het verschil tussen narcisten, sociopaten en psychopaten

 

Ik denk dat dit bericht misschien best interessant zou kunnen zijn: niet iedereen heeft de mislukte privilege om narcisten, sociopaten en psychopaten van heel dichtbij mee te maken. Vaak worden die drie karakterstoornissen verward, er is absoluut een verschil. Sociopaten en psychopaten zijn antisociaal, narcisme is nog iets anders. Sociopathie is aangeleerd (moeilijke jeugd), narcisme en psychopathie is erfelijk (moeilijke jeugd en aanleg). Sociopaten en narcisten zijn in staat om oprecht van iemand te houden, psychopaten, forget it. Uit hun handelingen en woorden blijkt dat ze tot geen ware liefde in staat zijn, vele zaken heb ik verzwegen tegenover anderen. De grootste sadisten zijn de psychopaten: heel beangstigend om te ervaren. Narcisme en sociopathie valt mits intensieve therapie te genezen, psychopathie niet. 

Ik heb de mislukte privilege gehad om te daten met twee sociopaten, lang heeft het niet geduurd. 

Sociopaat nr1 maakte me het hof. We gingen uit eten, hij trakteerde rijkelijk in goeie restaurants, hij zag er leuk uit en ik dacht: misschien een goede partij. Dan kwam de eerste barst. We reden naar Gent, als een echte gentleman ging hij in op mijn verlangen nog es in Gent te komen, de stad waar ik jarenlang heb gestudeerd. Op de autosnelweg, hij had een sportauto, reed hij pijlsnel. Pijlsnel. Ik was te verbouwereerd om er iets van te zeggen. Snelheidsduivel. 

Maar eenmaal in Gent was hij weer de charmante gentleman.

De tweede serieuze barst. Op café met ander gezelschap veranderde hij qua persoonlijkheid: van de gentleman veranderde hij in een asshole. Scheldde me uit en beledigde tegelijkertijd alle vrouwen. "Alle vrouwen zijn hetzelfde: manipulatief, leugenachtig, bedriegelijk.” Wow. Het andere gezelschap vond zijn gedrag ook bijster van ok, bracht me met de scheldende sociopaat op weg naar huis. Meteen had ik de sociopaat duidelijk gemaakt dat hij onder geen enkele, geen enkele beding mijn appartement mocht binnentreden. Hij bleef maar bellen aan mijn deur. Angstig dat hij mijn buren zou storen zocht ik heil in een eettent. Hulp vragen om die kerel weg te jagen: ondertussen had hij me al hardhandig vastgenomen. Wat ik nog steeds heel erg vind: ze wilden me niet helpen. Daar sta je van  te kijken, is meer dan eens gebeurd dat je in gevaar verkeert en mensen weigeren je te helpen. 

Ik mag van geluk spreken: de politie kwam voorbij en arresteerde hem. Hij verzette zich. Een beeld dat ik nooit zal vergeten: allerlei bloed op straat. 

Achteraf heeft hij zich wel geëxcuseerd. 

Dat is sociopathie: onberekend bruut geweld. 

Een narcist ook van heel dichtbij meer dan een jaar lang meegemaakt. Een huisgenoot. Wat is narcisme? Bij de eerste ontmoeting gedroeg hij zich voorbeeldig, na enkele dagen viel plots het masker af. Een sociopaat en psychopaat zijn vaak eenzelvig. Een sociopaat heb je snel door, een psychopaat totaal totaal niet. Een narcist is niet eenzelvig: ze hebben nood aan anderen. Ook zij vallen sneller door de mand maar ze liegen en bedriegen. Typisch: ze doen poeslief tegen je en een seconde later vertellen ze allerlei leugens over je. Parasitair gedrag en geen geweten. De narcist heeft me sexueel aangerand. 

