Wall of Sound

 Het voelt raar om over Phil Spector te bloggen. Als er nu een fout iemand was, dan was hij het toch wel. Niet tof dat ik m'n verjaardag met hem deel. 

De eerste keer toen ik over hem las, was ik tiener. Een interview met Ronnie Spector waarin ze vertelde over de mishandeling van haar ex Phil. Jaren later werd hij veroordeeld voor de moord op actrice Lana Clarkson. Huiselijk geweld is verschrikkelijk. Fysieke, verbale, psychische agressie getuigt van grote lafheid. Ik heb 0,0 respect voor mensen die zich tot dit soort benedenniveau verlagen.

 

 

Maar ja, Phil Spector, het muzikale genie. Mijn mening is dat je iemands verdienste, talent los moet zien staan van iemands persoonlijkheid. Al geef ik toe dat ik geen boeken kan lezen, geen films meer kan zien etc. na een negatieve persoonlijke ervaring met m'n 'helden'. En nee, ik noem geen namen.  

 

Dit is geen ode aan Phil Spector. Maar ja, muzikaal was hij geweldig dus ik blog over hem.

En respect voor Ronnie. She survived that crazy man. 

 

 

Iedereen doet wat 'm wilt, zolang je geen andere mensen, dieren en nature raakt

Een post met foto's van een vrouw, Katherine Hepburn, die ik zo hard bewonder met haar grootste Liefde, Spencer Tracey

 

Leven en laten leven is een belangrijk leidmotief voor mij. Niks voor niks: ik zat op een strict katholieke strenge meisjesschool met uniform. Jarenlang ook aan ballet gedaan, atletiek gedaan. Ik moest heel vaak in het gareel lopen. En ik ben niet echt gemaakt om in het gareel te lopen. Op de Tekenschool werd ik vaak uitgelachen omdat ik zelden tekende wat er werd gevraagd. Het was een 'running joke': Stefanie doet niet wat de opdracht is. Tekenen deed ik wel, alleen niet wat er werd gevraagd. 

Eenmaal op de universiteit konden m'n ouders er wel om lachen als ik een onvoldoende haalde omwille van m'n eigenzinnigheid.

 

 

Achteraf beschouwd hebben die ervaringen van in het gareel te moeten lopen me wel rijker gemaakt, en ik kijk er met zoveel liefde naar terug, maar, pas toen ik naar de Steinerschool ging, ben ik opengebloeid. Eindelijk mocht ik meer mezelf zijn. 

Als ik er heel diep over nadenk is m'n familie de grootste invloed geweest. Ik  zie m'n Vriendje, m'n Ouders, m'n Broer, Tantes, Nonkels, Vrienden, Kennissen zo graag! Van hen heb ik heb geleerd: Be Your Own woman! In m'n familie was dit wel een ding: vrouwen die hun ding deden.

Ik hou er niet van als mensen me dingen opleggen. Da's altijd een probleem geweest. Sinds lange tijd geef ik les en probeer m'n leerlingen te benaderen zoals ik indertijd benaderd had willen worden. Met een open visier en respect voor hun persoonlijkheid. M'n thesis ging over 'Rebellie in de jeugdliteratuur', niks voor niks. Een rebel kan je me moeilijk noemen. Wel iemand die het belangrijk vindt om zichzelf te kunnen zijn en daar heb ik jarenlang om gevochten. 

Astrid Lindgren, Katherine Hepburn zijn bekende vrouwen die voorbeelden zijn voor mij. Intelligente vrouwen die hun gang dierven te gaan. En daarbij niks of niemand kwetsten. 

Merci aan m'n ouders, dankzij hen mocht ik doen wat ik wou!

 

 

Jem and The Holograms: back to the 80's

Geen idee of het typisch 80's is, het ultramaterialistische tijdperk, maar toen had je dus werkelijk een hele stroom aan animatieseries die louter en alleen werden bedacht om de merchandise ervan te kunnen verkopen. Zelfs zo bont maakt Studio 100 het niet. Meestal vloeit merchandise uit kindershows voort. Not in the 80's, toen dachten ze: hoe gaan we dat speelgoed verkopen? You know what?  Let's make an animation serie first. Alleen reclame maken voldeed blijkbaar niet. Alhoewel het fenomeen zich blijkbaar al eind jaren '60 voordeed (slechts een voorbeeld kunnen vinden). In de jaren '80 begon dit pas écht op gang te komen. Animatieseries om speelgoed te verkopen.

Als kind van de 80's ken ik er een hoop natuurlijk: He-Man, She-Ra, M.A.S.K., De Troetelberen, My Little Pony. We keken er massaal naar en kamden de haren van onze Little Pony. En tussendoor vochten m'n broer en ik het uit als He-Man en She-Ra. Veelal waren die merchandise vehikels van bedenkelijke kwaliteit. Alleen die titel al: He-Man and the Masters of the Universe. Weinig aan toe te voegen. Jem was wel de uitzondering. 

Jem, een animatieserie vehikel om met Barbie te concurreren, valt vandaag nog steeds te bekijken. Het concept: Jerrica is een jonge meid die een muziekbedrijf van haar vader heeft geërfd. Door de magische toverkracht van een holografische computer kan ze veranderen in Jem, een popartieste. Jem and the Holograms is haar band. Natuurlijk komt ze in allerlei avonturen terecht, zowel Jerrica als Jem.

Wat de show zo special maakt: het is mid 80's ten top. Een vrouwelijke band met big hair (denk The Bangles), een overdaad aan make-up, 80's fashion, een typische 80's sound. Baanbrekend was het invoeren van korte videoclips in de animatieserie. De beginjaren van MTV, jawel. Jem is een animatieserie voor een heel jonge MTV-jeugd. En warme nostalgie voor mij. 

