Ashford & Simpson: ever since I know them I love them:
ad valvas
11 uur geleden
donderdag 6 augustus 2009
dinsdag 4 augustus 2009
Jem!
Jem, een der leukste mid 80's jeugdseries voor meiden. Het concept: een groep weesmeisjes die een band, Jem and The Holograms, starten en tegelijkertijd rivaliseren met een andere meidengroep, The Misfits. Hannah Montana, en dan beter, avant la lettre: Jem en Erica Benton zijn twee dezelfde personen die in elkaar overvloeien door de magie van twee oorbellen. Yup, twee oorbellen.
Verder schreeuwt de serie heerlijk eighties uit: de Madonna-achtige kleren, de aerobickostuums, de felle (haar)kleuren, big hair en ook de muziek die oh zo lekker fout eighties is. Schitterend. Truly outrageous.
maandag 3 augustus 2009
Katja en Georgina
Vroeger, ten tijde van m'n Gentse studentenjaren, had ik de gewoonte ontzettend veel tijdschriften te lezen, van allerlei slag: dat ging van erg verantwoorde lectuur tot erg beschamende lectuur. Alleen Dag Allemaal, Blik, Story (kon je toch gratis bij de dokter lezen) en blote mannen-/vrouwenbladen kwamen er niet in. Je moet ergens je grenzen stellen. Enzo, in mijn zoektocht naar alsmaar nieuwe tijdschriften, heb ik Beau Monde en Glossy (toen nog zuiver Nederlands) ontdekt. Zeg maar, Dag Allemaal en Story op wat duurder papier. Net als zoveel vrouwen (ja, zelfs de nuchtere Miranda uit SATC) ben ik ook verslingerd aan de laatste showbizzroddels, zolang het maar allemaal ver van huis gebeurt. En Nederland is voor mij vrij exotisch gebied. Vreemd, maar ik ben echt niet geïnteresseerd in de roddels van de Vlaamse showbizz. Totaal niet.
De enige mij bekende Nederlandse sterren waren toen de lieftallige blonde Linda De Mol, de sexy coole Katja Schuurman, de zonnige huizige René Froger, de immer guitige Paul De Leeuw en de extravagante sopraan Gerard Joling. Oh ja, en Marco Borsato kende ik ook, van de Soundmix Show. En voetballer Ruud natuurlijk, naast al die beroemde Nederlandse schrijvers, kunstenaars en verantwoorde cineasten waar je geen sappige roddels over kon lezen. Anyway, ik heb Beau Monde en Glossy jarenlang gelezen tot ik het allemaal wel online kon terugvinden, en met deze tekst wil ik echt wel ergens naar toegaan.
Wat ik eigenlijk van in het begin af aan wou schrijven (en hiervoor een te lange aanloop heb genomen) is dat er in al die jaren van Nederlandse showbizzberichten twee personen me blijven fascineren: namelijk Katja Schuurman en Georgina Verbaan. Ik vind het gewoon heerlijke, heerlijke wijven: spontaan, zelfrelativerend, echt. Misschien hebben ze niet het allergrootste acteertalent (daarvoor moet je bij Annet Malherbe zijn), ze kunnen vast niet het allerbeste zingen (Wende Snijders doet dat vast beter) maar zij zijn zo ongelooflijk goed in gewoon leuk zijn. Charisma heet dat. Hopelijk krijgen ze ooit es een gezamelijke talkshow. En ik denk dat alleen ik daar op hoop.
zondag 2 augustus 2009
de linkse lieverdjes
Gisteren had ik een leuke avond met the girlfriends, en de avond dreigde vrij serieus te worden toen het over werk ging en er geopperd werd dat we, the girlfriends, eigenlijk in een zeepbel leven. Wij komen allemaal uit het ASO (VWO), zijn hoogopgeleid en 95% van onze vriendenkring behoort tot dat soort profiel: de zogenaamde hoogopgeleide salonsocialisten of groenen (heel af en toe vind je er ook wel es een liberaal, en dat is best oké zolang die daarover zwijgt).
Wij, het huidige nieuw-links, groeiden op in Antwerpen, trokken naar typische studentensteden als Leuven, Gent en Utrecht (eentje bleef in 't Stad maar zocht later het Zuiden op) en delen dezelfde hipstervrienden die allemaal opgroeiden in (de buurt van) een grootstedelijke omgeving (op Vlaams niveau) en eenzelfde opleidingsparcours aflegden. Dankzij ons blijft de SPa en Groen! overeind, dankzij ons wordt er nog steeds gedweept met het Marxisme, dankzij ons haalt de Partij van de Arbeid in Vlaanderen nog stemmen.
Als je eenmaal in die zeepbel zit denk je dat de hele wereldbevolking zo is: op de werkvloer, op café, op facebook ontmoet je mensen met dezelfde achtergrond en het zijn de uitzonderingen die de regel bevestigen, tenzij het creatievelingen zijn natuurlijk of hoogbegaafden die niet in het onderwijssysteem pasten. Eigenlijk is het niet zo ongewoon om in die zeepbel te blijven geloven want zelfs je studentenjobs heb je met andere studenten gedaan.
Bij mij is de zeepbel pas helemaal doorprikt toen ik ging lesgeven en in aanraking kwam met een hele resem jongeren met een hele andere achtergrond. Al die dingen die ik normaal en interessant vond waren voor hen ongewoon. Toen ik hen ooit (uit wanhoop) vroeg wat hen wel boeide kreeg ik als antwoord: "Jongens en shoppen.". Toen was ik uitgepraat.
Misschien is het niet mooi om het toe te geven maar ik prefereer om in die zeepbel te blijven vertoeven en zou willen dat mijn toekomstige net als ik ook in die zeepbel zit. Al zijn er uitzonderingen, de ervaring leert me dat mensen met een andere achtergrond niet altijd de beste gesprekspartners zijn. Dat gaat over algemene kennis, een ideeëngoed, interesses. Het is niet leuk om altijd te moeten uitleggen wie Woody Allen is en wat voor soort films hij maakt. En af en toe wil ik ook wel es een Woody Allen film uitzitten zonder dat iemand zit te zeuren dat die saai is. Misschien ben ik biassed maar ik meen dat er toch wel een grond van waarheid schuilt in mijn bewering: mijn hoogopgeleide vrienden hebben in het algemeen ook een hoogopgeleide partner, tenzij het een creatieveling is natuurlijk of een hoogbegaafde. Niet-hoogopgeleide mensen vinden mijn interesses vreemd (en dat is niet altijd vice versa!) terwijl het in mijn zeepbel als een evidentie wordt gezien: je moet wel iets afweten van arthousefilms, literatuur, kunst om mee te praten. En als iemand een filosoof aanhaalt luistert iedereen mee. Niet dat het er altijd zo serieus aan toegaat. We dansen soms ook wel es op The Wind of Change ofzo op ironische foute avonden.
zaterdag 1 augustus 2009
J-Pop, K-Pop, anyone?
Een van de vele dingen waar ik helemaal 'into' ben is J-Pop en K-Pop (Japanse en Koreaanse pop) en dat zou nòg fijner zijn als het niet zo moeilijk te vinden was. Zelfs op het internet (aangezien ik noch Koreaans noch Japans begrijp ben ik wel aangewezen op Engelstalige sites) is het een zware onderneming nieuwe leuke bands op te sporen. En dan heb ik het niet eens over de albums aanschaffen. Ja, import. En u weet vast wel wat dat kost.
Abonneren op:
Posts (Atom)
