Over Patrick Haemers, psychopaten en narcisten

 

Met bijzonder veel interesse las ik recent wat artikels over Patrick Haemers, le Grand Blond, zoals hij in de pers werd genoemd. Vorige week had ik het toevallig ook met een vriendin over hem: hoe we destijds betoverd werden door die glamoureuze mooie crimineel, de ‘knappe man’ op televisie. Ik denk dat we destijds niet de enigen waren die gevoelig waren voor z’n charmes. 

Patrick Haemers was een psychopaat. 

Ondertussen weet ik best genoeg over psychopathie en pathologisch narcisme: beide persoonlijkheidsstoornissen heb ik van dichtbij meegemaakt. Patrick Haemers is een oerpsychopaat: een overdosis charme, om een of andere reden aantrekkelijk, mysterieus, komt warm, oprecht en sympathiek over maar is in wezen een meedogenloze kille man die alleen maar aan zichzelf kan denken. Psychopathie is erfelijk maar er moeten wel factoren zijn die het tot uiting laten komen: een afwezige vader en een moeder die het kind idealiseert. Kortom, het kind is opgegroeid in een schizofrene situatie en heeft geen moreel kompas meegekregen. Patrick Haemers kòmt uit zo’n jeugd. En hij is de zoveelste psychopaat met dit verleden (andere factoren kunnen ook een rol spelen zoals kindermishandeling, familiaal geweld, pesterijen etc.)

Natuurlijk had ik het liever anders gezien (want wie kiést daar nu voor???) maar pathologisch narcisme heb ik dus ook van dichtbij meegemaakt. Vaak vinden mensen het moeilijk om die twee, psychopathie en narcisme, van elkaar te onderscheiden. Donald Trump wordt dan zowel psychopaat als narcist genoemd. No way dat Donald Trump voor mij een psychopaat is. Volbloed narcist van het heel kwalijke soort, dat wel, je zou het haast op z’n voorhoofd kunnen aflezen: “Niemand is een grootsere narcist dan ik ben!”. Duidelijk. 

Bill Cosby, Oscar Pistorius, dat zijn psychopaten: jaren- of zelfs decennialang hebben ze ons doen geloven dat ze de sympathieke heroes van het universum waren. De waarheid is dat ze dit net niet zijn. 

Het grootste verschil voor mij is de kilheid van de psychopaat. Naar de buitenwereld toe gedragen ze zich veelal het tegenovergestelde van hun kille zelve, enkel binnenskamers komt dit na een tijd aan het licht. Natuurlijk niet meteen want anders loop je gillend weg. Na een tijdje dus en je voelt dat het niet klopt. Er lijken ook alsmaar meerdere zaken niet te kloppen. Tot je op den duur iemand voor je hebt die je niet meer herkent. Zoiets heb je niet bij een narcist. Let wel, elke psychopaat is een narcist maar het doelbewuste sadisme, het doorgedreven sympathieke masker naar de buitenwereld toe, die innerlijke leegheid, kilte kan ik een narcist niet toedichten (toedichten, alsof het om iets moois zou gaan). Een narcist gaat je niet louter om z’n plezier aanvallen, een psychopaat wél. En ze kunnen onverwachts enge dingen zeggen, dat doet een narcist niet. Eerlijk, in mijn ervaring is een psychopaat griezeliger dan een narcist. Wat niet wilt zeggen dat ik narcisten meteen ga omarmen: “Lief, lief narcistje.” Brrr, nee.

Beiden vallen ze onder een antisociale persoonlijkheidsstoornis en daar is mits wat verschillen zowat alles mee gezegd. Een psychopaat doet zich voor als een goeie lieverd (kan het antisociale beter verbergen), een narcist voelt die behoefte absoluut niet. In beide gevallen is er van goedheid en lieflijkheid absoluut geen sprake. Absoluut niet. Wél moet ik het ze aangeven: de slachtofferrol spelen ze met vérve en ergens zijn het ook wel slachtoffers: van hun eigen gedrag.

Jocasta

 Van alle incestueuze complexen, Oedipus, Elektra etc. vind ik een Jocasta complex toch wel het vieste. Een Oedipuscomplex en Elektracomplex kan ik enigszins nog vatten: veel kinderen roepen dat ze met mama of papa gaan trouwen en groeien daar later overheen. Dat is iets normaal en hoort bij de ontwikkeling van een kind. Dus vandaar dat ik het nog begrijp. Een Jocasta complex is net het omgekeerde: de moeder die blind verliefd is op haar eigen zoon. Huh? Ja, het bestaat werkelijk en is een van de meest destructieve complexen zowel voor moeder als voor haar zoon. 

