het verhaal van een vriendschap

Ik heb net een verjaardagfeest van een van m'n beste vrienden achter de rug, heel gezellig, heel leuk, en bijna net zo leuk als mijn verjaardag vorig jaar toen ik heel veel van mijn belangrijke mensen mocht verwelkomen (niet iedereen maar wel véél) en dan word ik nostalgisch en ga denken aan mijn beste vrienden van toen en recent:

de kleuterjaren:

Ik was redelijk asociaal als kleuter. M'n kleuterjaren speelden zich voornamelijk af in Wilrijk waarin ik heel vaak thuis zat om naar muziek en verhaaltjes te luisteren of in boeken en strips te bladen. Of te tekenen, niet kleuren maar tekenen. Het prille begin van een grootse liefde: dingen die ik nog heel graag doe. Als kleuter hoef je niet naar de kleuterschool te gaan en m'n ouders hadden al snel door dat ik een vrij asociaal kind was dat liever met haar neus in de boeken zat en hoefde geen volle dagen naar de kleuterschool te gaan, want dat vond ik vreselijk. Dus in de namiddag bleef ik in de woonkamer om voor de zoveelste keer naar 'Peter en de Wolf' te luisteren. Jaha.

Ik was echt niet sociaal, had geen voeling met andere kleuters. Je moest me letterlijk naar de speeltuin dragen en dan bleef ik daar gewoon staan. Naar andere kinderen kijken. Na een tijdje haalden ze me weer terug omdat het een beetje stom leek: een kleuter dat daar maar stond te staan. Tja, ik had gewoon niks met spelen. Naast die boekjes en die muziekjes en die verhaaltjes was ik het liefst bij de Grote Mensen want met hen kon je tenminste praten. Ik was zo'n kind dat in het jeugdtheater de ouders aansprak met: "En wat doet uw dochter graag?" Volwassenen vonden me super, kinderen vonden me raar.

Maar ondanks dit had ik wél drie kleutervriendinnen: Marianneke van om de hoek, Katrien die m'n kleuterjaren lang m'n allerbeste vriendin was en een paar straten verder woonde en dan Noémie, en zij woonde ook echt heel dichtbij. We zaten samen op school en deden de hele kleuterklas samen (alleen zat Noémie in de derde in een andere klas). Dat waren mijn drie beste kleutervrindjes uit m'n kleuterjaren en ik en Katrien, wij waren de beste vriendinnen.

De lagere schooljaren:

Marijke: Marijke was m'n beste scoutsvriendin. Jaren en jaren lang. Die vrienschap is geëindigd omdat onze werelden te verschillend werden.

Hoe ging het: Marijke was een heel mooi kind. Echt waar. Zo'n kind waar iedereen alles voor doet en waar iedereen bij in de gunst wil komen. Ik vond haar ook wel mooi maar ben niet zo iemand die ligt te smeken voor dat soort vriendschap. Maar om de een of andere redenen werden we toch vriendinnetjes. Onafscheidelijk. Jaren en jaren lang. En ze leek een popje maar was eigenlijk vrij brutaal. Je kent dat wel: iets grof zeggen en dan heel hard rennen. Kindertijd. We speelden de twee hoofdrollen in een diareeks over een avontuur in een kabouterwereld. Scouts dus.

Sita: ze was een Marijke. Alleen was Marijke blond en zij had bruine haren. Die vriendschap gebeurde ook vlot alleen zag ik haar enkel in de zomer op een Wijnegemse speelplein waarin we jaar na jaar de beste vriendinnen waren. Evenals Marijke had ze een vrij 'franke' (lees: heel brutale) mond maar een tienervriendin vertelde me later: "Ja, da's waar maar naar jou toe was ze altijd heel lief." En ik vond dat ontzettend leuk om te horen. Ik en Sita. Het zomerse onafscheidelijke duo.

Maya: Maya was alles wat Sita en Marijke niet waren, of toch wel een beetje. Ze was eveneens brutaal maar leek niet zo'n kind waar iedereen mee om wou gaan omdat ze niet zo'n 'popje' leek. Maya was het prototype tomboy en toch schepte ze op over al die jongens die ze wou. Onze favoriete bezigheden waren gemeenschappelijk en dat was voornamelijk testen. Testen hoe ver je kan gaan. En ik denk dat we zelfs ons allereerste vriendje deelden. Wat Maya leuk vond vond ik ook.