Een psychopaat, tja, heel dichtbij. Een psychopaat is die persoon die too good to be true lijkt. Hij brengt je hoofd op hol, ik noem hem nog altijd de liefde van mijn leven. Gaandeweg merk je: hij is gewelddadig, kan geen “Sorry” zeggen over zijn geweld. Geen greintje, geen greintje empathie. 

Een psychopaat is het berekendste: in gezelschap, in gezelschap kunnen ze zich gedragen als de allerliefste persoon die er maar kan bestaan voor jou. Maar plots wordt hun mind door iets getriggerd en je ziet heel even, slechts een seconde een bepaalde fonkeling in hun ogen verschijnen. Maar ze gedragen zich verder voorbeeldig, gaan extra moeite doen om je in gezelschap in de watten te leggen. Eenmaal binnenskamers - niet meteen, hoor. Pas na een kwartier - krijg je de woede-uitbarsting van je leven. Ik heb ogen gezien, ogen waarvan ik dacht: hij gaat me vermoorden. Dat vergeet je niet. Nooit. En tegelijkertijd vraag je je af: hoe kan iemand zo’n woedebui verborgen houden? Da’s berekend. 

En neen, dat is geen waanbeeld: als iemand tegen je zegt: “We moeten stoppen met ruzie te maken, zoniet belandt er een van ons in de gevangenis.” dan weet je heel goed dat die persoon beseft tot wat die in staat is. 

Psychopathie is van alle persoonlijkheidsstoornissen het minste gekend. Waarom? Slechts onder enorme dwang raken ze bij professionele hulpverleners en daar liegen ze zich te pletter. Het is slechts als je intensief close contact met hen hebt dat je de psychopathie, jammer genoeg, kan ervaren. Maar helaas pindakaas kan dat wel even duren. Dat gedrag komt pas te voorschijn als ze menen je in hun vangnet te hebben. Naar de buitenwereld toe lijken ze topmensen. Vandaar: je wordt niet geloofd als je met je verhaal naar buiten komt. Heel pijnlijk. 

Wat ook is: een psychopaat speelt een rol, spiegelen hun gedrag, lijken je soulmate. Heel raar, ze lijken werkelijk van persoonlijkheid te veranderen, iets waar niet-psychopaten zelfs niet toe in staat zijn. Ik heb verhalen gehoord van vrienden, kennissen waarvan je denkt: hebben we het over dezelfde persoon? Gedragingen die ik in de verste verte niet herken, in al die tijden van intensief heel close contact nog nooit had opgemerkt. Dat is eng. Maar typisch psychopathie. Zelfs hun maniërisme verandert. Brrrr. 

Net toen ik het contact wou verbreken, wist hij op een ochtend, op één ochtend me zover te krijgen dat ik weer holderdebolder smoorsmoorverliefd werd. Zij weten als geen ander je zwakheden perfect te raken. Vandaar: de liefde van mijn leven. Dàt is de psychopaat, hij brengt je in vervoering zoals je nog nooit hebt meegemaakt. Dé verslavende man. En nog steeds mis ik dat gevoel van iemand naast me te hebben die (schijnbaar) onbewust me zodanig in vervoering wist te brengen dat je denkt dat je hoofd ontploft. Dat kan alleen een psychopaat. 

Een psychopaat is iemand die je in de war brengt: je gelooft jezelf niet meer. Hij steelt van je, hij liegt op pathologische wijze tegen je, stampt zijn beste genereuze kameraden stiekem tegenover je in de grond, mét leugens. Je denkt: hoe kan iemand zo zijn? Dat is psychopathie, het allerengste, alsof je in een thriller zit. En vaak word je niet eens geloofd. Een psychopaat is ook een narcist, dat hoort bij het plaatje. Bij tijden denk je een echte duivel voor je neus te hebben. 

Een psychopaat is ook de allercharmantste: je valt als een blok voor hen. 