Hoe ontstaat het: meestal zit er een afwezige partner in het spel. Omdat de zoon veelal op de partner lijkt, logisch, gaat de moeder haar verliefdheid die ze normaal voor haar partner moet voelen op haar zoon projecteren. Steeds erger en erger. Een blinde adoratie wordt het, haar zoon is haar god. Je kan best wel begrijpen hoe ongezond dat niet is. Alleen al voor toekomstige liefdesrelaties is het nefast. 

Er zijn natuurlijk gradaties: dat kan gaan van buitenproportionele adoratie tot zelfs het verlangen naar fysieke sexuele intimiteit. En veelal heeft de moeder het zelfs niet eens door want voor haar is het de juiste correcte liefde van een moeder voor haar zoon. 

Dit patroon moet echt doorbroken worden omdat het zo destructief is. Niets of niemand zal de moeder in de weg staan om de eeuwigdurende intieme te close band met haar zoon te behouden. Hij krijgt geen ruimte, ze verstikt hem met een ongezonde dosis smachtende liefde. 

Een Jocasta complex komt vaker voor dan je zou denken en het is belangrijk om dan in te grijpen want het verpest je relatie. Je maag keert om bij elke overdreven verliefde handeling en je denkt bij jezelf: zelfs ik doe zo niet. En besef goed, mocht je dit ooit tegenkomen: dit is niet normaal.

Het nefaste van het taboe rond zelfdoding

In een tijdspanne van nog geen half jaar vernam ik twee keer het verschrikkelijke nieuws dat zowel een vriend als een kennis van me zelfmoord hadden gepleegd. De ene een twintiger, de andere een zestiger, op de gruwelijkheid staat geen leeftijd. Je stelt je soms voor dat mensen die zich van het leven beroven vereenzaamd zijn, zich aldoor intriest gedragen. Dat dit een cliché is en in vele gevallen niet opgaat, heb ik nu echt wel ondervonden: beiden leken alles mee te hebben. Een vlot aantrekkelijk voorkomen, een grote vriendenkring, financieel ging het hen voor de wind, een stijlvol aimabel karakter met een fijnzinnige humor. Warme personen die je een goed gevoel gaven. Dit deden ze voor jou, maar duidelijk niet voor zichzelf.
Zelfmoord moét nog meer uit de taboesfeer geraken, zelfmoord moét nog meer bespreekbaar worden. Want ik kan me niet van het “wat als”- gevoel ontwaren.

Met dit blogbericht probeer ik alsnog, rijkelijk te laat, iets van betekenis te schrijven voor die twee liéve liéve mannen die zo lief en behulpzaam waren voor anderen maar niet voor zichzelf.

INTP/INTJ

Bijzonder: hoe vaak ik de BMTI-test ook maak, ik kom altijd uit op INTP. Must be true. :-) Wat ik verder ook frappant vind, my close friends zijn bijna allemaal stuk voor stuk INTJ of INTP, de kerels waar ik verliefd op werd stuk voor stuk INTJ. Ze hebben de test niet gedaan maar ik heb òf gezien òf zelf de test voor hen gemaakt en gezien dat ze tot insiders 'gang' horen. Bijzonder toch, gezien de zeldzaamheid van beide types. Met een INTJ'er, INTP'er voelt het ook vaak zo aan als soulmates ofzo: ik kan vrijelijk met hen praten, ik begrijp hen en zij begrijpen mij. Zoiets ongeveer.
Mijn serieuze vroegere relatie is een INTJ, pur sang. Vanaf de eerste dag, eerste moment, klikte het. Alsof ik mezelf herkende in hem. Zijn beste vriend is een INTP, pur sang. Beiden echt zo protypisch. En discussies die we hadden, uren-en urenlang liggen praten en elkaar begrijpen.
Dan kreeg ik een obsessie voor een ingenieur. INTJ'er. Zijn vrouw, een jarenlange goeie vriendin van me, INTP. Jaren later werd ik voor de eerste keer verliefd. Op een collega. INTJ'er pur sang, voor hem is het begrip INTJ'er uitgevonden ofzo. Daarna weer verliefd op iemand veel te jong. Ook INTJ. En zijn beste vriend die ik ook zo ontzettend leuk vind ook. Vroeger dacht ik vaak: als je die twee combineert, krijg je mij. Jawel. Verder: een vriendin van me, we zijn net een tweeling omdat we hetzelfde denken, is INTJ. I think I proved my point. Ross Geller, Lisa Simpson, INTJ.
INTJ EN INTP zijn natuurlijk niet helemaal hetzelfde, al is het verschil tussen beide types soms moeilijk te vatten. Laten we zeggen dat het verschil zit in het feit dat een  INTJ'er aan een taak begint, het op tijd afmaakt, op tijd komt bij afspraken, beslissingen neemt en zich daaraan houdt. Van een INTP'er hoef je zoiets niet te verwachten: ze beginnen aan honderden dingen, maken veel dingen niet af, op tijd komen zit er niet bij en hun beslissingen zijn 'open', altijd nog veranderlijk.  Maar samen zijn  ze een ongelooflijk team: de INTP'er komt met de plotse stroom aan ingevingen en de INTJ'er doet er werkelijk iets mee. De INTJ'er maakt de INTP'er wat rigider en de INTP'er de INTJ'er wat soepeler.  Haha, I truly love these types. Zo blijkt.

