Het begon bij Spirited Away

Bij tijd en wijle verbaast het me dat velen onder ons ‘crazy’ zijn op sommige landen, zelfs zonder ooit een voet in dat land te hebben gezet. India komt vaak voorbij. Da’s een droombestemming van velen. Niet die van mij. China hoor ik ook wel es. Verder Frankrijk, Italie etc. etc. Het heeft te maken met een gevoel, vermoed ik. Een drang naar een exotisme dat bij je lijkt te horen en je in eigen omgeving niet vindt.
Mijn enige droombestemming was lange tijd sinds m’n studententijd Brazilië. Dat verhaal begon met Bossa Nova. Love at the first encounter. Ik zocht me vervolgens gek naar Bossa Nova in een tijd waarin je nog muziek ging halen in cd-winkels en bibliotheken. Ik deed er dus werkelijk moeite voor. En droomde van Rio. Rio di Janeiro. Die liefde heb ik nooit losgelaten. Ik droom nog steeds van Rio di Janeiro.
Japan was absoluut niet on my mind toen ik zo’n tien jaar geleden in de plaatselijke videotheek rondliep en het gevoel had alle voor mij interessante films te hebben gezien. Dit was een plaatselijke videotheek waar er doorgaans de meest populaire films werden aangekocht. En ik hou doorgaans niet van de meest populaire films.
M’n blik viel op Spirited Away, voordien had ik die film niet eens in overweging genomen maar de eigenaar wist me te overtuigen. En ik werd nieuwsgierig.

Het begon bij Spirited Away en het ontaardde in een ‘crazy’ love voor Japan. Die film raakte me, die film raakte me zo erg dat ik meteen en liefst zo snel mogelijk alle Studio Ghibli films ging opzoeken. Wat ik niet vond in videotheken werd gedownload. En nadat ik eenmaal de meeste Ghibli classics mocht bewonderen zette ik de voorzichtige stap naar manga. Dat gebeurde heel natuurlijk. Sowieso was ik kind aan huis in de plaatselijke stripwinkel (die overigens wél een goeie collectie had), een typisch Wapanese meisje gekleed als een blanke Japanse Lolita zag ik er manga kopen. In m’n honger naar meer pop culture Japans sprak ik haar aan en ze raadde me Nana aan. Schot in de roos.

Vanaf m’n ontdekking van de animé en manga droomde ik ervan om naar Japan te gaan. Japan en Brazilië.
Ondertussen, zo’n 10 jaar later, heb ik Japan twee keer bezocht. De eerste keer was ik angstbenauwd; ging helemaal alleen naar een uiterst ver land dat ik enkel adoreerde via animé, manga en films. Helemaal alleen zo ver reizen voelde sowieso eng aan en stel je voor dat het tegenviel? Waar was ik dan met m’n ‘crazy’ love voor Japan?

Die ‘crazy’ love is na twee Japanreizen waarin ik de Japanse cultuur als een buitenstaander werkelijk mocht ervaren nog crazier geworden. Twee keer heb ik in Japan om Japan gehuild: de eerste keer in de metro vanuit Narita Airport op weg naar Tokyo, daar zag ik dat de fictieve beeldvorming die ik had van Japan een werkelijkheid werd. Dat gaf een onbeschrijfelijk gevoel: ‘Eindelijk, eindelijk ben ik hier’. De tweede keer toen ik na m’n laatste Japanreis in het vliegtuig Japan verliet. Een direct gemis. Wat kan ik anders zeggen dan dat het een grote liefde is?
En hoe gekker kan m’n liefde voor Japan nog worden? Nog meer, merk ik, bij het lezen van een boek in welke men de Japanse cultuur probeert uit te diepen en ik alweer een drang krijg om Japan te bezoeken.
Het is een gevoel, vermoed ik, een gevoel van iets exotisch dat me aanspreekt en ik in m’n omgeving mis.

In mijn dromen

Telkens als ik me realiseer dat de jongen met wie ik vier jaar lang in m’n hoofd zat, telkens als ik me realiseer dat hij wegebt, telkens dan begin ik iedere nacht over hem te dromen. Ie-de-re nacht. Ik noem het pesterijen. Ik heb het naar hem toe ooit es omschreven als een hamer waarvan ik wegloop maar die me telkens inhaalt. En meedogenloos op me inklopt. Nu voor het eerst in vier jaar bied ik onbewust weerstand maar geen idee of dat blijft duren als we een maand verder zijn. 

