My musical hero Prince

Het is nu al twee jaren geleden en ik heb het nog niet helemaal verwerkt. Misschien zijn we soms zo triest over iets waar praten nog moeilijk over lijkt. Voor mij. Volgende week is het dus twee jaar geleden.

Wij, Xennials

Ik meen graag te geloven dat mijn generatie speciaal is. Mijn eigen kleine generatie van de Xennials. Noem het Xennials, noem het MTV-generatie. Feit is dat het over een microgeneratie gaat geboren tussen 1976-1984 (MTV’ers) of 1977-1983 (Xennials). Maar laat ik het nu over de Xennials hebben. De MTV-generatie, daar heb ik het al eerder over gehad.

De Xennials zijn een overgangsgeneratie. De jongste van de Generation X’ers (tot 1980), de oudste der Millenials/Generation Y (vanaf 1980). Vandaar Xennials. 

Pas toen ik op een artikel over de microgeneratie Xennials stootte besefte ik pas dat het inderdaad om een bijzondere generatie gaat: Xennials hebben de technologische vooruitgang, de technologische vernieuwing in een stroomversnelling zien voorbijgaan. We speelden onze eerste albums op vinyl, deden al heel snel de stap naar cassettes waarna enkele jaren later de compact disc, cd, gemeengoed werd. Gevolgd door mp3. Of sommigen willen het ook zo uitdrukken: we groeiden op in een analoge wereld en werden volwassen in een digitale wereld. 

Eind jaren ‘70- eind jaren ‘90 veranderde de wereld drastisch door de walkman, videorecorder, dvd, etc, etc, gsm en niet in de allerlaatste plaats het internet. En dat is een wereld waarin wij Xennials zijn opgegroeid, een wereld waarin we ons heel snel leerden aanpassen. 

Een chronologische greep: overgang van platen naar casettes, van de ghettoblaster naar de walkman, pc, de videorecorder, computerspelletjes, gameboy, cd-speler, hifi-keten, laptops, internet, mp3, gsm. En dan nog allerhande telefoons: van draaischijftelefoons naar dus de gsms. Eind jaren ‘90 kon je de eerste sms’en versturen, begin jaren ‘2000 telefoons met een beperkte internettoegang. Wap heette dat toen, geloof ik. Kan je absoluut niet vergelijken met de huidige smartphones. 

Van draaischijftelefoons naar gsm’s met beperkt internet. Van vinyl naar mp3. Van typmachines naar laptops. Da’s de wereld waarin Xennials volwassen werden. 

En wat is er nog cooler dan dat Bart Simpson en Lisa Simpson ook Xennials zijn? Right on! 

Het begon bij Spirited Away

Bij tijd en wijle verbaast het me dat velen onder ons ‘crazy’ zijn op sommige landen, zelfs zonder ooit een voet in dat land te hebben gezet. India komt vaak voorbij. Da’s een droombestemming van velen. Niet die van mij. China hoor ik ook wel es. Verder Frankrijk, Italie etc. etc. Het heeft te maken met een gevoel, vermoed ik. Een drang naar een exotisme dat bij je lijkt te horen en je in eigen omgeving niet vindt.
Mijn enige droombestemming was lange tijd sinds m’n studententijd Brazilië. Dat verhaal begon met Bossa Nova. Love at the first encounter. Ik zocht me vervolgens gek naar Bossa Nova in een tijd waarin je nog muziek ging halen in cd-winkels en bibliotheken. Ik deed er dus werkelijk moeite voor. En droomde van Rio. Rio di Janeiro. Die liefde heb ik nooit losgelaten. Ik droom nog steeds van Rio di Janeiro.
Japan was absoluut niet on my mind toen ik zo’n tien jaar geleden in de plaatselijke videotheek rondliep en het gevoel had alle voor mij interessante films te hebben gezien. Dit was een plaatselijke videotheek waar er doorgaans de meest populaire films werden aangekocht. En ik hou doorgaans niet van de meest populaire films.
M’n blik viel op Spirited Away, voordien had ik die film niet eens in overweging genomen maar de eigenaar wist me te overtuigen. En ik werd nieuwsgierig.