INTJ en INTP zijn samen met INFJ de zeldzaamste types van de hele  typologie. 37% van de mensen valt onder ESxx. Dat betekent dat de meesten extravert (E) zijn en Sensitief (S), waarmee hier wordt bedoeld: redeneren vanuit concrete zaken. INT's zijn introvert, intuïtief (redeneren vanuit de abstractie, tussen de regels lezen) en Thinking (T), als ze beslissingen nemen laten ze zich leiden door hun verstand. Amper 7% valt hieronder. Ik vind het wel grappig dat uit fora blijkt dat mensen zo gefascineerd zijn door deze types, ze kennen er waarschijnlijk niet veel ofzo. Ik daarentegen ken er massa's: de ene trekt de ander aan ofzo. 
Het prototype negatieve beeld van een INTJ is die van de angstaanjagende koude en gruwelijk slimme psychopaat uit films of de mad scientist, het negatieve beeld van een INTP van de verstrooide kille professor die geen zier om de mensheid geeft, dr. Frankenstein of de computernerd op de zolderkamer. Beide beelden zijn natuurlijk heel overtrokken. De INT'ers die ik ken, kan ik verre van 'koud' noemen. Het is natuurlijk wel waar dat ze stuk voor stuk hun gevoelens uitschakelen wanneer er beslissingen genomen moeten worden (wat andere mensen dan 'onmenselijk' vinden ofzo), als ze redeneren komt er absoluut geen gevoel bij kijken en ze presenteren je de keiharde waarheid, in your face. INT'ers zijn ook eenzaten, wat niet wil zeggen dat ze geen vrienden hebben, ze zien enkel het nut niet van in groep te blijven als het doel voor hen niet nuttig/interessant is, groepssfeer, groepsgeest kennen ze niet. En over koetjes en kalfjes praten zit er niet bij. INT'ers zouden het hoogst op intelligentietesten scoren. Ze heten slim te zijn, think Einstein, een INTP'er, think Leonardo Da Vinci, een INTP'er. Voor presidenten is het dan weer niet handig, dat introverte aspect (veel presidenten vallen onder ENTJ), alhoewel Hillary Clinton een INTJ is.
Wat ik nu pas besef, ik heb doorgaans veel affiniteit met klassen die een computerrichting volgen, een goeie vriend van me, een ENFP, helemaal niet. Tja, computerklassen zitten natuurlijk volgestouwd met INTJ'ers en INTP'ers, de ene nog INT'er dan de ander.    

