Vandaag vroeg ik een vriendin om haar horoscoop. Al jaren zijn we bevriend en toch heb ik haar er nooit om gevraagd. Het valt me trouwens op dat veel vrienden van me een vuurteken ascendant, Ram en nog het allermeest Leeuw hebben. Bijzonder.
Ikzelf ben een Steenbok zonneteken. Als je me oppervlakkig zou kennen zou je dat never nooit jamais raden, veel mensen denken trouwens dat ik een Tweelingen zou zijn terwijl ik net heel weinig of eigenlijk geen invloed heb van dat teken. Maar als je goed kijkt, kan je het wel zien. Steenbokken gaan vaak goedgekleed op een soort effortless manier, kijk maar naar Kate Moss, David Bowie, hebben een groot verantwoordelijkheidsgevoel, zijn trouw en komen zonder wikken en wegen voor hun mening uit. Op een soms vrij botte manier. Qua uiterlijk zijn ze vaak wat dunnig. Aan dat soort dingen merk je wel dat ik een Steenbok ben maar ik geef toe dat het niet zo makkelijk te achterhalen is.
Mijn ascendant is Schorpioen en volgens twee verschillende astrologieinterprestaties is dat ook meteen mijn dominante teken. 27% Schorpioen ofzo, wich is veel. Vroeger kon je die sterke Scorpioinvloed beter zien, nu eigenlijk nauwelijks maar ik voel het wel. En als je me beter leert kennen merk je het wel. In dat doortastende, onderzoekende haast fanatieke en ook dat heel tedere en trouwe. Mijn derde belangrijke teken naast Steenbok en Schorpioen is mijn maanteken en dat staat in Ram. Die invloed is wel duidelijk. Ik ben zo ongeduldig als een klein kind, impulsief en niet bepaald altijd uit op harmonie. Ook wil ik altijd alles zelf doen, op het irritante af. En ik ben ook niet bepaald angstig voor nieuwe situaties. Dat zie je ook aan mij dus die invloed is duidelijk, de andere tekens zijn meer verborgen.
Verder zou Maagd ook een belangrijk teken voor me zijn aangezien ik meerder planeten in dat teken heb staan maar dat zie je niet zo. Het uit zich alleen maar in het perfectionisme dat ik aan de dag kan leggen in dingen die ik graag doe en ik ben ook nogal snel vies van veel zaken en een ware hypochonder. Ook vrij analytisch en methodisch. En zal ik het zeggen? Preuts. Haha, misschien is die invloed toch duidelijker dan ik aanvankelijk dacht.
De planeet Uranus speelt ook een grote rol in m'n horoscoop: ik ben een Uranusmens. Haha. And I'm like totally een Uranusmens. Dat zie je pas écht helemaal en die invloed ervaar ik ook zeer sterk. Uranus staat op m'n ascendant en is m'n dominante planeet, 23% Uranus wich is ook veel. Uranus is de provocateur, de revolutionair, de rebel, de avant gardist, de superintellectueel, het hoogegaafde genie, de technoloog, de computergeek. Het is wel heel duidelijk dat ik die sterke invloed heb. Uranus kan ook plots omslaan en in een minuut een ander pad kiezen, compleet onvoorspelbaar. Verder spelen Mercurius en Pluto ook een grote rol in m'n horoscoop. Mercurius eveneens op de ascendant, die invloed is ook keikeikeiduidelijk. Alweer intellectualisme, voorliefde voor communicatie, het geschreven woord, lijkt sociaal maar niet echt diepgaand sociaal. Veel mensen denken dat ik Tweelingen ben of het op de ascendant heb staan, Mercurius is de heersende planeet van de Tweelingen dus vandaar die gedachte, neem ik aan. Pluto is m'n tweede planeet na Uranus, en ja Pluto en Uranus lijken een beetje op elkaar. Het staat voor het magnetische, het heimelijke, destructie, reconstructie en passie. Dit alles mogen wel duidelijk zijn bij mij. Ik vind Shannen Doherty bijvoorbeeld een absoluut typisch Pluto- en Uranusmens, wat ze ook is.
