Jocasta

 Van alle incestueuze complexen, Oedipus, Elektra etc. vind ik een Jocasta complex toch wel het vieste. Een Oedipuscomplex en Elektracomplex kan ik enigszins nog vatten: veel kinderen roepen dat ze met mama of papa gaan trouwen en groeien daar later overheen. Dat is iets normaal en hoort bij de ontwikkeling van een kind. Dus vandaar dat ik het nog begrijp. Een Jocasta complex is net het omgekeerde: de moeder die blind verliefd is op haar eigen zoon. Huh? Ja, het bestaat werkelijk en is een van de meest destructieve complexen zowel voor moeder als voor haar zoon. 

Hoe ontstaat het: meestal zit er een afwezige partner in het spel. Omdat de zoon veelal op de partner lijkt, logisch, gaat de moeder haar verliefdheid die ze normaal voor haar partner moet voelen op haar zoon projecteren. Steeds erger en erger. Een blinde adoratie wordt het, haar zoon is haar god. Je kan best wel begrijpen hoe ongezond dat niet is. Alleen al voor toekomstige liefdesrelaties is het nefast. 

Er zijn natuurlijk gradaties: dat kan gaan van buitenproportionele adoratie tot zelfs het verlangen naar fysieke sexuele intimiteit. En veelal heeft de moeder het zelfs niet eens door want voor haar is het de juiste correcte liefde van een moeder voor haar zoon. 

Dit patroon moet echt doorbroken worden omdat het zo destructief is. Niets of niemand zal de moeder in de weg staan om de eeuwigdurende intieme te close band met haar zoon te behouden. Hij krijgt geen ruimte, ze verstikt hem met een ongezonde dosis smachtende liefde. 

Een Jocasta complex komt vaker voor dan je zou denken en het is belangrijk om dan in te grijpen want het verpest je relatie. Je maag keert om bij elke overdreven verliefde handeling en je denkt bij jezelf: zelfs ik doe zo niet. En besef goed, mocht je dit ooit tegenkomen: dit is niet normaal.

wees gewoon lief voor elkaar

 Iets wat ik niet begrijp, en nog steeds mee worstel: waarom voelen sommigen de nood om anderen af te kraken? Bepaalde verwezenlijkingen teniet te doen of te minimaliseren? Na jaren en jaren raakt het me niet meer (in de zin van dat ik er geloof aan ga hechten), maar ik kan er nog steeds woest om worden. Het is niet eerlijk. 

Waarom raakt het me niet meer: het is vaak uit jaloezie, minderwaardigheidscomplexen dat mensen die kwaadaardige nood voelen en zo tonen ze dan hun eigen zwakheid. Ik wéiger om me tot dat niveau te verlagen. Maar het gebeurt te vaak. 

In m’n studentenjaren had ik bepaalde droomreizen: ik wou absoluut naar Barcelona gaan, Berlijn en Rio de Janeiro. Later kwamen er Japan en Zuid-Korea bij en vele vele vele jaren later (dit heeft veel te maken met een dna-test) Rwanda en op safari gaan in Tanzania. Stuk voor stuk heb ik gevochten om die droomreizen te maken, En ik heb het alleen gedaan. Je wilt niet weten weten hoe gevaarlijk Rio de Janeiro is, je wilt niet weten hoe angstig ik was om met een trauma uit Rwanda te komen (het werd me vooral afgeraden dit alleen te doen). En dan wordt het van: “Ik zou dit zelf ook heel goed kunnen maar het interesseert me niet.” of het ergste van al:”Je doet dat om jezelf te bewijzen.”, is een heel vieze opmerking voor iemand die gewoon haar dromen probeert na te jagen, en daarvoor vecht. 

En wees gerust, het glijdt van me af. Ik ben te vaak gekleineerd geweest om nog geloof te hechten aan zo’n, tja, kleinzielig gedrag. Maar ik wil wél de kat een naam geven. 

De onvergetelijke Nick Kamen

 Toch enigszins geschrokken bij het heengaan van Nick Kamen. Nick Kamen was in een league of his own: geboren als een ridiculously gorgeous man met massa’s charme en veelzijdigheid. Eigenhandig zette hij Levi’s op de wereldmap door gewoon z’n broek uit te trekken. 

