Top 10 best films, bottom 5 worst films, 10 most watched films

Lijstjes, lijstjes, lijstjes. Weer in een filmgeek mood (wat wil je, ik heb gisteren een Tarkovsky gezien) en (film)geeks houden van lijstjes. Ziehier m’n beste, slechtste en vaakst bekeken films:

Top 10

1. 2001, A Space Odyssey (1968) - Stanley Kubrick

Kubrick’s meesterwerk en voor mij de onovertroffen beste film ooit gemaakt. Het vergt wel meerdere kijkbeurten om hem ten volle te appreciëren. Bij mij klikte het pas bij de derde kijkbeurt he-le-maal, na de eerste kijkbeurt (ik was 19) begreep ik er niks van. En sindsdien werd hij beter en beter en nog beter. Een filosofische film over de Mens en zijn Technologie.

2. Once Upon a Time in America (1984) - Sergio Leone

Een van de epossen van epische filmmaker Sergio Leone. Ditmaal geen once upon a time in het Wilde Westen maar een once upon a time in het New Yorkse boevenmilieu van begin 20e eeuw. Poëtische scènes die je meeslepen en niet doen beseffen dat je urenlang naar een scherm zit te staren. Robert De Niro, James Woods etc. acteren de sterren van de hemel.

3. Blade Runner (1982) - Ridley Scott

‘All those moments will be lost in time, like tears in rain’. Inderdaad, net als 2001 een filosofische toekomstige sci fi film die je doet nadenken over ‘wat is menselijk?’ Wat mij aangrijpt is het trieste lot en conditie van de replica's die zich net zo goed als jij en ik menselijk wanen. En de traan van Sean Young! En een meesterlijke Rutger Hauer!

4. All About Eve (1950) - Joseph L. Mankiewicz

Bette. Davis. Steelt. De. Show. Maar ook: wat een waanzinnig goed scenario. Over de rivaliteit onder de theaterdiva’s, de ene die de andere een mes in de rug duwt. Indrukwekkende eindscene (jammer dat een top 10 te kort is voor Billy Wilder’s Sunset Boulevard (1950) met eveneens een indrukwekkende hoofdrolspeelster, Gloria Swanson, en eindscene).

5. Forrest Gump (1994) - Robert Zemeckis

Forrest Gump is zo’n warme grappige vertederende film vol leuke quotes die iedereen nog altijd met een glimlach citeert. ‘Life is like a box of chocolates’, anyone? Een verrassend surrealistisch beetje ‘Being There’ concept; de wereld door de roze blik van een laagbegaafde man die onwaarschijnlijke wereldvermarende hoogtepunten bereikt. Een leuke film, zoals een leuke film moet zijn.

6. Schichinin no Samurai/Seven Samurai (1954) - Akira Kurosawa

Wat mij zo aantrekt in de Japanse cinema zijn de diepmenselijke verhalen die op het gevoel inspelen zonder dat het tot iets als een oversentimentele tearjerker verwordt. Seven Samurai is het heroïsche epos der heroïsche epossen zonder dat opgeblazen heroïsche ‘We came, we fought and we won’ van de Amerikaanse cinema.

7.  Byôsoku 5 Senchimêtoru / 5 Centimeters per Second (2007) - Makoto Shinkai

Lieflijke animé met hier ook weer die Japanse diepmenselijkheid. Het gaat hier over verhalen over de onbereikbare liefde. Mij oh zo herkenbaar. Prachtig getekend en als het verhaal je niet raakt dan doet de muziek dat wel.

8. Badlands (1973) - Terrence Malick

Soms wil je kost wat kost een film zien omdat je het gevoel hebt dat het wel zal ‘klikken’. Badlands is er voor mij zo een die ik al jaren wou zien; het verhaal , de regisseur, de knappe Martin Sheen en die titel: ‘Badlands’ maakte dat ik uikeek naar deze film. Het klikte dus en hoé! Dit in wezen heel gruwelijke verhaal wordt zo romantisch, zo rustiek sfeervol gebracht. Zoiets moet je kùnnen. Met twee onvergetelijke hoofdpersonages: het kindje en de rebel op moordpad.  