Ik geloof dat bij mij de Uranusinvloed het allerduidelijkste is. Nog niet zo lang geleden had ik een gesprek met collegae en ze vertelden me dat ik open lijk maar tegelijkertijd ook heel mysterieus ben. Ik viel zowat van m'n stoel maar achteraf begreep ik het wel: ik laat niet zo snel het achterste van m'n tong zien, hou veel zaken voor mezelf. Als je naar m'n horoscoop kijkt zijn zowat àlle tekens buiten de Ram van dat kaliber. Scorpio en Pluto, de heersende planeet van de Schorpioen, zijn supergesloten, Steenbok eveneens supergesloten, die twee tekens zijn zowat de meest gesloten tekens van de hele fokin dierenriem, Maagd is gesloten en Mercurius en Uranus praten niet over hun gevoelens. Ik voel me soms zelfs ongemakkelijk als mensen over hun gevoelens praten terwijl ik er tegelijkertijd ook wel zeer sterk achter vis. Ik kan lang over mezelf nadenken en ook over andere mensen, ik probeer altijd achter iemands drijfveren te vissen en heb vaak geen rust tot ik iemand heb doorgrond. Maar daar praat ik niet over en je ziet het ook niet aan mij dat ik dat doe. Maar ik let wel heel goed op, haha. Er hebben me al mensen verteld dat ik een talent heb voor psychologie, psychologie en filosofie.
Ik hou heel veel informatie voor mezelf en soms komt het er wel es uit als mensen erachter vragen ofzo. Dan zie je zichtbaar schrikkken of verbaasd kijken. Weet je dat allemaal over mij? Maar ik doe het onbewust, het is iets dat ik automatisch doe, geloof ik. Ik ben ook introvert, heb een grote invloed van de meest introverte tekens, maar om dat te achterhalen moet je me al goed kennen. Volgens de meeste mensen ben ik net extravert terwijl dat helemaal niet zo is. Ik praat raar of zelden over m'n gevoelens, hou veel meningen, ideeën voor mezelf tenzij ik me opwind over iets, dan volgt er een uitgebreide weloverdachte botte tirade.
Als je naar de Briggs-Meyer typologie kijkt, die wetenschappelijker is dan astrologie, zie je dat mijn type, INTP, samen met INTJ het meest introverte is van de hele fokin Briggs-Meyer typologie. Aan INTP merk je dat niet altijd omdat ze meester zijn in het spiegelgedrag. Ik doe dat ook, al bijna zolang als ik weet, en het gebeurt onbewust, automatisch. Maar hierdoor kan je wel heel makkelijk je introvertie verbergen. Dat ik spiegel zie je ook niet aan mij, tenzij je de hele dag m'n ontmoetingen met andere mensen gadeslaat, dan merk je dat er iets niet 'klopt'. Toen ik als student in een krantenwinkel werkte en daarna in een klerenwinkel deed ik dat heel sterk, dat spiegelen. Nu ook nog maar niet meer zo uitgesproken. Soms merk ik dat ook heel sterk bij mezelf. Dan ben ik 's morgens op de tram niet aanspreekbaar, de asociale zelve, de afstandelijkheid in eigen persoon of net voor de les hetzelfde dat mensen echt gaan denken, zij is niet aardig maar als ik dan tegen je moet gaan spreken dan verander ik een kwinkslag en lijk ik supersociaal, warm, une personne aimable. Terwijl ik in weze gewoon mega-asociaal ben. Maar ik ben wel heel empathisch en vind dat ook belangrijk.
Het is nogal wat, astrologie. Ik kan er soms urenlang mee bezig zijn terwijl ik niet weet of ik het echt moet aannemen. Volgens wetenschappers dus niet. Maar het heeft niettemin toch een invloed op me.
van veel wat
Hello!
Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan!
zondag 12 oktober 2014
dinsdag 30 september 2014
Over Japanse en Koreaanse mannen
In mijn top zoveel van sexy men zijn de Aziaten totaal ondergesneeuwd. Wat onvergeeflijk is. Een kleine rechtzetting.
My not so guilty pleasure, my nummer 1 voor the moment: Ryosuke Yamada!
Gosh, wat is hij sexy! Ryosuke kan zingen, dansen, acteren, charmeren en heel erg cute zijn. Kawaii! Kijk vooral naar dat expressief gezichtje.
Dan verder in niet willekeurige volgorde.
Kim Jaejoong.
Foto zegt voldoende. Wordt in China, Zuid-Korea en Japan als most handsome beschouwd. We zien best waarom.
