Film in de kijker: Badlands

Terrence Malick, je vindt weinig zo’n eigenzinnige regisseurs. Terrence maakt weinig films. Sommige van z’n acteurs zijn nog kwaad op hem omdat hun rol geknipt werd. Ik begrijp wel dat dit niet tof is, ben zelf geen actrice (effe dictie en voordracht gedaan), ooit een figurantenrol gehad en werd geknipt. Slikken maar kwaad, nee.

Badlands. Paar keer opnieuw bekeken, een jonge Martin Sheen met nog een jongere Sissy Spacek acteren zich de hemel in de wereld (beiden goeie acteurs). 

Badlands is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en Terrence is een goeie regisseur. Het naïeve meisje met de bad guy. Bonnie and Clyde, in de Badlands. 

Allergie, allergiemoe

 

Hooikoortserig, allergie voor huistofmijt. Ik mag geen honden, en katten, vergeet het. Ik probeer ‘braaf’ mijn ding te doen. Alhoewel, ik zit òòk graag in de eerste lentezon. En dieren tja, ik maakte er in Amsterdam een pùnt om van om samen wakker te worden met een langharige kat. Elke ochtend een verstopte neus, m’n allergie mocht me niet tegenhouden voor Lillth. 

Na je dertigste zou bij veel mensen hooikoorts overgaan. Bij mij niet. Bij mijn vader ook niet. Ik WEIGER toe te geven aan m’n allergieën. 

Eten is wel iets anders. Overgeven, of bijna van je sus gaan. Je vooruit slepen omdat je iets hebt gegeten/gedronken wat niet mocht. Dààr ben ik voorzichtig in.  

Ik ben allergiemoe. 

Is er een pil die allergie wegneemt? Let me know! 

George Michael ofte eerste crush

Vaak word je wakker met een idee op je verjaardag. Als kind: « Waar zijn mijn pakjes? ». Tiener: « Nog effe en ik ben 16! » Twintiger: « Straks fééstje!!! » Dertiger: « Oeps, ik word ouder. » Veertiger: « Ik ben blij dat jullie op m’n verjaardag zijn! » 

Ik ben 41. Heb het geluk, of de malchance om een dag na kerst jarig te zijn. Geluk: wat is er mooier dan jarig te zijn in een kerstsfeer? De warme zon ofzo? Malchance: je wordt vaak vergeten. Snap het wel. 

George Michael is wél een gegeven Ik breek het af , wou het netjes zeggen maar: ik ben gewoon idolaat. Op m’n vijfde zag ik hem met Wham! op televisie. Ik was verkocht. George Michael en als kleine kleuter was hij m’n eerste celebrity crush. Michael Jackson was cool, George Michael was iemand wat in m’n kleuterkop kon doorgaan voor sexy. M’n eerste crush. 

Om dan wakker te worden op je 37e en het eerste wat je leest: George Michael is gestorven. Happy Birthday. 

Die dag heb ik letterlijk m’n verdriet uitgesteld. 

En nu pas, na twee relaties die zijn misgelopen begrijp ik waar hij over zingt. 41. So much more to learn. (qua lyrics: nuance: ik wil niet meer dat soort relatie maar heb ook goeie dingen geleerd)

Warhol Superstars, een greep

 

Andy Warhol is een man die me boeit, de man, zijn kunst, his way of life. En ik hoù van scenes, de Rolling Stones scene met Anita Pallenberg, Marianne Faithfull etc. (lees de etc. als een hele stoet modellen), de scene rond Serge Gainsbourg met Jane Birkin, Brigitte Bardot etc. Scenes.  Andy Warhol hoef ik niet voor te stellen maar kent u ook the Warhol Superstars? 

Eigenlijk volstaat het bijna om naar Lou Reeds Take a Walk on the Wild Side te luisteren. Bijna. Een gooi:

Ik begin met Baby Jane Holzer, de original Warhol Superstar. Acrice/ zangeres/ model/ kunstverzamelaar/ filmproducer/ entrepeneur/ It girl Jane Holzer. Als je door Tom Wolfe Girl of the Year wordt genoemd in zijn essay over jou dan behoor je tot de in crowd van de hippe New Yorkse scene. Diana Vreeland van Vogue, Vogue dat onbelangrijke modeblad, omschreef haar als ‘The Most Contemporary Girl I Know’.

Jane, grootgebracht in the high society, verveelde zich in het Park Avenue wereldje en toen Andy haar vroeg of ze in films wou spelen, sprong ze ermee in. Enzo werd Baby Jane geboren. Jane Holzer met een edge. 

