larry. graham

Woensdag ga ik naar Hasselt: eerste keer Hasselt! Ik ben ook nog nooit in Leuven geweest. En ja, er wordt wel es over gelachen: jij bent nog nooit in Leuven geweest: haha! Dus ook nooit op Marktrock. Al heb ik Noordkaap live gezien in Brussel: 'Het is weer druk in Leuven. Toedoedidoedidoedam'. Een groep uit Hasselt die in Brussel kwam zingen over Leuven. Dat heet Vlaanderen. Of België. Let's talk about België:

Al die verhalen over die scheiding. Vlamingen en Antwerpenaren (ik zeg het altijd zo en ik geef toe dat ik altijd eerst de Antwerpenaren vernoem) hebben Amsterdam mee helpen groot gemaakt, zorgden mee voor de 17e eeuwse Gouden Amsterdamse eeuw en de Belgen gingen mee aan boord om van New York een nieuwe stad te maken. Antwerpenaren waren eigenlijk Brabanders. Zaten ook Walen mee aan boord dus. Vlamingen en Walen: mens erger je niet want eigenlijk was het niet zo pluis om die Native Americans hun stad te ontnemen. Maar toen was er nog sprake van het eiland Manhattan over te kopen. Belgen en Hollanders deden aan overkoop wat nog wat anders is dan de andere Amerikaanse geschiedenis. Vlamingen en Walen en ook die Hollanders stonden aan de voet van Manhattan. En 't waren vooral Antwerpenaars en Amsterdammers: de huidige New Yorker is grofgebekt. It comes from no stranger.

Ik ga dus naar Hasselt naar een funklegendarische artiest: Larry Graham. Hij is van Sly & The Family Stone en everybody knows I love Sly Sly & The Family Stone. En vele jaren later ging hij naar Prince. En iedereen weet dat ik een Princefanaat ben. Fanaat. Niet zomaar iemand die hem leuk vindt, het gaat veel verder dan dat. Ik ben zo'n fan die op een internationaal Princeforum zit, dat soort fan. Dus woensdag naar Larry Graham. Ik zag hem ooit op een talkshow met Prince (euhm, ja, ik ben dat soort Princefan die naar interviews gaat zoeken) en hij leek best wel cool. Net na ik hem zag op Werchter veel van van m'n favoriete nummers spelen. Me thinks he's cool en ga me niet tegenspreken.

catch wrestling

Woensdag was blijkbaar de WWE World Tour in het land: voor de niet-verstaanders: de professionele wrestlers of zoals we ook wel es zeggen: 'catch'. Ik ben niet gaan kijken want ik wist nergens van maar àls ik dat tijdig had geweten, vervoer vond en een metgezel had ik wellicht niet getwijfeld: gaan met die banaan. Vroeger heb ik namelijk redelijk, tamelijk, heel erg fanatiek catch gekeken. Het was dat en NBA (basket). Beiden hebben een hoog entertainend gehalte en het waren die jaren waarin Eurosport heel populair was. Niet in de laatste plaats omwille van de lange rebelse haren van tennisser Andre Agassi. Van wie we allemaal ongetwijfeld fan waren. Net als basketter (ja, duh) Michael Jordan, the fly op Air Jordans.

Maar catch dus. Catch was minder populair onder m'n klasgenootjes want ik kan me niet herinneren dat we er ooit over spraken maar bij een bepaald clubje was het echt 'so cool', en ik behoorde tot dat clubje.

Wat is catch? Professioneel worstelen dus. Het is fake, zo fake als wat, maar dat zie je niet. Eigenlijk is het heel eenvoudig: je hebt de goeie en iedereen supportert automatisch voor de goeie. Alles wat hij doet en zegt wordt op massaal gejuich ontvangen. Hij is de héld. En dan heb je de slechte, voor wie dus het tegenovergestelde geldt: awoe, awoe. Luidkeels, iedereen. Als hij de goeie neerslaat krijgt hij een hoop boegeroep te verwerken.

