kortverhaal: de meest gewilde vrijgezelle van het jaar

(stupid blogger doet al een tijdje vervelend qua lay-out, en kan nu enkel in paragrafen worden weergegeven, ook qua lettertype, -grote. Reutemeteut)

 

Lang geleden dat ik nog es een kortverhaal heb geplaatst op deze blog. Ik kan me zelfs de tijd niet meer heugen. Hier dus: 

 

 

De Meest Gewilde Vrijgezelle van het Jaar

Presentator (Tom): Goedenavond, goedenavond, welkom, welkom bij deze gloednieuwe dagelijkse televotingsshow: de meest gewilde vrijgezelle van het jaar! U denkt misschien: vrijgezellen zijn niets voor niets alleen. En net daarom, dames en heren, en net daarom willen we dit vooroordeel met deze show ontkrachten. We zoeken er die heel gewilde exemplaren uit die niet thuishoren onder de noemer (bootst met vier vingers aanhalingstekens na) "de vrijgezel". De verdwaalde vlinders zoals u het mag noemen. Onze zoektocht start … nu! 

Elke weekdag stellen wij u vijf vrijgezelle dames voor. In drie ronden genaamd 'Verleden', 'Heden',  en 'Toekomst' leggen we hen enkele vragen voor. Aan de hand van hun eerlijke antwoorden, daar staan we echt op: al onze dames zijn op voorhand grondig gescreend, gaat u diegene kiezen waarmee u zich ziet settelen. Werkelijk, huisje , boompje en wat er nog kan volgen... hondje? Voor deze vrijgezelle dame kan u stemmen via onze televoting. De dame met de meeste stemmen achter zich mag zich dan voor een dag de meest gewilde vrijgezelle van de dag noemen. 

Aan het eind van de week wordt tussen al die gewilde, zeer gewilde dames van de dag via onze televoting de winares van de week gekozen. Die dame heet dan de meest gewilde vrijgezelle van de week. En jaja, u ziet hem misschien al hangen: aan het eind van de maand wordt er, alweer via télévoting, uit al onze uìterst gewilde weekwinaressen een gewilde maandwinares verkozen, wat op zich al een behoorlijke eer is: de meest gewilde vrijgezelle van de maand te mogen zijn, gekozen door u kijkers thuis. Maar.. en ... ta ta ta ... er kan er tenslotte maar een de winaar zijn, van al die maandwinaressen kiest u .... de méest gewilde vrijgezelle van het jaar. Zij wordt voor een jaar gekroond tot de meest gewilde vrijgezelle van het jaar. Er komt geen énkele jury bij te pas, alles gebeurt via televoting, dus enkel u beslist! 

Maar zover zijn we nog niet, nee wel, onze zoektocht is nu pas begonnen. Mag ik even onze lieve vrijgezelle dames vanachter het scherm roepen? Kom maar, onze kijkers wachten u vol ongeduld op.

 (Vijf dames komen vanachter het scherm gehold en gaan in een rij achter de presentator staan)

 Presentator: dit zijn ze dan: onze spitsafbijtsters. Onze vrijgezelle dames, gewild, niet gewild. Dat bepaalt u! En alleen u! Laat ik ze even voorstellen. (tot de dames) Zeg even kort jullie namen.

 Doortje: Doortje

Katrien: Katrien Schippers

Nathalie: ... Voornaam en achternaam?

Presentator: alleen voornaam is goed.

Nathalie: Ik ben Nathalie

Jessie: (zwaait vrolijk) Jessie!!! Jessie!!!

Greet: Greetje     

Presentator: Als bij wijze van een snelle introductie, korte indruk, ga ik jullie vragen wat jullie willen in het leven. Zeg ons even kort wat jullie doel is in het leven.

Doortje: Lachen en mooi zijn. Da’s een liedje van de Mens, een popgroep uit de vorige eeuw. En ik ben een mens. Dus: lachen (lacht breed) en mooi zijn (houdt een catwalk pose aan).

Presentator: Doortje, Doortje! Wat doe jij onze mannelijke kijkers thuis aan? Je bent inderdaad een mooie meid en ik zou bijna durven zeggen, de verdwaalde vlinder in de rij! (Doortje klapt trots in haar handen). Maar niet zo snel juichen, Doortje want dat bepaal ik niet. Nee wel, dat bepaalt onze kijker thuis. Op naar Katrien, Katrien, wat is jouw doel?

Katrien: Mijn doel is kennis. Zoveel mogelijk weten. Ik wil bijvoorbeeld weten wat Doortje zo aantrekkelijk maakt ...

Doortje (onderbreekt Katrien): Da’s Diorshow, mijn mascara.

Katrien (schudt het hoof): Nee, nee. Je begrijpt me verkeerd: ik bedoel jouw fysiek. Maar dat is slechts het tipje van de ijsberg van wat ik wil weten. Ik ben een gediplomeerde historica...

Presentator (onderbreekt snel Katrien): Oh la la, niet zo gewild!

Katrien (glimacht ongemakkelijk): ... en mijn doel is kennis. Zo.

Presentator (draait met z’n ogen gevolgd door een knipoog naar de kijker toe) Maar... Maar.. we hebben er nòg in de aanbieding! De volgende is... (richt z’n microfoon naar Nathalie)

Nathalie: Nathalie. (wacht)

Prese/ntator: Kom, Nathalie, vertel!

Nathalie: Ah ja, ik ben dus Nathalie en mijn doel is ... Jou (wijst naar de camera). Ik wil jou gelukkig maken.

Presentator: Heus, Nathalie? Wil je niet aan jezelf werken?

Nathalie: Euhmm.. Als hij dat wilt wel ja.

Presentator: Oké, oke, we gaan verder van Nathalie naar... Jessie!!!

Jessie: (lacht uitbundig): Mijn doel is... (Steekt haar armen in de lucht) àlles uit het leven halen wat er in zit. Wild doen, gek doen, lol, plezier maken. Dansen (doet een rondedansje)

Presentator: Ben jij dan zo’n wilde meid, Jessie?

Jessie: Oh ja, oh ja (lacht uitbundig)

Doortje: Dat zie je wel aan jou. Jij doet zo wild.

Jessie (kruist haar armen in de zij) That’s because I’m a wild chick, baby!

Greetje naast haar giechelt verlegen.

Presentator: Ik krijg het er zowaar warm van. Wat een meid, zeg. Supergewild! Maar dan is het nu geloof ik aan Greetje.

Greet: Eigenlijk heet ik Greet maar je mag gerust Greetje zeggen. Iedereen noemt mij Greetje. Mijn doel is huisje boompje beestje, hé! Je kent dat wel hé, Tom, je hebt dat gezegd. Een gezinnetje, met een kindje, een lieve manneke waar ik voor kan zorgen, hé. Moet ik meer vertellen, Tom?