highly sensitive

Ik ben hoogsensitief. Voilà het is eruit: hoogsensitief. Het ding moet een naam hebben. Natuurlijk ben ik het altijd al geweest en had ook eerder al een voorgevoel. Uit testen kwam dat alsmaar als resultaat, hoogsensitief. Pas vorige week besefte ik het ten volle: ik ben hoogsensitief, hellup!
Wat is hoogsensitief eigenlijk? Betekent dat je een hogere mate aan gevoeligheid hebt aan je omgeving maar ook voor jezelf. Een gevoeligheid die de meeste mensen niet kennen en niet begrijpen. Je bent emotioneler, reageert heftiger. Door die hoge mate aan gevoeligheid, door al die prikkels die op je afkomen, heb je ook meer nood aan rust, zoniet krijg je het gevoel door te draaien of raak je uitgeput. Ik ben bijvoorbeeld heel gevoelig aan m'n omgeving, heel gevoelig voor stemmingen van andere mensen en ook gevoelig voor atmosferen, kleuren, muziek, lawaai en ja, ik ben altijd diegene die de eerste regendruppel voelt.
Binnen de hoogsensitieven heb je twee groepen: de grootste groep bestaat uit de naar rust snakkende hoogsensitieven. Lijkt me ook logisch met al die overload van prikkels om je heen. Ze trekken zich voornamelijk terug om tot rust en harmonie te komen, gaan niet mee naar dit of dat omdat het allemaal te veel is. En klagen om het minste geringste. En àls ze niet klagen kroppen ze het gewoon op. Waarna ze naar hun plekje vluchten.
De kleinere tweede groep zijn de sensatiezoekende hoogsensitieven. Het lijkt raar en contradictorisch en toch. Ik behoor tot die groep der sensatiezoekende hoogsensitieven. Een sensatiezoekende hoogsensitieve persoon houdt van uitdagingen, nieuwe ervaringen, nieuwe smaken, ontdekken, exploreren enzovoort en daar gaan ze actief naar op zoek. Naar die nieuwe ervaring. Alleen, er komt altijd een moment waarin ook zij een overload aan prikkels hebben gekregen en ze zich terugtrekken. Dan moet je ze even, een dag of twee, drie of langer met rust laten. Waarna ze, eenmaal de batterij weer opgeladen, opnieuw op zoek gaan naar een nieuwe sensatie.
Al zolang ik me kan herinneren heb ik die zucht, die drang naar (nieuwe) sensaties, mensen vertellen me dan dat ik zoveel energie heb (en ik denk dan: je zou me de dagen erna es moeten zien) waarna ik, eenmaal het potje vol, me liefst twee dagen lang terugtrek omdat het gewoon te veel is geworden. Dagen waarin ik geen berichten en geen telefoons beantwoord. Of met moeite, dus heel kortaf.  Het is niet zo dat ik dan in een donkere kamer ga liggen voor me uit ga liggen staren. Nyep, ik ben dan gewoon wat op mezelf: wat lezen, wat schrijven, wat surfen op het internet, muziek beluisteren of natuurlijk, filmpjes zien.  Die rust heb ik gewoon nodig, zoniet word ik lastig.
Ik weet al best lang dat ik iemand ben die van tijd tot tijd haar rust nodig heeft en probeer m'n dagen zo in te plannen. Maar het blijft wel vervelend om leuke afspraken af te zeggen. Maar ik weet als ik dat niet doe dan komt dat niemand ten goede.   
 

zelftest in 10 punten: bent u een genie?

Op enthousiaste wijze geïnspireerd door de IQ-testen op facebook heb ik zelf maar es een psychologische ‘test u zelve’ opgesteld, ter ontdekking van het genie dat misschien in u schuilt. Wie zal het zeggen? Deze test vanzelfsprekend! Als u een genie bent dan herkent u, dus vanzelfsprekend, uzelf hierin:

 

-       u sprak vroeg of juist laat en heel correct: je ouders keken vast raar op toen je je allereerste woorden uitsprak :”Het langste woord tot op heden in het woordenlexicon, pardon, excuseer me voor het pleonasme to the max, dit half in ValsSpeak gezegd zijnde, het langste woord in het woordenboek is zandzeepsodemineraalwatersteenstralen. Dat zeiden ze gisteren in Ter Zake, de buren zetten de televisie altijd heel luid."

-       u kon al vroeg correcter tekenen dan de rest van je leeftijdsgenoten: hyperrealistsche portretten. You’ve been there, you’ve done that. Vanuit de wieg. Easy, makkie, deed je zo. Vanuit je wieg.

-       Al op jonge leeftijd had je een hobby/interesse waar je bijzonder veel over wist: je spontane spreekbeurten over de relativiteitstheorie werden niet meteen geapprecieerd door je medepeuters in de crêche. En ook niet door je kinderverzorgster. En ook niet door je directeur. En ook niet door de toevallige voorbijganger die even, vertederd door een bende peuters, door het raam naar binnen keek, jou bezig zag en dus snel wegliep. Eigenlijk door niemand.

-       Je legt een hoge mate van creativiteit aan de dag: 50 ways to tease de kleuterjuf. Jij was de spindokter voor minder briljante geesten die desalniettemin de behoefte voelde om zich aan te stellen.

-       Een groter rechtvaardigheidsgevoel dan de rest: waarschijnlijk zit je nu in de gevangenis of ben je voortvluchtig omwille van je vrede-, dieren-, milieu- ongeveer alles wat bestaat-activisme

-       Al op jonge leeftijd ben je gefascineerd door letters: De Divina Commedia, Shakespeare citeerde je op het potje. To pee or not to pee. Soms was je ook wel es grappig.