Om mezelf beter te begrijpen zoek ik verklaringen, waarom een persoon maar blijft opduiken in je dromen. Er zijn twee verklaringen voor in mijn geval: de ene is dat onbewust de gevoelens nog niet zijn opgelost (wat wel klopt, denk ik. Ik ben dan ook zwaar door elkaar geschud geweest) de tweede verklaring is dat ik me zorgen om hem maak. Wat ook klopt. Bijna zolang ik hem ken, bijna zolang ben ik bezorgd om hem. En ziedaar mijn dromen. 

Er is ook een gebeurtenis die ik moeilijk kan plaatsen, moeilijk kan verklaren. Sinds m’n negende bedenk ik verhalen rond een persoon, mijn ideaal. Later ben ik die gaan opschrijven en als ik verliefd word, is het telkens op iemand die veel op mijn ideaal lijkt. Ooit stuurde ik een foto door naar een vriendin van m’n drie grootste crushes, netjes alledrie onder elkaar en ze reageerde geschrokken: “Maar die lijken allemaal op elkaar!” Second look and true fact. Maar ze hadden nog nooit iets gedaan dat ik zelf had bedacht. Enter, ik noem hem Amin (omdat ik dat een mooie naam vind en het Marokkaans klinkt). Enter Amin dus. Er waren al zaken die me verwarde, alleen niet zozeer als de laatste keer dat ik hem zag. We hadden afgesproken omdat ik dan ein-de-lijk over m’n gevoelens voor hem kon praten. Hij wou me alleen maar helpen. Lief. In een verhaal dat ik meer dan vijftien jaar voordien had neergeschreven komt dit scenario ook voor. En vervolgens gebeurt er in real life woord voor woord letter voor letter precies wat ik vijftien jaar geleden had verzonnen. Zoiets kan je gewoonweg niet verzinnen. Woord voor woord zaten ik en Amin in m’n eigen verzonnen verhalen. En ik had het niet eens door. Pas later toen ik het verhaal opnieuw ging lezen en bij het etentje kwam dacht ik: “Wacht eens even.” En ik kon het niet eens uitlezen, ik stokte, dat was gewoon te confronterend en zo verwarrend. Hoe kàn dat! 

Tegelijkertijd vond ik het ook jammer want dat is een van de mooiste verhalen, ik wil dat blijven kunnen lezen. En tegelijkertijd vond ik het ook prachtig dat een van m’n mooiste verhalen in real life is uitgekomen. Het was ook een mooie namiddag. Amin heeft een buitengewoon hoog EQ (ik ben nog nooit iemand tegengekomen met zo’n hoog EQ) en m’n hoofdpersonage, ik noem hem nu Remi (omdat ik Remi een mooie naam vind) heeft ook een hoog EQ dat het de pannen uit de daken swingt. Misschien kwam m’n verhaal uit omdat mensen met een superhoog EQ gewoon op die wijze zich gedragen. 

Wat ik ook zo mooi vond is de manier waarop hij naar me luisterde. Er heeft nog nooit iemand zo hard naar me geluisterd, er heeft nog nooit iemand me zoveel aandacht geschonken, er is nog nooit iemand er zo erg voor me geweest. Gosh, er heeft nog iemand anyways me geholpen om over hem te geraken. De meesten aan wie ik het vertel reageren van: “Dat is wel heel bijzonder.” Bijzonder it is. 

Misschien is het een fase in het wegebproces, dat in m’n dromen verschijnen. Van het bewust gemis naar het onbewust gemis. Hopelijk duurt dat ook geen vier jaar. 

Een rondje mezelf voorstellen

Jaren geleden las ik een ‘ik stel mezelf voor’-rondje op iemands blog en dacht: oh, da’s énig. Nu ben ik er zelf eindelijk klaar voor.