Presentator: Ja, Greetje, ik ken dat wel. Geen wilde dromen?

Greetje (giechelt alweer verlegen): Nee, tenzij...

Presentator: Wij zijn een en al oor.

Greetje: Soms, soms zou ik m’n haar wel es kort wil laten knippen. Maar ik durf dat niet zo goed.

............

 

We bevinden ons in een andere kamer. Een TV wordt afgezet. We zien Doortje in een spreekstoel. Het is duidelijk dat ze geïnterviewd wordt. De camera zoomt op haar in: 

Doortje: Wat een trut, hé die Greetje. Totaal niet gewild. Maar oké... We zijn nu bijna twee jaar verder en ik wou dat ik nooit had meegedaan aan die show. Ik ben dan misschien de meest gewilde vrijgezelle van het jaar geworden maar eerlijk, zo gewild ben ik nu niet, mijn leven is verwoest. (houdt even pauze om een traan weg te vegen).

Ik was helemaal geen vrijgezel. Wat dacht je? Ze hadden gewoon ook knappere mensen nodig voor de kijkcijfers. Opgezet spel dus. Maar ik heb dat goed gespeeld. Te goed denk ik soms... (houdt even pauze en kijkt naar haar zakdoek)

Ik moest een contract tekenen waarin stond dat ik mijn relatie verborgen moest houden. Voor anderhalf jaar. Da’s natuurlijk niet gemakkelijk maar ik wou altijd al iets doen in de media en zag het als een ideale springplank. De ex van Koen Wauters is toch ook zo begonnen? Mijn vriend was eerst wel akkoord maar dan ineens... ineens... draaide hij. Zomaar. Hij zei dat hij eerst niet beseft had wat hij had ondertekend. Pas later had hij het door. En dus omdat ik in het openbaar geen hand meer met hem mocht vasthouden, kon hij dat op den duur niet meer aan. Dat stiekeme gedoe. En hij heeft het uitgemaakt (huilt en verbergt zich even in haar zakdoek) ...  Sorry (snottert) 't Was de liefde van mijn leven, voor hem heb ik sommige fotoreportages geweigerd (huilt)

Oké... (snift en haalt diep adem)  En wij hebben samen een kindje, Becky. Tegen de mensen zei ik dat ze mijn nichtje was. En.. Dat doet pijn, hoor. Je eigen kindje, je eigen kind, je nichtje moeten noemen. Alles voor een mediacarrière, hé meneer. Wat ik nog steeds niet snap: mijn ex-vriend wou niet voor Becky opdraaien, hij zei dat ze zijn kind niet was. En ik moest dat zomaar laten gaan want dat mocht niet in de media komen, natuurlijk. Verschrikkelijk. (zucht en veegt de haren weg die in haar gezicht zijn gevallen). 

(met een pijnlijk gezicht en nog steeds de tranen in de ogen) Dus eigenlijk werd het snel gewoon een drama want ik moest én een breuk verwerken én voor Becky zorgen én die showbizz erbij... Voor de showbizz begon ik dan maar pillen te pakken. Uppers om me goed te voelen. "The show must go on", zeggen ze. Ja, ik moest lachen, hé, (boos) voor die kùtcamera, excuseer. Je ziet daar niks van op TV omdat ik het zo goed kon spelen en ook omdat ik onder de pillen zat maar eigenlijk was ik deep down heel vedrietig. (huilt)

(herpakt zich weer) Becky is nu bij haar oma... al maanden. Ik moet eerst stoppen met die pillen en dan mag ze weer bij me... (veegt de tranen weg)

Zie mij, kijk es goed naar me, de meest gewilde vrijgezelle van het jaar. Ik wou de showbizz in. Wel ik zeg je, de showbizz mag van mij nu haar eigen kont af… (er volgt enkel nog gesnik)

 

De camera zoomt uit, op de achtergrond klinkt 'Lachen en Mooi Zijn' van de Mens en hoor je Doortje zachtjes snikken: "Ik kende dat nummer helemaal niet, een collega van me zei me dat het een goeie openingszin zou zijn. Voor wat? Voor wat?" verder gesnik. 

 

 

Diny gaat op facebook

Vandaag heeft Diny een computer gekregen. Eindelijk! Haar hondje Soezoekie springt nieuwsgierig op en neer maar nu heeft Diny geen tijd voor hem. Ze wil meteen op het draadloze netwerk surfen om zich lid te maken van facebook want al haar schoolvriendjes hebben daar een profiel. Zelfs de juf van gym zou een facebookprofiel hebben. Het lid worden lukt prima. Ze laadt snel een profielfoto en klaar is kees. Nu moet ze snel haar schoolvriendjes opzoeken.

Inmiddels ligt haar hond Soezoekie te janken maar Diny heeft nu geen tijd voor hem. Ze moet snel vriendjes maken op facebook en wel zo veel mogelijk. Ow, een privéberichtje. Het is effe zoeken hoe ze dat privéberichtje moet openkrijgen maar het lukt haar uiteindelijk aardig. Een berichtje van een man die ze niet kent. 'Hey, jij ziet er een leuke meid uit! Hoe oud ben je?' Wat een lieve man, denkt Diny. Snel zoeken hoe ze hem kan antwoorden. Oh ja, daar, antwoordknop. 'Ik ben net 14 geworden.' schrijft Diny terug. Binnen de minuut krijgt ze een berichtje terug 'Gefeliciteerd! Ik wil jou best persoonlijk een geschenkje geven.' Wat een ontzettende lieve man, denkt Diny. En stel je voor een cadeautje! Helemaal opgetogen schrijft Diny hem haar adres en telefoonnummer. Maar hij wil niet bij haar langskomen omdat het voor haar ouders ook een verrassing moet zijn, en oh ja, ze mag het ook aan niemand vertellen. Diny denkt even na, waar zou ze hem in alle geheim kunnen ontmoeten? 'In het parkje om de hoek staat een klein huisje waar je nooit iemand ziet. De ramen zijn open en het huisje is leeg.' Dat vindt de man een goed idee. Ze spreken af voor morgen. Wat een lieve man toch, denkt Diny nogmaals. 'Danku op voorhand.' schrijft ze hem nog.