9. Raging Bull (1980) - Martin Scorcese

Alhoewel Scorsese een veelzijdige filmmaker is, primeert in veel gevallen een bepaald thema: de ondergang van de menselijke psyche (net als bij Kubrick de waanzin een terugkerend thema is). Zeg maar: Travis ‘You talkin’ to me?’ Buckle. Zo ook Raging Bull; een tour de force van Scorsese en De Niro in een biopic van de bokser Jake La Motta. Ruw en aangrijpend hard .

10. Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964) - Stanley
      Kubrick

Moet zowat een van de grappigste films zijn die ik ooit zag. De oorlog op een ludieke satirische  manier benaderd, nog voor M.A.S.H. oorlog hi-la-risch ging maken. Ja, zelfs nog voor Monty Python met alles ging lachen.

Bottom 5

1. No Place for Fools (2015) - Oleg Jurevitsj Mavromatti

Mavromatti is een kunstenaar die ook films maakt en als dit nu als een artvideo werd gepresenteerd had ik het allicht niet de slechste film ooit gevonden. Maar dit werd wel degelijk als een film gepresenteerd op het Rotterdamse Filmfestival. Irritant (alleen al door het camerapersperspectief), saai en veel wtf?-momenten, die zelfs niet grappig zijn. Anyway, hij staat op Vimeo, waag je kans.

2. Manos, The Hands of Fate (1966) - Harold P. Warren

Zeg nooit dat je wel even snel net zo goed een goeie film kan maken want dat dacht Warren ook en maakte vervolgens volgens vele bronnen de slechste film allertijden. To see it is to believe it. Wel zo eentje die zo slecht is dat het hilarisch wordt. Dus het bekijken meer dan waard. Horrorfilm over een koppel met kind dat op een verlaten enge plek ongeloofwaardige dingen gaat doen. Amper te bekijken zonder de satrische kritiek van Mystery Science Theater 3000.

3. The Room (2003) - Tommy Wiseau

Tommy Wiseau dacht dat hij een meesterwerk maakte, de rest van de wereld oordeelde anders. Een van de klassiekers in het too bad too be true genre die maken dat je er volop plezier aan beleeft. Ontelbare memorabele slechte scènes in een bedoelde liefdestragedie.

4. Plan 9 from Outer Space (1959) - Ed Wood

Je kan Ed Wood niet verwijten dat hij geen rotsvast geloof in z’n eigen kunnen had en vervolgens maakte hij een hele resem aan legendarische slechte films. Zijn films vallen in tegenstelling tot Manos best te bekijken zonder de commentaar van Mystery Science Theater 3000.

5. Gigli (2003) - Martin Brest

Alweer een irritante film die gewoon op de zenuwen gaat werken. Semifilosofische diepzinnige flauwekul met een zwak verhaal en ongeloofwaardige personages. En wat doen Christopher Walken en Al Pacino daar?

10 Most Watched

1. 2001 A Space Odyssey (1968) - Stanley Kubrick

Behoeft geen uitleg meer. Ik heb hem gisteren alweer bekeken.

2. Welcome To The Dollhouse (1996) - Todd Solondz

Coming of age verhaal in een gitzwarte, pikzwarte komedie. Keiharde film met een intriest hoofdpersonage maar oh zo amusant.

3. The Breakfast Club (1985) - John Hughes

Dé highschool movie klassieker. Het pestkoppersonage Nelson van de Simpsons zou gebaseerd zijn op Bender (Judd Nelson, get it?)

4. Fucking Amål (1998) - Lukas Moodysson

‘Och nu går vi knulla!’ moet zowat een van de leukste kreten in een film zijn. Feelgood movie over een coming of age zwaar thema.