-       Overgevoelig: je kan de lucht op je huid voelen, en mensen hebben de gewoonte nogal raar op te kijken als je dat zegt.

-       Apart gevoel voor humor: Geert Hoste, Theo Maassen, vooraleer jullie jezelf tot genie uitroepen, ook de andere punten moeten overeenstemmen. En daarbij komt nog: er staat humor.

-       Je denkproces is sneller (en lijkt chaotischer): je gaat vliegensvlug van a naar c en je kan niet meer terug omdat je niet meer weet hoe je er geraakt bent. Daarom laat niemand je nog achter het stuur plaatsnemen.     

-       Je voelt je onbegrepen: en da’s zuiver omwille van het gegeven dat niemand je ook maar begrijpt.

 

Al diegenen die zich niet in de 10 punten hierboven herkennen zijn vanzelfsprekend dus ook geen genieën. Proficiat. Als ik u was zou ik nu maar beginnen juichen want, ik weet niet of u bovenstaande goed begrepen hebt (u bent tenslotte ook geen genie) maar blijkbaar is het geen pretje om als genie door het leven te gaan. Juich maar heel hard om uw gemiddelde IQ.

Hall of fame der genieën: Goethe en Einstein weet iedereen al dus een verrassender lijstje volgt. Mensen waarvan u nooit had gedacht dat ze briljant waren:

Madonna, Nicole Kidman, Jodie Foster, Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger, Marilyn Monroe, James Woods, Sharon Stone, Mira Sorvino, Geena Davis, Steve Martin, Quentin Tarantino, Jayne Mansfield, Dolph Lundgren 

typen der mensen

Je kan de bevolking gerust kort door de bocht onderverdelen in vijf types:

 - zij die doen wat ze moeten doen en meer zelfs: je kent ze wel. Dé voorbeeldige types die hun taken een week voor de afgesproken tijd binnenbrengen. Maakt niet uit hoe zwaar die taak ook moge zijn: veel te vroeg af zal ze zijn! Oh ja, en daarnaast hebben ze er nog wat extraatjes aan toegevoegd. Zomaar. Aan hun werklust zou je ’t ze niet aangeven, toch hebben ze ook nog een druk sociaal leven: agenda volgepropt met activiteiten, activiteiten én activiteiten. Maar gestresst zie je ze nooit. Nee, hoor, met twee vingers in de neus hebben ze het daarnaast nog klaargespeeld een boek te schrijven. Ja ja.

 - zij die doen wat ze moeten doen en niets meer: je herkent ze aan de leuze: “Wat zaag je n(o)u, het is toch klaar?”. Hinderlijk, want het is inderdaad klaar. En toch zou je “Maar” willen zeggen waarop zij zuchten en de televisie aanzetten. Want het is klaar. Ze hebben alles gedaan van wat er van hen verwacht werd en nu is het tijd voor hen. Hun tijd. Een tijd waarin niks gedaan wordt.

 - zij die niets doen van wat ze moeten doen en alles van wat ze niet moeten doen: je kent ze wel: zij die met alles en nog wat in de weer zijn maar als je hen vraagt of het werk klaar is wordt het stil. Of misschien volgt er wel een langgerekte “Euhm.” Maar in ieder geval, niet lang daarna hebben ze zich uit de voeten gemaakt omdat ze niet willen zeggen dat het werk nog niet klaar is. En volgende week ook niet want dan gaan ze een week op circusschool. En na die circusschool volgt er vast wel iets anders, zanglessen voor een auditie bij de Vlaamse opera ofzo.

- zij die niets doen: je kent hen waarschijnlijk niet want eigenlijk kan het niet echt: je moet al heel zwaar ziek zijn om werkelijk niets te doen. Ook TV-kijken is namelijk een activitieit.

- Daarnaast heb je nog de schijntypes: zij die doen alsof ze veel doen maar eigenlijk alleen maar in hun luie zetel hangen of doelloos rond het koffiezetapparaat rondjes maken (de koffiezetapparaathelden!). Of zij die doen alsof ze werkelijk alleen maar hangen en luieren “Het gaat allemaal vanzelf. Dat is toch gemakkelijk.” maar stiekum zich een bult rondcrossen. Maakt niet uit, beide schijngroepen zijn even hinderlijk.