Haar hond Soezoekie heeft inmiddels op het tapijt geplast maar Diny heeft nu geen tijd voor hem. Nu gaat ze vriendjes op facebook maken. Al snel heeft ze een lijstje met verschillende klasgenootjes van haar en ontdekt tot haar woede dat ze al op verschillende foto's op facebook staat in een houding die eigenlijk vrij lelijk is. Wat sta ik slecht op bijna al die foto's, denkt ze. Liever had ze dat die van het internet werden gehaald. Misschien dat ze er op school wel iets over zegt. Ow, een paar meldingen. Snel lezen. 'Roosje Meulder heeft een foto van u getagd.' Diny weet niet wat dat is. Melding na melding valt te lezen dat ze getagd zou zijn. Het zal wel niets belangrijk zijn, denkt Diny en gaat verder vriendjes opzoeken.

Ze merkt ook dat ze verschillende vriendschapsverzoeken krijgt. Meestal van mensen die ze persoonlijk kent maar ook van onbekenden. Diny aanvaardt iedereen als vriend want ze wil snel veel vrienden in haar lijst hebben. En verder vindt ze het ook wel lief dat al die onbekenden vriend met haar willen zijn. Sommigen schrijven haar zelfs een bericht 'I like to make friends with you.' Diny antwoordt altijd met een 'That's very sweet of you.' Haar hond Soezoekie staat inmiddels te krabben tegen de deur van haar kamer omdat hij buiten wil maar Diny heeft nu geen tijd voor hem. Ze moet snel veel vrienden maken.

Tussen het vrienden maken door kijkt ze ook es naar haar instellingen. Diny denkt dat het het beste is om alles te delen. Ook met de zoekmachines want zo kan men haar snel vinden om vriendjes te maken. Haar hond Soezoekie heeft het krabben opgegeven en legt zich te slapen. Da's goed want Diny heeft nu toch geen tijd voor hem. Omdat ze inmiddels heel veel vrienden heeft gemaakt ziet ze dat ze voor heel veel dingen wordt uitgenodigd. Wat aardig, denkt ze. Ze wil best wel naar alles komen in de omgeving van haar dorp. En de homeparty bij die vrouw die enkel geïnteresseerd is in vrouwen lijkt haar super. Misschien is het wel een pyjamaparty.

Enzo zit Diny uren en urenlang op facebook. Voor het avondeten, na het avondeten. 's Avonds gaat ze met een gerust hart slapen: op een dag tijd heeft ze al 175 vrienden gemaakt en haar vriendenlijst is nu groter dan die van haar beste vriendin Anna. Ze kan haast niet wachten tot ze dit Anna kan vertellen op school.

twee vriendinnen (vervolg)

"Die Jan-Pieter is echt een stuk pretentie. Dat hij dénkt dat ik achter z'n geld aanzit!"

"Maar dat is toch ook zo?"

"'Ik ben rijk en vrouwen vallen op de dikte van m'n portefeuille.' Wat een eikel, zeg!"

"Jij wou hem toch enkel voor z'n geld?"

"Maar dat hij dat dénkt."

"Jij bent ook een rare. Hij had gewoon door waar jij mee bezig was en daarom noem je hem een eikel."

"Zeg, ben jij mijn vriendin eigenlijk?"

"Ja. Sorrieee, Jan-Pieter is inderdaad een eikel."

"Ik pak nog wat Cava. Jij ook?"

"Ja, doe mij ook maar wat."

"Eigenlijk is het te stom voor woorden dat hij me liet staan. Elke ouwe vent wil een jong ding aan z'n arm."

"Jij bent al dertig, hoor."

"Geloof me, als je 84 bent is 30 jong."

"84? Is Jan-Pieter al 84?"

"Heb je me z'n vlees niet zien snijden dan? In hele kleine stukjes?"

"Hij is echt wel te oud voor je."

"'t Is maar hoe je 't bekijkt, sommige mannen zijn nooit te oud. Jan-Pieter is zo'n man maar hij wil me dus niet omdat ik achter z'n poen zit. Hij weigert golddiggers. Nu weet ik dus ook meteen waarom hij nog vrijgezel is."

"Eigenlijk is het toch net waardig van hem dat hij een vrouw weigert die alleen z'n geld wil?"

"..."

"Oké, laat maar zitten."

"Wat moet ik nu? Jan-Pieter is de enige alleenstaande ouwe rijke stinkerd in de omgeving! Cava?"

"Ja. Misschien kan je gewoon een job zoeken. Zelf je geld verdienen."

"Luister, es. Ik ben dertig jaar, zonder diploma en heb nog nooit gewerkt. Mijn CV is blanco. Ik geef mensen gelijk als ze me niet aannemen."

"Je kan toch gaan studeren?"

"Wees es eerlijk, intelligent ben ik niet echt, hé?"

"Bwa, een conversatie met mij lukt toch aardig."

"Al heel jong kreeg ik te horen: als jij over veel geld wil beschikken moet jij je benen open doen. Ik heb gekozen voor de meest eervolle manier."

"Ik walg van dat soort wijze raad."

"Toen we klein waren ging het toch altijd zo? Tegen jou was het van, jij moet gaan studeren, ga jij maar studeren en het enige wat ze dan tegen mij konden zeggen was: jij zal later wel een rijke vent huwen."

"Je kan ze geen ongelijk geven want dat hebben we precies gedaan."

"Anyways, ik heb besloten dat ik op reis ga."

"Da's een goed plan. Gewoon effe alles op een rijtje zetten en uitwaaien. Waar ga je heen?"

"Waarom?"

"Waarom zou ik dat niet vragen? Zo'n overdreven nieuwsgierige vraag is dat toch niet? Naar waar ga je?"

"Euhm, ik ga naar .... euhm .... Mar...bel...la."

"Ah, dan ga je daar een rijke vent zoeken. You're a bad woman."

"Don't tell me I'm bad when I'm even worse."

"Je doet maar, ik ga naar huis. Je stuurt me wel een kaartje bij je eerstvolgende huwelijk?"

"Ga je al naar huis?"

"Ja, ik moet me dringend in slaap huilen."

"Oeps, met al die scheidingsperikelen heb ik je niet eens kunnen troosten. Kop op, meid. Na een jaar denk je niet meer aan die koorzanger en wens je dat je me dit nooit had verteld."

"Je zal wel gelijk hebben. Ik zal je proberen te missen zolang je weg bent."

"Da's lief van je. Tot kusjes, girlfriend."

twee vriendinnen

"Hey, Caavatje?"

"Ja, lekker."

"Ferdinand-Louis is weer weg, naar Dubaï..."

"Hoe is het mogelijk dat jij die naam zonder spot kan uitspreken? Vind ik best wel knap van je."

