Disney magic is niet meer

Net als haast ieder kind in het Westen groeide ik op met Disney. Ik noem het Disney magic. We gingen naar de stad (alhoewel ik al in de stad woonde) naar de Anneessenstraat of het Astridplein want alleen daar kon je in het Antwerpse het Disneydromenland ondergaan. 1,5 uur zo in een bioscoop ondergedompeld worden, voor een kind lijkt 1,5 uur een hele middag lang. 

Voor VHS gemeengoed werd (begin jaren ‘90), was een van Disney’s verdienmodellen hun animatiefilms uit de Golden Age (‘37 - ‘42) en Silver Age (‘50 - ‘67) op regelmatige basis in de bioscopen uitbrengen. En zo gebeurde het dat wel vier (!) verschillende generaties kids van Sneeuwwitje’s boze toverheks op het grote scherm gruwelden, de twee jongste generaties niet eens beseffende dat ze naar een vooroorlogse film keken. 

Sinds de populariteit van VHS, begin ‘90, worden Disneyclassics niet meer in de bioscoop uitgebracht. Disneyclassics, ze dragen de stempel van een oud filmprocédé: een traag begin, een orkest dat aanzwelt, uitgebreide openingcredits zodat je langzaamaan wordt weggezogen van een alledaagse realiteit in het verhaal. En het werkte, je nieuwe wereld bestond uit zingende dwergen, dansende dieren, een vliegende jongen die nooit wilde opgroeien. Ondersteund door dromerige muziek. Dàt is voor mij Disney magic en mijn Disney magic bestaat helaas niet meer. Niet meer in de bioscoop althans. Maar dat is absoluut helemaal niet erg in het licht van al het ongein dat vandaag in de wereld gebeurt.