Zwemlessen

 Ik heb al wat watertjes doorzwommen. Als kind kon ik goed zwemmen dus dàt zal het zijn, goed kunnen zwemmen. 

Gestalkt ben ik geweest door een psychotische onderbuur die geobsedeerd was door mij. Als je horror wilt, dat was de live versie. Later geterroriseerd door een huisgenoot in Brussel, met reden had ik schrik van hem: hij probeerde me op een nacht sexueel aan te randen. En ja, nog later huiselijke geweld (het fysieke was minder erg, het psychische weegt meer door)

Al die watertjes probeer ik door te zwemmen en excuse me dat ik het niet altijd makkelijk heb. Ik vraag me vaak af: waarom? Ik hoef geen medelijden (dat hààt ik trouwens), wel begrip. En dit alles hoéft geen taboe te zijn. Ik hoef me niet te schamen om wat die mensen me hebben aangedaan. 

Zwemmen kan ik. Sportief ben ik niet. Nooit geweest. Bij een tennisles gaf ik het al op toen de bal mijn richting uitging. “Ik doe het niet!”. Ik moet zowaar een record hebben verbroken van de kortste tennisles ever. “Ik doe het niet!” en liep van het veld. 

Andere sportlessen heb ik wél langer volgehouden. 

Ik kon al zwemmen toen ik op zwemles ging als kleuter. Later, kreeg ik van diezelfde zwemlerares een lift naar de luchthaven, na een akelige au pair ervaring. Ooit heb ik iemand en mezelf van de verdrinkingsdood naar de kust gezwommen. Als kind had ik geleerd hoe je dit moet doen. Dàt was het uitgelezen moment om het in de werkelijkheid te doen. Verstand op nul en Zwemmen.

Upper East Side

Als ik écht helemaal vrij zou kiezen, en écht helemaal vrij, dan zou ik hebben gekozen om in Manhattan, in de Upper East Side op te groeien. Een wereld die tot mijn verbeelding spreekt. Niet Sex and The City (Carrie woont in de Upper East Side. Hoe zij dat appartement kan betalen met haar column én de designer clothes én de Manolo Blahniks én de fancy etentjes én de Vogues én de Cosmopolitan cocktails is een van de grootste mysteries in TV-land). Charlotte, ok, die komt van een rijke Connecticut familie, Samantha heeft een high earning job en Miranda is een drukke advocate. Maar Carrie?), Gossip Girl is een inspiratie. Alhoewel, voor ik die serie ooit zag wist ik al about life on the Upper East Side, the Park Avenue people en ik vind het fascinerend. 

Als jonge studente kocht ik Vanity Fair. Ik kocht massa’s kranten, tijdschriften over politiek, fashion etc. en dus ook Vanity Fair. Lang voor Paris Hilton en Donald Trump internationale beroemdheden werden, kende ik hen al: van Vanity Fair. En eigenlijk had ik al veel eerder over Donald Trump gelezen. In m’n schooljaren al. Toen hij nog een Democraat was. 

In Vanity Fair las ik over prinses Marie-Chantal van Griekenland met haar Park Avenue feestjes, Vanity Fair ging toen eigenlijk hoofdzakelijk over de New Yorkse Upper East Side en net zoals ik bijna alles fascinerend vind, die wereld dus ook. Een wereld waarin Diane von Fürstenberg hogepriesteres is, Holden Caulfield (The Catcher in the Rye), de rebel. 

Hoe is life on the Upper East Side (Woody Allen filmt hoofdzakelijk in the Upper East Side of Greenwich Village, ‘The Village’)? Je woont in een town house (herenhuis), een brownstone (The Cosby Show, is daar wel in Brooklyn Heights), een appartement met doormen of een hotel. Je gaat naar een (jongens-/meisjes-) privéschool (met uniform): Dalton school, Chapin etc. of een preppy boarding school in New England (Connecticut, Massachussets, Rhode Island, Vermont, Maine, New Hampshire). Phillips Exeter Academy is heel bekend. Heel moeilijk om binnen te geraken. 