"Moet je dat nu elke keer zeggen als ik je zie? Wel, 'hij' is dus naar Dubaï op zakenreis. Zegt hij. Zegt hij. Ik weet wel dat hij gewoon een vakantie heeft gepland met een of andere del. Hij deed zelfs geen moeite om het subtiel te spelen: 'Schat, je bent je werktas vergeten!' 'Oh, da's niet erg, heb ik toch niet nodig. Euhm... ik moet.. euhm... opleggen.' Chipje?"

"Ja, dankje. Zeg, da's eigenlijk wel goed dat hij weg is. Heb je het huis nog es voor jou alleen. En dan kan je die leuke Wilfried en Christopher zo vaak ontvangen als je wil."

"Klopt, ik keek er al weken naar uit. Hij alleen op 'zakenreis', dat zijn de hoogtepunten in ons huwelijk. Maar weet je, hij is oud. Straks is hij te oud om te werken en zit ik met hem opgescheept. En ik kan dan moeilijk de scheiding aanvragen want ik heb zijn geld wel nodig."

"Dan zal je nog es een echt huwelijk hebben."

"Zwijg, stil. Hoe is het met jou?"

"Ach. Ik voel me aangetrokken tot een kerel maar als ik iets probeer vlieg ik de bak in."

"Pardon?"

"Ja, hij is nogal jong."

"Ik begrijp het. Nog een Cava?"

"Ja, graag. Ik wil niet in de bak, weet je. Dus ik hou me koest. Maar 't is wel vervelend."

"Da's zoiets als je aangetrokken voelen tot een homo. Ook heel vervelend. Taboe!"

"Maar over die homofiel voel je je niet echt schuldig. Iedereen was verliefd op George Michael in de jaren '80 en niemand voelt zich daar nu schuldig over."

"Ik was verliefd op Kim Basinger."

"Dat meen je niet! Dat kan je niet menen!"

"Zegt zij die op een heel jonge kerel valt. Ik zal z'n leeftijd maar niet vragen."

"Sorrieee. 'k Voel me d'r best wel slecht over. Misschien moeten we gewoon samen een auto huren, on the road gaan, onderweg een jonge knappe student oppikken en dan blijven rijden en niet stoppen als er een ravijn is."

"Thelma en Louise!!!"

"Ja!! Gaan we hem nog es huren?"

"Wacht. Hij belt. Ja schat? Ja, ik mis je. Ja, ik heb die bloemen al gekregen, eigenlijk wou ik jou net opbellen. Wat? Ga je stoppen met werken? Zou je dat wel doen? Niet dat ik het niet fantastisch zou vinden als je wat vaker thuis was maar je job is toch heel belangrijk voor je? Je gaat toch stoppen. En je wilt... wat? Je wilt scheiden! Waarom? Wat heb ik verkeerd gedaan? Je hebt een ander. Nou knap van je, hoor. En die troela gaat net zoals ik heb gedaan om je geld trouwen. Veel plezier."

"..."

"Die eikel gaat van me scheiden."

"Nog wat Cava?"

"Ja, doe maar. "

"Misschien is het niet zo slecht dat je nu gaat scheiden. Hoe oud was je toen je met hem trouwde. 18? En hij al 54, hé! Je kan nog altijd makkelijk vriendjes vinden."

"Zij is ook 18... De huidige vriendin ... En hij heeft voor mij zijn voormalige vrouw ook laten staan toen die rond de dertig was. Zij was ook 18 toen ze met hem trouwde."

"Ah, hij valt dus in herhaling. Die man heeft duidelijk gewoon hulp nodig. En ik dacht dat ik pervers was."

"Hoezo?"

"Weet je nog, die jonge kerel?"

"Ah ja. Euhm. Néé! Nee, jij bent niet pervers. Schrijf er gewoon een boek over want dat doet iedereen tegenwoordig. Schrijf het uitgebreid van je af en heb er daarna spijt van. En schrijf dan weer een boek over hoeveel spijt je ervan hebt. Sommige mensen vinden dat moedig en wie weet kom je op een talkshow. Zeg trouwens, weet je. Jan-Pieter die altijd zo vriendelijk doet in, je weet wel waar, dat bistrootje. Zou hij misschien interesse in me hebben?"

"Jan-Pieter... Jan-Pieter... Ah, Jan-Pieter, die jongen waarmee ik ga tennissen. Zeg, maar die is wel heel jong. Da's strafbaar."

"Nee, ik bedoel zijn opa."

"Ah... Wat dacht je eigenlijk van iemand van je eigen leeftijd?"

"Kweenie. Wat dacht jìj van iemand van joùw eigen leeftijd?"

"In tegenstelling tot jou wil ik niets liever."

"Ja, tuurlijk, sorrieee. Anyways, z'n vrouw is al een lange poos van hem weg en ze heeft de Porsche niet meegenomen. Zalig, toch. Laten we Thelma en Louise maar voor later houden en naar dat bistrootje gaan. Misschien is Jan-Pieter er wel. Weet je, Ferdinande-Louise wilt van me scheiden. De plannen zijn dus gewijzigd."

"Eigenlijk zou ik het niet mogen zeggen maar jij bent gewoon een golddigger."

"Ja. Ja, so? Ik probeer er tenminste nog het beste van te maken. Wat jij? Jij valt op kerels die je niet mag aanspreken want dan vlieg je de gevangenis in. Moet iedereen dààrvoor in z'n handen klappen?"

"Een keer is me dat overkomen. Een keer!"

"Ja, sorrieee, ik weet het wel. Kom, we moeten echt opschieten want straks mis ik m'n eigen huwelijk nog!

een momentopname bij de Antwerpse bourgeois

Weekend, heerlijk. Philippe stapt uit bed en grijpt meteen naar z'n IPhone. Een berichtje van z'n vriendinnetje Sophie. 'Zin om met mij en Thomas een brunch te nemen? Om 12h bij Mo Made.'. Zin in een brunch heeft hij wel, hij heeft zich er ondertussen al bij neergelegd dat hij altijd naar het Zuid moet komen omdat zowel Thomas als Sophie daar wonen. Thomas en Philippe zijn jeugdvrienden, ze zaten samen op het Sint Jan Berchmanscollege, toen het nog een echt college was, en waren toen al onafscheidelijk. Logeerpartijtjes bij Philippe thuis in Schilde of bij Thomas in de Arthur Goemaerelei. Later verloren ze elkaar even uit het oog omdat Philippe, als student Burgerlijk Ingenieur van het Leuvense kotleven profiteerde terwijl Thomas, die alternatiever is, net naar Gent trok om z'n Master in Geschiedenis daar te halen. In die tijd was Thomas ook heel erg bezig met z'n band en ze kregen elks een andere vriendenkring. Maar toeval of niet, Sophie, Philippes huidige vriendin bracht hen weer samen toen bleek dat Thomas haar bovenbuur is. Sindsdien is het weer net als vroeger, alleen zit Sophie er nu ook bij.