5. Fame (1980) - Alan Parker

Wie wilt er niet na het zien van deze film aan het New Yorkse LaGuardia les volgen? Dansen en zingen en toneel spelen. Een van de leukste dansfilms binnen het eigties dancefilmgenre. Leuk maar rauwer en realistischer dan Flashdance of Dirty Dancing. Tenslotte is het ook een Alan Parker film, je weet wel, van Midnight Express.

6. Clueless (1995) - Amy Heckerling

En zo bereikte Valspeak de hele tienerwereld omdat we met z’n allen naar Clueless keken. This highschool movie was like so totally cool, like totally. Uit een tijdperk waarin MTV nog cool was.

7. What’s Eating Gilbert Grape? (1993) - Lasse Hallström

Een kleine lieve film over een uitzichtloos bestaan in een Amerikaans gat waar niks te beleven valt. En Leonardo DiCaprio die geniaal staat te spelen.

8. The Sound of Music (1965) - Robert Wise

Een verplicht nummertje tijdens de feestdagen. Maakt niet uit hoe vaak je hem ziet, hij blijft voor magie zorgen. Die liedjes! Die kostuums! Die danspasjes! Do Re Mi.

9. Mean Girls (2004) - Mark Waters

Ik acht Tina Fey ervoor verantwoordelijk dat ze, wat een banale high school movie had kunnen worden, het dit dus niet werd. Outgayed yourself, so fetch. We zeggen het nog steeds. Een highschool movie waarin populariteit àlles is, dat wel, maar dan met echte humor.

10. Vele versies van The Wizard of Oz

The Wizard of Oz is mijn lievelingssprookje en ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Blijkbaar. Het verhaal van Dorothy die in Oz (die naam alleen al) belandt, naar huis wil en op pad gaat met haar onwaarschijnlijke vrienden die stuk voor stuk ook een grote wens hebben, op weg naar een tovenaar die eigenlijk niet kan toveren. Hoe fantastisch is dat!

De Andere Film

Ik was, geloof ik, veertien toen ik ‘bewust’ voor de andere film koos. Op een bioscoopavond met de scouts (hier schrijft een Gracieuze Lynx) vond de leiding het niet erg dat ik er met twee vriendinnen op uittrok om de alternatievere film te bekijken in plaats van de kaskraker die iedereen gezien wou hebben. Ik niet dus. Da’s mijn eerste herinnering aan m’n aversie voor de kaskraker van het moment die me niks zegt, toen ik ervoor koos om het kleinere Heavenly Creatures van Peter Jackson te bekijken. Toen nog een ‘onbekende. En Kate Winslet speelde haar eerste filmrol.
Dat komt natuurlijk ergens vandaan; je wordt niet geboren met een liefde voor het arthouse genre. In m’n kindertijd versleten ik en m’n broer onze zaterdagmiddagen in het theater of in de bioscoop. We waren net volwassenen: eerst een filmpje en dan een drankje, maar dan op zaterdagmiddag. We gingen zowel naar de commerciële films in de Rex, Astrid, Brabo etc. (dat was dus nog voor Metropolis- en Gaumonttijden) als naar het alternatieve arthouse circuit in de Jeugdbioscoop dat onderdak had gevonden in de Cartoon’s. We waren kind aan huis in de Cartoon’s: de mannen van de Jeugdbioscoop kenden ons omdat we er bij haast elke nieuwe vertoning waren.
Opgroeiende met zowel het arthouse genre als de commerciële films heb ik al vrij vroeg ‘onbewust’ gekozen voor het arthouse genre. Als jonge tiener kreeg ik het gevoel dat Hollywoodiaanse films niet ‘echt’ waren en arthouse ‘echter’ aanvoelde. Ook meer als een ‘thuiskomen’; het voelde vertrouwelijker aan. Waarschijnlijk omdat ik in m’n jongste jaren zo vaak in de Jeugdbioscoop te vinden was.
Nu allang tiener voorbij: ik geef geen ene moer om de films die iedereen gezien moet hebben, en die iedereen heeft gezien als het verhaal, het gegeven mij niet aanspreekt. Ik ga gewoon af op de film die ik zelf graag wil zien. En vaak is dat de Andere Film, de arthouse, dat komt dus ergens vandaan.

