van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


donderdag 11 maart 2021

een bom onder het koningshuis

 Met afschuw, verbazing en walging keek ik naar het beladen interview van Oprah met Meghan Markle en prins Harry. Geen woord geloof ik van wat ze allemaal beweren. Het Britse koningshuis volg ik sinds enkele jaren op de voet en heb er dus heel veel over gelezen, documentaires, series en films gezien. En ik schrijf het u: Meghan Markle is een full blown narcist van het kwaadaardige soort and way worse than Lindsay Lohan of Madonna. En voor Oprah heb ik sinds het Leaving Neverland debâcle al geen respect meer. Hoe harteloos ze de voltallige Jackson family 'verraadde' terwijl die haar tot tweemaal toe in hun privésfeer binnenliet, getuigt van geen klasse. Dan ben je gewoon een gemeen persoon die enkel om haar kijkcijfers geeft en haar machtige boosaardige vrienden in de entertainmentwereld. Weinstein, Geffen.
Once again liet Oprah alweer blijken een gebrek aan integriteit te hebben door dit eenzijdig sensatiebelust en vernietigend interview te bewerkstellen. 
 
 
Als je over Meghan Markles dubieuze verleden leest, kan je makkelijk alle uitzinnige claims verwerpen. Ten eerste is ze een leugenaar die haar hele leven bij elkaar liegt. De leugen dat ze nog nooit over prins Harry had gehoord. Eerlijk,wie gelooft dat? Sterker: mensen uit haar jeugd hebben prins Harry voor haar gewaarschuwd: al sinds haar jeugd zou ze geobsedeerd zijn geweest door het Britse koningshuis, had een autobiografie van Diana en wou ze de nieuwe Lady Di worden.Ook voor ze prins Harry had ontmoet had ze aan een machtige Britse vriend gevraagd om een lijst te maken van de machtigste meest invloedrijke mannelijke Britse vrijgezellen. Prins Harry stond op die lijst. 
Nog leugens: ze beweert dat ze haar studies al werkende zelf betaalde. Haar uiteraard gekwetste vader haalde het betalingsbewijs boven dat hij net diegene was geweest die haar college betaald had. Wrong, Meghan, wrong. En wie gelooft er nu dat een gekleurde vrouw het oprecht opneemt voor de zwarte bevolking wanneer ze op haar eigen resumé schrijft caucasian te zijn?  Terwijl haar vader blank is en haar moeder zwart? Opkomen voor zwarte rechten? Ik dacht ze met deze valse caucasian claim de zwarte bevolking, inclusief haar eigen moeder gewoon onder de bus heeft geworpen. Ok, dat Dorothy Dandridge zoiets in de jaren '40, '50 kon doen maar ondertussen is de wereld 70 jaar verder en is Obama president kunnen worden. 
Ik geloof er niets van dat het Britse koningshuis racistisch is. Zij en haar moeder werden met open armen ontvangen, meer zelfs nog dan Kate Middletons familie destijds. In het huwelijk zelf speelde de zwarte bevolking een prominente rol en prins Charles was zo genereus en lief haar naar het altaar te brengen. Dat ze nu de race kaart trekt, is gewoon wraakroepend. En tegelijkertijd gebruikt ze ook de zwarte vrouwelijke bevolking, die geneigd zijn haar te geloven. Ze gebruikt ze net zoals ze iedereen rond haar gebruikt. 
Waar ik verder ook m'n hoofd over breek: hoe kan het dat opiniemakers die zeggen haar niet te geloven plots onder vuur liggen? Ik ben geen blanke oude man, zelf een zwarte vrouw die net iets ouder is dan miss Markle, en nee, ik geloof haar absoluut niet. Absoluut niet. En wens hiervoor geen klacht aan m'n been te krijgen. Niemand gaat mij verplichten om deze mening te verzwijgen. Het probleem is net dat men haar zomaar op haar woord gelooft, zonder ook maar iets over haar geschiedenis te hebben gelezen. Ik mag dat gerust dom noemen. U mag de vele artikels lezen die haar racisme claim stuk voor stuk tegenspreken.
 
