hand in hand

Jee, wat ben ik toch weer geschrokken. In Zweden zou alweer een moskee in brand zijn gestoken en nu roepen de Nederlandse PVV-aanhangers op om hetzelfde te doen. In Duitsland anti-moslimprotesten. Ziet men dan zelf niet in dat de geschiedenis weer overgedaan wordt? Nooit meer oorlog, ni wieder Krieg, Wir sollten das nicht vergessen. Maar ja, we zijn het al vergeten. En daarna het laffe, Wir haben es nicht gewusst. De oorlog is vijfenzeventig jaar oud en we zijn hem al vergeten.
Het doet me pijn, ik sta redelijk dicht bij moslims, joden, christenen, atheïsten, boeddhisten, agnosten. Sommigen van de personen die ik het allerliefste heb zijn moslim, jood, christen, atheïst, boeddhist, agnost en ik kan het niet hebben dat ook maar een iemand naar ze uithaalt. O wee, diegene die dat in z'n hoofd haalt. Of laat staan tegen hun religie/afkomst protesteert. Dat zal ik niet tolereren, ik ben tolerant maar dan word ik de intolerantie zelve. Mijn moslimvrienden doen je heus geen kwaad, integendeel, ze behoren tot de aardigste mensen die ik ken en ben blij hen te kennen.
Op mijn blog bezong ik nog niet zolang geleden mijn liefde voor Marokkaanse mannen, er is geen letter van gelogen.
Ik daag alle anti-moslimmensen uit om es een dagje samen te werken met moslims of een dagje in hun midden te vertoeven. De schellen zullen er snel afvallen. Vast kennen ze geen moslims, het is gemakkelijk om in het Westen totaal afgescheiden van een bepaalde cultuur te leven, er nooit mee in contact te komen maar er toch tegen zijn. Begrijpe wie begrijpe wil maar logisch is het niet.
Ik kan jullie verhalen vertellen over moslims die jullie harten zullen verwarmen en ik ga dat bij deze ook doen. Ze zijn niet exemplarisch het gaat over vele gevallen.
Toen ik diep zat, jaren terug na m'n Gentse studiejaren, waren het moslims die mij in hun gemeenschap opnamen en vele gesprekken met me voerden. Zodoende raakte ik er weer bovenop. Een van m'n voormalige leerlingen beschouw ik nu een beetje als m'n kleine zusje. Zij is moslim, jawel. Op een bepaalde school was een van de weinige echte interessante figuren een moslimvrouw. Met hoofddoek en al. Als dankbaarheid voor m'n lessen kreeg ik van een klas vol moslims een horloge. Ze hadden onthouden dat ik iemands horloge too cool for school vond en hadden hem voor mij gekocht, in m'n favoriete kleur dan nog wel. Ook tijdens de ramadan hadden ze een boel eten naar de klas gebracht en zagen vervolgens toe hoe de niet-moslims zich volvraten met hun lekkernijen. Mijn favoriete leerling sinds ever is moslim. De grootste schat ter wereld. Hij was degene die me door m'n tranen heen als enige aan het lachen kon brengen nadat m'n oma was gestorven. Of wanneer ik in een rotbui was of gewoon woedend kon hij me in een oogwenk in de lach doen schieten. Het doet me pijn en maakt me kwaad en misselijk dat hij moet opgroeien in een wereld die tegen hem zou zijn omwille van zijn godsdienst.
People wake up, stop discriminating MY people.

    

talking 'bout my friends, again

Do you remember the time: I do rememember! Switch back een paar jaar geleden, ik had zo'n vriendenclubje die ik elke dag zag. I don't kid you, bijna elke dag. We woonden heel dicht bij elkaar en dan gingen we bij elkaar op bezoek, twee huizen verder, of kwamen we samen om de band te zien, sommigen waren in a band, en later, wanneer we moe waren van de repetities gingen we naar boven in hetzelfde huis om een spontaan feestje te houden. Met YouTube muziek. Dansen like there was no tomorrow. We waren zo close en maakten plannen om ooit samen een huis te kopen.
Nu wonen we niet in dat huis, en verder van elkaar. Maar we zijn nog steeds close. If one of us, we're like: "Yeah!" and if one of us we're like "No!".  We wonen niet tesamen maar we blijven bij elkaar. Forever, endever, endeva. Yeah.

