van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


Posts tonen met het label Wie is Katie Morosky?. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Wie is Katie Morosky?. Alle posts tonen

zondag 25 maart 2018

Een rondje mezelf voorstellen

Jaren geleden las ik een ‘ik stel mezelf voor’-rondje op iemands blog en dacht: oh, da’s énig. Nu ben ik er zelf eindelijk klaar voor.

Voornaam: Katie

Familienaam: Morosky (hèhè)

Leeftijd: 38 jaar (dùrf daar iets van te zeggen)

Verjaardag: 26 december (tegen àlle verwachtingen in ben ik daar blij mee. Weet je hoe bijzonder het wel is om een kerstkind te zijn? Nobody gives a crap om 2 oktober)

Sterrenbeeld: Steenbok (samen met Jezus en Elvis Presley. Om helemaal precies te zijn heb ik Schorpioen op de ascendant en de Maan in Ram. Uranus ook op de ascendant. Ja, ik weet dat soort dingen)

Bloedgroep: A+ ( in Japan vinden ze dit soort dingen superbelangrijk. Nou ja, eigenlijk vinden ze overal dit soort dingen superbelangrijk)

Woonplaats: Brussel (na Rwanda, Wilrijk, Antwerpen, Gent en nog es Antwerpen. Ik ben een Brusselaar met een onmiskenbare heel herkenbare niet te versmaden Antwerpse tongval)

Diploma: Licentiaat/Master in de Germaanse Taal-en Letterkunde (in die tijden waarin men nog sprak over filologen en kandidaturen en dies meer, vorig millenium, was ik een student aan de Universiteit Gent)

Beroep: leerkracht (al zo’n 14 jaar speel ik de baas in een klas)

Lengte: klein opdondertje

Gewicht: onvervalste Afrikaanse zandloper

Allergisch voor: graspollen, hondenepitheel en huisstofmijt (aangezien graspollen hun feestjes houden in het voorjaar en huisstofmijt in het najaar is het hier dus elke dag een feestje)

Lievelingskleur: zwart (omdat zwart van alle kleuren de meeste klasse uitstraalt. Ik voel me daarbij aangesproken)

Lievelingsdier: luipaard (en enkel en alleen om naar te kijken welteverstaan. Ik ben goed gek. Niet idioot gek. M’n scoutstotem is trouwens Gracieuze Lynx. Een prachtige totem voor iemand die van luipaarden houdt. Lynx vertel ik graag, Gracieus wekt enigszins enige schaamte op als je geen pompeuze persoonlijkheid hebt)

Lievelingsgerecht: hazenrugfilet (als ik nu zo makkelijk was geweest met spaghetti ofzo kon ik daar niet aleen het hele jaar door van genieten, was ik daarbovenop ook nog es goedkoper af. Maar nee, hé, het moet voor mij weer hazenrug zijn, hé)

Lievelingsdrank: rode wijn (Er kan weinig op tegen een goed glas Bourgogne. Of het moeten twee goede glazen Bourgogne zijn)

Favoriete sport: boogschieten, watersporten (en dat zijn dan meteen bij deze de enige sporten die ik graag doe en niet met tegenzin. Om alle misverstanden te vermijden: ik ben niet verder geraakt dan m’n eerste graden te behalen in zeilen, windsurfen en kajak. Wat niet meer betekent dat je je kan behelpen op een rustig meertje met wat wind. Op een rustige zee kon ik ooit wel windsurfen. Inmidddels zoveel jaar geleden dat dit behoort tot een ‘ooit was ik cool’ verleden )




Favoriete steden: Tokyo, Parijs (Tokyo nog meer dan Parijs. Tokyo nog meer dan alles)

Favoriete landen: Japan, Italië (Italië buiten Milaan welteverstaan. Wat een k*tmentaliteit)

Favoriete film: 2001 A Space Odyssey - Stanley Kubrick (en dat schrijf ik niet op om indruk te maken ofzo al ben ik me er nu ten volle van bewust dat dit een terechte zeer grote indruk achterlaat)

Favoriet boek: On The Road - Jack Kerouack (zie mij es cool wezen met m’n voorliefde voor het standaardwerk van de übercoole beatniks)

Favoriete artiesten: Parliament, Funkadelic, Prince (Ain’t no party like a funky party)

Favoriete acteur/actrice: Marlon Brando (Marlon Brando was knap, als een Grieks standbeeld zo knap. En daarnaast kon hij òòk nog es acteren. Wauw)