Dit soort dingen krijg dus te lezen als iemand die van zichzelf vindt inzicht te hebben in het menselijk gedrag zich aan mensentypebeschrijvingen gaat wagen.   

katie strooit persoonlijke en psychologische info rond

Ik las gisteren iets heel interessants. Aanvankelijk wou ik het niet posten omdat het zo ‘out there’ is. En daarmee bedoel ik, intelligent. Niet dat ik diegenen die dit zouden lezen onderschat, het ligt eerder aan mezelf. Ik profileer me niet zo graag als zijnde ‘out there.’ Tenzij het om een gimmick gaat. 

Waarschijnlijk heeft het z’n oorzaak in m’n laatste jaren middelbaar (ja, bijzondere leuke jaren waren dat voor me … sarcastisch) waarin ik een heel boeiende leerkracht geschiedenis/cultuurbeschouwing had en ik allerlei intelligente boeken meebracht naar school in de hoop er met hem te kunnen over praten. Attention seeking, ik had destijds een zeer sterke drang om over intelligentere onderwerpen te praten, maar hij ging daar nooit echt op in en zo’n paar hele toffe mensen (alweer sarcasme) zeiden me dat ik een poseur was en alleen intelligent wou overkomen. Da’s niet leuk als tiener als je gewoon bent wie je bent, eindelijk de moed hebt opgeraapt om jezelf te tonen en ze je dan fake noemen.

Vorig jaar biechtte ik voor een stel tieners op dat ik op m’n vijftiende dikke kunstboeken naar huis sleurde en de plaatjes met de namen uit het hoofd leerde en me daar achteraf ook regelmatig op testte. “U werd zeker uitgelachen.” was hun antwoord. Nee, niemand wist het, tot m’n laatste jaren middelbaar. Dan zei ik "Foert, ik ben gewoon wie ik ben!" en werd vervolgens fake genoemd. Sindsdien hou ik m’n mond en hou die ‘out there’ dingetjes voornamelijk voor mezelve. Tenzij ik een zwak moment heb. 

Welnu, een zwak moment met Katie die iets gelezen heeft:

 

(ik ga me niet uitlaten over op welk niveau ik persoonlijk zit maar ik denk dat dit stuk tekst een soort ‘wake up’ call kan zijn voor sommige niveau 1-ers. Anderzijds kunnen niveau 2-ers en hoger misschien aan de hand van deze theorie het gedrag van niveau 1-ers ook beter begrijpen.  En daarom post ik het: omwille van het wederzijse begrip hence vredelievendheid)  

 

Dabrowski en de "Positive Disintegration Theory"

Dr.Kazimierz Dabrowski (1902-1980) was een Poolse psychiater / psycholoog. 
Zijn "Positive Disintegration Theory" is een persoonlijkheidstheorie. 
Hij onderbouwde zijn theorie met uitgebreid biografisch, klinisch en empirisch onderzoek. Hij onderscheidt 5, op elkaar volgende, ontwikkelingsniveaus waarbij de emotionele ontwikkeling als motor en dus als belangrijkste dimensie beschouwd wordt bij het stijgen naar een hoger niveau. De emotionele ontwikkeling loopt van egocentrisme naar altruïsme over de verschillende niveaus via een proces van desintegratie: "uiteenvallen" dus, vandaar de term "positive disintegration". 
Met andere woorden: desintegratie van de bestaande emotionele- en cognitieve structuren is een proces dat nodig is om structuren van een hoger niveau te ontwikkelen en als mens te groeien! Deze visie is, op zijn zachtst gezegd, afwijkend van het beeld van de "psychisch gezonde mens" dat overheerst binnen de klassieke psychologie. Zeker als we de term "desintegratie" vervangen door "neurose". 
Dabrowski zegt dus eigenlijk dat neurose en innerlijk conflict niet noodzakelijk negatief hoeven te zijn en niet dadelijk moeten bestreden worden, maar dat ze mogelijks aangeven dat de persoon in kwestie emotioneel groeit of er tenminste potentieel toe heeft.

Niveau 1: Primary Integration

Egocentrisme overheerst. Er is geen zelfreflectie en geen eigen verantwoordelijkheid als het fout loopt. Innerlijk conflict is niet aanwezig en wordt als hinderlijk en ongewenst beschouwd. Er is enkel conflict met anderen. Er is geen of weinig vermogen tot empathie. 
Conformiteit en zich aanpassen is erg belangrijk en wordt voortdurend nagestreefd.