Kamui Gakuto:
In de categorie like unreal handsome.
Jin Akanishi.
En ook hier zegt de foto alles. Ik heb een zwak voor Japanse en Zuid-Koreaanse mannen en dat gaat vaak ook om stijl, waar deze Jin er te over van heeft.
Fujiki Naohito.
De eerste Japanse acteur wiens naam ik bewust ging opzoeken.
Masaki Okada
Takumi Saitoh
Oh Ji Ho
Ryeowook
Jun Matsumoto
Haruma Miura
Kai
My not so guilty pleasure, my nummer 1 voor the moment: Ryosuke Yamada!
Gosh, wat is hij sexy! Ryosuke kan zingen, dansen, acteren, charmeren en heel erg cute zijn. Kawaii! Kijk vooral naar dat expressief gezichtje.
Dan verder in niet willekeurige volgorde.
Kim Jaejoong.
Foto zegt voldoende. Wordt in China, Zuid-Korea en Japan als most handsome beschouwd. We zien best waarom.
Kamui Gakuto:
In de categorie like unreal handsome.
Jin Akanishi.
En ook hier zegt de foto alles. Ik heb een zwak voor Japanse en Zuid-Koreaanse mannen en dat gaat vaak ook om stijl, waar deze Jin er te over van heeft.
Fujiki Naohito.
De eerste Japanse acteur wiens naam ik bewust ging opzoeken.
Masaki Okada
Takumi Saitoh
Oh Ji Ho
Ryeowook
Jun Matsumoto
Haruma Miura
Kai
zondag 21 september 2014
the project to get over someone. Dag vier, vijf, zes en zeven.
Niet geblogd wegens tijdgebrek maar wel m'n opdrachten vervuld. Het was enkel nog wat schrijven, nog wat uitgaan en nog wat rebounden. Schrijven heb ik meer dan een klein beetje gedaan. Gisteren twee verjaardagen gevierd met het bijhorende dansje. En rebounden doe ik met Willy Cartier. I wish. Laat ik het maar hebben over Willy Cartier.
Introducing Willy Cartier.
Dit onwijs mooie Franse model staat in m'n top van mooiste mannen ooit aangeschouwd. Stel je voor dat je hem zomaar op straat zou ontmoeten. Ik zou over m'n woorden struikelen en hem onbeschoft nastaren. 'k Heb de vervelende eigenschap dat ik knappe mannen onbewust lig aan te staren. It's only nature, you know. Eigenlijk weet ik niet meer dan dat hij Senegalees is, Frans en Vietnamees. En een danser, acteur, model. En gay.
Eigenlijk valt het me wel wel op, zeer recent, dat ik best een type heb. Momenteel ben ik een beetje pissig op Johnny, Johnny Depp (wat hij gedaan heeft met Vanessa kan echt niet) maar Johnny is wel m'n type. Of Lenny. Kravitz. Ik val doorgaans op Zuiderse mixed people met een edgy kantje, mooie ogen en een bijzondere aparte uitstraling. Brad Pitt vind ik zo'n mooie vent maar hij is dus niet mijn type.
Als ik op blond val is het een George Michael kloon of het type Australische surfboy. Jaren geleden, tijdens m'n tienerjaren was ik helemaal gek op Christophe. Da's ook weer een bijzonder verhaal. Ik zag hem voor het eerst op een Steinerse kerstbeurs, hij ging toen met Marieke, en 'k was meteen verkocht. Hij had blond krullend haar en een stel grote sprekende ogen. Ik had hem al van ver gespot maar toen kende ik hem niet eens, die knappe kerel. Een tijdje later belandde ik zowaar bij hem aan tafel: klasvriendinnetjes van me kenden Marieke met wie ze in de lagere school zaten. Of all the people van de hele kerstbeurs in de vroegere gigantische handelsbeurs kenden ze net Marieke. Toevallig. Maar het maakte wel dat ik subtiel kon kijken en het viel me op dat het jonge koppel niks zei en vooral verveeld voor zich zat uit te staren. Waarschijnlijk wilden ze vooral daar niet zijn.