https://m.youtube.com/watch?v=BnFjSHQFVkA

Een stripfanaat over haar liefde voor de negende kunst

Lange tijd zag je in vele stripwinkels in Antwerpen of Brussel een klein Afrikaans meisje met een bos oncontroleerbaar haar snuffelen door de afdelingen aldaar. Ja, ik dus, ik ben er inderdaad zo eentje. Zo’n stripfanaat. Haast iedere week ging ik op zoek in stripwinkels. Ik hou gewoon van strips, stripwinkels. Dat gaat van Suske en Wiske naar Thorgal naar gag-strips naar traditionele manga naar graphic novels in al z’n Franse, Japanse, Amerikaanse en nog meer uitingen.
Als allesvretende qua strips heb ik me nooit gespecialiseerd in een genre. Door al de jaren net van veel wat opgepikt.
Al, al zou ik graag m’n voorkeur willen uiten voor graphic novels. Zeg maar, het duurdere maatje van de traditionele strip/traditionele manga die net zoveel kosten als een literatuurwerk (geen pocket) en je 10 keer sneller leest dan een literatuurwerk. Je betaalt 15 euro en het is in 2 uurtjes uitgelezen.
Doch, het genot bij het lezen kan je niet vergelijken met een literair werk, noch met het genot een film te bekijken. Het is een aparte onvergelijkbare kunst. Het is het genot van het beeldverhaal. Apart dus.
(En - even tussendoor -  ik als iemand die veel van Japanse cultuur houdt, wat zelfs een understatement is - wil graag benadrukken dat manga gewoon strip betekent en animé animatiefilm in het Japans. Je hebt dus ook Japanse grahic novels en een animé kan best gewoon een animatiefilm zijn)

Als film de zevende kunst wordt genoemd, is mode misschien de achtste kunst. Laten we graphic novels dan de negende kunst noemen.
En Graffiti wordt de tiende etc.

Call Me By Your Name (reprised)