 
Je moet maar es lezen hoe afschuwelijk gemeen ze haar ex heeft behandeld. Dat zegt àlles over haar. Meghan houdt alleen van Meghan, zij heeft geen ziel, geen compassie, geen geweten, geen scrupules. En ja, ik geloof Piers Morgan als hij haar suïcidale verleden in twijfel trekt. En het lijkt me ook duidelijk waarom ze dit beweert: Lady Di was destijds suïcidaal en zo geliefd door het Britse volk. En haar man die een trauma heeft overgehouden aan haar dood zet zich samen met z'n broer en Kate al jarenlang in voor mental health awareness, dit ter nagedachtenis van z'n moeder. Het lijkt me ook onwaarschijnlijk dat de queen die destijds een psychiater beval voor prinses Diana geen hulp zou bieden hieromrent. En tja, Meghan doet wat Meghan altijd doet: de race kaart trekken en haar kritiek monddood maken met een rechtszaak. Wie denkt ze wel dat ze is? Tom Cruise?  
En door die klacht in te dienen tegen Piers zegt ze duidelijk: ik mag wel de meest waanzinnige verschrikkelijke beweringen vertellen over de koninklijke familie en oh, wee diegene die mij in twijfel trekt. Het is als het ware je terechte critici de mond snoeren. Ik geloof er geen woord van dat ze dit doet uit bezorgdheid voor mentale gezondheid. Nee, ze is blij dat ze een van haar grootste tegenstanders die ze in het verleden ook heeft gebruikt eindelijk monddood te kunnen maken. 
Als je naar foto's van het stel kijkt, lijkt het me ook hoogst onwaarschijnlijk dat ze suicidaal zou zijn geweest. Harry is net diegene die gespannen kijkt en oprecht van de kaart lijkt, zij helemaal niet. 
Ik geloof er verder ook niks van dat Kate Middleton haar aan het huilen bracht. Setmedewerkers van Suits hebben al getuigd over haar diva Mean Girl gedrag van de speelplaats, dat ze met haar tanrums hen het leven miserabel maakte en er geen zier om gaf als ze in huilen uitbarsten omwille van haar streken. Dus ja, ik geloof dat net zij diegene was die Kate aan het huilen bracht. Arme Kate, ik heb het wel met haar te doen. Zo door zo'n villain door het slijk te worden gehaald.  
Het is allemaal heel triest voor de koninklijke familie die zich omwille van het strenge protocol niet kan verdedigen. Ik hoop maar dat mensen zich goed hebben ingelezen en zo haar waanzinnige leugens doorzien. Het zogenaamde racisme is een verschrikkelijke beschuldiging, menig beroemdheden hebben met dit soort beschuldigingen hun carrière kwijtgespeeld, en dat weet Meghan maar al te goed. Haar doel is om de monarchie te venietigen nadat die niet zomaar wou voldoen aan al haar waanzinnige eisen. En door niet te willen onthullen wie zich zorgen maakt over Archies huidskleur wordt impliciet gesuggereerd dat het prins Charles is, de toekomstige koning. En wie wilt er nu een racistische koning? Werkelijk het is een vuil spel dat er gespeeld wordt. Geen seconde geloof ik dat prins Charles een racist zou zijn: nogmaals: hij liep Meghan naar het altaar en staat bekend als een vriendelijke, gevoelige, open, intelligente man. 
Wat me van het eerste interview al opviel en ik vreemd vond, is hoezeer ze zich ten koste van Harry profileert. Er zijn gezamenlijke video's van het koppel verschenen waarin ze zich letterlijk in het midden plaatst, het hoogste woord voert en hem letterlijk (!) zowat uit het frame duwt. In het verlovingsinterview verbaasde ik me erover dat zij het meest aan het woord was, heel irritant vond ik dat. En mensen wilden eigenlijk vooral prins Harry horen, niet zo'n aandachtsgeile meid die nog maar sinds vijf minuten kwam kijken. Prins Harry was de geliefe prins, haar moesten we nog leren kennen. En hoé we haar hebben leren kennen!   
Er zijn verschillende foto's van Meghans minachtende kwaadaardige valse blik als ze haar fake lach niet naar boven haalt. Ze is een actrice, en niet eens een goeie. Meermaals kan je haar minachtende spottende lach zien in het interview, she was more than happy to destroy the royal family. En ondertussen heeft ze Harry van z'n familie, vrienden, zelfs z'n land geïsoleerd wat een gebruikelijke strategie is bij narcisten. Dit om de volledige controle over hun partner. En dit alles moet maar gebeuren terwijl z'n grootvader in het ziekenhuis ligt. Onmenselijk noem ik dat. 
Wat voor mij onbegrijpelijk overkomt is dat Harry zich geen zorgen maakte over de onrustwekkende gemene verhalen van het verleden van z'n vrouw. Over de overduidelijke leugens die ze vertelde. William doorzag haar als enige en kreeg jammer genoeg gelijk. 