Het verhaal gaat dat hij samen met z’n - ook inmiddels overleden - broer begon als model. Ontdekt in een Londense winkel door de invloedrijke stylist Ray Petri werden ze voor de camera geplaatst. De mix van Birma, Engeland, Ierland en Nederland zorgde voor striking looks. In korte tijd groeiden ze uit tot de spilfiguren van de Londense Buffalo scene: een modescene die brak met voorgaande trends, Neneh Cherry en haar man Cameron McVey waren ook prominente figuren in de Buffalo scene die toenertijd de coolest of the cool was. Barry Kamen, broer Nick, is de rechtse knappe man in Neneh Cherry’s Manchild. 

Nadat hij z’n broek uittrok in de Levi’s reclame contacteerde Madonna hem. Ook zij werd net als de rest van de wereld door hem betoverd (nog steeds staat deze Levi’s ad bekend als een van de beste reclames ooit). Niet om zomaar te figureren in een van haar clips, nee, om meteen te gaan voor, lap, een muzikale samenwerking. Enzo groeide er een muziekcarrière met als grootste hit: het eigenhandig neergepende I Promised Myself. 

Nick Kamen vocht heimelijk vier jaar tegen kanker. Toevallig zocht ik hem een paar jaar geleden nog eens op het internet voor recente foto’s. Weinig vond ik terug en m’n gevoel zou heel anders zijn geweest als ik toen wist dat hij kanker had. 

R.I.P Nick Kamen. Laat ze daarboven genieten van je aanwezigheid.

It's been five years since you've been away

 Alweer vijf jaar geleden. Precies vijf jaar geleden kregen we te horen dat his Royal Purple Badness, the Artist Mainly Known as a Dirty Funky Great Man in Paisley Park bezweek. 

We kregen dit te horen en in mijn geval was het letterlijk 'te horen': een close vriend belde me nadat ik euforisch thuis kwam van een les. Uit mijn vrolijke toon bleek duidelijk dat ik niks wist. "Je hebt het nog niet gehoord?" "Nee, wat?" "Euh, ik weet niet goed hoe ik je dit moet zeggen." (tja, dan wist ik wel dat het geen goed nieuws kon zijn) "Zeg, het gewoon." "Prince is gestorven." "Wàààààt!!!???" (ik wist niet waar ik het had, wat er gebeurde, hoe ik moest reageren) 

"Ik vind het erg dat ik je dit moet vertellen." "Nee, nee, echt niet. Natuurlijk vind ik dit verschrikkelijk maar ik ben blij om het van jou te vernemen dan van de radio of een nieuwssite." Tot op de dag van vandaag meen ik dit: liever dat soort nieuws te horen van een close vriend. Maar wàt een ànticlimax. 

Vervolgens wierp ik me maandenlang als een fanatieke gek op z'n werk, video's, herinneringen, docu's, etc. etc., waarna het veel te pijnlijk werd en ik Prince maandenlang niet meer kon horen.  

 

https://vimeo.com/313611078   Zijn eerste tv-optreden. Zo verlegen en dan zie je hem spelen. Wow! :-))  (dit is de link)

Deze blog pobeer ik sinds 2008 te onderhouden, er is geen enkele artiest over wie ik zoveel geblogd heb als over hem. Tot ik het zelf haast 'zielig' van mezelf begon te vinden: alweer een post over Prince. Maar hoeveel pijn dat nieuws op 21/4 2016 ook deed, ik heb voornamelijk (met uitroepteken!) goeie, mooie, euforische herinneringen aan hem. Zelfs aan de last minute optredens waarin ik zonder ticket tevergeefs tot middernacht aan de deur stond. Haha, en eentje stiekem via een zijdeurtje bij de Paradisio in Amsterdam kon meeluisteren. 

https://www.dailymotion.com/video/x4crnjj (de vibe van de concert)

 Ik kon weer écht naar Prince luisteren nadat ik een symfonisch concert in Cirque Royale in Brussel cadeau had gekregen, goedgekeurd door de erven van Prince. Met vaak tranen in de ogen woord voor woord stilletes meegzongen. Dat was de kathalysator. Sindsdien kon ik weer naar hem luisteren. 