De bekendste Warhol Superstar is Edie Sedgwick. Nichtje van Kyra Sedgwick, vrouw van Kevin Bacon. Zij was dus minder dan 6 degrees seperated van Kevin Bacon. Got it? Kort: er is een spel dat aantoont dat iedereen in de filmwereld zes vrienden/kennissen/vijanden doen ook mee verwijderd zouden zijn van Kevin Bacon. En je kan dit gerust doortrekken naar de ‘gewone’ wereld: ik ben drie graden verwijderd van Kevin Bacon, bijvoorbeeld, to my surprise. 

Maar we hadden het over Edie Sedgwick. 

Edie Sedgwick komt uit een familie van ‘American Royalty’ (denk aan de Vanderbilts, de Kennedys, de Gettys). Hun geschiedenis met mentale problemen was net zo groot als hun beroemde stamboom. Edie zelf kampte vooral in haar jeugd met anorexia en werd daar verschillende keren voor opgenomen. 

Op haar 21e verkaste ze naar the City, een modelcarrière achterna, en het was maar een kwestie van tijd eer ze Andy Warhol tegen het hippe kunstzinnige lijf liep. A star was born. 

Edie verscheen in z’n films, kreeg hoofdrollen en ondanks het underground trash karakter van Warhol films (heeft iemand van jullie bijvoorbeeld Sleep gezien?) trok zij vooral de aandacht met haar flamboyante It girl verschijning. Andy Warhol noemde haar zijn Superstar. 

Leuk detail: op een gegeven moment werd Edie de spreekbuis van Andy. In talkshows was zij diegene die antwoordde in Andy’s plaats, charismatisch als ze was. 

Viva, the strict Catholic girl gone wild. Janet Susan Mary Hoffman groeide op in een pro army, contra communisme, ultrastrict katholieke familie. In haar jeugd wou ze het klooster in. Gods wegen zijn mysterieus, kan je wel zeggen. Als student in Parijs gooide ze haar ultrastricte keurslijf af, werd model, kunstenares en kreeg vervolgens een zenuwinzinking, niet dat het ene ook maar iets met het andere heeft te maken. Zeker niet volgens Janet want in New York ging ze dezelfde kunstzinnige weg op. 

Het verhaal gaat dat het tot drie ontmoetingen heeft moeten leiden eer Andy Warhol met haar wou werken. In porn chic. Janet zag er geen graat in. Voor Andy Warhol was het fascinerend om de knappe hoogopgeleide Viva met erudiete gesprekken in een soft porn te plaatsen. Geen idee of haar ouders die films hebben gezien. Vast niet op groot scherm. 

Candy Darling had een moeilijke start: haar vader dronk, later verhuisde ze met haar moeder naar Long Island waar ze op school vreselijk werd gepest . De dingen kunnen beter, zeg maar. Geboren in een mannelijk lichaam voelde ze zich altijd op en top vrouwelijk. Gefascineerd door Hollywoodsterren zat ze urenlang gekluisterd aan de buis, en, Candy, ik geef je gelijk: ook ik heb een fascinatie voor Old Hollywood zoals ze dat nu noemen. Als geen ander wist ze deze fabuleuze dames te imiteren, volgde een beauty school in Long Island, haar moeder zei dat ze too gorgeous was om haar  tegen te houden. Vervolgens nam ze de trein richting Manhattan. Andy Warhol zag haar in een theaterstuk (met een jonge Robert De Niro overigens) en bood haar spontaan een filmrol aan. Inspiratie van vele songs, Candy ‘Sweet’ Darling. 

Isabelle Collin Dufresne, aka Ultra Violet, komt net als Viva uit een strict katholiek milieu. Ditmaal in Frankrijk. Geen good girl gone wild want Isabelle werd als rebel geboren: van haar stricte katholieke school naar een reform school (opvoedingsgesticht klinkt in m’n oren zo hard). Ze studeerde Kunst en raakte verzeild in de niche van de niche van de toenmalige kunstwereld. Onder andere Salvador Dali bombardeerde haar tot z’n muze. Eenmaal in New York, om zogenaamd getemd te worden (getemd worden in New York, naīviteit ten top) introduceerde Dali haar bij Andy Warhol. Isabelle zat al helemaal ingebakken in de kunstwereld: Rauschenberg, Jasper Johns, Warhol met zijn factory en films was een welkome toevoeging. 

Er zijn nog meerdere Warhol Superstars maar een blogbericht mag geen boek worden. 

The Great Miss Jodie Foster

 Jodie Foster is een van de meest mysterieuze actrices in Hollywoodland. En dat is opmerkelijk voor een dame die haar hele leven lang al in de spotlights staat. In Hollywood zou ook niemand haar telefoonnummer hebben (misschien haar goeie vriend Mel Gibson wel), Jodie schermt zich af. Wat ik zo bijzonder aan haar vind: mevrouw Foster is een dame met karàkter (zelfs dat is een understatement). 