Omdat foto's meer zeggen dan woorden: 
 


vrijdag 5 maart 2021

lagere school mood (why not try this)

 mijn leuke liedjes:


Ik weet niet waarom. Ik vind het gewoon goed. De zanger is goed. Hijj krest wel. Maar ik vind het mooi.

 

 

Je danst met diet nummer. Wow! ik weet niet waarom ik dit lieke leuk vindt. Je kan op diet nummer dansen! Heel oude muziek. maaroude muziek is goed!



Keitof nummer! Ik heb de video gezien. De video was ook goed. Ik vind de tekeningen keileuk. Dft Punk is echt goed!



dinsdag 23 februari 2021

Daft Punk, the legendary legacy

 Wat een shock! Daft Punk splitst. Ik heb er amper woorden voor. Ooit maakte ik een lijst met m'n favoriete artiesten. Daft Punk stond op 4. Onder Prince, Parliament/Funkadelic en Stevie Wonder. Je kan dus begrijpen dat de shock heel groot is. Een eigenzinnige top 38 artiesten.

Maar laat ik dan achteruit kijken en hen bedanken met dit bericht. 

Geen idee wanneer ik hen precies heb leren kennen, ik was geloof ik nog net geen zestien. Ze waren toen zelfs niet echt doorgebroken in België. Het jaartal wil ik kwijt, het was in elk geval voor Da Funk een hit werd. M'n toenmalige beste vriendin leerde via oudere vrienden veel elektronische muziek kennen en wij dan met haar oortjes achteraan in de bus luisteren naar muziek waar nog geen enkel klasgenootje van had gehoord. 
Later op m'n zeventiende, Daft Punk was al een tijdje doorgebroken in ons land, bracht ik veel weekends door bij een vriendin thuis, Kir drinken, Leonardo DiCaprio films terugspoelen en dansen op Daft Punk. Oh, die 90's.  

Tijdens m'n studentenjaren verloor ik hen ietwat uit het oog. Tot ik in m'n thesisjaar Discovery mocht lenen van een toenmalige werkgever. Sindsdien was het 'on'. Absolutely ON. 

Om hun geweldige muziek te vieren een top 10 van m'n favoriete Daft Punk nummers. 

1. Beyond - Random Access Memories
 

 
2. I Feel It Coming - with The Weeknd - Starboy


 
3. Around The World/Harder Better Faster Stronger (live) - Alive 2007  




4. Digital Love - Discovery 



5. Mothership Reconnection - Scott Grooves (Daft Punk remix) - Musique Vol 1 1993 - 2005



 

vrijdag 5 februari 2021

Not your typical woman

 For al de ladies die niet beantwoorden aan het typische patroon van de 'Vrouw'. 

 

Als kind heb ik me nooit echt vragen gesteld bij verwachtingspatronen qua geslacht. Ik was geen tomboy, vrij meisjesachtig. Ik las Tiny, speelde met Barbies etc. . Wat misschien wel appart was: ik was stoerder dan de meeste jongens; klom hoger in een boom dan m'n broer, had meer lef dan jongens die ouder waren dan mij. 