Zijn eerste plaat heet: 'For You' en whàt a Nice stuff heeft hij voor ons gedaan. 

Het televisiekijkgedrag in de nineties

 Misschien moet ik alleen over mezelf praten maar het valt me op dat we in de jaren '90 massaal naar echt slechte televisie keken. Tja, de jaren '90 waarin misbaksels als Cotton Eye Joe op nr1 in de hitlijsten stonden. Ik geef een voorbeeld: we keken naar komische series die niet eens grappig waren. Full House bijvoorbeeld. Ik keek ie-de-re dag enkel en alleen om uncle Jesse wiens sexiness de eerste jaren werd ontsierd door z'n bussiness up front and party (?) in the back mullet. Full House was zelfs zodanig melig dat Bob Saget een scheldwoord werd. Zegt voldoende. En maar kijken. Zeker, de Olsen twins waren schattig maar niet schattig genoeg om twintig minuten lang suikerzoete moralistische brol aan te horen.  Ja, komische series mochten zelfs irritant zijn. Family Matters met een van de irritantse personages ooit gecreëerd. U weet dat ik Steve f*** Urkel bedoel. We vonden Hanging With Mr. Cooper übercool. Onlangs las ik dat het een van de slechtste komische series ever is. De show die we allemaal brilliant hilarisch vonden was The Fresh Prince of Bel Air. Als ik terugkijk, zo geniaal hilarisch was dat eigenlijk niet. Goeie show maar we maakten er een meesterwerk van dat het eigenlijk niet was. 

Volgens TV-Guide een van de slechtste series ooit gemaakt, Baywatch, werd de meest bekeken show ever. Wereldwijd stemden we wekelijks af op Baywatch. Een show waarin de flinterdunne verhaallijn als excuus diende om naar halfnaakte lijven op het strand te kijken. Minutenminutenlange muziekclips van vrouwen en mannen aan de zee. Dat was Baywatch. Je keek naar slechte series omdat er knappe mensen in zaten, Baywatch deed op den duur niet eens meer de moeite om echte verhaallijnen te bedenken en groeide uit tot de meest bekeken show ooit wereldwijd. Er is geen enkele serie door zoveel landen aangekocht: meer dan een miljard wekelijkse kijkers in wel 148 landen. Als de mensen maar knap zijn, dachten we in de nineties. En over ongrappige melige kitscherige shows gesproken: say no more than Saved By The Bell. Maar het was zo populair dat zelfs Jimmy Fallon er een special over deed in The Tonight Show. Mijn excuus is dat ik toen een heel jonge tiener was, Jimmy had eigenlijk geen excuus.

Ook de volgens TV guide slechtste show ooit gemaakt, The Jerry Springer show, werd wereldwijd bekeken. Zelfs Jerry Springer gaf toe dat hij nooit naar zijn eigen show zou kijken. Wij dus wel. "Jerry! Jerry! Jerry!" Ik hoor het publiek nog scanderen en juichen en klappen als ze gingen vechten. Man, man,man toch. En daarna werd er op school over gepraat. En je moést iedere week naar het sensatiebeluste Jambers kijken waarin mensen gewoon te kakken werden gezet. 

Het lichtpuntje is dat The Simpsons toen beter was en South Park is ook een product van de jaren '90. Maar waarom keken we toch naar MTV's Singled Out? En alsof dat nog niet erg genoeg was ging VT4 het format kopiëren, Ideale Maten. Zucht. Datingshows waren toen thé way to go. Woordenbraaksels als "Ik ben Nele en zoals mij zijn er niet velen." werden toegejuicht én zelfs bewonderd. Goed gevonden! En MacGyver die van vijf meter hoog, en neen, ik overdrijf niet, het was zelfs veel hoger, zonder enige schram op beide voeten belandt, daar keek iedereen naar. Zelfs de zussen van Marge Simpson. Ook al was er niets spannend aan.