Ze begon als toddler op driejarige leeftijd als de Coppertone girl in 1965. Da’s jong! Alhoewel, de Olsen Twins waren 9 maanden toen ze op hun eerste auditie zoveel andere babies versloegen. 

Toen ze als tienjarige haar filmdebuut maakte in de Disney Napoleon and Samantha was ze eigenlijk al een doorgewinterde  veteraan, met een cv van wel 50 televisieshows. 

Tussen lessen door op het prestigieuze Lycée Française in Los Angeles (waar ze overigens als beste leerling van haar jaar afstudeerde), lessen in twee talen, de sky is the limit zeg maar, wist ze een doorbraak te forceren in haar rol als kindprostituee in Taxi Driver. Jodie was veertien. Ze grapte hierover: « Toen de film uitkwam, mocht ik hem niet zien. » True fact. 

Datzelfde jaar nog schitterde ze als nachtclubzangeres in Bugsy Malone, een parodiekindermusical op de Roaring 20´s gangstamovies. U weet wel, tijdens de Drooglegging waarin niemand alcohol dronk. Eveneens een indrukwekkende prestatie: ze moest plots sensueel doen en Jodie liep in het dagdagelijkse leven naar het schijnt vrij bruut. 

Nog vele filmrollen volgen (waaronder de Disney Freaky Friday) tot Jodie Foster haar carrière on hold zette om in Yale Franse Literatuur te gaan studeren. Ze is trouwens sinds haar schooljaren vloeiend in het Frans en spreekt zelf haar Franstalige gedubde versies in. 

Over haar tijd in Yale is ook ‘iets’ te zeggen. Misschien wist u dat niet maar Jodie staat ook bekend omwille van haar stalkers. Geen gewone stalkers (alsof dit gewoon gedrag zou zijn), de stalkers der stalkers. 

Pas in Yale, kwetsbaar in haar studentendorm, kwam ze erachter. Brieven onder de deur die steeds enger en enger werden. Moedig als ze is, speelde ze toch met verve haar hoofdrol in een Yalestuk, goed wetende dat ze het doelwit was van een mafkees die haar wou neerknallen. Haar spirit brak pas echt toen ze hoorde dat die mafkees, John Hinckley, een moordaanslag had gepleegd op de toenmalige president Ronald Reagan om indruk te maken op Jodie Foster. Jodie en haar knettergekke mafkezen, je spirit zou voor minder breken. 

Ze heeft er een interview over gegeven en sindsdien weigert ze er nog publiekelijk over te praten. En ik vermoed dat daar haar teruggetrokken leven van komt: ikzelf ben ook gestalkt geweest door een psychotisch persoon. Als je dat meemaakt, word je écht voorzichtiger.

Met diploma op zak, trok ze terug naar Hollywood, deed een film die enkel het bezien waard is omwille van de belachelijk knappe Rob Lowe (sorry, moést ik gewoon schrijven), The Hotel New Hampshire, echt goeie filmrollen vond ze niet meteen. Enter The Accused. 

Niemand geloofde in die film, Jodie wel. En hoe: ze vocht om de film te realiseren, kwam, zag en overwon. Als u het verhaal van the Accused kent zal u de life imitates art hierin misschien niet ontgaan. Kelly McGillis (Tom Cruise’s lover in Top Gun) wist ze te strikken voor de rol als advocate en zijzelf, Miss Foster, won zowaar haar eerste Oscar. Haar volwassen Hollywoodcarrière was gelanceerd. 

Een paar jaar later acteerde ze zich een tweede Oscar in The Silence of the Lambs, een van de beklijvendste thrillers ooit. De naam Hannibal Lecter moét u wel iets zeggen (« I ate his liver with some fava beans and a nice chianti. »). The Accused, The Silence of the Lambs, allemaal veraf van haar adorable Coppertone begin. 

Niet veel later waagde ze haar kans als regisseuse, stond naast haar vriend Mel Gibson toen die persona non grata werd verklaard in Hollywood, en ja ze werd met de jaren wat loslippiger, relaxter over haar privéleven. Het was Een Moment toen ze op een award show haar liefde verklaarde aan haar lover sinds meer dan een decennium Cidney Bernard. Haar coming out had ze al eerder gedaan. 

Jodie Foster lijkt me een integere dame, ze is griezelig intelligent, multigetalenteerd, loyaal. Ze doet waarin ze gelooft. Knappe vrouw, op veel gebieden.