De tienerjaren:

Elke: tienertijd. We wisten van niks en moesten alles samen ontdekken. En dat deden we ook want we waren beiden heel nieuwsgierig. Met Elke kon ik elke week urenlang aan de telefoon praten over vrijwel niks. Haar fantasie kende geen grenzen en we lachten om de vijf minuten ofzo. En ik bedoel dan slappe lach op z'n pubers.

Bies: met haar deelde ik m'n liefde voor muziek en MTV. We zaten op een strenge meisjesschool met uniform, dat wel, en we dachten allebei: oké voor nu maar later zetten we een tattoo. Ik was stiekem verliefd op haar broer want op broers van vriendinnen moet je altijd stiekem verliefd zijn en we gingen samen voor het eerst écht uit. Niet onbelangrijk.

Vigdis: of de Vidi: Vigdis was een vriendin waarvan ik kan zeggen: zij heeft me veranderd. En da's echt waar. Voor ik haar leerde kennen was ik eerder een negatieveling, zo iemand die slecht sprak over mensen en dingen. Negatief dus. Dat soort kwaadsprekerij veranderde door vriendjes te worden met Vigdis omdat ze toen altijd zo positief leek en sindsdien ben ik ook zo'n beetje. Het was een vriendschap die heel ver ging, zo'n vriendschap waarin je elkaar begrijpt zonder woorden. Aan haar dierf ik m'n allerdiepste geheimen te vertellen en we hadden zelfs een soort van trouwring. Eigenlijk ging het vrij ver. En daarom heb ik ook lang liggen huilen toen die vriendschap over was en wou ik lang geen vrienden meer. Een soort van vriendjesverdriet.

Twintiger: eigenlijk heb ik een beetje schroom om over hen te schrijven want die vriendschappen zijn nog steeds vriendschappen.

student:

Lies: om precies te zijn was ik nog een tiener, eind tiener toen de vriendschap gesmeed werd. Aanvankelijk was ik wat geïntimideerd door haar omdat ze een soort Marijke/Sita-popje leek (zonder die brutaliteit) maar u weet inmiddels ook hoe het met Marijke en Sita is gegaan: we werden de beste vriendinnen. En zo ging het ook met haar. Die jaren in Gent waren we het onafscheidelijke duo. Hielden etentjes, filmavonden. En we stonden op een lijn. En belden elkaar best wel veel te veel. Zij kwam er en dan kwam ik en omgekeerd. Ik geloof dat we zelfs in een foto van het officiële universiteitsblad (krijg je gratis als student, denk ik) stonden. Een foto getrokken toen we een college Nederlandse Taalkunde III in een van de grote Gentse aula's volgden. Als je die foto heel goed kan inzoomen zie je ons aandachtig luisteren. Zal vast.

Bart: Bart woont inmiddels al heel lang in het buitenland maar hij is zo'n vriend naar wie je kan bellen en kan zeggen: "Bart, is het goed als ik straks de vlieger neem en bij jou effe logeer?" En dan zegt hij: "Heel leuk! En blijf maar zolang je wil.". We werden vrienden in onze Gentse studentenjaren, misschien kwam eerst Lies, ik en dan Bart en we bleven vrienden. Ik ging naar Antwerpen, hij naar verdere oorden en we bleven vrienden. En we weten dat we altijd bij elkaar kunnen logeren. zolang we willen. Hij mag z'n vrouw meenemen. Hij moét z'n vrouw meenemen.

Na de studentenjaren:

Valerie: ik zag haar en vond haar meteen bijzonder want we hielden allebei van Prince en theater en hadden iets met 'journalistiek'. Bij de tweede ontmoeting bleven we maar praten en praten en werden we vriendinnen. Valerie is me heel dierbaar, ze heeft me bijgestaan in de best of times en in de worst of times. Er zou zo'n apparaat moeten bestaan waarmee ik meerdere Valeries zou kunnen produceren: Valerie1, Valerie2. Maar de originele is natuurlijk wel de beste en goud waard. Verder leerde ik via haar ook een lange rij aan bijzonder fijne mensen kennen: ik kan hen niet allemaal opnoemen omdat het lijstje te lang zou worden. Haar vriend is trouwens ook, ja, bijzonder en ik bedoel dan ontzettend aardig, fijn. Net als haar zus. de Fantastische Caroline, in capitals. Valerie100 zou nog altijd heel leuk zijn.