 Niveau 2: Unilevel Disintegration

Dit is het eerste niveau dat gekenmerkt wordt door desintegratie. Er is nu innerlijk conflict aanwezig maar het blijft oppervlakkig (unilevel) en richtingloos. Innerlijke conflicten veruiterlijken zich in de vorm van humeurschommelingen, depressieve gevoelens, onrustgevoelens, psychosomatische klachten, angsten, fobieën enz. maar geven nog geen aanleiding tot het ontstaan van een eigen waarden- en normensysteem. 
Aanvaarding door de peergroep en doen "wat hoort" blijft het individu sterk beïnvloeden bij het maken van keuzes.
Het denken heeft daardoor een circulair karakter, keuzes maken is moeilijk, men wordt heen en weer gesleurd tussen verschillende richtingen en waarden die allemaal als gelijkwaardig aangevoeld worden. Er is dus veel emotionele ambivalentie.

Niveau 3: Spontaneous Multilevel Disintegration

Innerlijk conflict is veelvuldig aanwezig. Het gebeurt nog spontaan maar het krijgt richting en het geeft nu wél aanleiding tot emotioneel groeien. Het gedrag wordt meer en meer gestuurd door een zich ontwikkelend, waarden-en normensysteem dat gebaseerd is op eigen emotionele en cognitieve ervaringen.
Men maakt zich meer en meer los van "wat hoort" zoals voorgeschreven door de goegemeente. Dabrowski noemt dit "positive maladjustment", wat zoveel betekent als positieve onaangepastheid.
Men streeft ernaar om "een beter mens" te worden. Er is constant conflict tussen "hoe ik ben" en "hoe ik kan en wil zijn". Daardoor zijn er gevoelens van ontevredenheid met zichzelf, existentiële angst en intense morele conflicten. 
Dit niveau is cruciaal voor een positieve persoonlijkheidstransformatie en eens dit niveau bereikt is kan men niet meer terugglijden naar niveau 2 of 1.

Niveau 4: Organised Multilevel Disintegration

De persoonlijkheidsontwikkeling via innerlijk conflict wordt nu bewust gestuurd door het individu (organised). Zijn autonoom waarden- en normensysteem wordt sterker en beter afgelijnd. Zijn persoonlijkheidsideaal wordt duidelijker en meer bereikbaar. Men wordt rustiger en er is een sterke toename in het vermogen tot empathie.
Het individu vertoont een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, authenticiteit, zelfbewustzijn, autonomie in praten en handelen en zelfreflectie.
Zelfperfectie is een stuwende kracht hier.

Niveau 5: Secondary Integration

Innerlijke conflicten verdwijnen door het bereiken van het persoonlijkheidsideaal (wat ik kan en wil zijn). Er is nu integratie van de eigen waarden en normen in het zijn en in het alledaagse leven.
Cognitieve en emotionele structuren (denken en voelen) zijn met elkaar versmolten in een harmonieus en flexibel geheel.
Empathie en altruïsme zijn prominent aanwezig.

Volgens Dabrowski bevindt de meerderheid onder ons zich op niveau 1 voor het leven.
Anderen stoten door naar niveau 2 maar blijven daar dan hangen. Zij zullen met angsten en neurose kampen voor de rest van hun dagen. De desintegratie krijgt geen richting en geeft geen aanleiding tot het ontstaan van nieuwe, hoger ontwikkelde, emotionele en cognitieve structuren.
Slechts een minderheid gaat richting niveau 3 en bereikt misschien niveau 4.
Niveau 5 is voor enkelingen voorbehouden, zoals de Dalai Lama en Mahatma Ghandi…

to bi or not to bi?

There’s no bizeness like in showbusiness: elke zichzelf respecterende ster claimt vandaag wel bisexueel te zijn, of op z’n minst toch bicurious: Christina Aguilera, Carmen Electra, Dave Navarro,... de lijst is eindeloos. Zijn ze werkelijk in dubbele overtreding of doen ze het puur voor de publiciteit? Niet te vergeten: de BritneyMadonna lip-lock ging destijds wel de hele wereld rond...

Ik geloof niet in 100 % heterosexualiteit. Ook niet in 100 % homosexualiteit. Of toch, het kan maar het komt veel minder voor dan de maatschappij ons wil voorhouden. Ja, ik geloof dat de meesten onder ons bi zijn. A bit bi. Evenals ik groot belang hecht aan het Darwinisme neem ik ook de Kinseywaardeschaal aan, namelijk, dat wij ons begeven in een continuüm waarin sommige mensen meer tot volledig neigen naar heterosexualiteit, anderen dan weer naar homosexualiteit, terwijl anderen er dan weer mooi tussen in zitten. Daar geloof ik in. De meeste vrouwen kunnen zich daar wel in vinden, het zijn de heterosexuele mannen die gewoon panisch worden bij de gedachte alleen al een andere man aantrekkelijk te vinden. Gayfraid ofzo. Vrij zielig vind ik dat. David Beckham is mede sexy omdat hij het type man is van wie ik vermoed daar juist helemaal geen problemen mee te hebben. David Beckham is sexy.