Ik vraag me wel es af of iedereen zoals Elio, boek-Elio, in staat is tot diepe allesverslingende gevoelens voor iemand. Geen idee wat andere mensen voelen maar velen geven mij het gevoel van niet. Dat het raar is, onverstandig en dat je er vooral over moet zwijgen. Net daarom heb ik een zwak voor dramatische onmogelijke liefdesverhalen. De destructieve infatuation van Gustav von Aschenbach voor Tadzio in De Dood in Venetië, de obsessie met Dickie Greenleaf van Tom Ripley in The Talented Mr. Ripley, de figuur van Yuki Sohma in Fruits Basket die iedereens hopeloze crush is. Daarin wordt verteld wat in de realiteit verzwegen wordt.
Lang voor ikzelf ook maar wist dat ik in staat was tot onpeilbare diepe gevoelens verzon ik er al verhalen over. Ik was 9.
Bij m’n eerste langdurige crush was ik 17. Net die leeftijd van Elio, toevallig. Hij heette Christophe en zag me niet eens staan. Romantisch dan, want hij was altijd vriendelijk. Expressieve ogen, grote glimlach, zo herinner ik me hem. Hij straalde en deed de kamer oplichten. Om hem te vergeten had ik het besluit genomen hem nooit meer te zien. En dat vergeten is me wonderwel vrij snel gelukt. Het was maar een crush, niet eens diepe gevoelens. Christophe is een kunstenaar geworden.
Enter de Hollandse boy. Dat was helemaal op niks gebaseerd. Een fanliefde die compleet uit de bocht ging. Echt uit de bocht ging. Alhoewel George Michael m’n eerste celebrity crush was en ik posters had hangen van Michael J. Fox op m’n kamer stelde dat in vergelijking met die Hollandse boy niks voor. Ik zag hem op televisie toen ik 9 was en was vertrokken. Ik bedacht fanfictie toen het die naam nog niet had. Pas toen ik hem ging schrijven en hij antwoordde liep het uit de bocht. En dat was helemaal nergens op gebaseerd want ik kende hem niet eens. En ik wou hem niet eens ontmoeten. Alleen schrijven. Raar. Het is een apart verhaal maar eigenlijk ook niet zo ongewoon. De diepere emoties hebben twee jaar geduurd: een jaar waarin ik hem schreef, een jaar om hem te vergeten.
Hij is er nog ergens, heel vaag ergens op de achtergrond. Iemand die je door elkaar heeft geschud, die vergeet je niet. Hij is nu dj, music producer, muzikant en doet dat goed.
De eerste destructieve infatuation kreeg ik precies zo’n 12 jaar geleden, als jonge twintiger. Maar ook dat stelde niks voor in vergelijking met wat boek Elio voelde. Al was het voor mij toen best dra-ma-tisch. Het was gewoon een jongen die ik maar niet kon vergeten zolang ik hem regelmatig te zien kreeg. Die keren dat hij uit m’n leven verdween was ik hem na drie maanden al vergeten. Hij maakte m’n hoofd helemaal gek en het hielp ook niet dat er een zekere aantrekkingskracht was. Maar van zijn kant totaal geen gevoelens. Ik leed eronder maar weet achteraf niet of ook dit verhaal zo ongewoon is.
Ik dacht dat ik in staat was tot de boek Elio gevoelens. Wat ik bij nader inzien nog niet had ervaren. Iemand die na maanden, een jaar al op de achtergrond zweeft dat is niets. Het waren gewoon ‘dolle verliefdheden’, van het onredelijke soort maar kortdurend. Een vlam in de pan. Op dat moment leek het oneindig maar dat was niet zo. Wat me ook zo verbaasde is dat ik die jongens ook nooit als ‘dit is de Hém’ heb gezien. Of als ‘verliefder dan dit kan ik niet worden’. De fysieke pijn duurde niet lang en deed me niet in het openbaar huilen, greep me nooit bij de keel. Een onredelijke korte vlam in de pan van een passioneel iemand.
De Dood in Venetië, Fruits Basket, The Talented Mr Ripley zag ik allemaal lang voor ikzelf ook maar wist dat ik in staat was tot zulke aanslepende krachtige klop-van-de-hamer gevoelens maar voelde me niettemin direct aangesproken. Sterker nog, je wil niet weten hoe vaak ik die heb herbekeken en heb, als het effe kon, zowel het boek als de film in bezit. Van De Dood in Venetië zelfs twee exemplaren, u weet waarom. Da’s misschien het poëtische in het leven, dat je, voor je het zelf meemaakt je al aangetrokken voelt door zulke ervaringen die je later beleeft. Ik schreef ze al op toen ik negen was.
Drie jaar geleden maakte ik het zelf mee, die jarenlange haast ondraaglijke psychische pijn. Vier jaar geleden werd ik verliefd en drie jaar heb ik erover gedaan om het gemis enigszins draaglijk te maken. Nu drie jaar later ben ik oprecht opgelucht dat die jongen langzaam naar de achtergrond gaat. Want het is niet mooi. Het is mooi dat iemand in staat is tot zulke diepe gevoelens, tot zulke gevoelens die meer zijn dan een vlam in de pan, meer lijken op een allesverschroeiende bosbrand die maar niet wil doven. Dat is mooi. Het wordt pas dubieus als dit van een kant komt.
Ik weet niet hoe je die gevoelens het best omschrijft, soms nijpt het je keel dicht, op heel onverwachtse momenten. Het snijdt als een mes in je keel en je vecht tegen de tranen en de wanhoop. Of op andere momenten voelt het als een hamer die je jarenlang achtervolgt. Net als je weer voorzichtig bovenkomt slaat hij meedogenloos toe. Je voelt je fragiel omwille van het verdriet dat je al jaren meesleept. Het is een ervaring. Een haast kosmische, spirituele ervaring als je je goed voelt of bij die persoon bent. Je ziet en voelt lichtjes, een verslavende harddrug. En je weet ook ‘verliefder dan dit mag ik nooit worden’ Het is een ervaring. Misschien wist ik op m’n negende al deep down dat ik dit ooit zou meemaken en begon al op voorhand aan het therapeutisch schrijven.
Ach, we zijn nu drie jaar later en het beeld van die jongen vervaagt. Maar het is er nog. Vorig jaar rond kerst maakte ik m’n eerste gelukzalige moment mee. Toen ik een sprankeling voelde voor de chauffeur die me door Frankrijk reed. Zelden zo blij geweest om in een file te staan. En toen wist ik het, ik kàn het nog. Dat was hoopvol.
Call Me By Your Name dus, een verhaal dat zoveel in me losmaakt. En ook als hij geen Oscar wint is hij voor mij dé film.

