaming, ik heb het daar helemaal mee gehad. Dat heb ik geleerd in 2025. 

Het was me het jaar wel. Oh what a year!