van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


maandag 5 oktober 2009

Edward Furlong!



Nog nazinderend over het slechte nieuws dat Edward Furlong blijkbaar een rijke white trash cokehead is geworden heb ik besloten om wat meer over hem te weten te komen. Want: hoe kan dit? Je leest veel verhalen over kindsterretjes op het slechte pad maar Edward Furlong was toch diegene (naast Leonardo DiCaprio) met de grootste veelbelovende toekomst voor zich: zelfs de tienerjaren voorbij bleef hij nog scoren (eenmaal de schattigheid voorbij worden vele kindsterretjes afgedankt en dat was bij hem dus niet het geval) én hij heeft talent. Oké, niet dat van een DiCaprio maar hij had op z'n minst een degelijke filmcarrière kunnen uitbouwen, alleen somehow along the way is er iets gebeurd. Is er iets zwaar gebeurd:
Edward Furlongs biografie leest als een typische hollywood no childhood tekst, alleen nog erger. Hij komt om te beginnen al uit een dysfunctional family and was born on the wrong side of the tracks. Zijn oom en tante kregen de voogdij over kleine Edward en het was in die periode dat hij in Pasadena gespot werd door een casting agent voor een rol in Terminator . Wat er volgde was een vreselijke costudy battle tijdens de filmopnames en daarna, toen Edward met Terminator een hollywood star werd, een gevecht om zijn geld. Nog geen zestien jaar oud, werd hij voortdurend van hier naar daar gesleept en allerlei dingen ingefluisterd.


Enter the tutor. Zijn lerares op een bepaalde filmset, met haar negentwintig jaren toch wel zo'n veertien jaar ouder dan de toen vijftienjarige Edward, maakte avances en ze begonnen een relatie. That's a crime! En ik mag er niet eens aan denken dat ik pubertjes zou beginnen te verleiden, pretty disturbing. Ook al was Edward nog zo disturbingly beautiful, er zijn morele grenzen. Vond die tutor dus niet en omdat Edward het beu was van hier naar daar gesleept te worden ging hij bij haar inwonen en werd via de rechtbank op z'n zestiende een geëmancipeerde tiener, he's own guardian. U hoeft er geen psychologieboeken voor hebben gelezen om te begrijpen dat die tutor misbruikt heeft gemaakt van Edwards verlangen naar een ouderfiguur.
Daarna ging alles vrij vlotjes tot de relatie met z'n tutor op de klippen liep, ze nog geld van hem probeerde af te troggelen en sindsdien is hij openbaar voor de fotocamera's aan de drank, drugs en wordt greasier met de jaren. Blame the childhood, blame the tutor: overduidelijk een geval waarin iedereen probeerde te profiteren van een klein jongetje and nobody even cared. Ik las dat een bepaalde regisseur die al meermaals kindacteurs had geregisseerd zei over hem dat hij in z'n hele carrière (dertig jaren lang tot dan toe) nog geen enkele andere kindacteur buiten Edward was tegengekomen waarin werkelijk niemand geïnteresseerd was. Nobody cared about anything en probeerden alleen een graantje mee te pikken. Toen hij aan Terminator begon zei z'n oom tegen de crew dat ze geen idee hadden wat ze zichzelf aandeden. En dan blijkt hij the sweetest kid te zijn, zelfs met al die rechtbankgevechten. Nobody cared en ik mag dat best shockerend vinden.

the big list of the great american comedians

Finally, een lijstje van all the great American comedians (link) waarin ik me kan vinden. En laten we maar buiten beschouwing houden dat Bill Cosby (he's the genious), Jim Carrey (he cracks me up by the very sight of him) en Andy Kaufman (he's real avant garde funny) way hoger moeten en ik zal maar aardig zijn en niet opschrijven wie er way lager moet. Has anyone noticed that Bob Saget is not on the list?

And that's why a video for this guy who made our nineties! Bob Saget is trying to get some street credibility by pimpin' up (cooler maken) his Full House Danny Tanner persona, and I gotta copy this YouTube comment: wtf is wrong with Danny Tanner?


zondag 4 oktober 2009

Edward Furlong!



Vandaag las ik tot mijn grote afschuw dat voormalige tienerster Edward Furlong zwaar aan de drank zit, cocaïne rookt (crack dus) en geweld gebruikt tegen z'n ex waarmee hij een kind heeft. Slik. Veel mensen (niet echt natuurlijk) maar niet Edward Furlong! Met heel veel pijn zag ik al een tijdlang zijn downwaartse spiraal aan: the greasy look, de drank, maar zolang hij niet aan de crack zat dacht ik: oké. Ik wacht op je comeback. Maar crack!?
Ik kan je gerust vertellen dat ik crack echt heel eng vind: een aantal jaar geleden was ik in nachtelijk Amsterdam op een overzetpondje en een van die mensen op dat pondje zat in een hoekje crack te smoren. Hij zat vrij verscholen, ik had hem toevallig gezien omdat ik wat ademruimte zocht: ik was helemaal crazy uit eXistenZ (disturbing Cronenbergfilm, ja, Cronenberg is altijd vrij disturbing) gekomen en voelde me niet echt op m'n gemak. Vandaar dat ik wat op een rustig plekje wou uitwaaien. En dan zag ik die crackroker, en hij zag mij. Ik zal z'n blik nooit vergeten. Hij keek naar me, lachte heel eng, totaal verdwaasd, totaal crazy en ik ben meteen weggerend. Sindsdien vind ik crack behoorlijk eng. En dan lees je dat je tienercrush aan de crack zit.