In m'n studentenjaren heb ik me er ook nooit vragen bij gesteld. M'n toenmalige vaste relatie kookte, deed het huishouden. Ik was niet echt bezig met rolpatronen. M'n ouders hebben me dat ook nooit opgelegd: het was meer van, je moet gewoon doen wat je graag doet. Mijn broer houdt van koken, ik keek met m'n vader naar de nieuwste Apple lancering van Steve Jobs. 
 
Let wel, ik ben ook niet jongensachtig. Voetbal zegt me niets. Uit een van de zovele psychologische testen die ik heb gedaan, las ik dat ik in een grijze zone zit. En ja, dat snap ik wel. Een typische dame ben ik niet, noch een typische man.
 
Ik hou van fashion, vind het leuk om leuk gekleed te gaan. Maar ik 'rush' door een kledingswinkel. Een paar keer ben ik met vriendinnen gaan shoppen omdat zij mij dat vroegen. Na een tijd krijg ik hoofdpijn, heb het aan m'n maag, zit op een stoel niks te doen. Me te vervelen. Fashion vind ik echt leuk, hoor! Mensen aankleden vind ik superleuk en ik ben niet te beroerd om op straat te vragen waar die leuke schoenen vandaan komen. Maar om een hele dag zinloos kleren te gaan shoppen, daar pas ik voor. 
Ik wou wel een modestyiliste worden. De beste stukken die ik heb zijn van Martin Margiela. 
 
 

Ik draag elke dag parfum en (bijna) elke dag minimale make up. Voor ik dat koop zoek ik het eerst op op het internet, want ja parfumeries, ik voel me er altijd ongemakkelijk.

Wat ik écht heel leuk vind zijn boeken, kunst, theater, dans, muziek, ik schrijf graag, zie graag cinefiele films, waar ik nog van hou: fashion zoals bijvoorbeeld Martin Margiela, reizen, restaurants, wijn, gerechten ontdekken, design. En, da's verder ook een zwak van me technologische gadgets: ik was thuis de eerste die de video kon programmeren.  
 
Geef me dat. 
 
(is Cyndi Lauper)
 



woensdag 3 februari 2021

dansjes verzinnen

 Onlangs passeerde The Bucketheads The Bomb (These Sounds Fall Into My Mind) op m'n Facebook. Natuurlijk kan ik dan niet anders dan nostalgisch worden. Dat was de tijd toen ik net begon uit te gaan en ik en m'n partner in crime dansjes verzonnen op de speelplaats. Op deze song hadden we ons dansje. Geweldig, eigenlijk. 

Verder ook op Boom Shake Shake Shake The Room. Toen Will Smith nog de Fresh Prince heette. 

 


En hieruit spreekt onze voorkeur wel voor het absurde want 80's Was (Not Was) Walk The Dinosaur passeerde ook de revue. 

 


 

Ach, als ik denk aan de dingen die ik toen deed. Wow. Op m'n zeventiende in volle Leomania ging ik bijna ieder weekend naar een vriendin. Het enige bijna het enige wat we toen deden was films met Leonardo DiCaprio terugspoelen, pauzeknop drukken en dansen op Daft Punk. En dit maandenlang. Wow. 

Leonardo DiCaprio was duidelijk echt een item. Met een groepje klasgenootjes gingen we naar de cinema Romeo and Julia. De zaal zat afgeladen vol meiden. Vanaf het eerste moment dat Leo in beeld kwam (grootse close up) hoorde je de zaal in volle bewondering 'Oh' zuchten. Legendarisch moment. 

Sommige momenten vergeet je gewoon niet. Rond m'n zestiende was er een grote disco revival en werden disco feestjes enorm populair. Zo gingen we met een bende klasvriendinnen naar een discofeestje in de Pacific maar eerst een drankje in de Southside. En daar luidkeels woord voor woord meezingen (met dramatische handgebaren en al) op En Vogue My Lovin' (You're Never Gonna Get It).


 

Of in The Spaghettiworld eveneens dramatisch op Moloko Fun For Me playbacken. En maar lachen. Ik weet niet wat ons bezielde. But Fun it was.