Na een douche (het was gisteren wat laat geworden in café Nero) zijn Levi's, nieuwe schoenen van Patrick Cox (gekocht in Coccodrillo tijdens de solden voor de helft van de prijs), Petit Bateau witte T-shirt en Benetton trui te hebben aangetrokken en de Standaard van gisteren te hebben doorbladerd, stapt hij snel in z'n Saab op weg naar het Zuid. 't Is niet zo dat hij ver woont, hij huurt een appartement op de Mechelsesteenweg, dichtbij de Leien, maar die biertjes van gisteren maken dat hij zich toch niet kiplekker voelt om zich aan een wandeling te wagen. Z'n Marlboro's liggen nog in de auto, mag hij straks niet vergeten mee te nemen.

Hij rijdt voorbij de Non Stop, zijn stamcafé in z'n tienerjaren en het Dagelijks Brood waar hij z'n brood àltijd gaat halen. Hij had er graag gebruncht maar Thomas wil daar niet komen, ofschoon Philippe Thomas' familie daar al regelmatig heeft gespot. Maar zoals reeds vermeld, Thomas is de alternatieve, hij stemt Groen. In café Nero was hij er trouwens niet bij (daar wil hij ook absoluut niet komen), je vindt hem regelmatig in de Charleroi, de Nieuwe Linde, Dancing Chocolat, Revista en café Hopper, daar zit de meer kunstzinnige lui, de mensen van de Letteren en Wijsbegeerte om het met een cliché te zeggen.

In Mo Made is het aardig druk, Philippe ziet Thomas al zitten aan de lange tafel met z'n hoofd over een Morgen, en Sophie met haar neus in een Knack Weekend. Philippe kan van ver al zien dat Thomas een vrij bizarre hoed op heeft, vast gekocht in een tweedehandswinkel waar hij vaak z'n kleren koopt. Maar als hij erachter vraagt blijkt het dus een echt designstuk te zijn van een Belgische ontwerper, gekocht in een tweedehandswinkel. Sophie draagt zoals gewoonlijk DKNY en Rue Blache, ze ziet er nog behoorlijk fris uit na al die witte wijntjes van gisteren. Ze waren er met Philippes zus Véronique en haar vriend Olivier en het werd natuurlijk later dan aanvankelijk gepland. Ze hadden namelijk vanalles te bespreken omdat ze samen op skireis zouden gaan in Zwitserland (St Moritz) met Club Med, een cadeautje van Oliviers ouders. Maar ze plannen wel regelmatig samen een vakantie, deze zomer zaten ze nog samen in het appartement van Oliviers ouders in Knokke. Véronique en Olivier kennen elkaar ook al heel lang, namelijk nog van hun schooltijd. Op de Dames waar Véronique schoolliep had ze een goede vriendin Charlotte. Olivier is Charlottes oudere broer. Hij zat toen op het Onze Lieve Vrouwcollege, de Jezuïeten, maar het was pas toen ze elkaar opnieuw ontmoetten in de Leuvense Rechtsfaculteit dat er een vonk oversprong. Sindsdien is het serieus aan, ze delen een appartement op de Kaai, ook een cadeau van Oliviers ouders. Olivier wordt nogal verwend. Hij en zijn zus Charlotte groeiden op in een grote villa bij het Brandtpark waar enkel Frans werd gesproken. Charlotte woont nu in een zijstraat van de Camille Huysmanslaan, in een van de vele eigendommen van haar ouders.

Tijdens het oppeuzelen van het heerlijke broodje zalm vraagt Thomas Philippe of hij en Sophie zin hebben om naar een expositie van een oudklasgenoot, Mathieu, in het Muhka (museum van hedendaagse kunsten) te gaan. Thomas heeft nog regelmatig contact met Mathieu en zit zelf een beetje in de kunstwereld: omdat hij zich in de eerste plaats als muzikant wil profileren heeft hij enkel tijdelijke baantjes. Soms geeft hij les, andere keren gidst hij in een museum. In de Copyright, een boekenwinkel gespecialiseerd in kunst, design, mode enz liep hij Mathieu en zijn vriend Peter Jan tegen het lijf. Mathieu was na eerst een jaar Kunstgeschiedenis en nog een jaar Germaanse Talen te hebben gestudeerd in Gent overgestapt naar Sint Lucas (in Gent hadden ze eigenlijk niet zoveel contact) om daar af te studeren als grafische vormgever. Maar omdat hij niet graag in opdracht werkt begon hij zelf z'n eigen kunstwerken te creëren. Zijn ouders zitten ook in de kunstwereld en zagen er potentieel in. Enzo is hij kunnen doorbreken als kunstenaar. Hij woont samen met Peter Jan die fotograaf is op de Waalse Kaai op het Zuid. Peter Jan staat daar bekend om zijn uitgebreide collectie van Theo brillen. Regelmatig kan je hen aantreffen in café Hopper. En beiden zijn enorme jazzliefhebbers.

"Een mooie gelegenheid om nog es het Muhka aan te doen. Het is gewoon te lang geleden!" antwoordt Philippe op Thomas' vraag. "Bij ons in het Fortisgebouw in Brussel hebben ze onlangs ook een schilderij van Mathieu aangekocht. Het is een goede investering." zegt Sophie, zij werkt namelijk als economiste bij Fortis in Brussel, ze is net als Philippe in een Leuvense faculteit gevormd. "Jij hebt geen voeling voor kunst, kunst is meer dan een 'investering'." zegt Thomas. "Onze poete maudit, of nee, gitarist maudit."lacht Philippe terwijl hij rechtstaat om de rekening te vragen.

Op weg naar het Muhka lopen ze een heleboel mensen tegen het lijf omdat een groot deel van hun vrienden en kennissen op het Zuid wonen. Philippe duikt nog even de Delhaize in om een fles Evian (voor z'n kater van gisteren weg te spoelen). Sophie rookt buiten een Marlboro light en Thomas een blauwe Gauloise Blonde. Voor ze in het Muhka arriveren maken ze nog een korte stop bij café brasserie Zürich om een plaatsje voor vanavond te reserveren. Sophie en Philippe gaan namelijk heel vaak uit eten. Het liefst zitten ze in het Dock's Café, Pizza Arte, Ferrier 30, Hippodroom of Grand Café Leroy maar met Thomas erbij (die daar natuurlijk weigert te komen) gaan ze best graag naar café brasserie Zürich, Pasta, Lucy Chang of een tapas of sushi bar, Sophie is namelijk helemaal verlekkerd op sushi.