De worstelaars moeten vooral het publiek entertainen, eigenlijk voeren ze een over the top theater op met stunts, acrobatie en machopraat. Heel grappig allemaal. Als worstelaar moet je fit en overtuigend zijn dus het beroep valt niet echt te onderschatten. In de jaren waarin ik fanatiek keek, was Hulk Hogan dé man. Dan stond hij tegenover kleerkasten die het dubbele van z'n omvang makkelijk bereikten, woest uit hun neus bliezen en hij won. En dan kon je juichen want hij was de goeie. Daarna ging hij in tv-series acteren. Dat was minder goed. Maar Hulk Hogan blijft voor mij wel die vent die z'n t-shirt telkens dramatisch openscheurde. Juichen!

boekenbeurs drie keer

Ik ben de voorbije dagen best wel veel op de boekenbeurs geweest. Op de (voor)opening en vandaag twee keer, en da's best wel veel. Maar 't was telkens weer bijzonder:

Op de vooropening mocht ik een reportage maken en vandaag waren er de gesigneerde boeken:

Eerst Joke van Leeuwen, altijd eerst Joke van Leeuwen. We liepen van zaal naar zaal, keken rond en ik zag haar. Iedereen die deze blog leest, weet dat ik graag schrijf en dat komt door haar: door Joke van Leeuwen. Ik las haar als kindje en wist: ik wil schrijven. Dus voor mij is zo zo bijzonder. Ik zag d'r en moést een gesigneerd boek hebben van d'r. Ze stelde me een jeugdboek voor want ik vertelde haar over m'n jeugdliefde voor haar boeken, maar voelde me net iets te volwassen en nam haar Antwerpse stadsgedichten mee. Zij is Antwerpse stadsdichter geweest en je wil niet weten hoe bijzonder ik dat vond toen ze Antwerpse stadsdichter werd. Joke van Leeuwen. Zij schrijft en tekent haar boeken in een unieke stijl. Tip voor iedereen die haar nog nooit heeft gelezen.

Daarnaast nog hét perfecte cadeau gevonden voor iemand anders die dat cadeau gaat geven. Gesigneerd en al. Oh ja, en voor het BV-gehalte: leuk gesprek gehad met Joke van Leeuwen, David Davidse, Paul Goris en Pieter Aspe. En een korte babbel met Leonard Nolens.

Boekenbeurs is zo leuk om hotdogs of andere crazy food te eten en daarnaast nog je boek te laten signeren. Astemblief: want 't is in 't Stad.

75 jaar boekenbeurs

Ik ben vandaag alwéér naar de opening van de BoekenBeurs gegaan: m'n derde keer op rij. Op de opening kan je enkel binnen op uitnodiging en 'k heb het drie kunnen strikken. Vandaag ging ik als reporter dus ik had een persbadge: oh yeah. En ik heb met onze coryfeëen kennis gemaakt en hen voor de camera gehaald. Misschien dat ik het filmpje post als het oké is (heb ik weinig zeggenschap over). Wie: Patrick Jannsens: dé Jannsens, Markse van de Kampioenen, Jeroen Olyslaeghers, Tom Naegels, Marc Reynebeau, Willem Frederik Schilz, de hoofredacteur van P-Magazine, Lesley-Ann Poppe, Vitalski, Pieter Aspe, Ingrid Van der Veken, Tja, wie niet? Nog zovelen: Patrick Van Gompel voor iedereen die het nieuws volgt. En Rudy Vranx. Was vooral bitter voor een dame die hem zo platonisch leuk vindt en hem die avond was misgelopen. Nou ja, het waren er best wel veel, oh ja, ook Jan Verheyen, en wordt zo geplakt en geknipt maar 't was een ervaring om alsjeblieft tegen te zeggen. Lesley-Ann Poppe is trouwens wel slim, hoor. Ik heb haar die avond twee keer ontmoet en ze was niet van de domme. Echtig en 't echtig niet. En van de grote stad Antwerpen.

de boys de boys de boys

Laten we gewoon effe ongezellig doen. En puberaal: ik maak er dit jaar een gewoonte van om elke jongen waar ik vroeger helemaal verzot op was en die ik inmiddels kan opsporen, omdat hij tegenwoordig in de showbizz zit, op te sporen. Tja, elke is veel maar 't zijn er inmiddels al twee. Mijn 'crushes' zijn ondertussen geworden: dj/muzikant/producer, (studeerde psychologie dus ik vermoed) psycholoog, architect, fotograaf/leraar, muzikant/iemand die arrangementen maakt (vind echt geen beroepsnaam), Burgerlijk Ingenieur/muzikant (Burgerlijk Ingenieur is een titel vandaar de hoofdletters), leraar, something in New Mexico dat ik niet weet en barman. Dat zijn de jongens waar ik zware liefdesgevoelens voor had, en wanhopig (lees: heel erg wanhopig) op verliefd was en dat noem ik dus: crushes. Iemand waar je mee gaat is geen crush maar een 'pawtnew'.