De vriendenkring: veel mensen hebben hun vriendenkring, Valerie heeft ook de hare met heel leuke mensen (diegenen die ik ken zijn de moeite om te leren kennen en beter te leren kennen en vriendschap mee te sluiten en, u begrijpt het vast wel) en andere vrienden hebben ook een vriendenkliekje. Ik heb ook een vriendenkring en we noemen ons de vriendenkring. Het is een beetje Sex And The City en het is. De bedenker van de naam is Marjolein omdat zij altijd de dingen leuk benoemt, daarnaast heeft ze ook leuke neologismes, maar ik ga hem dus nu bespreken: Ans, Astrid, Bas, Cobi, Ingrid, Marjolein, Raf, Sofie , Tine en ik. Wij zijn de vriendenkring. Doorgaans nodigen we elkaar uit op feestjes, cafébezoekjes en meer. Het is niet zo dat we onderling ieders beste vrienden zijn maar we zijn gewoon de vriendenkring dus. En we bespreken veel tot bijna tot eigenlijk alles met elkaar. Als ik iedereen apart moet bespreken ben ik een boek lang bezig, en dit is een blog. Ik doe hen hierdoor ongetwijfeld onrecht aan, wis en waarachtig, maar dit eens geschreven: de vriendenkring hou ik graag te vriend. Overal tot in Tokyo.

Annelies: op haar prilste werkdag als collega sprak ik haar aan en inmiddels zijn we al lang geen collega's meer. But we keep on talking. Annelies is een beetje Cosby ( I love the Cosbys, I mean Huxtables) omdat haar broer en zussen en zij stuk voor stuk de leukste mensen zijn. Ze staat open voor tot misschien bijna alles. Annelies is iemand die je telkens opnieuw verbaast met haar interesses waarover je zegt: "Annelies, ja werkelijk? En vertel." Enkel toen ik en Marjolein roekeloos, want zo zijn we, het grelligste (Antwerps voor eng) ding op de Sinksenfoor betraden deinsde ze terug. En ik geef haar gelijk. Annelies is een beetje als m'n raison d'être pour faire nothing stupid. Blij toe.

Steven: is ook een vroegere collega van me met wie ik bleef praten. En hij weet me ieder jaar opnieuw weer te verrassen met een verjaardagscadeau waar ik echt heel blij om ben. Steven is veel en vooral veelzijdig. Hij overrompelt je met z'n kennis, kennis over alles. Dankzij hem kan ik iets vertellen over de derde wereld economie wat zo goed is als problematiek en da's maar een deeltje. Want de kunsten en de gymnas zijn ook iets van hem. Altijd fijn als ik hem tref en nog fijner als hij een maaltijd voor me bereidt want, u raadt het al, meneer kan ook koken. Ook in tijden van nood stond hij klaar zonder vragen. En dan noem je iemand een vriend.

Mijn excuses voor diegenen die niet genoemd zijn. De vriendschap was te pril ofzo. En ook mijn excuses voor zij die wel genoemd zijn. Echt wel.

deze post gaat over Ray Cokes

En waarom? Wel, donderdagavond had ik de eer om even met hem te kunnen praten. Ray Cokes, mijn childhood hero. Of nog beter: Ray Cokes, our childhood hero!

In de jaren '90 was MTV Europe zowat het populairste kanaal voor tieners en Ray Cokes was dé man van MTV Europe. Wat hij deed was geniaal. Ook al verstond ik niet alles wat hij ons vertelde toch keek ik elke keer naar zijn MTV's Most Wanted. In de lijstjes van de internationale top 10 televisie werd MTV jaar na jaar tot beste kanaal verkozen, Most Wanted was het beste programma en Ray Cokes de beste presentator. Jaar na jaar na jaar.

Om eerlijk te zijn was Most Wanted het meest anarchistische programma toen op MTV: het enige programma waarin de muziek niet centraal stond maar wel de gastheer, z'n jokes en de live optredens. Iedereen passeerde er: van Take That tot Björk. Oh ja, bij MTV At The Movies en MTV News (MTV News with Steve Blame) stonden de videoclips ook niet centraal maar dat waren programma's van slechts een paar minuten lang. En nu vergeet ik even de eerste populaire reality show: The Real World. Okay, er waren nog wel programma's met weinig muziek maar toch, wat Ray Cokes deed was uniek.