Het begon bij Spirited Away en het ontaardde in een ‘crazy’ love voor Japan. Die film raakte me, die film raakte me zo erg dat ik meteen en liefst zo snel mogelijk alle Studio Ghibli films ging opzoeken. Wat ik niet vond in videotheken werd gedownload. En nadat ik eenmaal de meeste Ghibli classics mocht bewonderen zette ik de voorzichtige stap naar manga. Dat gebeurde heel natuurlijk. Sowieso was ik kind aan huis in de plaatselijke stripwinkel (die overigens wél een goeie collectie had), een typisch Wapanese meisje gekleed als een blanke Japanse Lolita zag ik er manga kopen. In m’n honger naar meer pop culture Japans sprak ik haar aan en ze raadde me Nana aan. Schot in de roos.

Vanaf m’n ontdekking van de animé en manga droomde ik ervan om naar Japan te gaan. Japan en Brazilië.
Ondertussen, zo’n 10 jaar later, heb ik Japan twee keer bezocht. De eerste keer was ik angstbenauwd; ging helemaal alleen naar een uiterst ver land dat ik enkel adoreerde via animé, manga en films. Helemaal alleen zo ver reizen voelde sowieso eng aan en stel je voor dat het tegenviel? Waar was ik dan met m’n ‘crazy’ love voor Japan?

Die ‘crazy’ love is na twee Japanreizen waarin ik de Japanse cultuur als een buitenstaander werkelijk mocht ervaren nog crazier geworden. Twee keer heb ik in Japan om Japan gehuild: de eerste keer in de metro vanuit Narita Airport op weg naar Tokyo, daar zag ik dat de fictieve beeldvorming die ik had van Japan een werkelijkheid werd. Dat gaf een onbeschrijfelijk gevoel: ‘Eindelijk, eindelijk ben ik hier’. De tweede keer toen ik na m’n laatste Japanreis in het vliegtuig Japan verliet. Een direct gemis. Wat kan ik anders zeggen dan dat het een grote liefde is?
En hoe gekker kan m’n liefde voor Japan nog worden? Nog meer, merk ik, bij het lezen van een boek in welke men de Japanse cultuur probeert uit te diepen en ik alweer een drang krijg om Japan te bezoeken.
Het is een gevoel, vermoed ik, een gevoel van iets exotisch dat me aanspreekt en ik in m’n omgeving mis.

In mijn dromen

Telkens als ik me realiseer dat de jongen met wie ik vier jaar lang in m’n hoofd zat, telkens als ik me realiseer dat hij wegebt, telkens dan begin ik iedere nacht over hem te dromen. Ie-de-re nacht. Ik noem het pesterijen. Ik heb het naar hem toe ooit es omschreven als een hamer waarvan ik wegloop maar die me telkens inhaalt. En meedogenloos op me inklopt. Nu voor het eerst in vier jaar bied ik onbewust weerstand maar geen idee of dat blijft duren als we een maand verder zijn. 

Om mezelf beter te begrijpen zoek ik verklaringen, waarom een persoon maar blijft opduiken in je dromen. Er zijn twee verklaringen voor in mijn geval: de ene is dat onbewust de gevoelens nog niet zijn opgelost (wat wel klopt, denk ik. Ik ben dan ook zwaar door elkaar geschud geweest) de tweede verklaring is dat ik me zorgen om hem maak. Wat ook klopt. Bijna zolang ik hem ken, bijna zolang ben ik bezorgd om hem. En ziedaar mijn dromen. 

Er is ook een gebeurtenis die ik moeilijk kan plaatsen, moeilijk kan verklaren. Sinds m’n negende bedenk ik verhalen rond een persoon, mijn ideaal. Later ben ik die gaan opschrijven en als ik verliefd word, is het telkens op iemand die veel op mijn ideaal lijkt. Ooit stuurde ik een foto door naar een vriendin van m’n drie grootste crushes, netjes alledrie onder elkaar en ze reageerde geschrokken: “Maar die lijken allemaal op elkaar!” Second look and true fact. Maar ze hadden nog nooit iets gedaan dat ik zelf had bedacht. Enter, ik noem hem Amin (omdat ik dat een mooie naam vind en het Marokkaans klinkt). Enter Amin dus. Er waren al zaken die me verwarde, alleen niet zozeer als de laatste keer dat ik hem zag. We hadden afgesproken omdat ik dan ein-de-lijk over m’n gevoelens voor hem kon praten. Hij wou me alleen maar helpen. Lief. In een verhaal dat ik meer dan vijftien jaar voordien had neergeschreven komt dit scenario ook voor. En vervolgens gebeurt er in real life woord voor woord letter voor letter precies wat ik vijftien jaar geleden had verzonnen. Zoiets kan je gewoonweg niet verzinnen. Woord voor woord zaten ik en Amin in m’n eigen verzonnen verhalen. En ik had het niet eens door. Pas later toen ik het verhaal opnieuw ging lezen en bij het etentje kwam dacht ik: “Wacht eens even.” En ik kon het niet eens uitlezen, ik stokte, dat was gewoon te confronterend en zo verwarrend. Hoe kàn dat! 