Twee jaar later ging ik met een vriendin naar Werchter en het toeval wil dat Christophe er ook was met z'n zus, we hebben dezelfde naam, z'n beste vriend en nog wat volk. Ja, natuurlijk want geen enkele alternatieve jongere ging toen naar Werchter maar het was wel toeval nummer twee aangezien ik en die vriendin van me een dagje met z'n tweetjes naar Werchter gingen. Wisten we veel of we iemand er zouden ontmoeten. Het was nog het tijdperk voor de mobiele telefoon de wereld overnam. Je kan je al voorstellen hoe ik me daarbij voelde toen ik die leuke jongen van de kerstbeurs weer zag, natuurlijk had ik hem herkend. Die ogen van hem. Mijn vriendin en z'n zus zijn jeugdvrienden dus ja, ditmaal leerde ik hem kennen maar dierf niks tegen hem te zeggen. Bovendien zat hij met m'n vriendin te flirten. Uit alle macht probeerde ik m'n jaloezie, teleurstelling, verdriet te verbergen en dacht: die zien we nooit meer terug. Dacht ik toen.
Enter het Bananenrepubliek, dat najaar. Het Bananenrepubliek was een populair café in Antwerpen door en voor jongeren. Een soort jeugdhuis voor kinderen van 't stad. Christophe z'n zus werkte in het Bananenrepubliek alsook z'n beste vriend. Het was echt zo'n café waar je altijd dezelfde mensen zag, ik kan me herinneren dat je er een kerel altijd zag. Echt altijd. Altijd. Maakte niet uit om hoe laat je er binnen stapte, die jongen zat er. Tijdens de zomermaanden had ik een boel Antwerpse jongeren leren kennen en een meisje nam me mee op sleeptouw, we zaten in de Spaghettiworld of het Bananenrepubliek of op de route op weg naar een van de twee cafés: Oude Korenmarkt, Kammenstraat, Vleminckveld. Gesprekken in het Bananenrepubliek gingen zo: "Heb je Catherine gezien?" "Ja, die zit met Lange Jan in de Spaghettiworld." "Oh, Lange Jan. Gaan we straks effe goeiendag zeggen?" "Ja, da's goed. Daarna komen we wel effe terug naar hier want Muriel komt zo."
Christophe zat dus ook geregeld in het Bananenrepubliek en toen leerde ik hem écht kennen. En werd dolverliefd op hem. Van het soort dat je niet zomaar uit je hoofd kan zetten. Als we effe astrologie voor waar aannemen: doorgaans heb ik een zwak voor Watermannen en Leeuwen maar Christophe is een Tweelingen. Die hebben ondertussen ook een felle hap van de amoureuze boterham gekregen. Tweelingen. Zucht.
Ik ben een jaar lang zwaar verliefd op Christophe geweest. Tijdens de middagpauze gingen ik en klasvriendin speciaal naar het Bananenrepubliek voor hém. We hadden zo'n tweehonderd cafés op vijf minuten stappen van de school maar het Bananenrepubliek it is. Klasgenoten lachten ons uit: "Gaan jullie alweer naar het Bananenrepubliek?" of geërgerd "Jullie en jullie Bananenrepubliek!". En het draaide allemaal om Christophe. Al is het wel bijzonder dat hij er zat aangezien zijn school nog veel verder lag dan de onze. Hij was altijd de vriendelijkheid zelve, z'n ogen waren heel expressief en hij kon lachen met z'n ogen, wat hij vaak deed. Dat trok me zo hard aan bij hem: de manier waarop hij je begroette met die lachende ogen. Een jaar lang zwaar onbeantwoord verliefd. Toen ik me realiseerde dat hij nooit op mij zou vallen heb ik volledig gekapt met het Bananenrepubliek, Spaghettiworld en Surplus (toen een populaire dancing waar ook echt iedereen naartoe ging) en ging als een dwaas naar musea, theater, alles met Cultuur. Zo ben ik hem stilletjesaan vergeten maar nooit echt natuurlijk. Anders zou ik nu niet over hem bloggen, hij was de eerste kerel van wie ik het zo zwaar te pakken had en die eerste keer vergeet je nooit meer. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost en vele middagen en avonden in de Singel. Inmiddels heeft hij een vrouwtje, is al op vrij jonge leeftijd aan kinderen begonnen en doet met z'n beste vriend aan muurklimmen. Dat weet ik allemaal van horen zeggen want ik heb hem nooit meer gezien. Bijna iedereen van het toenmalige Antwerpse jongerenmilieu kom ik zo nu en dan nog es tegen alleen hem niet. Misschien maar goed voor m'n gemoed.
