Brusselse wijken

 Vandaag stond er een uitgebreid artikel over Peterbos in de online krant, het zou de gevaarlijkste buurt zijn van België. Peterbos ligt in Brussel, Anderlecht, een collega van me fietst er elke dag voorbij (ze merkte nooit wat zei ze me), toen ik in Jette woonde en helemaal naar de andere kant van Brussel moest, Vorst, reed ik er ook dagelijks met de bus voorbij. Je kijkt toch twee keer: « Is dat nu Peterbos? » Ergens wonen is natuurlijk nog iets anders dan er voorbijrijden. 

Ikzelf woonde in Ukkel en Jette: rustige, brave gemeentes. Ukkel is mooi maar buiten talloze parken en restaurants valt er weinig te beleven, Jette is ietwat saai. Een typische Brusselaar noemt het de ‘kalme’ gemeenten. Wel woonde ik in Jette dichtbij Bockstael (Laken), da’s een andere wereld, Bockstael stond lang bekend als een probleemwijk. Een keer net na oudjaar ben ik er ‘s nachts werkelijk bang geweest. 

Zwarte Vijvers (Étangs Noirs) is ook een beruchte wijk in Molenbeek. Net over het kanaal, van de Dansaert Vlaming de brug over. Salah Abdeslam verschool er zich, nog steeds vind ik het een vreemde gedachte dat ik sporadisch misschien het huis passeerde waar hij zich schuilhield. Maar op straat kwam ik er niks tegen, in de metro had ik wel het gevoel dat er altijd iets gebeurde.

Net na de aanslagen moest ik er lesgeven, ik belde speciaal naar de politiedienst: « Ben ik er wel veilig? » « Mevrouw, Molenbeek is momenteel de veiligste gemeente van Brussel. » 

Via het werk heb ik Brussel ook al vrij snel leren kennen: je moest wel omdat we vaak kris kras door Brussel op verplaatsing lesgeven. Geloof me maar dat je het metronetwerk er snel leert kennen. Tramnetwerk ook best, aan al die bussen van de Lijn, de MIVB, de TEC daar begin ik niet eens aan. 

Toen ik in Brussel woonde, had ik het gevoel ‘mobieler’ te zijn: vrienden bezoeken in Wallonië, in heel Vlaanderen en omdat er in mijn gemeentes eigenlijk niks te beleven viel (afgezien van de vele vele restaurants in Ukkel) moest ik wel m’n gemeente uit. 

 

De mooiste wijken in Brussel zijn er indrukwekkender dan die in Antwerpen, de minder ‘betere’ wijken groezeliger. Bij Clemenceau in Anderlecht waan je je in de derde wereld als je uit de metro komt, in de imposante villawijken van Ukkel begrijp je niet dat iemand zo’n rijkdom bezit. Overal kwam ik wel es bij iemand thuis: van Sint-Joost-Ten-Node tot de een van de duurste villawijken in Ukkel. 

Antwerpen kent duizenden werelden, Brussel ook. Bij Lemonnier (Brussel stad, op weg naar het Zuidstation) tref je overal Arabische restaurants aan waar ze geen alcohol schenken (twee keer uit eten geweest, ik had buikpijn van de specerijen 😆 maar wel lekker). In het Terkamerenbos in Ukkel zie je er ruiters, in Chaussée de Gand in Molenbeek de goedkoopste winkels. Sommige mensen beweren dat je het verschil niet merkt tussen de Brusselse gemeentes, ik deed dat wel. Het verschil tussen Elsene en Sint Gillis was me maar al te duidelijk. Believe me, die overgangen merkte ik. 

Waar ik graag kwam: Châtelain, Flagey (wie komt er nu niet graag in Flagey?), Lepoutre, Het Brugmannplein (Elsene) , Sint Gillisvoorplein (Sint Gillis), Chaussée de Gand (Molenbeek), de Marollen, de Sablon, Dansaert, Sint Katelijne, de Sint Gorikshallen (Brussel stad), Merode, Place Jourdan (Etterbeek), Josaphat (Schaarbeek) . 

Waar ik niet graag kwam: de Wayezstraat (Anderlecht), Place du Luxembourg (Elsene). 

Achteraf vind ik het raar om te beseffen dat ik toch zes jaar in Brussel heb gewoond. Naast Antwerpen (represent), vijf jaar Gent, zes jaar Brussel. Als je een stad echt wilt leren kennen, moet je er gewoon gaan wonen. 

❤️ love my people

De toon was gezet: “Hey daar is Donum! Ik kwam er soms met m’n ouders.” “Chique madam.” “Zeeeeg.”