Just some of us are doing 'the looking good in a picture' pose. 

the project to get someone

Ik ben nu 35 en het wordt tijd dat ik me es ga afvragen hoe het komt dat ik ALTIJD op onbereikbare types val. Echt ALTIJD. Ik heb het serieus meegemaakt dat ik op iemand viel en vanaf het moment dat hij ook interesse in mij toonde haakte ik af. Wtf, Katie! Op een Club Med vakantie had ik een crush op de tennisleraar die we, dankzij mijn verzoek, the ass noemden (ik ben een kontenvrouw btw), ik maakte heel duidelijk dat ik op hem geilde maar op een avond in de disco keek hij me nogal zwoel aan en ik haakte meteen af. Sérieus. Vroeger had ik een excuus om me zo op te stellen, ik wou namelijk geen relatie. Net iets voor m'n studententijd had ik het plan opgevat om na m'n studies naar Amsterdam te verhuizen, daar een man te vinden die kunstschilder is en ik zou dan de intellectuele journaliste in de relatie zijn die voor de kinderen zorgt. Dat was dus mijn plan en daar heb ik dus aanvankelijk m'n eerste lange relatie voor afgewezen. Goed bezig.
Toen had ik een flutexcuus maar nu niet. Ik denk dat ik me es ga inschrijven op een datingsite en dat es voor de eerste keer echt es serieus ga nemen.
Wat voor mij best vleiend is dat ik goed in de markt lig bij jonge kerels. Echt heel jong zijn ze soms. Ieder jaar is er op school minstens wel een kerel die wat met me probeert. Maar ik blijf professioneel. Wel vraag ik me soms af wat die jonge kerels toch in me zien. Ik kan me herinneren dat er op een avond in een dancing een jonge leerling echt opdringerig begon te doen en ik daar stond van: 'huh?'. Een paar jaar geleden had ik een leerling in m'n klas die me niet gewoon mevrouw noemde maar steevast sexy mevrouw zei. Ik wist niet zo goed hoe ik daarop moest reageren. Enerzijds was ik gevleid maar anderzijds was het ook best wel onrespectvol. Ach, maar ik had die kerel heel graag.
Sommige leerlingen blijven je bij, anderen herinner je je niet meer. Leuk is wel dat ik met sommigen nog contact heb en sommigen zijn zelfs vrienden geworden. Supiedupie! Vorig schooljaar had ik wel de bijzonderste leerling ever die ik nooit never jamais zal vergeten. Ik ben er best wel dankbaar voor dat sommige leerlingen je gewoon echt ràken en ik uit die dankbaarheid ook graag. Een drietal weken terug speelde ik Sinterklaas en Zwarte Piet tegelijkertijd in die klas. Het was een verrassing en ik wou het zo ontzettend graag doen uit dankbaarheid voor de bijzondere momenten die ik met hen had. En dan voornamelijk met m'n remediëringsklasje met vijf jongens. Stuk voor stuk supergasten die ik mis. Ik keek er altijd naar uit om les aan hen te geven.
Hey, ik geloof dat the ass de eerste Marokkaan is waar ik een zwak voor had. Ik heb het al geschreven dat ik Marokkanen echt wel knappe kerels vind. Ze zijn ook leuk, anders dan Belgen. Een stuk warmer en ook recht voor de raap. Ze weten hoe ze tegen een vrouw moeten praten. Verder hebben ze een fysiek van heb je me daar en waanzinnige ogen. Jaren geleden las ik op een site het liefdesverhaal van een Amerikaanse vrouw die haar grote liefde in Marokko ging bezoeken. Ik was meteen stikjaloers toen ik die warme verhalen las over hem en wat hij zoal deed en zei. Ik vind het leuk dat Marokkanen zo fysiek zijn. *bloos*. Hopelijk kom ik in 2015 een Marokkaan tegen van ongeveer m'n leeftijd waar ik mee verder kan. Zou tof zijn. 2014 was het jaar van de nutteloze Grote Gevoelens laat 2015 zich maar es nuttiger maken.
En bij deze heb ik dus ook maar effe m'n coming out of the closet gedaan: ik val op Marokkanen. Yihaa! Misschien dat ik volgend jaar maar es naar Marokko ga om daar heel Marokko door te trekken. Wat een feest moet dat zijn! Of laat ik maar es onuitgenodigd naar Marokkaanse bruiloften gaan en bij de mannen gaan zitten. Of nee, ik ga gewoon bij hen thuis onverwachts op visite. Aanschuiven bij de muntthee.