En Willy Cartier dus. Willy in een clip.
Introducing Willy Cartier.
Dit onwijs mooie Franse model staat in m'n top van mooiste mannen ooit aangeschouwd. Stel je voor dat je hem zomaar op straat zou ontmoeten. Ik zou over m'n woorden struikelen en hem onbeschoft nastaren. 'k Heb de vervelende eigenschap dat ik knappe mannen onbewust lig aan te staren. It's only nature, you know. Eigenlijk weet ik niet meer dan dat hij Senegalees is, Frans en Vietnamees. En een danser, acteur, model. En gay.
Eigenlijk valt het me wel wel op, zeer recent, dat ik best een type heb. Momenteel ben ik een beetje pissig op Johnny, Johnny Depp (wat hij gedaan heeft met Vanessa kan echt niet) maar Johnny is wel m'n type. Of Lenny. Kravitz. Ik val doorgaans op Zuiderse mixed people met een edgy kantje, mooie ogen en een bijzondere aparte uitstraling. Brad Pitt vind ik zo'n mooie vent maar hij is dus niet mijn type.
Als ik op blond val is het een George Michael kloon of het type Australische surfboy. Jaren geleden, tijdens m'n tienerjaren was ik helemaal gek op Christophe. Da's ook weer een bijzonder verhaal. Ik zag hem voor het eerst op een Steinerse kerstbeurs, hij ging toen met Marieke, en 'k was meteen verkocht. Hij had blond krullend haar en een stel grote sprekende ogen. Ik had hem al van ver gespot maar toen kende ik hem niet eens, die knappe kerel. Een tijdje later belandde ik zowaar bij hem aan tafel: klasvriendinnetjes van me kenden Marieke met wie ze in de lagere school zaten. Of all the people van de hele kerstbeurs in de vroegere gigantische handelsbeurs kenden ze net Marieke. Toevallig. Maar het maakte wel dat ik subtiel kon kijken en het viel me op dat het jonge koppel niks zei en vooral verveeld voor zich zat uit te staren. Waarschijnlijk wilden ze vooral daar niet zijn.
Twee jaar later ging ik met een vriendin naar Werchter en het toeval wil dat Christophe er ook was met z'n zus, we hebben dezelfde naam, z'n beste vriend en nog wat volk. Ja, natuurlijk want geen enkele alternatieve jongere ging toen naar Werchter maar het was wel toeval nummer twee aangezien ik en die vriendin van me een dagje met z'n tweetjes naar Werchter gingen. Wisten we veel of we iemand er zouden ontmoeten. Het was nog het tijdperk voor de mobiele telefoon de wereld overnam. Je kan je al voorstellen hoe ik me daarbij voelde toen ik die leuke jongen van de kerstbeurs weer zag, natuurlijk had ik hem herkend. Die ogen van hem. Mijn vriendin en z'n zus zijn jeugdvrienden dus ja, ditmaal leerde ik hem kennen maar dierf niks tegen hem te zeggen. Bovendien zat hij met m'n vriendin te flirten. Uit alle macht probeerde ik m'n jaloezie, teleurstelling, verdriet te verbergen en dacht: die zien we nooit meer terug. Dacht ik toen.
Enter het Bananenrepubliek, dat najaar. Het Bananenrepubliek was een populair café in Antwerpen door en voor jongeren. Een soort jeugdhuis voor kinderen van 't stad. Christophe z'n zus werkte in het Bananenrepubliek alsook z'n beste vriend. Het was echt zo'n café waar je altijd dezelfde mensen zag, ik kan me herinneren dat je er een kerel altijd zag. Echt altijd. Altijd. Maakte niet uit om hoe laat je er binnen stapte, die jongen zat er. Tijdens de zomermaanden had ik een boel Antwerpse jongeren leren kennen en een meisje nam me mee op sleeptouw, we zaten in de Spaghettiworld of het Bananenrepubliek of op de route op weg naar een van de twee cafés: Oude Korenmarkt, Kammenstraat, Vleminckveld. Gesprekken in het Bananenrepubliek gingen zo: "Heb je Catherine gezien?" "Ja, die zit met Lange Jan in de Spaghettiworld." "Oh, Lange Jan. Gaan we straks effe goeiendag zeggen?" "Ja, da's goed. Daarna komen we wel effe terug naar hier want Muriel komt zo."