Voornaam: Katie

Familienaam: Morosky (hèhè)

Leeftijd: 38 jaar (dùrf daar iets van te zeggen)

Verjaardag: 26 december (tegen àlle verwachtingen in ben ik daar blij mee. Weet je hoe bijzonder het wel is om een kerstkind te zijn? Nobody gives a crap om 2 oktober)

Sterrenbeeld: Steenbok (samen met Jezus en Elvis Presley. Om helemaal precies te zijn heb ik Schorpioen op de ascendant en de Maan in Ram. Uranus ook op de ascendant. Ja, ik weet dat soort dingen)

Bloedgroep: A+ ( in Japan vinden ze dit soort dingen superbelangrijk. Nou ja, eigenlijk vinden ze overal dit soort dingen superbelangrijk)

Woonplaats: Brussel (na Rwanda, Wilrijk, Antwerpen, Gent en nog es Antwerpen. Ik ben een Brusselaar met een onmiskenbare heel herkenbare niet te versmaden Antwerpse tongval)

Diploma: Licentiaat/Master in de Germaanse Taal-en Letterkunde (in die tijden waarin men nog sprak over filologen en kandidaturen en dies meer, vorig millenium, was ik een student aan de Universiteit Gent)

Beroep: leerkracht (al zo’n 14 jaar speel ik de baas in een klas)

Lengte: klein opdondertje

Gewicht: onvervalste Afrikaanse zandloper

Allergisch voor: graspollen, hondenepitheel en huisstofmijt (aangezien graspollen hun feestjes houden in het voorjaar en huisstofmijt in het najaar is het hier dus elke dag een feestje)

Lievelingskleur: zwart (omdat zwart van alle kleuren de meeste klasse uitstraalt. Ik voel me daarbij aangesproken)

Lievelingsdier: luipaard (en enkel en alleen om naar te kijken welteverstaan. Ik ben goed gek. Niet idioot gek. M’n scoutstotem is trouwens Gracieuze Lynx. Een prachtige totem voor iemand die van luipaarden houdt. Lynx vertel ik graag, Gracieus wekt enigszins enige schaamte op als je geen pompeuze persoonlijkheid hebt)

Lievelingsgerecht: hazenrugfilet (als ik nu zo makkelijk was geweest met spaghetti ofzo kon ik daar niet aleen het hele jaar door van genieten, was ik daarbovenop ook nog es goedkoper af. Maar nee, hé, het moet voor mij weer hazenrug zijn, hé)

Lievelingsdrank: rode wijn (Er kan weinig op tegen een goed glas Bourgogne. Of het moeten twee goede glazen Bourgogne zijn)

Favoriete sport: boogschieten, watersporten (en dat zijn dan meteen bij deze de enige sporten die ik graag doe en niet met tegenzin. Om alle misverstanden te vermijden: ik ben niet verder geraakt dan m’n eerste graden te behalen in zeilen, windsurfen en kajak. Wat niet meer betekent dat je je kan behelpen op een rustig meertje met wat wind. Op een rustige zee kon ik ooit wel windsurfen. Inmidddels zoveel jaar geleden dat dit behoort tot een ‘ooit was ik cool’ verleden )

Favoriete steden: Tokyo, Parijs (Tokyo nog meer dan Parijs. Tokyo nog meer dan alles)

Favoriete landen: Japan, Italië (Italië buiten Milaan welteverstaan. Wat een k*tmentaliteit)

Favoriete film: 2001 A Space Odyssey - Stanley Kubrick (en dat schrijf ik niet op om indruk te maken ofzo al ben ik me er nu ten volle van bewust dat dit een terechte zeer grote indruk achterlaat)

Favoriet boek: On The Road - Jack Kerouack (zie mij es cool wezen met m’n voorliefde voor het standaardwerk van de übercoole beatniks)

Favoriete artiesten: Parliament, Funkadelic, Prince (Ain’t no party like a funky party)

Favoriete acteur/actrice: Marlon Brando (Marlon Brando was knap, als een Grieks standbeeld zo knap. En daarnaast kon hij òòk nog es acteren. Wauw)

Favoriete kunstenaar: Picasso, Andy Warhol (in die volgorde. Al dweep ik meer met Andy Warhol omdat ik alles van en rond zijn persoon zo verschrikkelijk fascinerend vind. Ik heb niet 1 maar 2, 3 boeken van hem en zou ook graag z’n dagboeken hebben. Ik dweep dus met Andy Warhol. Maar ja, ik dweep ook met de kleur zwart)

Favoriete automerken: Mini Cooper en Austin Martin (the name is Bond. Jami Bond)

Zwakte voor: manga/animé, mayonaise, Franse kazen, ei, Martin Margiela, cult films, Appleproducten, honden en ben een hardcore Friends fan. Like the real raw deal Ross, Chandler, Monica, Phoebe, Joey and Rachel fan. Ik zou een Friends Trivial Pursuit kunnen maken. In drie level versies.