 Drie keer raden wie er in Donum kwam. 

Dit “Zeeeeg” meisje vond het fantastisch toen me het me aanraadde om alweer aan vrijwilligerswerk te doen. Vrijwilligerswerk is een ding: van huize uit, Yes op de Jan Van Rijswijcklaan, en op school, Yes in de Dams en de Steinerschool” , heb ik die mooie lessen meegekregen: je inzetten voor anderen. 

Enneuh, ik heb in de shit gezeten en ervaren hoe moeilijk het kan zijn. 

Mijn familie, vrienden, collega’s hebben me geholpen uit de shit. Zonder hen, I do not know. MERCI. 

Bedankt van een donkerrose krullenkop. 

Madonna en de krampachtige jeugd

 

Dit gaat niet over ageism, alsjeblieft, van mij mag Madonna gerust rondlopen in microrokken, krols haar kont tonen bij Jimmy Fallon voor een miljoenenpubliek maar het begint, ook voor mij, onderhand een beetje te veel ‘kijk mij nog sexy zijn’ te worden. En dit schrijf ik als Madonna fan die op ieder van haar concerten  in België stond te juichen waaronder twee keer in de Golden Circle. Noem me gerust een fan dus. 

Je hoeft geen Madonnakenner te zijn om te weten dat ze voor provocatie gaat. No brainer (deels image, deels mediazet, deels vanuit een dieper gedachtengoed). In het verleden weekte ze zelfs tot in het Vaticaan discussies los. Sommige schandaalprojecten van haar bleken hun tijd ver vooruit te zijn, alleszins het was iéts, het had inhoud en ze zag er steeds met of zonder kleren stijlvol uit. 

Sinds eind vorig jaar zie je haar voornamelijk in ultragephotoshopte foto’s, een lichaam bewerkt door te veel plastische chirurgie en amper gehuld in smaakloze outfits. Dit kan je moeilijk als een vooruitgang bestempelen. Waar is die smaakvolle dame gebleven die in de jaren ‘90 opdook in een Gucci outfit van wonderkind Tom Ford? Of gewaagder: die met Gaultier op de catwalk liep? Het was bloot, gewaagd en stijlvol. 

Geloof me vrij: « Kleed je naar je leeftijd. », staat ver van mijn principes af. Wel wordt het ongemakkelijk als het lijkt alsof je krampachtig iets wilt bewijzen. Kijk alleen maar al naar onderstaande foto: Madonna en dochter. Moet dit? Echt? 

En stiekem is elke reden goed om toch maar Like A Prayer te posten. Een van m’n favoriete live concert momenten na zoveel Prince momenten. Na negen jaar nog steeds tranen en kippenvel. 

het intrieste verhaal van Austin Harrouff

 

Ik hou me vaak bezig met true crime en gevangenisverhalen, dit verhaal laat me niet los sinds deze ochtend. Voor de slachtoffers is dit natuurlijk verschrikkelijk maar zelden over zo’n groot slachtoffer als de dader zelf gehoord (velen voelen zich door zijn relaas aangedaan): 

Je leest het vaker: jeugdjaren vol armoede, verwaarlozing, geweld, sexueel misbruik, pesterijen. Mét een genetische aanleg voor een karakterstoornis. Niet zelden groeit men uit zo’n milieu uit tot tikkende tijdbommen. Niet altijd, doch, het zijn dé ingrediënten. 

Bij Austin Harrouff ontbraken die elementen, wel hebben zijn ouders een onwaarschijnlijke grove fout gemaakt. 

Hij groeide op in Palm Beach County, Florida als een alleraardigste, heel intelligente sportman. Op de universiteit liep het mis: alhoewel hij naar de buitenwereld toe ‘perfect’ leek, was zijn innerlijke wereld van een heel andere orde: eenzaamheid, depressie, nachtenlang niet slapen en drugs. Austin dacht dat hij gek werd. 

Eenmaal summer break thuis in Palm Beach bleek hij het bij het rechte einde te hebben. Voor zijn familie was hij onherkenbaar: hij liep nachtenlang rond om hen te beschermen tegen demonen en in plaats van hem zo snel mogelijk naar de psychiatrische emergency te brengen (wat ieder weldenkend mens zou doen) deden ze hun slaapkamerdeur voor hem op slot. 

Ook van zijn vrienden kon hij weinig verwachten: op een avond stond hij bij z’n jeugdvriend aan de deur, alleen maar om hem te vragen in welk jaar hijzelf was geboren. Het moge duidelijk zijn dat die arme kerel een zware psychotische breakdown had. 