Ray Cokes had een stijl die toen nog ongezien was, hij kwam regelmatig heel dicht naar de camera, zei en deed dingen die andere presentators niet durfden omdat het niet in de 'programma presenteren' code paste. Nu is dat heel gewoon, toen was het revolutionair. En die geniale man liep ik donderdag tegen het lijf. En hij is heel aardig. Jawel.

de grootste kindervrienden van weleer

Als je ze ziet ga je spontaan lachen. Want dat deed je toen ook al als ze op televisie verschenen. Eigenlijk weet je niks anders dan dat je lacht als je een foto van ze ziet want heel lang maakten ze je woensdag, zondag vrolijk en alles wat ze deden vond je geweldig. Die kinderhelden uit je jongste tijd. Iedere generatie heeft zijn kindervriend, en gelukkig maar. Ik heb:

1. Ome Willem:

Deze vuist op deze vuist, "Joepie de poepie!", "Lusten jullie een broodje poep?" "Nééé!", de Geitenbreiers en wij waren allemaal "Rakkers.". Ome Willem is een held. Hij droeg een petje met De Film Van Ome Willem en in de zaal waren allemaal kleine kindjes aanwezig. En dan zat ome Willem vooral heel grappig te wezen tijdens De Film Van Ome Willem, iedere week weer. Toen hij opdook in Kinderen Voor Kinderen dachten we: Huh? Ome Willem? Maar we werden er voornamelijk heel vrolijk van, en kers op de taart zong hij mee in het populaire 'Ik ben toch zeker Sinterklaas niet?'. Ik schreef het al: ome Willem is een held. Maar dat broodje poep? Nee, hé.

2. Bassie en Adriaan:

Bassie en Adriaan zijn het olijke duo: de een verstandig, de andere dom. De een voorzichtig, de ander brutaal. De ene wijs, de andere naïef. En toch zijn het onafscheidelijke vriendjes en noemden ons ook hun vriendjes. Ze waren zo populair dat ze in stripalbums werden gegoten en allerlei spulletjes leuk voor kinderen. Kindervrienden over generaties heen: hallo vriendjes en vriendinnetjes, ze komen er weer aan.

3. meneer Kaktus:

Peter Jan Rens, alias meneer Kaktus van De Grote Meneer Kaktus Show, komt nu voornamelijk negatief in het nieuws maar laat ik het daar maar niet over hebben. Tenslotte is hij nog altijd meneer Kaktus. Hij leerde ons elke week opnieuw dat we ons goed moesten wassen, elke week opnieuw, en ging dan bijvoorbeeld aan z'n voeten likken ofzo. Zijn vrienden Kweetniet, die het echt nooit wist, en mevrouw Stemband waren al even populair. En elke week was er een ronde waarin mevrouw Stemband de Spelende Vrouw werd die ons waarschuwde voor gevaar. Dankzij hen heb ik geleerd dat je een blikje cola in de open lucht nooit alleen mag laten. Oh ja, kinderen konden nog wat leren van meneer Kaktus. En een kind met een bepaalde frustratie ("Grote mensen steken altijd voor!") mocht elke week heel hard op hem boksen en er passeerde ook een vraaggesprek met kinderen en een beroemde gast.

Mevrouw Stemband: "De eerste ronde, de eerste ronde!"

Meneer Kaktus: "De eerste ronde is?"

Kweetniet: "Kweetniet!"

Meneer Kaktus: "Maar dat weet meneer Kaktus wel."

Zo deden we het ongeveer na op de speelplaats. Maar we deden het verkeerd want de eerste ronde is het openingslied, steevast aangekondigd door kinderen.

het heengaan van een politica

Ik moét dit blogbericht gewoon schrijven alhoewel ik dit ook niet zo makkelijk vind. Aanvankelijk was ik van plan om het gewoon te negeren maar ergens vreet het aan me. Het feit dat het moeilijk is erover te spreken. En nee, eigenlijk wil ik er niet over spreken maar ik wil er wel over schrijven. Ik was op zoek naar een genuanceerde tekst hierover en vind hem nergens, vandaar.

Ik ben een allochtone: ik ben immers geboren in Rwanda. Of ik mij daar nu weinig tot niets over herinner maakt niet uit. Of ik nu hoogopgeleid ben, mijn Nederlands beter is dan de gemiddelde Vlaming maakt niet uit. Ik blijf een allochtone. Mensen die door Pim Fortuyn en het Vlaams Belang door het slijk worden gehaald en beschreven worden als 'ratten' en 'ongedierte'. Mensen die door Hans Van Themsche worden neergeschoten, omdat ze allochtonen zijn. Er zijn mensen die mij haten, achter mijn rug slechte dingen over me zeggen, mij liever niet zien komen. Net omdat ik een allochtoon ben. "Den boot op en een bom eronder." zei men in de film "Los". Terwijl ik meer over de inheemse literatuur weet dan zij die mij een 'bananenschijter' noemen. Het Vlaams Belang is een partij waar ik altijd al heel bang ben voor geweest, zelfs toen ze in m'n kinderjaren niks voorstelde.

Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik als klein kindje zat te rillen op m'n stoel bij het horen van de naam Vlaams Blok (de voormalige naam van het Vlaams Belang). M'n ouders zeiden toen: "Maakt niet uit, die partij stelt toch niks voor." En toch was ik er niks gerust in: want ik wist dat die partij alle allochtonen buiten wilde. En wat moest ik dan? Ik zou als adoptiekindje immers gescheiden worden van m'n ouders naar een land dat ik me niet eens kan herinneren. Maar oké, toen stelde ze nog niks voor.

De volgende verkiezing werd het Zwarte Zondag. Het Vlaams Blok werd de grootste partij in Antwerpen. En ze bleven groeien en bleven groeien en je hoorde steeds meer en meer racistische praat als "den boot op en een bom eronder."

Marie Rose Morel was een voormalig lid van het Vlaams Belang.

En ja, ik vind het misselijk wat de Sharia4Belgium roept: dat haar kanker een straf van Allah zou zijn. Hou je mond, Sharia4Belgium, ook jij jaagt ons de schrik op het lijf. Je bent geen haar beter dan het Vlaams Belang en als Allah zo goed zou zijn als jullie beweren, wel, dan zal hij niemand straffen net omdat hij vergevingsgezind is. Eveneens vind ik het misselijk en hypocriet dat het Vlaams Belang Morel nu plots wel in de armen sluit en overdreven veel wijst op die uitspraak van de Sharia4Belgium als ongehoord en onrespectvol. Die partij heeft Morel uitgespuwd, geklonken op het feit dat ze kanker kreeg. Als er een partij is die haar onrespectvol heeft behandeld gedurende haar strijd, dan is het het Vlaams Belang wel.

Morel werd misbruikt, wordt misbruikt en heeft een van de meest onwaardige kankerstrijden geleden. Voortdurend dacht ik (want elke dag passeerde ze wel ergens): "Laat haar nu met rust en genieten van de tijd die ze nog heeft." Maar dat werd haar niet gegund want een Morel op de voorpagina betekende kassa kassa voor de bladen. Ze werd opgevoerd als in een circus.

Voor mij, als allochtone, is het moeilijk om een genuanceerde mening te kunnen vormen over haar heengaan. Met de dood van Pim Fortuyn kon ik dat ook niet. Het blijft erg, mensen die (te vroeg) sterven, ongeacht wat voor personen ze zijn. Zaterdag wordt ze begraven en laat haar dan alsjeblieft rusten. Een controversiële en ongetwijfeld sterke dame heeft ons verlaten en ik kan mij er moeilijk een mening over vormen. En da's niet omdat ik onverdraagzaam en radicaal en discrimerend ben. Verder wens ik me hierover alweer op de oppervlakte te houden.

Vijf Daft Punks

Daft Punk is ook zo'n band die ik steengoed mag vinden en waar ik haast nog geen enkele keer over heb geschreven. Af en toe en eerder vaak ben ik verslaafd aan hen: als ik naar Daft Punk begin te luisteren blijft die muziek vervolgens maandenlang opstaan. D'r is gewoon een klik. Tussen Daft Punk en mij. En het zijn wunderkindjes: ze ontketenden een hele revolutie los in de jaren '90 toen ze house met disco gingen mengen, het genre dat we nu Franse House noemen. Zij vonden dat uit. En ongeveer 10 jaar later merkte je dat het genre nòg steeds populair was, niet in de laatste plaats dankzij Justice die met D.A.N.C.E. een van de beste nummers van de noughties afleverden. Maar nu dus de onmisbare Daft Punk. Ze kwamen trouwens op die naam nadat een recensent hen als daft punk beschreef, waardeloze punk. Waarschijnlijk speelden ze toen ook punk en vooral waardeloos, iets wat Radiohead ook overkwam in hun beginperiode. En beide groepen werden nadien even briljant en vernieuwend genoemd. Om maar te schrijven dat je van niks naar iets kan komen.

Vijf postjes omdat het moet:

Daft Punk - Digital Love
Geüpload door Mangaku. - Ontdek andere muziek video's.

Daft Punk - Face To Face
Geüpload door Terminator2006. - Bekijk de laatste uitgelichte muziek video clips.