Na eindelijk in het Muhka te zijn aangekomen moet Philippe eerlijk bekennen dat hij niet dol is op Mathieu's werk. Hij verdenkt Mathieu ervan enkel naambekendheid te hebben verworven omdat z'n ouders een belangrijke rol spelen in de Vlaamse kunstwereld maar zoiets mag je natuurlijk nooit te luid roepen want Thomas vindt Mathieu's werk wel geniaal. En Thomas kent veel meer over kunst dan hij. Aan Sophie moet je zoiets niet vragen: die ziet kunst enkel als een investering. "Het zou leuk zijn als Mathieu es een schilderijtje aan ons zou schenken, niet Philippe?" lacht ze, terwijl ze op haar Pradaschoentjes (ook gekocht tijdens de solden in Verso) door het Muhka loopt.

In het Muhka komt Thomas een kennis, een bekende Vlaamse acteur, tegen. Het is onvoorstelbaar hoeveel kunstenaars, acteurs, zangers en schrijvers Thomas kent. De bekende acteur stelt zich aan Sophie en Philippe voor waarop Philippe droog antwoordt "Ik denk dat we jou al wel kennen.". Gelach. "Ik vind het heerlijk hier op het Zuid vertoeven, al die jeugdherinneringen." zegt de acteur. "Ben je hier dan opgegroeid?" vraagt Sophie nieuwsgierig. "Niet helemaal, we woonden in Berchem op het Zurenborg maar ik zat in de lagere school op de Steinerschool, hier op Zuid. In het middelbaar ben ik naar het Lyceum getrokken, omdat ze thuis wilden dat ik Latijn Grieks zou volgen. Maar ik heb dus wel een groot deel van m'n kinderjaren hier doorgebracht en vind het hier heerlijk. Eigenlijk vreemd dat ik nu op het Eilandje woon. Thomas, zie ik je straks in den Hopper misschien?" "Ja, toe want ik heb best wel zin in een cavaatje of twee voor het eten." zegt Sophie. "Je hebt het gehoord." glimlacht Thomas en ze nemen afscheid van de bekende acteur.

"Philippe, ga je mee volgende week naar oudleerlingen dag op het Pulhof?" vraagt Sophie als ze weer buiten staan. "Waarom ik heb toch niet op het Pulhof gezeten?" "Ja, maar ik wel en ik wil mijn schoolvriendinnen van toen es tonen hoe knap mijn vriendje is." "Tuurlijk, schat. Rij ik dan met de Saab of jij met de Mini?" "Ik rij met de Mini want ik zou eerst langs m'n ouders gaan op de Prins Albertlei om hen mijn nieuwe auto te tonen." Sophie reed daarvoor met een Golf GTI Cabrio maar die had ze nog niet zo lang geleden tijdens een weekendje Parijs helemaal in de prak gereden. Thomas rijdt vanzelfsprekend geen auto, hij fietst. "Eigenlijk raar dat we vroeger zo dicht bij elkaar woonden, naar dezelfde muziekschool gingen en elkaar toch nooit hebben ontmoet." mijmert Thomas voor zich uit. "Jullie zaten op een verschillende scouts, dat is je antwoord." komt Philippe tussenbeiden. Zelf zat hij in een scouts in Schilde, waar hij opgroeide. Daar heeft hij leuke herinneringen aan: zo leerde hij z'n eerste vriendinnetje kennen. Tijdens een weekend speciaal voor de derdejaars gidsen en verkenners uit Vlaanderen viel hem een blond schattig meisje met een slordige staart op. Hij kende haar precies al uit Schilde, namelijk van de bakkerij De La Faille. Dit bleek te kloppen, ze heette Elizabeth en ze zat inderdaad heel vaak met haar familie in De La Faille te brunchen, zowel in Schilde als in Schoten maar zelf woonde ze in Brasschaat. Hoe vaak hij toen niet met haar broer, die op het Sint Michiels in Schoten zat, ging snowboarden in de skipiste Casablanca! Of gewoon samen tennissen. Want hij weet nog dat ze heel sportief was: ze reed paard, speelde tennis en deed aan wedstrijdzeilen. Elizabeth zat op het Pulhof. Sophie kent haar, en da's meteen de werkelijke reden waarom Sophie hem zo graag mee wil naar de oudleerlingendag: om Elizabeth duidelijk te maken dat hij nu van haar is.

"Eigenlijk jammer dat je bij Zürich hebt gereserveerd want ik heb eigenlijk wel zin in een groentetaart van de Broers Van Julienne." zegt Thomas wanneer ze richting Hopper stappen. "Kom je daar dan ook?" wil Sophie weten. "De Broers van Julienne is een vegetarisch restaurant en ik ben vegetarisch, weet je wel." "Ja, da's juist." Philippe knikt," jij bent vegetarisch en eet alleen biofood." "Hé, maar aan biofood doen wij ook!" roept Sophie hem ter herinnering en tegen Thomas zegt ze "Ik snap niet dat jij het wildseizoen zomaar kan laten passeren.". In café Hopper groeten ze het personeel, want die kennen ze natuurlijk ondertussen, en Thomas moet een heleboel kennissen en vrienden goeiedag zeggen. Daar is hij wel lang zoet mee. Ondertussen bestellen Sophie en Philippe twee biertjes en een cava.

"Ik heb morgenavond afgesproken met Anne, Caroline en Julie in het Versocafé voor een meidenavond" zegt Sophie. "Waarom niet in Nero of Canal? Da's toch veel dichter." "Julie is samen met haar vriend pas verhuisd naar de Lange Gasthuisstraat, ze woont boven de Wouters & Hendrix en wil ons haar appartement natuurlijk laten zien. Vandaar." "Waarom zijn ze verhuisd, ze woonden toch heerlijk op hun appartement op de Amerikalei?" "Ik weet ook niet waarom en ik heb daar eerlijk gezegd ook niet naar gevraagd. Ga jij morgen naar de Singel met Thomas?". "Ja, ik heb dat beloofd. Ik weet niet of het theaterstuk goed zal zijn maar Het Zuidelijk Toneel heeft best een goede reputatie.". "Pfff, ik ken daar allemaal niks van, hoor." Sophie blaast. Het is waar, een echte cultuurkenner is ze niet. Ze gaat wel es mee met Thomas en Philippe omdat zij dat leuk vinden maar zijzelf gaat net zo lief een actiefilm zien. Gelukkig loopt hun politieke mening wel gelijk: blauw, helemaal blauw.