Je ouders doen veelal iets artistiek (alhoewel dat meer Upper West Side is) of zitten in de financiële wereld. Juridische wereld kan ook natuurlijk evenals geneeskundige of ondernemers, zakenlui, industriëlen. Vanzelfsprekend ken je wel een van de Kennedys, de Vanderbilts, de Whitneys, de Rothschilds en de Rockefellers: Upper East Side royalty, die vind je niet in California (daar zijn het de Gettys). Die kwamen op je verjaardagsfeestje. 

De zomer breng je door in the Hamptons (Long Island, New York), Cape Cod of Martha’s Vineyard (Massachusetts) in je zomerhuis (“Where do you summer?” is een bekende Upper East Side vraag). Later ga je naar een East Coast Ivy League universiteit bij voorkeur Harvard of Yale, Princeton en Columbia kunnen ook. Darmouth ok. Cornell ok. Brown is al minder net als de University of Pennsylvania. En indien het geen Ivy is, dan tenminste toch een kleine Ivy, Sarah Lawrence bijvoorbeeld. Een prestigieuze west coast college als Stanford kan ook maar eigenlijk heb je een hekel aan California. 

Shoppen die je op Fifth Avenue (“on Fifth”) en feestjes worden gegeven in the Plaza, Waldorf Astoria en als je heel chique wilt doen: The Pierre. Daar boek je van tijd tot tijd ook es een kamer om je te laten verwennen. The Russian Tea Room, daar ben je kind aan huis. En je geraakt zo de fancy restaurants en clubs binnen. Omdat je nu eenmaal in het social register staat. Je moeder wordt ook wel es een socialite genoemd. 

Op 18 jaar heb je je debutantenbal. Ben je officieel klaar om te daten. Sporten zijn tennis, watersporten (roeien, zeilen, windsurfen, waterski), wintersporten (ski, snowboard), paardrijden, schermen en golf. Oh ja en squash. En charity is een hobby. 

In deze blog schreef ik als een fictioneel typisch Upper East Side karakter: aladomuch aksent (een journalist naar wie ik het doorstuurde vond het echt goed) 

Wie is typisch, typisch Upper East Side? Jackie Kennedy. Ze werd geboren in The Hamptons, groeide op in de Upper East Side. Ging naar een prep school, kleine Ivy (studeerde een jaar aan de Sorbonne) en trouwde met een Kennedy. Later woonde ze een tijd in Cape Cod maar is toch vooral verbonden met de Upper East Side Park Avenue crowd. 

over moedige risico gymnasten

Kunstschaatsers, gymnasten mogen dan in de publieke opinie niet als superhelden worden vereerd (want het zijn geen voetballers), ze verdienen het wel. Ik vind het onwaarschijnlijk dappere sporten: de moed, de risico’s, de elegantie, de precisie, de kracht, de mentale zelfbeheersing, de concentratie, de gigantische druk op hun schouders, het rigoureuze trainingsschema. 

Bijzonder tragisch is het verhaal van Elena Mukhina. Als veelbelovende Russische gymnaste wist ze een persoonlijke twist aan de bijna onmogelijke en inmiddels verboden Kurba flip te geven (vernoemd naar Olga Kurba die hem als eerste deed): de Mukhina flip, logischerwijze nu ook verboden. Haar trainer dacht vervolgens met haar Olympische geschiedenis te schrijven door haar in 1980 als eerste vrouw de uiterst moeilijke en gevaarlijke Thomas salto (Kurt Thomas) te laten uitvoeren. 

Elena protesteerde maar werd onder druk gezet. Op de training kreeg ze gelijk en brak haar nek. Bijzonder tragisch. 

Onbegrijpelijkerwijze werd de Thomas salto voor vrouwen niet meteen verboden. Na ‘92 wel, de laatste die hem nog uitvoerde is de Chinese He Xuemei. 

Volgende routines werden verbannen, als u naar de video kijkt weet u waarom. 

Bijzondere live momenten

 

Precies 9 jaar geleden zag ik Madonna live in het Koning Boudewijnstadion (Facebook is mijn geheugen voor dat soort dingen). Hoogtepunt was Like a Prayer. Vandaag is het Nationale Feestdag in België, als het goed zit is een concert ook een feestje en mogen we straks weer dit soort feesten gaan houden. 