Call Me By Your Name, een film die alles is

Sinds een goeie twee weken ben ik totaal geobsedeerd door de film Call Me By Your Name. Het bijzondere is, net een week ervoor was ik helemaal weggegblazen door the Florida Project, bekeek haast iedere dag de film online en zocht het internet af om informatie in te winnen. Enter Call Me By Your Name, de beste en meest verslavende film die ik in jaren zag.
Waarom de film me zo diep heeft geraakt? Herkenbaarheid. Nog niet zolang geleden werd ik ook jarenlang gekweld door dat soort verdriet over een jongen van wie ik weet - ook al vervaagt hij steeds meer en meer - dat ik hem net als Elio Oliver (in het boek wordt dat duidelijker gezegd) nooit ofter nooit zal vergeten en heel herkenbaar (komt ook in het boek voor) dat het de laatste persoon die je wilt zien voor je sterft. Dat een verliefdheid je zo machtig is dat het pijn doet.
Dat was hetgene wat me tot eind vorig jaar drie jaar lang in de ban heeft gehouden, om te gaan met die pijn en net als je denkt dat het nooit zal weggaan ebt het langzaam weg. Maar helemaal over gaat het nooit. Mensen weten ook niet goed hoe ze moeten omgaan met iemand die verdriet heeft om iemand. In de film werd het keihard, puur en ongezuiverd voor je voeten geworpen en dat heeft me diep geraakt. In het boek krijgt het verhaal nog meer vorm, in het boek kom je te weten dat Elio nooit over Oliver zal geraken. Da’s ook het mooie, er wordt gesteld dat dit ok is terwijl in de werkelijke wereld iedereen je vertelt dit juist niet ok is. In de dagelijkse realiteit mag je niet meer voelen.
Nadat ik het aangrijpende einde op groot scherm zag heb ik de tranen uit mijn kop gehuild. Maar evengoed was de film een loutering voor me, het gesprek met de vader toen die dus zei dat het goed is om te voelen. Ook pijn en verdriet. Ik ben blij dat ik die film nu zag, ik was er helemaal klaar voor. Vorig jaar zou me dat nog te veel pijn hebben gedaan.
En allemachtig, wat een acteurs! Thimothée Chalamet heb ik meteen gebombardeerd tot m’n favoriete jonge geweld. In interviews is hij zo charming, je wordt gewoon verliefd op hem. Het is sinds Judes Laws vertolking van Dickie Greenleaf geleden dat ik zo als een blok viel voor iemand op het scherm. En dat heeft me gerealiseerd dat dit net hetgene is wat ik zoek: ik val op gracieuze, goedlachse expressieve types, daar val ik head over heels voor. En dat heb ik me nu pas gerealiseerd. This movie has learned me so much about myself.