Afschrijven

Narcisten, sociopaten, psychopaten heb ik van dichtbij gezien. Er is een verschil: sociopaten gebruiken het brute geweld, zijn niet berekend. Aanvankelijk merk je niks, ze zijn charmant en je vrienden vertellen dat ze zo leuk zijn. Tot, tja. Narcisten gedragen zich ook aanvankelijk goed, maar hier is er meer sprake van manipulatie, leugenachtig gedrag. Maar écht berekend, dat kom je pas tegen bij een psychopaat.

Psychopathie vind ik het allerengste, een sociopaat kan ik aan, een narcist ook, een psychopaat, nee. Blijf alsjeblieft van hen weg. Het is ongeneeslijk. Ze draaien iedereen rond hun vinger, ik heb gezien hoe zelfs professionele hulpverleners rond de tuin werden geleid. En het lef om me te vertellen: “Ik kom met alles weg.”. “Met psychologen speel ik een spel.” Dàt is psychopathie. Geen geweten, geen schuldbesef. Je isoleren en iedereen wijsmaken dat jij de schuldige bent. En let op: het lukt hen! Je bent sowieso al getraumatiseerd en je wordt amper geloofd. Dàt is psychopathie. In zeldzame eerlijke momenten vertellen ze je op omfloerste wijze psychopaat te zijn. Een seconde erna ontkennen ze het weer. 

Maar ondanks àlles, ondanks àlles ben ik niet kwaad op de psychopaat die ik van dichtbij heb meegemaakt. Hij kan het niet helpen. Gekneed door zijn jeugd. En zolang zijn nabije omgeving excuses zoekt voor zijn gedrag, de ogen dichtknijpt, slachtoffers naar de vinger wijst, de  vernederingen die ze je aandoen wegslikt. Tja. Niemand hoeft vernederingen te slikken. En zeker niet als je al getraumatiseerd bent. 

Ik blog graag, ongeveer drie uur per dag ben ik ermee bezig. Nuchter. Wat krijg je dan te horen: “Jij bent precies altijd dronken als je schrijft.” of : “Je schrijft als een kind uit de lagere school.” Het allerergste was het gebrul: “Trut, ge kunt ni schrijven!”, ik blijf het nog horen. Mijn hart en ziel kruipt in het bloggen, mijn passie, waarom moet ik zo vernederd worden? 

Sinds 2008 blog ik, geen enkele vernedering heeft me tegengehouden. 

Antwerps meisje

 Maske van ‘t Stad. Mijn eerste herinnering is in Wilrijk. Daarna verhuisden we naar de Sjan Vamrousbekloan! Jan Van Rijswijklaan. Mijn jeugd vooral doorgebracht in ‘t Stàd. Mijn bomma “Ons Mà” is er niet meer (wel in mijn gedachten), het Aantwaarps ken ik vooral van haar: "Pollekes goe russen”, platen van Gaston en Leo luisteren mét Yvonne Verbeeck, Gaston en Leo films in de cinema zien. En De Strangers was ook een item. Jeugdjaren in het Antwerpse. 

Et Stàd heb ik zien veranderen: de Meir werd autovrij, het Astridplein werd er niet groener op, mijn oude school, de Dams, is verhuisd. De Antwerpse tram werd uitgebreider.

De stad zien veranderen. 

Het blijft mijn stad. Den Engel, een bolleke, Den Beiaard en natuurlijk Antwerpse Handjes. Gent vond ik leuk, Brussel ook maar in Antwerpen kom ik thuis. Niet geboren wel getogen. 

En ik spreek geen Aantwaarps, eerder tussentaal met een Antwerpse tongval. Mor iek verston et wél. 

Hollywoods grootste mysteries

Onopgeloste zaken waarin er onduidelijkheid  heerst of het om een accident, zelfmoord of moord gaat, een ontvoering, ´Wie is de dader?’, u en ik weten jammer genoeg dat deze onopgeloste zaken nog steeds bestaan. Een heel oud bekend voorbeeld: de identiteit van Jack The Ripper is nog steeds niet bekend. 