Christophe zat dus ook geregeld in het Bananenrepubliek en toen leerde ik hem écht kennen. En werd dolverliefd op hem. Van het soort dat je niet zomaar uit je hoofd kan zetten. Als we effe astrologie voor waar aannemen: doorgaans heb ik een zwak voor Watermannen en Leeuwen maar Christophe is een Tweelingen. Die hebben ondertussen ook een felle hap van de amoureuze boterham gekregen. Tweelingen. Zucht.
Ik ben een jaar lang zwaar verliefd op Christophe geweest. Tijdens de middagpauze gingen ik en klasvriendin speciaal naar het Bananenrepubliek voor hém. We hadden zo'n tweehonderd cafés op vijf minuten stappen van de school maar het Bananenrepubliek it is. Klasgenoten lachten ons uit: "Gaan jullie alweer naar het Bananenrepubliek?" of geërgerd "Jullie en jullie Bananenrepubliek!". En het draaide allemaal om Christophe. Al is het wel bijzonder dat hij er zat aangezien zijn school nog veel verder lag dan de onze. Hij was altijd de vriendelijkheid zelve, z'n ogen waren heel expressief en hij kon lachen met z'n ogen, wat hij vaak deed. Dat trok me zo hard aan bij hem: de manier waarop hij je begroette met die lachende ogen. Een jaar lang zwaar onbeantwoord verliefd. Toen ik me realiseerde dat hij nooit op mij zou vallen heb ik volledig gekapt met het Bananenrepubliek, Spaghettiworld en Surplus (toen een populaire dancing waar ook echt iedereen naartoe ging) en ging als een dwaas naar musea, theater, alles met Cultuur. Zo ben ik hem stilletjesaan vergeten maar nooit echt natuurlijk. Anders zou ik nu niet over hem bloggen, hij was de eerste kerel van wie ik het zo zwaar te pakken had en die eerste keer vergeet je nooit meer. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost en vele middagen en avonden in de Singel. Inmiddels heeft hij een vrouwtje, is al op vrij jonge leeftijd aan kinderen begonnen en doet met z'n beste vriend aan muurklimmen. Dat weet ik allemaal van horen zeggen want ik heb hem nooit meer gezien. Bijna iedereen van het toenmalige Antwerpse jongerenmilieu kom ik zo nu en dan nog es tegen alleen hem niet. Misschien maar goed voor m'n gemoed.
En Willy Cartier dus. Willy in een clip.
woensdag 17 september 2014
the project to get over someone. Dag 3. Annyeong haseyo!
Dag drie in het uitzinnige project. 'How to get over someone'. Today it's hard to pick, ik ga me namelijk storten op een passie en ik heb zo ontzettend veel passies dat de gedachte alleen al er een uit te moeten kiezen me volstrekt deed verstijven. Ja, al sinds de dag toen ik me bedacht met dit project te starten. Kan je nagaan: al drie dagen lang de volstrekte zinsverbijstering: oh jee, straks een van m'n passies selecteren. Maar na drie nerveuze dagen: I got this one. K-Pop.
In het verleden heb ik al over voor m'n voorliefde voor K-Pop geblogd, way before Gangnam Style (vergeet niet dat ik een coole avantgardist ben), er staat dus helemaal niks nieuws. Katie houdt van K-Pop. Klaar. En ik vind het net iets te goed om het een guilty pleasure te noemen.
Vandaag kruip ik dus helemaal terug in de wereld van de K-Pop. Op 't internet is er zo'n site gewijd aan J-Pop, K-Pop en C-Pop. Sporadisch luister ik es naar de J-Pop omwille van mijn Japanfixatie maar het is veeleer de K-Pop die ik daar wil beluisteren. Japan voor de animé, manga, mode, architectuur, cultuur, tadadam, tadadam en Zuid-Korea voor de muziek. Annyeong ye!
De ironie wil dat ik nu net meer J-Pop dan K-Pop post. Dat heb je met bloggen voor de ervaring. Bloggen voor de ervaring. Dat heeft vast nog niemand zo neergeschreven. AsiaPop zet onverwachtse horizontes open.