Aan z’n zus verklaarde hij zich onsterfelijk, hij zei haar dat hij half mens half hond was en om z’n onsterfelijkheid te bewijzen ging hij plots een drukke autobaan op. Net op tijd nam z’n zus hem bij de kraag. En hier ook alweer: geen ritje naar de psychiater. Nee, ze gingen eten met z’n vader. 

Ook daar gedroeg hij zich wellicht heel vreemd, hij verdween zomaar even dertig minuten om bij hem thuis vinaigrette te drinken en kaas uit te smeren. Z’n moeder vond hem al drinkende van die vinaigrette en in plaats van hem naar het hospitaal te brengen, reed ze hem terug naar het restaurant. Het blijft zich maar opstapelen. 

Z’n vader had hem zelfs de dag ervoor een mes en een geweer gekocht. U kan vast raden wat er gebeurt, niet zomaar schreef ik dat ze grove fouten hebben gemaakt. 

En wat u dacht, gebeurde: Austin verdween alweer uit het restaurant en ditmaal eindigde het in een dubbele moord en een poging tot moord op volstrekt onbekenden. De details bespaar ik u want die zijn gruwelijk. 

Hij pleegde die delicten vijf jaar geleden in een waanzinnige hardcore psychotische breakdown waarin hij dacht onoverwinnelijk, half mens half beest te zijn en de wereld te moeten redden van demonen. Not guilty by reason of insanity lijkt me hier overduidelijk op z’n plaats. 

In plaats van de deur ‘s nachts op slot te doen, hem een mes te geven, etc. etc. had z’n familie hem naar de psychiatrie moeten brengen. Daar had hij behandeld kunnen worden, erna met medicatie naar huis worden gestuurd en zo had hij nog van een leuke studententijd kunnen genieten. Nu zit hij al jarenlang vast z’n proces af te wachten. De nabestaanden gaan voor de doodstraf. 

Wat het nog een tikje erger maakt: z’n familie wist heel goed wat er aan de hand was: z’n vader is tandarts, z’n moeder apotheker, schizofrenie zit in de familie. En dan gewoon besluiten niks te doen. 

Ik heb er geen woorden voor, zo erg. 

toch weer wat geleerd de voorbije jaren

 Ik probeer het positief te bekijken: aanvankelijk was ik heel kwaad om wat me allemaal is overkomen (belangrijkste: huiselijk geweld) maar ja, ik heb er toch mooi weer wat van geleerd. Het allerbelangrijkste: ik heb gezien dat ik heel krachtig ben, moedig. Iets wat anderen me ervoor al vertelden. De voorbije maanden heb ik dan ook keihard aan mezelf gewerkt. 

M’n geduld staat op een lagere pit. Energie en tijd wil ik niet meer verspillen aan navelstaarderige futiele egoïstische onzinnigheden van mensen die geloven dat de nulmeridiaan door hun aars loopt.

 Ik heb geen geduld meer met mensen die me willen wijsmaken dat ik niks kan, me onderschatten. 

Ik wijs mensen resoluut af die met hun bekrompenheid menen een open geest te hebben waar in de realiteit niets van te zien is. 

Tegen hen die anderen of mij kleineren omwille van hun eigen onzekerheden, zeg ik: « Foert! » of « Wat zielig voor jou dat je dit nodig hebt om je beter te voelen. » 

Moedige slachtoffers van verbaal, fysiek etc. geweld die durven naar buiten te komen met hun verhaal moedig ik nog meer aan omdat ik weet hoe moeilijk het is die stap te zetten, welke vreselijke reacties je soms kan krijgen. Chapeau dat je dit durft te trotseren. 

Ik laat me minder snel leiden door het oordeel van anderen. 

Er zijn nu eenmaal mensen die het niet goed menen met anderen. Dat besef kwam heel hard aan. En nog erger zelfs: er zijn nu eenmaal mensen die profiteren van de goedheid van anderen. Dat soort personen: mijden. 

En wat ik niet heb verloren: van nature ben ik eerder optimistisch, probeer ik zaken en personen positief te bekijken. Je moet me al HEEL VER krijgen om dit te laten varen. En nee, daar zou ik maar niet al te trots op zijn want dat betekent dat je in heel sterke mate aan grensoverschrijdend gedrag hebt gedaan. 

Maar dat optimisme, die positieve kijk heb ik dus niet verloren. 

Al bij al goede lessen. Al had ik ze toch liever niet gehad.