Enorme spijt had ik, nadat Michael Jackson was gestorven, hem nooit live te hebben gezien. Nochtans had ik die kans. Sindsdien heb ik me voorgenomen naar elke artiest te gaan die ik bewonder. De wereld ga ik er niet voor rondvliegen maar als ze in m’n stad, land, net over de grens komen, probeer me dan niet tegen te houden. 

Ondertussen mag het lijstje er dus best wel wezen. En ja, ik ben een enthousiaste concertganger: dansen, meezingen, lachen, soms huilen uit ontroering en de volgende dag de hese euforie. De hoogtepunten, die vergeet je niet. 

Je hebt de rasentertainers: The Rolling Stones, Prince, Cher. De geniale artiesten: Fleetwood Mac, ook weer Prince. De doorgewinterde artiesten: Jamiroquai, Simply Red en de rasentertainers. Zij die een heuse show opvoeren: Madonna, Kylie Minogue, Roger Waters (op geheel andere wijze, dat wel). De ingetogen artiesten met prachtige nummers: Paul Simon, Björk.

En zoveel meer artiesten die me een geweldige live optreden gaven. Merci! 

Oh ja, en Lenny Kravitz is about peace and love.

Voor mij zijn hoogtepunten momenten die me kippenvel bezorgen, wanneer dat ene nummer zoveel meerwaarde krijgt en je telkens weer aan dat gelukzalige moment doet denken als je het later beluistert. 

Mijn drie onvergetelijke hoogtepunten (niet dat het de enige zijn maar die drie, geen woorden voor)

(aangezien van m’n eigen concertmomenten geen goede opnames zijn, heb ik video’s uit dezelfde tour geselecteerd)

Roger Waters met The Happiest Days of Our Lives/Another Brick in The Wall. Als typische zwartgallige puber die de wereld op haar schouders moest dragen, ging ik elke nacht slapen met The Wall van Pink Floyd, walkman onder de lakens. Dit nummer dan te horen op die manier opgevoerd ging de magie voorbij. 

Madonna en ik. Het eerste album dat ik kocht van een artiest was van haar of Kylie Minogue, het overlapt een beetje. Voor het gemak heb ik het even opgezocht, en net wat ik dacht: Like a Prayer! Mijn eerste album dus, en er was veel controverse rond. Tuurlijk, Madonna. Niet onbelangrijk: de titelsong is daarnaast ook mijn favoriete song van haar, het moést dus een hoogtepunt worden. 

Het was zo voor de hand liggend dat het allergrootste hoogtepunt een Prince nummer zou zijn. Minder voor de hand liggend is dat het Purple Rain  is, niet meteen mijn favoriete nummer van hem. En toch: op de wei van Werchter in de gietende regen met het paarse licht dat erop schijnt dit nummer live te horen. De echte purple rain te ervaren. In Gent op het Sintpietersplein als onverwachtse climax een regen van paarse confetti de lucht in zien schieten, paarse confetti over heel het plein, dat doet iets met je. De tranen kon ik niet tegenhouden. 

Omdat bijna alles wat je vroeger van Prince online zette er meteen werd afgehaald, heb ik elf jaar geleden een account op vimeo aangemaakt. Onder verdoken naam postte ik er bijvoorbeeld dat soort momenten, van de optredens waar ik tussen stond. Ik link gewoon door: link vimeo

The Artist as Known as a Great Artist: Prince

 

Michael Jackson was moeilijk te verteren. Een Michael Jackson avond gehouden in m’n appartementje. Prince was nog harder te verduren. Het mooie was wel dat een vriend het me vertelde, geen onpersoonlijke radiostem.  

Prince heeft me zoveel bijgebracht, nog steeds. Spanning voor een concert: Prince gaat komen! Tickets! Voor hem heb ik van een middag tot na middernacht gewacht voor de Paradiso, in Amsterdam. Niet binnengeraakt. In Brussel ook lang gewacht voor de concertzaal. En ja, na concerten de hele nacht lang wakker blijven om te horen waar de aftershow is (ook nooit gelukt). Allemaal de moeite want het is Prince. 

The Artist meermaals gezien. Soms leerde je er mensen kennen, of je zag dezelfde mensen terug: jullie zijn er ook weer bij! En tijdens het concert zoveel hoogtepunten. « Do you wanna have a funky time? » « Yeah! » 

Zoveel goede songs heeft The Artist geschreven, je blijft ontdekken.