Zo ook in Hollywood, mysterious cases die nog opelost zijn. Meest recent, uit het hoofd,  is die van Brittany Murphy, de zaak is gesloten maar er bestaat geen consesus over. Evenals Kurt Cobain: is hij vermoord of pleegde hij zelfmoord? Ik link deze zaak met Hollywood omdat zijn weduwe Courtney Love zich even mét succes in de filmwereld had geworpen. 

Dit blogbericht gaat niet over complotgedachten, toch belangrijk om mee te geven. 

Marilyn Monroe

Ik steek van wal met Marilyn Monroe: ze blijft me boeien, al was ze al lang overleden voor mijn geboorte. Elf jaar geleden schreef ik een blogbericht over haar: initials M.M. Marilyn Monroe. Het lijkt me hier voor de hand liggende wat het grote mysterie is: was haar dood een accident? Pleegde ze zelfmoord? Werd ze vermoord? 

De eerste piste: een accident. Marilyn Monroe was al jarenlang emotioneel niet meer stabiel. De vraag die ik me stel: is ze ooit echt stabiel geweest? Ze werd in Los Angeles geboren als Norma Jean Baker met een familiale erfenis van mentale ziektes, vandaar dat ze haar jeugd versleet in instellingen en pleeggezinnen, op heel jonge leeftijd, 16 was ze, trouwde op zoek naar liefde en stabiliteit. 

Hoe beroemder ze werd, hoe meer ze zich miskend voelde als genie. Want een genie, dat was ze. De kant van de autodidactische erudiete Marilyn kende het grote publiek niet, die zagen haar louter als een domme blonde sexbom. Tegelijkertijd droeg ze ook de zware erfenis van mentale ziektes mee: haar moeder was schizofreen, zelf, wordt gesuggereerd, leed ze aan het Borderline syndroom. 

Hoe langer, hoe meer kom ik tot het besef dat de oorspronkelijke versie van Breakfast at Tiffany’s, zoals Truman Capote het in een donker kortverhaal had geschreven, gaat over de werkelijke vriendschap tussen hem en Marilyn in New York. De vriendschap tussen een party girl die haar eenvoudige afkomst had omgetoverd tot een glamour girl en een homosexuele schrijver. Capote ijverde ook om Marilyn de hoofdrol van Holly Galloway te laten spelen maar het mocht niet zijn: de studiobonzen vonden Marilyn te frivool en ondertussen waren haar drank- en pillenverslavingen zo ernstig geworden dat men haar te labiel vond. De verfilming van haar laatste film, The Seven Year Itch, werd hierdoor een ramp. De gerenommeerde director Billy Wilder wou hierna niet meer met haar in zee gaan. 

Die eerste piste lijkt me daarom aannemelijk. 

De tweede piste: zelfmoord, lijkt me minder aannemelijk. De avond voor haar huishoudster haar levensloos in bed aantrof, had ze gebeld met de zoon van de enige man die haar onvoorwaardelijk graag zag: die onvoorwaardelijke liefde van Joe DiMaggio had ze, tot lang na haar overlijden. 

Er waren plannen om opnieuw met Joe in het huwelijk te treden. Marilyn wist ze dat hij haar graag zag en hij haar grootste steun was. Misschien ook de enige die voor haar waardigheid vocht. Waarom zou ze dan zelfmoord willen plegen? Hij kon en wou haar geven waar ze van in haar prille jeugd naar hunkerde: onvoorwaardelijke liefde en stabiliteit. Haar waardigheid kreeg ze er ongevraagd bij. Marilyn and Joe. Misschien hemel ik die liefde te sterk op, ik vind het gewoon mooi. 