Iets meer dan een tiental jaren terug was Edward Furlong voor the nineties wat Rob Lowe voor the eighties betekende: too hot for TV en daarom op groot scherm dus. Als het om de (pre)puber tienerboys ging hadden we Macaulay Culkin (ik bedoel, sommigen hadden Macaulay Culkin), Elijah Wood, Fred Savage, ik en een vriendin vonden Harley Cross (foto) uit Sister Kate ook het einde maar die herinnert niemand zich, iets wat iedereen definitely wel doet bij Edward Furlong! En daarom: Edward, get your ass to Betty Ford zodat we kunnen wachten op je comeback. (Bij nadere inspectie lees ik dat je cocaine ook kan roken zonder dat het crack hoeft te zijn. I'm not a fan. Of all the drugs).
Hier een video met de jonge Edward Furlong. Je hebt the lil' George Bailey kid (de scene die na 5 minuten in de video aanvangt) en Edward Furlong: the cute kiddieboys waar je als kleine meid van dromen kan.

woensdag 30 september 2009

Honey!

Erykah Badu's award winning honeyclip is een ode aan all the great American records. Het leek me leuk om van elke plaat in de video (en ik zal eerlijk zijn) die ik meen te herkennen een video te plaatsen.




















clip He Ya! - Outkast


Annie Leibovitz' Rolling Stone cover van John Lennon en Yoko Ono

en ze gaat precies gekleed als Sly Stone (van Sly and the Family Stone)

Verbetering:










Enzo hebben we weer wat muziek ontdekt.

over the importance of being blackness

Binnen de Afrikaanse/AfroAmerikaanse gemeenschap wordt er altijd nogal moeilijk gedaan over skin lightners, hair straightners, weaves, eigenlijk alles wat zwarten 'blanker' zou maken. Het is een politieke kwestie. Met de jaren merk ik dat de felste tegenstanders later ook hun haar laten straighten of een weave nemen. En dat is niet altijd omdat ze onder druk buigen van de gemeenschap. Ik ben niet eens opgegroeid in een zwarte gemeenschap en met elk kapsel waar ik mee naar buiten kwam (en believe me, dat zijn er veel) kreeg ik complimenten. Niks druk dus om m'n haar te straighten en toch zou het mij niet uitmaken om dit al dan niet te doen. Want de enorme tegenkanting is gewoon belachelijk, alsof je haar je zelfbewustzijn uitdrukt. Je wil gewoon een mooi kapsel, meer niet, en sinds blanken ook aan de permanents, rasta en typische AfroAmerikaanse haarkapsels gaan, waarom mag een zwarte dan z'n haar niet straighten? Sterke zelfbewuste ladies als Erykah Badu en Lauryn Hill hebben dit ook begrepen. Thank you Erykah, thank you Lauryn.

Dan de skin bleaching. Als Beyoncé of een of andere AfroAmerican ster lichter op een magazinecover staat wordt er meteen door de AfroAmerikaanse bevolking "Verraad!" uitgeschreeuwd. En ja, dat is het ook. Ik vind het misselijkmakend dat al die sterren ermee akkoord gaan mega gefotoshopt te worden, een beetje cellulitis mag weggewerkt worden maar verder: "Hallo? Wij zijn allemaal mensen." Ik kan me er erg kwaad over maken hoe de media een onbereikbaar ideaalbeeld in stand probeert te houden en al die beroemdheden daar stupide aan meewerken. Totaal geen respect van mijn kant.
En dan die Beyoncé die haar AfroAmerikaanse features laat minimaliseren voor een Loréal reclame (ik boycot Loréal al jarenlang en ik weet wel waarom). Totaal geen respect voor iedereen die aan die campagne heeft meegewerkt. Het doet mij, als Afrikaanse, gewoon pijn om al die gebleachte vrouwen aan te schouwen. Het trekt op niks. Hun natuurlijke kleur is zoveel mooier. Ikzelf behoor niet tot de donkerste Afrikanen maar in de zomer word ik ook gewoon bruiner en zie ik er zoveel gezonder uit. En die pikzwarte Senegalezen met hun fijne trekken zijn toch gewoon on-weer-staan-baar.
Een aantal jaren terug met de OJ Simpsonzaak ontstond er oproer omdat een Amerikaans opinieblad OJ donkerder had afgebeeld dan hij eigenlijk is. Dark skin zwarten worden door blanke Amerikanen namelijk als bedreigend ervaren en dat opinieblad wou het publiek op die manier beïnvloeden. Op zich is die houding natuurlijk, na al die jaren zonder apartheid, vrij zielig en verder ook geen respect voor iedereen die aan die editie van dat 'kwaliteitsvolle' opinieblad heeft meegewerkt. Ik ben er dus geen voorstander van dat men (ook Indiërs) hun skin gaan bleachen al kan ik het wel begrijpen: in the States en Indië wordt een dark skin als 'ongepast' ervaren. Maar in Europa (tenzij England misschien ofzo) is er niemand die daar zo bekrompen over denkt. Dus hier hoeft het niet. Moriaantje.