Favoriete kunstenaar: Picasso, Andy Warhol (in die volgorde. Al dweep ik meer met Andy Warhol omdat ik alles van en rond zijn persoon zo verschrikkelijk fascinerend vind. Ik heb niet 1 maar 2, 3 boeken van hem en zou ook graag z’n dagboeken hebben. Ik dweep dus met Andy Warhol. Maar ja, ik dweep ook met de kleur zwart)

Favoriete automerken: Mini Cooper en Austin Martin (the name is Bond. Jami Bond)

Zwakte voor: manga/animé, mayonaise, Franse kazen, ei, Martin Margiela, cult films, Appleproducten, honden en ben een hardcore Friends fan. Like the real raw deal Ross, Chandler, Monica, Phoebe, Joey and Rachel fan. Ik zou een Friends Trivial Pursuit kunnen maken. In drie level versies.

Hobbies: me met een computer/gadget bezighouden (alles wat maar ruikt naar verse technologie. Snif snif), dansen (geheel vrij dansen zonder aangeleerde danspasjes), cultuur (ik sniffel ook met plezier aan alles wat naar cultuur ruikt) lezen en schrijven (waarom zou ik anders ondertussen al zo’n tien jaar lang van die lange vervelende teksten op een blog schrijven?)

Recentste geheim: ik onderhoud een microblog met een vriend op tumblr. In ‘ons’ domein zijn we daar een hit met 1000 volgers (da’s zo’n geheim dat je graag vertelt. Da’s zo’n geheim dat je met plezier van de daken wilt roepen. Vandaar dit geheim hier)

IQ: na een intakegesprek bij Exentra bleek ik hoogbegaafd te zijn (en nee, ik ben verre van het wonderkind dat zichzelf al in de luiers heeft leren lezen)

Briggs Myers type: INTP (Intellectual Non stop Thinking Personality. Ahum. In werkelijkheid: Introvert iNtuitive Thinking Perceiving. Makkelijker uitgedrukt: de verstrooide professor. En ik ga het verder hierbij laten want ik moet alweer mijn teletijdsmachine repareren)



dinsdag 25 augustus 2009

fictieve figuren waar ik veel mee heb

1. Alessi

U weet absoluut niet wie hij is maar het toeval wil dat hij al zo'n jaar of twintig een grote rol speelt in mijn leven. Ja, ik schrijf verhaaltjes. En ja, hij is mijn hoofdpersonage. Een beetje zoals Guus Kuijers Madelief altijd dezelfde protagonist. Alleen is hij een pak minder stoer. En mooier.

2. Aleksej Karamazow, de beste uitvinding sinds de ontdekking van het wiel.

Hij is de reden waarom ik door het dikke Gebroeders Karamazow vloog. Nu ook niet helemaal want: ik had precies drie dagen om het boek te lezen en te bespreken voor een examen Geschiedenis van de Voornaamste Moderne (Westerse) Literatuur. Ik heb dat op drie dagen gedaan. Niet lang daarna ben ik zowat alles uit het boek vergeten (dat bekende verhaal van de Grootinquisiteur van Sevilla natuurlijk niet, maar dat kende ik al jaren van tevoren.) alleen Alyosha heeft me nooit meer losgelaten. Nu zou Dostojewski hem gebaseerd hebben op een vriend van hem. Zowel de filosofische Ivan als de ethische Alyosha gaan terug op een figuur: Vlamidir Solovyov, een Russische filosoof die gaf wat hij had. Ivan en Alyosha dus.
Ik weiger filmadaptaties van het boek te zien, het zou mijn beeld van hem alleen maar verpesten.

3. Rémi, de zieligste vriendelijkste vriend

Al heel snel in het boek, Alleen op de Wereld, krijg je medelijden met hem omdat hij niemand heeft. Rémi heeft echt niemand en wordt niet overal even goed ontvangen. Ondanks zijn vriendelijkheid. Ondanks zijn buitengewone vriendelijkheid. Men kan hem verrot schoppen Rémi blijft vriendelijk. Altijd. Wow. Als ik later een jongetje zou hebben zal hij Rémi heten, niet moeilijk om achter te halen waarom.


4. Quinten, het superkind

Quinten verschijnt ongeveer in de tweede helft van De Ontdekking van de Hemel en zorgde ervoor dat mijn leesplezier ongeziene hoge toppen scheerde. Want wat is Quinten niet? Geniaal superslim, rustig, keimooi en zo vriendelijk als een Alyosha en Rémi. Het enige wat hem voor mij minder ideaal maakt dan Alyosha en Rémi is dat hij ietwat afstandelijk, gesloten en koel is. Maar waar zeuren we over als we al de rest wel hebben?