Sophie en Philippe kunnen van ver horen dat Thomas allerlei complimenten krijgt over z'n hoed. "Dankje," horen ze hem zeggen "tweedehands gekocht, van Margiela, je weet wel die Belgische ontwerper." "Oh, wat toevallig, ik heb net een broek aan van Margiela." "Ja, ik dacht al, wat een gave broek heb je aan.". Enzo verloopt hun middagje/avond verder en verder.

prinsesje heeft het land

Er was eens niet lang geleden, in de tijd van het Heden, een prinsesje. Ze woont in de stad waarin jij woont en niet ver van het huis waarin jij woont. Eigenlijk woont ze maar een paar huizen verderop. Soms zie je haar lopen, op een gewone namiddag in de week, alleen, je hebt nog nooit met haar gesproken dus zeg je haar geen gedag. Prinsesje is niet groot, best wel klein maar wel veel groter dan het dubbele van de lengte die je kleine teen meet. Om helemaal eerlijk te zijn is ze geen echt prinsesje maar ze noemt zichzelf graag zo, dan lijkt ze iemand. 

Prinsesje moet elke dag uit, gaan werken. Weliswaar is ze niet gulzig maar voor  het beetje eten dat ze in huis haalt heeft ze geld nodig. Daarom juist. 2 straten verder waar zowel jij als prinsesje wonen staat er een heel groot gebouw met daarbinnen niets. Of toch. Met daarbinnen zand, aarde, bodem,.. Het is een landje. Aan de buitenkant zie je dat niet, lijkt het net een heel serieus stenen gebouw maar eenmaal binnen beland je meteen op drassige, stugge aarde. Wel, daarbinnen gaat prinsesje werken, elke dag, op dat landje. Samen met een paar heel normale mensen is het haar taak het land te bewerken zodat er een mooie bloementuin uit groeit waar iedereen wat aan heeft. 

Heel vaak heeft prinsesje het land aan het land: ze moet er haar hoofd altijd goed bijhouden want als ze een plek vergeet mislukt de mooie bloementuin. Het zand is moeilijk te betreden, regelmatig valt ze in een kuil wat dan telkens weer uitdraait op een gevecht tegen dat drassige zand om recht te komen. Thuis moet ze systemen bedenken om het land zo efficiënt mogelijk te bewerken want eenmaal daarbinnen is het direct de handen uit de mouwen steken, geen tijd voor vergissingen. En heel  vaak zit het weer ook niet mee: stortbuien, wind tegen, ijskoude lucht,... Werkelijk, vaak heeft prinsesje het land aan het land.

Ooit hoopt ze uit werken te gaan in een echt gebouw, waar geen drassig zand haar ten dele valt. Op een stenen vloer, zonder putten. Met alleen heel normale mensen en geen zand dat haar telkens weer in die putten doet vallen. Maar ik weet niet of dat ooit zal gebeuren want als ik naar de dag van morgen kijk zie ik haar nog steeds ploeteren op het landje waar ze heel vaak het land aan heeft.               

Who's afraid of Nora Roberts?

Lola daalt de trap af en kijkt in de spiegel: ze ziet een jonge vrouw met een ingesnoerde taille, een mooi figuur en een jeugdig gezicht. Achter haar staat Diederick, een knappe man met bruine haren, een jeugdige verschijning. Lola's hartstochten vlammen op als ze Diederick ziet, z'n stem hoort, als hij er maar is in haar aanwezigheid.  Lola houdt van Diederick en denkt dat het tijd wordt dat hij haar eindelijk ten huwelijk vraagt. "Diederick" begint ze met zwoele verleidelijke stem. Ze schudt haar weelderige haren los zodat even haar ranke hals zichtbaar wordt "Ja, Lola." antwoordt Diederick, zoals altijd met een sexy timbre in z'n stem "Diederick, wordt het niet tijd dat wij ons in de echt verbinden?" ze leunt over hem zodat haar ronde decolleté heel goed zichtbaar wordt. "Ik weet helemaal niet wat ik daarop moet antwoorden." Diederick aarzelt. "Zeg dan ja, Diederick, zeg dan ja! Ja, ik wil! Ja, ik wil! Ik wil jou!" Ongeduldig springt Lola op en neer.  Haar rok waait wat naar boven zodat haar slanke benen zichtbaar worden. "Lola, ik hou niet van jou. Ik heb nooit van je gehouden. Ik begrijp niet waarom je me dit vraagt. Ik begrijp niet hoe je het idee hebt gekregen dat ik van jou zou houden" Diederick weert z'n blik af. Meteen houdt Lola op met springen en loopt naar het raam. Tegen het raam zegt ze: "Je woorden snijden me diep in de ziel. Nooit, nooit hebben woorden zo hard geklonken. Mijn doel was jou lief te hebben. Vaarwel Diederick, ik gooi mij van de hoogste rots." Diederick loopt naar een ander raam. Hij zucht en kijkt naar de vensterbank "Velen zijn jou voorgegaan. Velen heb ik afgewezen. Ik kan er maar niet aan wennen. Vlucht van me heen alvorens er een miserabel gevoel over mijn lijf en leden gaat kruipen." "Oh, Diederick, ik zal je niet vragen me nog een kans te geven maar ik zal je nooit vergeten. Ik ga me niet van de rotsen werpen. Ik zal me opsluiten in de hoogste toren alleen maar denkend aan jou.  Vaarwel Diederick, ik ga heen." met tranen in de ogen loopt Lola heen, naar de toren alwaar ze negentig dagen en negentig jaren op een dieet van broodkorsten en lauw water om hem zal treuren. Tot het lijden om haar geliefde een einde vindt.

Hiphop, een coming off age-verhaal

 In the ghetto, in verwachting. Spoken words van the Last Poets, Gil Scott-Heron en zelfs Parliament vertelden dat er iets nieuws kwam, iets fresh. Mijn geboorte zou een revolutie zijn. Dan eindelijk, mijn geboorte: een groot feest met DJ Kool Herc, The Sugarhill Gang, Kurtis Blow, the Fatback Band,... Ik werd Hiphop genoemd omdat de eerste geluiden die ik maakte als een marcherende soldaat ‘hip hop’ klonken. Grappig. Laughing your pants off. Al snel deed ik mijn eerste stapjes met Grandmaster Flash, op verkenning, in the ghetto. Naast de alledaagse  ‘ghetto way of life’ zagen we Afrika Bambaataa knappe dingen doen met een drum machine, dat was in die dagen zo hip, een drum machine. Omdat m’n vriendjes en ik geen geld op zak hadden moesten we zelf maar creatief zijn en oh, dat waren we: nieuwe dansjes waarbij je bijvoorbeeld met een muts op, op je hoofd moest draaien of we tekenden met spuitbussen op de muren. Diegenen die minder talent hadden kribbelden maar wat. Dat vonden de volwassenen en de politie niet zo’n grap en wij dan: running our pants off. Enkele rijke blanken zagen ons op de televisie (in mijn buurt kwamen ze nooit) en noemden het Hiphopcultuur. Alsof ik de grote leider was. Ik lachen.