35 jaar

Vandaag 35. Ik tel wel 35 winters. Ze zeggen dat je er na je 29e geen moer meer om geeft om jarig te zijn en eigenlijk liever niet. Ach, ik vind het best nog fijn, alleen zouden we er geen leeftijd meer op mogen plakken.
Op een dag zoals vandaag mis ik m'n oma weer. Vorig jaar had ik niet eens de tijd om haar te missen: op m'n verjaardag zat ik toen voornamelijk op de TGV. Maar nu ik in Brussel ben, mis ik haar telefoontje: "Ach kinneke, 't is wèr ni woar! Arrè, dikke kussen van de bomma."
Straks het huis opruimen, inkopen doen, playlist samenstellen, outfit uitkiezen voor het hoog verjaardagsbezoek maar nu wil ik nog effe luieren en me overgeven aan South Park.  

The project to get over someone continues

Ik moet zeggen dat m'n waanzinnig project 'the project to get over someone' totally failed. Twee weken terug zag ik mezelf bijna huilend achter m'n computer. Op het werk. Nu gaat het wel beter maar het blijft me pijn doen. Je hebt verschillende manieren om ernaar te kijken, heb ik gemerkt. Ik kreeg al verschillende reacties. De ene wil er niks over horen, als ik ook maar z'n naam vernoem gaat het van "Stefaniééé!", de ander reageert meteen van "We moeten jou es een bereikbare man zoeken." (alsof daarmee de pijn overgaat), nog een ander staat er compleet voor open "Liefde kent geen grenzen." maar de àllerleukste reactie vond ik deze: "Ik vind het tof dat jij zo grenzeloos bent. Dat je je niet aantrekt wat zogenaamd maatschappelijk wenselijk is." Klopt, ik doe dat niet. Voor de maatschappij zou ik een man moeten hebben die een paar jaar ouder is. Dan is het zogenaamd goed. Sorry, maar daar heb ik dus echt het schijt aan. Ik val doorgaans gewoon op jongere kerels, take it or leave it.  En ook op Mediterraanse types, het lijkt wel of ik een zwak voor Marokkanen heb. Als ik een Marokkaan zie, ga ik extra opletten.
En het is waar, ik trek mij totaal niets aan van wat de maatschappij voorschrijft, integendeel, dan ga ik net op m'n achterste poten staan. Als ze me vertellen "Je moet dat doen want iedereen doet dat." Dan reageer ik met een "Kijk mij es, dat helemaal niet doen." En vrouwen zoals Madonna juich ik keihard toe, I don't call her a cougar, ik noem haar een vrouw die gewoon doet waar ze zin in heeft. Het verhaal gaat dat ze vroeger met een taxi door New York reed, jonge Puertoricanen opppikken. Dat zou ik kunnen zijn. Of nee, cliché maar ik ga voor de Liefde, voor de Grote Gevoelens, alleen doen ze nu best pijn.
Morgen is het m'n verjaardag, I hope he's gonna be my birthday present, maar dat gaat zo hard niet zijn. 't Wordt tijd dat ik es over hem heen geraak, da's nu al een maandenlang gemis en verdriet dat aansleept. In Berlijn voelde ik me een dagje niet lekker omdat ik hem miste. Toen wist ik, "Fok, ik ben verliefd."

Een repostje Hey Say Jump want het is gewoon leuk om naar Ryosuke Yamada te kijken!