5. Yuki Sohma, Prince Yuki

De reden waarom ik verslaafd was aan Fruits Basket. Van alle fictieve personages lijkt hij nog het meest op de Alessi die ik zelf heb gecreëerd. Yuki is een personage wiens schoonheid geen grenzen kent, zowel innerlijk als uiterlijk (ik bedoel maar: hij heeft z'n eigen fanclub, welke onbekende jongen kan zeggen een eigen fanclub te hebben?). Hij is rustig, zal nooit uitvliegen of een ander uitlachen, de enige twee personages waar hij issues mee heeft hebben hem in het verleden dan ook zwaar zwaar leed berokkend (en dat is eigenlijk het enige punt waarin Yuki verschilt van m'n eigen hoofdpersonage, die zou dat gewoon achter zich kunnen laten. Oh, en mijn hoofdpersonage lacht ook vaker).
Wat ik zo mooi vind aan hem is dat zijn eindeloze vriendelijkheid en zijn kwetsbaarheid hem net zo mysterieus maken. Want in het echt zie je dat niet zo gauw. Zelden eigenlijk.
Bij het nalezen van het Wikipedia-artikel zie ik dat Wikipedia over hem schrijft dat hij het net wel moeilijk vindt om vriendelijk te zijn. Dat is absoluut bull. Het klopt wel dat hij problemen heeft om vrienden te maken maar dat komt door het feit dat z'n schoonheid hem isoleert: iedereen verafgoodt hem en niemand durft eigenlijk werkelijk met hem te praten. Da's toch een cruciale nuancering. En iets verderop in het artikel kan je lezen: 'as his personality was shaped to please others and conform to society, which he incidentally excels at.'. Niet bepaald de omschrijving van een onvriendelijk persoon. Eufemistisch uitgedrukt.

dinsdag 10 februari 2009

the word is katie girl

That's why I go by the name of Katie Morosky. Niet vanwege onderstaande Sex and the City-meiden. Alhoewel ik en Carrie Bradshaw even chaotische verstrooide kleine frêle naïeve kledingverslaafde met nicotineworstelende schrijvende mac(intosh)gebruikende getikte meiden zijn, met een opvallende neus, heb ik verder weinig met hen gemeen. Het is eerder de Katie Girl-scene waar het over gaat: ik ben namelijk een Katie Girl, in pure vorm. Misschien wel het prototype van de Katie Girl, meer dan Katie Morosky zelf een Katie Girl is.




 

maandag 20 oktober 2008

Katie en ik

Als vrouwelijke nerd spendeer ik best wel wat tijd op gewichtige internetfora. Ik zou mezelf geen nerd noemen als die activiteit zou ontbreken (internetfora zitten vol nerds, je moet gewoon maar es naar de fotogallerij kijken, waar de mijne dus tussen staat!). Dat gaat van politics.be doorlezen (en niets durven posten omwille van een gebrek aan zelfvertrouwen) tot en met op mijn eerste forum MovieMeter diepgaande gesprekken typen over het gebruik van een vallende fles in een Tarkovsky. Om maar een voorbeeld te noemen want eigenlijk ging het om een brekend ei in Rosetta. Het was echt interessant. Nee, ik hou ontzettend veel van MovieMeter: het is net als thuiskomen met al je moviemaatjes. J

Nu krijg ik soms wel es de vraag op die fora “Zie jij er zo uit?” of ze gaan extra vriendelijk tegen me doen omdat ze denken dat ik zo’n blonde stoot ben... Ik ben Katie niet. Ik ben niet blond, ik heb geen lang sluik haar, ik ben niet eens blank. Ik ben gewoon Stefanie, een klein uigevallen opdondertje uit Rwanda dat soms wel es te hard kan lachen en nog altijd worstelt met de tongpunt R. 

Hello!

U ziet, tussen Katie en mij ligt een wereld van verschil. Ten eerste kan zij beter onschuldig uit haar perfect opgemaakte ogen kijken. Moet je mij daar maar es richtingsloos uit m’n ogen zien staren. ‘Ik weet niet waar ik kijken moet dus doe ik maar net alsof  ik gefocused in de lens kijk.’ En zo richt ik de aandacht op de mascaraklodder in m’n linkeroog. Da’s zo’n killer, man! Wenkbrauwen, vals haar, ruwe droge lippen smeken om getemd te worden: “Alsjeblieft, verzorg me!” Daar heeft Katie met de poppenogen allemaal geen last van. Ze is een plaatje: lief, onschuldig, wekt louter prettige gevoelens op en daarom is ze zo handig om naar voren te schuiven. Mijn Katie.