Hobbies: me met een computer/gadget bezighouden (alles wat maar ruikt naar verse technologie. Snif snif), dansen (geheel vrij dansen zonder aangeleerde danspasjes), cultuur (ik sniffel ook met plezier aan alles wat naar cultuur ruikt) lezen en schrijven (waarom zou ik anders ondertussen al zo’n tien jaar lang van die lange vervelende teksten op een blog schrijven?)

Recentste geheim: ik onderhoud een microblog met een vriend op tumblr. In ‘ons’ domein zijn we daar een hit met 1000 volgers (da’s zo’n geheim dat je graag vertelt. Da’s zo’n geheim dat je met plezier van de daken wilt roepen. Vandaar dit geheim hier)

IQ: na een intakegesprek bij Exentra bleek ik hoogbegaafd te zijn (en nee, ik ben verre van het wonderkind dat zichzelf al in de luiers heeft leren lezen)

Briggs Myers type: INTP (Intellectual Non stop Thinking Personality. Ahum. In werkelijkheid: Introvert iNtuitive Thinking Perceiving. Makkelijker uitgedrukt: de verstrooide professor. En ik ga het verder hierbij laten want ik moet alweer mijn teletijdsmachine repareren)

#MeToo and Woody Allen and Aziz Ansari

I write this in English in stead of my native Dutch in the hope that more people can understand this.

I don’t like what the  #MeToo-movement have become. I really really really don’t. No, I’m not supporting Catherine Deneuve who insists that there is nothing wrong when men keep on trying. That’s totally not what I’m talking about because a No means No, let that be clear. The thing that really, and I mean REALLY bothers me is the behaviour towards Woody Allen and Aziz Ansari.

In this time and age, if we look at the Woody Allen case, you are guilty, even after you were proven innocent. A quick explanation: during the Woody Allen Mia Farrow divorce Farrow accused him of sexual misconduct with their daughter, Dylan. After the investigation Woody Allen was cleared and the investigators decided that it seemed more likely that Dylan Farrow was coached to lie by a vengeful mother. This is the story in a nutshell, however it’s interesting to read more about the case to form your own opinion.
What makes me really REALLY angry is that so many of us decided that Woody Allen is guilty before this even went to court. This is not a Weinstein story with sooo many many witnesses, we’re talking here about the allegations of one person. Every allegation has the right to be investigated but if we declare Woody Allen guilty before even proven is that everything everything but justice. Guilty before proven innocent. That’s even dangerous for our society. And certainly shameful.
This is not a ‘I believe you and Woody Allen is a pedophile’ case. This is a case for the police and the courtroom.

Then the Aziz Ansari case. Also in a nutshell: Ansari had a sexual encounter with a woman in his home. Despite feeling uncomfortable she engaged in it and he thought it was consensual. The next day she texted him that she felt bad about it and he was surprised. Years later she wrote a story about the encounter in wich she accused him of sexual misconduct.
Forgive me for being wrong but in my opinion is Ansari by no means whatsoever a sexual predator. He did not force himself upon her. And haven’t we learned that it’s important to be vocal about what we want and don’t want? Or is that’s just common sense since we cannot smell what the other wants. And also in this case: one allegation, no investagation. Guilty before proven innocent by many.

At first I was very supportive of #MeToo and I still think it’s an important and a very necessary movement that has to remain but I refuse to go along with this kind of irrational behaviour.

Top 10 best films, bottom 5 worst films, 10 most watched films

Lijstjes, lijstjes, lijstjes. Weer in een filmgeek mood (wat wil je, ik heb gisteren een Tarkovsky gezien) en (film)geeks houden van lijstjes. Ziehier m’n beste, slechtste en vaakst bekeken films:

Top 10

1. 2001, A Space Odyssey (1968) - Stanley Kubrick

Kubrick’s meesterwerk en voor mij de onovertroffen beste film ooit gemaakt. Het vergt wel meerdere kijkbeurten om hem ten volle te appreciëren. Bij mij klikte het pas bij de derde kijkbeurt he-le-maal, na de eerste kijkbeurt (ik was 19) begreep ik er niks van. En sindsdien werd hij beter en beter en nog beter. Een filosofische film over de Mens en zijn Technologie.