En wat about de ervaring? Helpt het om tegen het verdriet aan te schoppen? En of het helpt! Ik geef wel toe dat je voor het genre moet zijn maar eigenlijk ging dit over passies, jezelf effe verliezen in je passie. Ye, dat helpt. Je voelt de adrenaline door je lijf stromen en you just. can't. stop. Heerlijk. Net als het aanschouwen van volgende song en clip waardoor ik weer helemaal weet waarom ik zo van Japan hou. Echt, Japanser kan het niet.
In het verleden heb ik al over voor m'n voorliefde voor K-Pop geblogd, way before Gangnam Style (vergeet niet dat ik een coole avantgardist ben), er staat dus helemaal niks nieuws. Katie houdt van K-Pop. Klaar. En ik vind het net iets te goed om het een guilty pleasure te noemen.
Vandaag kruip ik dus helemaal terug in de wereld van de K-Pop. Op 't internet is er zo'n site gewijd aan J-Pop, K-Pop en C-Pop. Sporadisch luister ik es naar de J-Pop omwille van mijn Japanfixatie maar het is veeleer de K-Pop die ik daar wil beluisteren. Japan voor de animé, manga, mode, architectuur, cultuur, tadadam, tadadam en Zuid-Korea voor de muziek. Annyeong ye!
De ironie wil dat ik nu net meer J-Pop dan K-Pop post. Dat heb je met bloggen voor de ervaring. Bloggen voor de ervaring. Dat heeft vast nog niemand zo neergeschreven. AsiaPop zet onverwachtse horizontes open.
En wat about de ervaring? Helpt het om tegen het verdriet aan te schoppen? En of het helpt! Ik geef wel toe dat je voor het genre moet zijn maar eigenlijk ging dit over passies, jezelf effe verliezen in je passie. Ye, dat helpt. Je voelt de adrenaline door je lijf stromen en you just. can't. stop. Heerlijk. Net als het aanschouwen van volgende song en clip waardoor ik weer helemaal weet waarom ik zo van Japan hou. Echt, Japanser kan het niet.
dinsdag 16 september 2014
the project to get over someone. Dag 2.
Dag 2 in m'n waanzinnig project: ice, ice, baby. Ice, ice, baby. Dat wordt pas een gigantische uitdaging van heb je het me daar aangezien ik niet gek ben op ijs. Ik eet het eigenlijk nooit. Maar aangezien ijs cruciaal blijkt te zijn in het verwerkingsproces van treuren om een, in mijn geval, wonderboy, moet ik eraan geloven. Weet je, iedereen eet dan ijs.
Ik heb een sofa, ik heb een lepel en 'k heb ijs. Let's roll!
Het bewijs: ik heb ijs gegeten:
Mmm man, wat was dat lekker! En waarom eet ik eigenlijk al jaren geen ijs meer? Oh, waarom toch? I must have been outta my mind.
Maar helpt het bij het treuren? Ja, wees maar zeker, tenminste als je het goedje blijft eten. Zodra die overheerlijke smaak verdwenen is hou je er alleen maar barstensveel calorieën aan over. Dus als je dat oké vindt en je blijft het eten om het verdriet tegen te gaan kan je na weken niet meer door de deur. Als u dat allemaal oké vindt dan hebben we hier een effectiever middel gevonden dan die love songs van gisteren. Let's cool the sadness down with a spoonful of ice cream! Mmm... ice cream.
En blijven eten die hap - bijt u doorheen de misselijkheid - want de droevenis komt razendsnel terug.
Ik heb een sofa, ik heb een lepel en 'k heb ijs. Let's roll!
Het bewijs: ik heb ijs gegeten:
Mmm man, wat was dat lekker! En waarom eet ik eigenlijk al jaren geen ijs meer? Oh, waarom toch? I must have been outta my mind.
Maar helpt het bij het treuren? Ja, wees maar zeker, tenminste als je het goedje blijft eten. Zodra die overheerlijke smaak verdwenen is hou je er alleen maar barstensveel calorieën aan over. Dus als je dat oké vindt en je blijft het eten om het verdriet tegen te gaan kan je na weken niet meer door de deur. Als u dat allemaal oké vindt dan hebben we hier een effectiever middel gevonden dan die love songs van gisteren. Let's cool the sadness down with a spoonful of ice cream! Mmm... ice cream.
En blijven eten die hap - bijt u doorheen de misselijkheid - want de droevenis komt razendsnel terug.
Abonneren op:
Posts (Atom)