De lagere schooljaren. Samen met Run DMC , m’n nieuwe maten, verzon ik grappige rijmpjes over ons nieuw paar Adidassen. Want, vanaf toen droegen we alleen nog maar makkelijke sportieve kledij. Onze mode. Om gek te kunnen dansen. Van Doug E Fresh, een andere maat van me, leerde ik dat je ook zonder dure machines muziek kon maken. Hij had iets nieuws uitgevonden, of deed alsof ie het had uitgevonden. Het was een techniek waarbij je alleen je mond gebruikte en dat was best moeilijk maar als je ’t eenmaal kon was je the king van de speelplaats. En de buurt. In m’n wijk vond je toen op elke straathoek wel zo’n bende op die manier muziek maken. Iedereen was king. En sommigen zelfs meer dan anderen zoals Public Enemy bijvoorbeeld, een paar kerels uit mijn wijk die dachten dat ze iedereen wijze lessen konden leren. Uitslovers.

Naarmate ik ouder werd kreeg ik oog voor de dametjes. Verlegen als ik toen nog was probeerde ik ze te verleiden met mooie vergezochte woorden. ‘Needle into your groove’ enzo. Haha! M’n partners op liefdespad waren De La Soul, de slimste jongens én de nerds van de klas, en eigenlijk de hele alternatieve Native Tongue-beweging die me naast een mooi taalgebruik ook wilden doen lezen. Nu wilde ik serieus genomen worden: ik was geen kind meer met rijmpjes over m’n Adidassen. Ik luisterde naar jazz, oude funk en dacht na over m’n roots, Afrika, dat ik the motherland noemde. Tot dusverre verliep het allemaal braaf.

Dat veranderde met de puberteit.  Ik werd bevriend met NWA, zeg maar, de stoutste leerlingen op school. We schopten keet, waren tegen autoriteit en scholden op alles. Tegelijkertijd waren het ook de jaren van de eerste joint, opscheppen over hoe ‘n grote player je wel was: aan elke vinger 10 meiden, je weet wel... Samen met Dr Dre en Snoop Doggy Dogg ging ik meermaals spijbelen om te blowen en al die meiden, die vonden me ineens wel stoer.  Zagen me wel zitten. Wij regeerden over onze wijk en The Native Tonguers noemden we *** die, met hun hoofd in de boeken, de taal van de straat niet begrepen. En de straat, dat was het leven. Maar omdat ik nog op school zat kon ik nooit helemaal scheef gaan. Er moesten immers nog punten binnengehaald worden... Waar was die tijd... Blowen en toch goeie punten scoren.

Enkele vrienden van me zijn gaan studeren: Nas, Kanye, the Roots, Outkast,... Ze zijn een andere weg dan de mijne ingeslaan: intellectueler,  alternatiever. Hun vriendenkring bestaat uit hipsters, intellectuele, alternatieve jongeren die mij maar niets vinden want ik, ik koos volgens hen voor het makkelijke geld. Ja dus, na m’n schooltijd wilden plots al die rijke blanken over het leven in the  ghetto horen. Waarom weet ik niet. Eerst moeten ze mij en m’n maten niet en later in een keer wel. Ach wat, ik geef ze wat ze willen als ze me maar dik betalen. Want, de kennis van Kanye, the Roots, Nas,... bezit ik niet dus over diepzinnige dingen kan ik niet praten.

Mijn wereld bestaat nog steeds uit vrouwen, blowen, parties, stoer doen en nu ik zelfstandig ben, hoef ik niet eens meer goede punten te scoren. Live is a party geworden. Haha ! En noem me oppervlakkig, noem me dom. Alleen dit: ik kom uit the ghetto, had geen cent uit te geven en  nu heb ik een wagenpark, een jacuzzi, een zwembad, een kast van een paleis en some lovely ladies for some pure Hiphop love.  En jij, wat heb jij gedaan?      

           

                                

 

wat we beter niet kunnen zeggen (1)

In de supermarkt

- Hey hallo, Truus!

- Oh, dag, Trees!

- Wat leuk om je hier te zien. ’t Is weer wat geleden... ‘k Heb het ontzettend druk de laatste tijd.

- Ja, ik begrijp het best. Nu je succesvol bent heb je vast geen tijd meer voor je oude vrienden.

- ....

- Grapje, hoor. Ik weet heus dat je af en toe wel aan me denkt. Hoe is het met Dirk?

- Tja, die zit nu weer in het buitenland voor zijn werk. Hij moet erg vaak op zakenreis gaan.

- En jij gelooft dat.

- Pardon?

- Grapje, Dirk zou zich nooit aan jonger ding vergrijpen daar ben jij te aantrekkelijk voor! Je hebt het toch wel getroffen met zo’n man. En dan nog die schatten van kinderen van je. Maar oh, wat zie ik? Een nieuwe baby op komst!

- Nee, helemaal niet.

- Nee hoor, grapje. Je bent slanker dan ooit. Wat is jouw excuus? Wel buiten dat boulemiaverleden?

- Heh, sport...

- Haha, dat zal wel als je man zò vaak in het buitenland zit. Die energie moet je ook kwijt, hé!

- Mmm. Hoe is het met jou?

- Leuk dat je het vraagt, nog steeds hetzelfde hoor. Geen job en vrijgezel maar dat betekent dat ik m’n dagen kan invullen zoals ik het wil. Genieten, hoor, geen rotzooi rond m’n hoofd!

- Wel, leuk je even te hebben gesproken. Maar ik moet er nu echt vandoor. Moet de kinderen nog van school afhalen.

- Ik begrijp het hoor, dag Trees. En als je ergens nog een gaatje vindt voor jezelf bel me dan, hé!

- Ja, dag Truus.

Iemand Niemand

Geschreven al op adem komende van een intense dag: 

Niemand was zo iemand die gewoon gehoord wou worden, gezien en begrepen. Maar de mensen letten niet zo op hem, omdat hij niemand was. Of ze deden gewoon alsof hij niemand was omdat hij anders was dan hen, ze hem niet begrepen. Zei hij iets, keken ze dwars door hem heen, nam hij hen bij de schouders, liepen ze hem omver, riep hij luid, praatten ze gewoon verder. En wanneer hij huilde, keken ze niet eens op. Enzo werd Niemand dus niemand. Omdat hij zichzelf door hun ogen ging zien. Ongewenst.