2. Once Upon a Time in America (1984) - Sergio Leone

Een van de epossen van epische filmmaker Sergio Leone. Ditmaal geen once upon a time in het Wilde Westen maar een once upon a time in het New Yorkse boevenmilieu van begin 20e eeuw. Poëtische scènes die je meeslepen en niet doen beseffen dat je urenlang naar een scherm zit te staren. Robert De Niro, James Woods etc. acteren de sterren van de hemel.

3. Blade Runner (1982) - Ridley Scott

‘All those moments will be lost in time, like tears in rain’. Inderdaad, net als 2001 een filosofische toekomstige sci fi film die je doet nadenken over ‘wat is menselijk?’ Wat mij aangrijpt is het trieste lot en conditie van de replica's die zich net zo goed als jij en ik menselijk wanen. En de traan van Sean Young! En een meesterlijke Rutger Hauer!

4. All About Eve (1950) - Joseph L. Mankiewicz

Bette. Davis. Steelt. De. Show. Maar ook: wat een waanzinnig goed scenario. Over de rivaliteit onder de theaterdiva’s, de ene die de andere een mes in de rug duwt. Indrukwekkende eindscene (jammer dat een top 10 te kort is voor Billy Wilder’s Sunset Boulevard (1950) met eveneens een indrukwekkende hoofdrolspeelster, Gloria Swanson, en eindscene).

5. Forrest Gump (1994) - Robert Zemeckis

Forrest Gump is zo’n warme grappige vertederende film vol leuke quotes die iedereen nog altijd met een glimlach citeert. ‘Life is like a box of chocolates’, anyone? Een verrassend surrealistisch beetje ‘Being There’ concept; de wereld door de roze blik van een laagbegaafde man die onwaarschijnlijke wereldvermarende hoogtepunten bereikt. Een leuke film, zoals een leuke film moet zijn.

6. Schichinin no Samurai/Seven Samurai (1954) - Akira Kurosawa

Wat mij zo aantrekt in de Japanse cinema zijn de diepmenselijke verhalen die op het gevoel inspelen zonder dat het tot iets als een oversentimentele tearjerker verwordt. Seven Samurai is het heroïsche epos der heroïsche epossen zonder dat opgeblazen heroïsche ‘We came, we fought and we won’ van de Amerikaanse cinema.

7.  Byôsoku 5 Senchimêtoru / 5 Centimeters per Second (2007) - Makoto Shinkai

Lieflijke animé met hier ook weer die Japanse diepmenselijkheid. Het gaat hier over verhalen over de onbereikbare liefde. Mij oh zo herkenbaar. Prachtig getekend en als het verhaal je niet raakt dan doet de muziek dat wel.

8. Badlands (1973) - Terrence Malick

Soms wil je kost wat kost een film zien omdat je het gevoel hebt dat het wel zal ‘klikken’. Badlands is er voor mij zo een die ik al jaren wou zien; het verhaal , de regisseur, de knappe Martin Sheen en die titel: ‘Badlands’ maakte dat ik uikeek naar deze film. Het klikte dus en hoé! Dit in wezen heel gruwelijke verhaal wordt zo romantisch, zo rustiek sfeervol gebracht. Zoiets moet je kùnnen. Met twee onvergetelijke hoofdpersonages: het kindje en de rebel op moordpad.  

9. Raging Bull (1980) - Martin Scorcese

Alhoewel Scorsese een veelzijdige filmmaker is, primeert in veel gevallen een bepaald thema: de ondergang van de menselijke psyche (net als bij Kubrick de waanzin een terugkerend thema is). Zeg maar: Travis ‘You talkin’ to me?’ Buckle. Zo ook Raging Bull; een tour de force van Scorsese en De Niro in een biopic van de bokser Jake La Motta. Ruw en aangrijpend hard .

10. Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964) - Stanley
      Kubrick

Moet zowat een van de grappigste films zijn die ik ooit zag. De oorlog op een ludieke satirische  manier benaderd, nog voor M.A.S.H. oorlog hi-la-risch ging maken. Ja, zelfs nog voor Monty Python met alles ging lachen.

Bottom 5

1. No Place for Fools (2015) - Oleg Jurevitsj Mavromatti

Mavromatti is een kunstenaar die ook films maakt en als dit nu als een artvideo werd gepresenteerd had ik het allicht niet de slechste film ooit gevonden. Maar dit werd wel degelijk als een film gepresenteerd op het Rotterdamse Filmfestival. Irritant (alleen al door het camerapersperspectief), saai en veel wtf?-momenten, die zelfs niet grappig zijn. Anyway, hij staat op Vimeo, waag je kans.