De derde piste: moord, is geen onaannemelijke gedachte. Marilyn had affaires met de beroemdste Kennedys, John en Robert, en sommige tongen beweren dat ze veel geheime informatie wist. Marilyn was allesbehalve een domme starlet. Labiel, onzeker, tuurlijk. Dom, néééh! In haar labiele toestand zou het kunnen dat hoogstaande politieke figuren vreesden dat ze wel es geheime informatie kon lekken. 

Er gaan verhalen de ronde dat een arts met Robert Kennedy naar haar villa in L.A. trokken, haar een drank met slaapmiddel gaven en vervolgens die arts haar een injectie inspoot om niet meer wakker te worden. 

Is die piste ondenkbaar? Nee, maar ik hou het liever op de eerste piste. 

Natalie Wood

Hier ook: is er sprake van een accident? Of moord? 

Natalie en haar zus werden op jonge leeftijd door hun overambitieuze moeder klaargestoomd voor een leven in de Hollywood spotlights. Haar moeder was een stage mom, en not the good one. 

Je kan hier moeilijk parallellen trekken met Elizabeth Taylor: het was pas nadat iemand Taylor, de moeder van Liz, haar erop wees dat haar kleine dochter het zou kunnen maken in Hollywood dat ze zich als een stage mom ging opwerpen. And beslist niet from hell. Natalie had die luxe jammer genoeg niet: ze werd onverbiddelijk naar Hollywood gedreven. 

Natalie ontpopte zich, net als Liz Taylor, tot een kindsterretje. Heel schattig, natuurlijk charisma voor de camera en overijverig. Ze groeide op tot een prachtige dame, ‘Ready for a close up’. De wildste, meest zieke verhalen zijn dat haar moeder Natalie aanmoedigde om in de Hollywood couch te kruipen voor een rol. 

Natalie werd een ster. Rebel without a Cause, West Side Story (Natalie Wood voelde zich eigenlijk vernederd toen bleek dat haar zangpartijen gedubd werden). 

Niettemin: zij en Robert Wagner vormden een van dé Hollywoodkoppels tot ze samen met vriend Christopher Walken en een kapitein een plezierboottocht maakten.

Natalie kwam niet meer terug van die tocht. 

Alsook hier twee pistes: 

De eerste piste: een accident. Net als bij zoveel Hollywoodkoppels, Liz Taylor en Richard Burton op kop, was bij hen een laveloos drankfestijn een way of life. Er werd wel gewag gemaakt van ruzie tussen het koppel en een plons. Waarna Wagner zich na het vermissen van zijn eega vreemd gedroeg. Was Natalie in een dronken stupor van boord gevallen? 

De tweede piste: moord? Hij kon haar na een ruzie overboord hebben gesmeten. Hij wou, volgens de kapitein, niet meteen zijn vermiste vrouw melden en weigerde aan het onderzoek mee te werken. Tot op de dag van vandaag. 

Soms vraagt men om het onderzoek opnieuw open te doen, gebeurt niet. 

Wat het nog gruwelijker maakt, is dat Natalie Wood sinds haar jeugd aan watervrees leed en daarom niet kon zwemmen. 

Luguber. 

Body positivity

 Ik heb een dikke kont, always had: je wilt niet weten wat voor grote onderbroeken m’n moeder voor me kocht als peuter (ik heb er zelfs een foto van 😆). 

Een ex viel op mij mede omwille van m’n kont, jaha. Dat was de eerste keer toen ik had geleerd dat het misschien niet iets negatief is. Tegen hem zei ik vaak (als een joke): ze hebben me zo fijn gebouwd (verder ben ik vrij fijn) dat ze nog wat over hadden. « Weet je wat? We plakken het aan haar kont! » 

Een skinny jeans kan ik niet dragen. Het past boven, het slobbert vanonder. Panties: òòk een probleem. Het is moeilijk om een goede panty te vinden. Er is een reden waarom ik liever jurken en rokken draag.

Demeulemeesterbroeken gaan wel. H&M-broeken, forget it. 

Ik heb een dikke kont. So what? 

Body positivity wanneer ik me onzeker voel