Tegelijkertijd vond ik het ook jammer want dat is een van de mooiste verhalen, ik wil dat blijven kunnen lezen. En tegelijkertijd vond ik het ook prachtig dat een van m’n mooiste verhalen in real life is uitgekomen. Het was ook een mooie namiddag. Amin heeft een buitengewoon hoog EQ (ik ben nog nooit iemand tegengekomen met zo’n hoog EQ) en m’n hoofdpersonage, ik noem hem nu Remi (omdat ik Remi een mooie naam vind) heeft ook een hoog EQ dat het de pannen uit de daken swingt. Misschien kwam m’n verhaal uit omdat mensen met een superhoog EQ gewoon op die wijze zich gedragen. 

Wat ik ook zo mooi vond is de manier waarop hij naar me luisterde. Er heeft nog nooit iemand zo hard naar me geluisterd, er heeft nog nooit iemand me zoveel aandacht geschonken, er is nog nooit iemand er zo erg voor me geweest. Gosh, er heeft nog iemand anyways me geholpen om over hem te geraken. De meesten aan wie ik het vertel reageren van: “Dat is wel heel bijzonder.” Bijzonder it is. 

Misschien is het een fase in het wegebproces, dat in m’n dromen verschijnen. Van het bewust gemis naar het onbewust gemis. Hopelijk duurt dat ook geen vier jaar. 

Een rondje mezelf voorstellen

Jaren geleden las ik een ‘ik stel mezelf voor’-rondje op iemands blog en dacht: oh, da’s énig. Nu ben ik er zelf eindelijk klaar voor.

Voornaam: Katie

Familienaam: Morosky (hèhè)

Leeftijd: 38 jaar (dùrf daar iets van te zeggen)

Verjaardag: 26 december (tegen àlle verwachtingen in ben ik daar blij mee. Weet je hoe bijzonder het wel is om een kerstkind te zijn? Nobody gives a crap om 2 oktober)

Sterrenbeeld: Steenbok (samen met Jezus en Elvis Presley. Om helemaal precies te zijn heb ik Schorpioen op de ascendant en de Maan in Ram. Uranus ook op de ascendant. Ja, ik weet dat soort dingen)

Bloedgroep: A+ ( in Japan vinden ze dit soort dingen superbelangrijk. Nou ja, eigenlijk vinden ze overal dit soort dingen superbelangrijk)

Woonplaats: Brussel (na Rwanda, Wilrijk, Antwerpen, Gent en nog es Antwerpen. Ik ben een Brusselaar met een onmiskenbare heel herkenbare niet te versmaden Antwerpse tongval)

Diploma: Licentiaat/Master in de Germaanse Taal-en Letterkunde (in die tijden waarin men nog sprak over filologen en kandidaturen en dies meer, vorig millenium, was ik een student aan de Universiteit Gent)

Beroep: leerkracht (al zo’n 14 jaar speel ik de baas in een klas)

Lengte: klein opdondertje

Gewicht: onvervalste Afrikaanse zandloper

Allergisch voor: graspollen, hondenepitheel en huisstofmijt (aangezien graspollen hun feestjes houden in het voorjaar en huisstofmijt in het najaar is het hier dus elke dag een feestje)

Lievelingskleur: zwart (omdat zwart van alle kleuren de meeste klasse uitstraalt. Ik voel me daarbij aangesproken)