2. Manos, The Hands of Fate (1966) - Harold P. Warren

Zeg nooit dat je wel even snel net zo goed een goeie film kan maken want dat dacht Warren ook en maakte vervolgens volgens vele bronnen de slechste film allertijden. To see it is to believe it. Wel zo eentje die zo slecht is dat het hilarisch wordt. Dus het bekijken meer dan waard. Horrorfilm over een koppel met kind dat op een verlaten enge plek ongeloofwaardige dingen gaat doen. Amper te bekijken zonder de satrische kritiek van Mystery Science Theater 3000.

3. The Room (2003) - Tommy Wiseau

Tommy Wiseau dacht dat hij een meesterwerk maakte, de rest van de wereld oordeelde anders. Een van de klassiekers in het too bad too be true genre die maken dat je er volop plezier aan beleeft. Ontelbare memorabele slechte scènes in een bedoelde liefdestragedie.

4. Plan 9 from Outer Space (1959) - Ed Wood

Je kan Ed Wood niet verwijten dat hij geen rotsvast geloof in z’n eigen kunnen had en vervolgens maakte hij een hele resem aan legendarische slechte films. Zijn films vallen in tegenstelling tot Manos best te bekijken zonder de commentaar van Mystery Science Theater 3000.

5. Gigli (2003) - Martin Brest

Alweer een irritante film die gewoon op de zenuwen gaat werken. Semifilosofische diepzinnige flauwekul met een zwak verhaal en ongeloofwaardige personages. En wat doen Christopher Walken en Al Pacino daar?

10 Most Watched

1. 2001 A Space Odyssey (1968) - Stanley Kubrick

Behoeft geen uitleg meer. Ik heb hem gisteren alweer bekeken.

2. Welcome To The Dollhouse (1996) - Todd Solondz

Coming of age verhaal in een gitzwarte, pikzwarte komedie. Keiharde film met een intriest hoofdpersonage maar oh zo amusant.

3. The Breakfast Club (1985) - John Hughes

Dé highschool movie klassieker. Het pestkoppersonage Nelson van de Simpsons zou gebaseerd zijn op Bender (Judd Nelson, get it?)

4. Fucking Amål (1998) - Lukas Moodysson

‘Och nu går vi knulla!’ moet zowat een van de leukste kreten in een film zijn. Feelgood movie over een coming of age zwaar thema.

5. Fame (1980) - Alan Parker

Wie wilt er niet na het zien van deze film aan het New Yorkse LaGuardia les volgen? Dansen en zingen en toneel spelen. Een van de leukste dansfilms binnen het eigties dancefilmgenre. Leuk maar rauwer en realistischer dan Flashdance of Dirty Dancing. Tenslotte is het ook een Alan Parker film, je weet wel, van Midnight Express.

6. Clueless (1995) - Amy Heckerling

En zo bereikte Valspeak de hele tienerwereld omdat we met z’n allen naar Clueless keken. This highschool movie was like so totally cool, like totally. Uit een tijdperk waarin MTV nog cool was.

7. What’s Eating Gilbert Grape? (1993) - Lasse Hallström

Een kleine lieve film over een uitzichtloos bestaan in een Amerikaans gat waar niks te beleven valt. En Leonardo DiCaprio die geniaal staat te spelen.

8. The Sound of Music (1965) - Robert Wise

Een verplicht nummertje tijdens de feestdagen. Maakt niet uit hoe vaak je hem ziet, hij blijft voor magie zorgen. Die liedjes! Die kostuums! Die danspasjes! Do Re Mi.

9. Mean Girls (2004) - Mark Waters

Ik acht Tina Fey ervoor verantwoordelijk dat ze, wat een banale high school movie had kunnen worden, het dit dus niet werd. Outgayed yourself, so fetch. We zeggen het nog steeds. Een highschool movie waarin populariteit àlles is, dat wel, maar dan met echte humor.

10. Vele versies van The Wizard of Oz

The Wizard of Oz is mijn lievelingssprookje en ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Blijkbaar. Het verhaal van Dorothy die in Oz (die naam alleen al) belandt, naar huis wil en op pad gaat met haar onwaarschijnlijke vrienden die stuk voor stuk ook een grote wens hebben, op weg naar een tovenaar die eigenlijk niet kan toveren. Hoe fantastisch is dat!