Toch vreemd dat de meesten onder ons zouden behoren tot de groep die door zowel de homosexuele als de heterosexuele wereld achterdochtig bekeken wordt, beschreven wordt als ‘toppunt van decadentie’ of ‘zij die niet volledig uit de kast durven komen’. Veel te lang werden we misleid door de opgelegde maatschappelijke normen want maatschappelijk gezien is bisexualiteit nog altijd een taboe. En alles wat een taboe is heet verkeerd te zijn, bekeerd te worden, genezen worden, ogen open. Terwijl juist wat de ‘correcte’ sexuele  oriëntatie wordt genoemd slechts een maatschappelijke constructie is, gebonden aan tijd en ruimte en daarom feilbaar is (denk maar aan de Griekse beginselen).

 

Heb ik van een site geplukt: alleen jammer dat ik geen goede bron heb:

 

Scientist's have done studies and found out the more people populating the earth the more people become bisexual, its basically genetically transforming us all slowly, they also proved everyone is a bit bi (in a way), but right now almost everyone is grown up with a closed mind, this makes sure they cannot admit it.

They are soon going to fix this problem in the next generation by making kids more exposed to gay/bi in school, with Gay fairy tales and such.

This proves that our minds are still evolving.

 

 

Mensen zijn gewoon niet zwart/wit te noemen. En net dat maakt ons ook mensen en geen cartoonfiguren.  

 

Even persoonlijk worden: mensen als planten

 Weken geleden vulde ik na een sollicitatiegesprek een verplichte psychologische test in die m’n rol in een team helemaal uit de doeken zou doen. De uitslag zou geen rol spelen bij m’n aanwerving, verzekerde men mij, maar naderhand zag je toch dat ik niet werd aangenomen. Snel doch zo correct mogelijk –ik heb niets te verbergen- zoefde m’n pen tijdens de test vlot van kruisje tot kruisje om tenslotte ermee te eindigen dat ik voor m’n eigen plezier het resultaat ging berekenen. Zonder daarvoor de uitslag te weten kunnen komen. Ik heb vreemde hobby’s, weet je.  

Weken geleden kreeg ik in m’n inbox de mededeling dat ik een plant ben. Hèh? Volgens de psychologische test uitgevoerd op een datum begin september ben ik een plant. Snel tikte ik de letters B-e-l-b-i-n in op m’n Google startpagina, in de hoop dat het om een amateuristische belachelijke te verwaarlozen niveau Flair test zou gaan. Nee dus, meneer Belbin is een psycholoog, professor, theoreticus en zijn test wordt in meerdere bedrijven gebruikt. Slik. Tussen al die belangrijke namen als brononderoeker, voorzitter, vormer, bedrijfsman, monitor, groepswerker en zorgdrager heb ik dus de karakteristieken van een plant. En tussen al die gegeerde rollen (bedrijfsman, brononderzoker, voorzitter,...) moest ik het plantgedeelte downloaden. Boeiend.

Tja, zo erg bleek het niet te zijn. Eigenlijk ben ik inderdaad wel een plant. Planten hebben een heleboel eigenschappen waaronder creativiteit het meest opvallende is. Een creativiteit wel die vaak het daglicht niet mag zien.  En dat ben ik.  Duizendeneen ideeën per dag en zelden een die uitgevoerd wordt. M’n interesse hebt je razendsnel gewekt en nog veel sneller verloren. De nacht doorwerken om een idee uit te werken om dan een ochtendje te slapen en het idee vervolgens onafgewerkt te laten liggen. Is me te vaak overkomen. En dan die onzekerheid. Dingen laten liggen omdat je niet weet of ze goed zijn. Of omdat je niet tevreden bent. Of omdat je - hoe erg - kritiek hebt gekregen. C’est moi qui est la plante.

Omwille van m’n hoedanigheid als plant hecht ik zeer veel belang aan deze blog: beschouw hem als een persoonlijk gevecht met m’n onzekere persoonlijkheid die het te snel laat afweten. Hier en nu zal ik mezelf bewijzen.