Lievelingsdier: luipaard (en enkel en alleen om naar te kijken welteverstaan. Ik ben goed gek. Niet idioot gek. M’n scoutstotem is trouwens Gracieuze Lynx. Een prachtige totem voor iemand die van luipaarden houdt. Lynx vertel ik graag, Gracieus wekt enigszins enige schaamte op als je geen pompeuze persoonlijkheid hebt)

Lievelingsgerecht: hazenrugfilet (als ik nu zo makkelijk was geweest met spaghetti ofzo kon ik daar niet aleen het hele jaar door van genieten, was ik daarbovenop ook nog es goedkoper af. Maar nee, hé, het moet voor mij weer hazenrug zijn, hé)

Lievelingsdrank: rode wijn (Er kan weinig op tegen een goed glas Bourgogne. Of het moeten twee goede glazen Bourgogne zijn)

Favoriete sport: boogschieten, watersporten (en dat zijn dan meteen bij deze de enige sporten die ik graag doe en niet met tegenzin. Om alle misverstanden te vermijden: ik ben niet verder geraakt dan m’n eerste graden te behalen in zeilen, windsurfen en kajak. Wat niet meer betekent dat je je kan behelpen op een rustig meertje met wat wind. Op een rustige zee kon ik ooit wel windsurfen. Inmidddels zoveel jaar geleden dat dit behoort tot een ‘ooit was ik cool’ verleden )

Favoriete steden: Tokyo, Parijs (Tokyo nog meer dan Parijs. Tokyo nog meer dan alles)

Favoriete landen: Japan, Italië (Italië buiten Milaan welteverstaan. Wat een k*tmentaliteit)

Favoriete film: 2001 A Space Odyssey - Stanley Kubrick (en dat schrijf ik niet op om indruk te maken ofzo al ben ik me er nu ten volle van bewust dat dit een terechte zeer grote indruk achterlaat)

Favoriet boek: On The Road - Jack Kerouack (zie mij es cool wezen met m’n voorliefde voor het standaardwerk van de übercoole beatniks)

Favoriete artiesten: Parliament, Funkadelic, Prince (Ain’t no party like a funky party)

Favoriete acteur/actrice: Marlon Brando (Marlon Brando was knap, als een Grieks standbeeld zo knap. En daarnaast kon hij òòk nog es acteren. Wauw)

Favoriete kunstenaar: Picasso, Andy Warhol (in die volgorde. Al dweep ik meer met Andy Warhol omdat ik alles van en rond zijn persoon zo verschrikkelijk fascinerend vind. Ik heb niet 1 maar 2, 3 boeken van hem en zou ook graag z’n dagboeken hebben. Ik dweep dus met Andy Warhol. Maar ja, ik dweep ook met de kleur zwart)

Favoriete automerken: Mini Cooper en Austin Martin (the name is Bond. Jami Bond)

Zwakte voor: manga/animé, mayonaise, Franse kazen, ei, Martin Margiela, cult films, Appleproducten, honden en ben een hardcore Friends fan. Like the real raw deal Ross, Chandler, Monica, Phoebe, Joey and Rachel fan. Ik zou een Friends Trivial Pursuit kunnen maken. In drie level versies.

Hobbies: me met een computer/gadget bezighouden (alles wat maar ruikt naar verse technologie. Snif snif), dansen (geheel vrij dansen zonder aangeleerde danspasjes), cultuur (ik sniffel ook met plezier aan alles wat naar cultuur ruikt) lezen en schrijven (waarom zou ik anders ondertussen al zo’n tien jaar lang van die lange vervelende teksten op een blog schrijven?)

Recentste geheim: ik onderhoud een microblog met een vriend op tumblr. In ‘ons’ domein zijn we daar een hit met 1000 volgers (da’s zo’n geheim dat je graag vertelt. Da’s zo’n geheim dat je met plezier van de daken wilt roepen. Vandaar dit geheim hier)

IQ: na een intakegesprek bij Exentra bleek ik hoogbegaafd te zijn (en nee, ik ben verre van het wonderkind dat zichzelf al in de luiers heeft leren lezen)

Briggs Myers type: INTP (Intellectual Non stop Thinking Personality. Ahum. In werkelijkheid: Introvert iNtuitive Thinking Perceiving. Makkelijker uitgedrukt: de verstrooide professor. En ik ga het verder hierbij laten want ik moet alweer mijn teletijdsmachine repareren)