En er zitten blijkbaar nogal wat muzikanten tussen. Wat? Ja! 'k heb me naar Belgische normen aldoor in een grootstad vertoefd en daar zitten de muzikanten. Maar best raar dat er geen enkele acteur tussen zit. Al heb ik me wel, toen hij nog niet zo bekend was, me op 'onze' Matthias geworpen (niet echt want hij was het vriendje van een vriendin van me, dus nee niet echt, 'k wou hem gewoon beter leren kennen omdat hij het vriendje was. Daarna hoor je dat iedereen verliefd op hem is) en ik vond het ook wel prettig om vorige week een avond met 'den' Axel te spreken. Omdat, alweer, iedereen totaal verliefd op hem is enzo. Heb ik bij zijn optreden op ZuiderZinnen ervaren en hoe! En Matthias, is ook zo'n bijzonder verhaal:

Een vriendin van me studeerde in Gent waar ik toen ook zat, dezelfde faculteit enzo, we hebben het best wel jaren volgehouden én afgestudeerd, dat dan ook weer wel. Anyways, die vriendin had de Matthias als haar vriend maar we waren eerder in haar geïnteresseerd. Zij is leuk en heeft een Antwerpse grote mond en is zo knap. Na U-Turn te zien zei ik tegen m'n vrindje: "Ik vind haar mooier dan Jennifer Lopez." en m'n vrindje die een zwak had voor haar made me say it to her. Wich is unforgiven. Weer in Antwerpen zat ik heel vaak in den Hopper en leerde er Sigrid Vinks kennen, de eega van Jan Decorte. We hadden de Germaanse gemeen dus ja, we hadden iets te vertellen tegen elkaar. Op een van die middagen wandelde Matthias Schoenaerts binnen en I was like: 'Jij bent het vriendje van een vriendin van me!', we hadden een leuk 'babbeltje' en sindsdien kon ik hem spreken of gewoon goeiedag knikken. Maar dan werd hij heel beroemd en dierf ik niks meer te zeggen.

Terug naar die avond.

Gisteren zag ik de muzikant/arrangist. Ik ga z'n naam hier niet neerschrijven want ik heb dat ooit gedaan en dat was een heel slecht idee omdat we veel gemeenschappelijke vrienden hebben. Nooit over aangesproken maar toch, laten we dat maar niet doen. Wel gisteren trad hij op met z'n band in Antwerpen en ik wou er persé heen. Ik had hem al een jaar of zeven niet meer 'live' gezien. Of zelfs langer. We zijn studiegenoten. Wel, die avond dus ging ik naar binnen voor een drankje: cava, ik keek naar hem, hij keek naar mij en ik zei niks. Gewoon een van de bezoekers zijn. Later op de avond stelde een goeie vriend van hem, ook een studiegenoot van mij en hem, me voor. Die studiegenoot woont ondertussen in Antwerpen en is ook zo ontzettend leuk, ook in de betekenis die de leuke Antwerpse/Gentse/Amsterdamse meid bedoelt: 'Rrawr'. Zij is ook studiegenoot. Ja, like everybody did the Germaanse in Gent.

Die 'Ja, hallo. Euhm, ja, hallo!' studiegenoot kende ik al in Gent en later ook in Antwerpen, 't Stad, en zo dusdanig dat hij m'n naam weet. Niet onbelangrijk in dit verhaal. Ik ging alweer voor een drankje, de cava vloeide die avond, passeerde hen en hoorde 'Da's Stefanie van de Germaanse.' Ow yeah, ow yeah, baby'. Dàt was het ijs dat gebroken moest worden, we hadden een vrij bizar gesprek en dat lag vooral aan mij. Zenuwen, ik kon ze niet onder controle houden. Maar hij was best aardig, hoor. Later op de avond ging ik net iets te vroeg door en vond het zo leuk hen, ja hèn, te mogen zoenen. Op de wang. Ik heb nog wel een paar jongens te goed die ik mag zoenen op de wang.

Twee keer raaien wie het is (eerste hit op YouTube en zo goed om niet te posten).