smile

 Smile. Mijn ouders zeiden tegen me (grappig: ik kwam in België toen Peter, de persoon waar ik me het meest verbonden mee voel, zijn verjaardag vierde :-D), mijn ouders zeiden dat ik lachte toen ik aankwam. Mijn eerste herinnering is ook die dag. 22 juli 1981. Mijn bomma was in Spanje en deed een fles Champagne open: Stefanieke is aangekomen!)

 

Smile is wat ik deed toen ik als petotter in België kwam. Ik had gewoon vertrouwen. Mijn eerste herinnering is die dag in juli en m'n broer me brood gaf (staat op foto), ik kende brood niet maar ik vertrouwde hem. Mijn broer! 👍👍👍

Veertig jaar verder: net als iedereen heb ik shit meegemaakt. Het belangrijkste is gewoon door je tranen te kunnen blijven lachen. En het mooie in het lelijke te zien. Smile. 

Guilty pleasures the music

 We hebben allemaal wel guilty pleasures. Dat ene nummer dat zo fout is maar zo aanstekelijk. Waarom zou je je ervoor schamen? Iedereen heeft dit wel dus: 

Hé komaan, laat je gaan! En zoals verwacht zijn de eighties een dankbare haast onuitputtelijke bron. 

1. Marianne Rosenberg - Ich bin wie du. Mijn ultieme guilty pleasure. Hands down. 

2. Sabrina - Boys (Summertime Love). Een goeie tweede. Alleen de titel al is zo fout.

3. Samantha Fox: alle hitsongs en dan vooral deze: Nothing ‘s gonna stop me now

4. Bananarama - Love in the first degree. Fout in the first degree. Stock Aitken and Waterman, de opperhelden van de foute eighties. 

 

5.  Mel & Kim - That's the way it is ofte Stock Aitken and Waterman struck it again. Schudden foute eighties uit hun mouw alsof het niets is. 

 

6. Plaza - Yo Yo. 10 Om Te Zien New Beat

7. Glenn Medeiros - Nothing ‘s gonna change my love for you. Meliger kan een song niet worden. Nog steeds onovertroffen melig. Al deed Gerard Joling wel z’n best. 

8. Dr. Alban - Sing Halulja

9. Paradisio - Bailando

10. Kylie Minogue Jason Donavon - Especially for you

11, Aqua - Barbie Girl 

12. The Beach Boys - Kokomo 

Rwandeesje

 Het heeft lang geduurd, echt heel lang geduurd, eer ik mijn roots wou erkennen. Tijdens m'n studententijd was ik er wel met bezig, min of meer. Ik ben Rwandees. Geadopteerd. En ik weet niet wie mijn biologische ouders zijn. 

Ik heb er geen problemenen mee, mijn ouders steunen me in alles wat ik wil, en meer dan dat: ze verzetten vanalles om hun kinderen goed te doen voelen. Maar toch ja, is er dat gevoel: ik weet niet wie ik ben. Ik heb zelfs geen foto, niks. Het is dubbel: enerzijds wil ik iets biologisch weten, anderzijds totaal niet. Ik heb heb genoeg aan mijn lieve ouders. 

Maar Rwanda blijft wel special for me.

Jocasta

 Van alle incestueuze complexen, Oedipus, Elektra etc. vind ik een Jocasta complex toch wel het vieste. Een Oedipuscomplex en Elektracomplex kan ik enigszins nog vatten: veel kinderen roepen dat ze met mama of papa gaan trouwen en groeien daar later overheen. Dat is iets normaal en hoort bij de ontwikkeling van een kind. Dus vandaar dat ik het nog begrijp. Een Jocasta complex is net het omgekeerde: de moeder die blind verliefd is op haar eigen zoon. Huh? Ja, het bestaat werkelijk en is een van de meest destructieve complexen zowel voor moeder als voor haar zoon. 

Hoe ontstaat het: meestal zit er een afwezige partner in het spel. Omdat de zoon veelal op de partner lijkt, logisch, gaat de moeder haar verliefdheid die ze normaal voor haar partner moet voelen op haar zoon projecteren. Steeds erger en erger. Een blinde adoratie wordt het, haar zoon is haar god. Je kan best wel begrijpen hoe ongezond dat niet is. Alleen al voor toekomstige liefdesrelaties is het nefast. 

Er zijn natuurlijk gradaties: dat kan gaan van buitenproportionele adoratie tot zelfs het verlangen naar fysieke sexuele intimiteit. En veelal heeft de moeder het zelfs niet eens door want voor haar is het de juiste correcte liefde van een moeder voor haar zoon. 

Dit patroon moet echt doorbroken worden omdat het zo destructief is. Niets of niemand zal de moeder in de weg staan om de eeuwigdurende intieme te close band met haar zoon te behouden. Hij krijgt geen ruimte, ze verstikt hem met een ongezonde dosis smachtende liefde. 

Een Jocasta complex komt vaker voor dan je zou denken en het is belangrijk om dan in te grijpen want het verpest je relatie. Je maag keert om bij elke overdreven verliefde handeling en je denkt bij jezelf: zelfs ik doe zo niet. En besef goed, mocht je dit ooit tegenkomen: dit is niet normaal.

wees gewoon lief voor elkaar

 Iets wat ik niet begrijp, en nog steeds mee worstel: waarom voelen sommigen de nood om anderen af te kraken? Bepaalde verwezenlijkingen teniet te doen of te minimaliseren? Na jaren en jaren raakt het me niet meer (in de zin van dat ik er geloof aan ga hechten), maar ik kan er nog steeds woest om worden. Het is niet eerlijk. 

Waarom raakt het me niet meer: het is vaak uit jaloezie, minderwaardigheidscomplexen dat mensen die kwaadaardige nood voelen en zo tonen ze dan hun eigen zwakheid. Ik wéiger om me tot dat niveau te verlagen. Maar het gebeurt te vaak. 

In m’n studentenjaren had ik bepaalde droomreizen: ik wou absoluut naar Barcelona gaan, Berlijn en Rio de Janeiro. Later kwamen er Japan en Zuid-Korea bij en vele vele vele jaren later (dit heeft veel te maken met een dna-test) Rwanda en op safari gaan in Tanzania. Stuk voor stuk heb ik gevochten om die droomreizen te maken, En ik heb het alleen gedaan. Je wilt niet weten weten hoe gevaarlijk Rio de Janeiro is, je wilt niet weten hoe angstig ik was om met een trauma uit Rwanda te komen (het werd me vooral afgeraden dit alleen te doen). En dan wordt het van: “Ik zou dit zelf ook heel goed kunnen maar het interesseert me niet.” of het ergste van al:”Je doet dat om jezelf te bewijzen.”, is een heel vieze opmerking voor iemand die gewoon haar dromen probeert na te jagen, en daarvoor vecht. 

En wees gerust, het glijdt van me af. Ik ben te vaak gekleineerd geweest om nog geloof te hechten aan zo’n, tja, kleinzielig gedrag. Maar ik wil wél de kat een naam geven.