Funny internet culture

Aangezien ik dagenlang kan bingeïnternetten, en dit al sinds 2004, ken ik wat van internetcultuur. Lang ben ik diegene geweest die wakker werd, haar laptop op schoot nam en die pas weer neerlegde als ze ging slapen. En zich daar niet eens voor schaamde. Als mensen zeggen: "Ik spendeer max twee uur per dag op het internet." dan hoor je me luidop denken. "Hoe doe je dat?" Met alleen m'n mails, facebook en de online gazet te checken ben ik al minstens een uur zoet. 

Maar internetcultuur dus. Een van de leukere dingen op het web zijn de memes, de viral video's, de crazy websites. 

 

 

favoriete memes. 

 

1. Chuck Norris Facts

 

Zelfs Chuck Norris vindt dit grappig. Over the top facts van ubermasculiene vechtjas Norris. 

 

 

2. First World Problems

 

Hilarisch omdat het zo treffend is.  

 

3. I Took An Arrow In The Knee

 

Deze frase komt oorspronkelijk uit een videogame. 'I used to be an adventurer like you, then I took an arrow in the knee." 

 

 

 

4. Insanity Wolf

 

5. Disaster Girl 

favoriete viral videos

1. Charlie The Unicorn

 

Komt uit een tijd waarin het internet nog heerlijk absurd en anarchistisch was.  

2. Friday Rececca Black

 

Waarschijnlijk de slechtste song ever met de meest hilarische slechte lyrics.  

3. Crush on Obama 

 

Epic. Weinigen hadden van Obama gehoord tot deze video viraal ging.  

 

 

4. Leeroy Jenkins

Komt ook van een videogame. Leeroy Jenkins is iemand die een lang perfect uitgedacht plan, uitgekiende strategie verpest door z'n eigen gang te gaan.

5. Badger Badger Badger, Mushroom, Mushroom

 

Zie Charlie The Unicorn. 

favoriete websites

1. People of Walmart

 

Never fails to laugh. Foto's van rednecks die bij Walmart shoppen.  

2. Bert is Evil

 

Bert als de nastiest muppet in history.  

3. Cats that Look like Hitler

Foto's van kitlers, katten die op Hitler lijken. 

De perikelen van de Windsors in The Crown

Net als zovelen in de hele (Westerse) wereld ben ik ook in de ban van The Crown. Het is gewoon een goedgemaakte serie. Punt. Het verhaal van de Windsors is sowieso al een soap, smijt er nog wat dramatische fictie bij, goede verhaallijnen, sterke acteerprestaties, kostuums etc. en je krijgt een kanjer van een serie. 

 

 

 

Maar ergens, ja, ergens, wringt het schoentje: het klopt namelijk helemaal niet. Feiten worden met joekels van fictie verweven, zaken worden verdraaid. En dat kan erg zijn als je geen fictie disclaimer hebt. Want let wel: deze serie gaat over mensen van vlees en bloed. En volgens mij leeft prince Charles nog. De koninklijke familie wordt er, buiten Diana, weergegeven als een bunch koudbloedige opvliegende nare eikels en eigenlijk kan je dit niet serieus nemen. De laatste tien minuten van seizoen 4 gaan er helemaal òver, waarin Prince Philippe niet te onderscheiden valt van de eerste de beste dreigende maffioso. 

Seizoen drie ging al uit de bocht met de overdreven hardvochtige behandeling van Philippe jegens z'n oudste zoon (niet moeilijk dat the Queen ontzet was), seizoen 4 is een regelrechte karaktermoord op Prince Charles die hij, naar mijn mening, absolùtig niet verdient. 

 

 

 

Vroeger had ik helemaal geen interesse voor het Britse koningshuis, het enige waar ik graag over las, was het Monageske, misschien niet in de allerlaatste plaats omdat ik daar een naamgenoot heb. Tot daar reikte m'n interesse qua koninklijke families. Op een avond ontdekte ik een vierdelige documentaire over de Windsors, te beginnen bij king George V. Om een of andere reden bleven ze m'n aandacht vasthouden. En tja, het huwelijk tussen Charles en Diana is nog steeds iets wat veel Britten blijft fascineren. 

Natuurlijk kom je dan al snel uit op het sensationele boek 'Diana in her own words' van Andrew Morton of het Panorama interview waarin Diana ook in her own words de geheimen van binnen de koninklijke muren naar buiten brengt. Diana in her own words, het slachtoffer van een onmenselijk harde familie en een ontrouwe man. Voor wie er zich verder in wilt verdiepen: je kan verder lezen en zien dat dit helemaal niet klopt. 

Uit vele bronnen blijkt dat Diana een Borderline persoonlijkheid had. Zelf gaf ze het suïcidale gedrag, de bulimia en de self harm aan (ze sneed zichzelf, niet dat elke Borderliner deze dingen doen). Bronnen die dicht bij haar en de koninklijke familie stonden getuigden over andere gedragspatronen die bij het syndroom kunnen horen. Bovendien ook sprake van promiscuïteit voor Charles zijn relatie met Camilla hervatte. Dus ja, denk ik, mag je Diana in her own words gerust niet al te serieus nemen. Het probleem met de makers van The Crown is dat ze dit net wel hebben gedaan, het verhaallijn van Diana er louter hebben op gebaseerd, en zo een karaktermoord op Charles hebben gepleegd. For the whole world to see. 

Ik heb geen probleem met Diana, het zal voor haar ook geen walk in the park zijn geweest om met dit syndroom te leven. Ik heb geen probleem met de serie; het is wérkelijk goedgemaakt, maar ik heb wel een probleem met The Crown zolang er geen disclaimer staat dat het meer op fictie is gebaseerd dan pure facts. 

En ik eìs dat Prince Charles in ere wordt hersteld.