lange wapper

Mijn mac is voor de zoveelste keer in de maak (ik maak geen reclame, voor niemand. Tenzij ik er zelf iets aan heb, dat spreekt vanzelf) dus werk ik nu met m'n oude laptop, die vrij traag is. Dus vandaar het minder bloggen. Nog een weekje (hopelijk) en ik heb m'n hernieuwde mac weer waardoor ik opnieuw een stuk in de dag kan liggen bloggen. Maar dus even een oproep aan alle Antwerpenaren van 't Stad, u weet het vast wel:

dat doen we net volgens het facebooketiquette

Mijn social network etiquette. Ik vind het belangrijk om zo verstandig mogelijk te facebooken, tenslotte liggen je gegevens daar zomaar voor het grijpen en je wil daar niet, tenminste ik niet, onbesuisd mee omgaan.

Mijn eigen manier om verstandig face te booken: ik stuur enkel requests uit naar mensen die ik ken. En dat kennen kan heel ver terug gaan. Ik heb slechts drie keer tegen m'n 'kennen' principe gezondigd maar dan wou ik die personen ook echt wel kennen. Bij het aanvaarden ben ik ietwat ruimdenkender: requests van mensen die ik (hetzij vaag) ken, meen te kennen of mij interessant lijken. Niets voor niets wil ik ook social networken en sommige mensen bieden werkelijk een plus in m'n friendlist. Verder hou ik ook van ludieke friends als Eddy Wally, Prins Laurent en Pippi Langkous, altijd Pippi Langkous!

Ik zal zelden of nooit iemand verwijderen uit m'n friendlist. Enkel als je het IRL te bont hebt gemaakt ga ik over tot een verwijdering. En ik neem het dus ook niet als men mij verwijdert. Ik neem dat niet licht op want: een verwijdering betekent indirect dat je niets van die persoon wil weten en ik ga dus niet vriendelijk doen tegen iemand die niets van mij wil weten. Dan wordt het meer van: als ik es iets kan doen voor je, dan zal ik dat zeker niet doen. Ik vind het minder erg als men mij niet aanvaardt (kan om welke reden dan ook zijn) dan als men mij achteraf verwijdert.

Zo, facebook is nog steeds fun! Misschien ben ik daarin wat anders dan de meesten maar ik ben best wel geïnteresseerd in al m'n facebookfriends, anders zou ik ze er niet bij willen hebben.

over de Belgen en hun films

De Belgische film. Ik zal eerlijk zijn: ik ken nog meer over Japanse animés dan over de Vlaamse film. Ik mag dan wel in Vlaanderen al heel m'n leven lang wonen, dat wil niets zeggen, helemaal niets. We hebben wél schitterende acteurs, daar mag niemand aan twijfelen. Maar ik vind veel Vlaamse films nogal braaf, zoals een boek van Adriaan Van Dis: we doen het zoals het hoort. Anyway The Wind Blows was hierop een uitzondering: hoe vaker je hem kijkt hoe beter hij wordt en De Suikerpot en Rosie zijn me ook altijd heel erg bijgebleven. Natuurlijk heb je daar dan ook Blueberry Hill tussenzitten en Alles Moet Weg, die vonden we gaaf. Ik zal vast een hoop andere leuke films vergeten maar in het algemeen ben ik m'n cinefiele zelve en zal ik eerder naar de Walen grijpen.

Ik schrijf het op zoals het hoort: de Gebroeder Dardenne (forget Rosetta, La Promesse en l'Enfant moet je zien), Jaco Van Dormael (forget Le Huitième Jour, Toto le Héros moet je zien) dan C'est Arrivé (heb ik liggen! Heb ik liggen!), Ma Vie en Rose. De Franstalige Belgen durven meer en ik zou hen bijna durven vergelijken met de Noordfranse grauwe cinéma: La Vie de Jésus, La Vie Rêvée des Anges, schitterende keiharde films. Het lijkt wel of de Waalse film ofwel grauw is ofwel dromerig escapistisch. Zal vast wel te maken hebben de socio-economische toestand daar, om het eens interessant te benaderen.

En we blijven voor Prince gaan

Zoëven vernam ik dat Prince misschien een residency in Parijs krijgt. Laten we allen, ook zij die niks met het grote genie te maken willen hebben, duimen dat hij dit doet. Geef die man een residency! Of nog beter: geef die man mijn woonkamer! En George Clinton mag dan mijn aardappelen komen schillen, sweet potatoes! Funky Soul Potatoes! En let the funk herbeginnen:

België en haar steden

Ik ben een echte Antwerpse: Antwerpen voor alles, alles voor Antwerpen. Al ben ik wel in Rwanda geboren, afgezien van de studiejaren in Gent ken ik ook alleen maar 't stad en ben blij toe. Ik zou Antwerpen alleen maar verraden voor Parijs, New York of Rio de Janeiro (vraag me niet waarom, ik ben nog nooit in Brazilië geweest maar ik heb iets, een gezonde fascinatie, met die stad. 'k Heb mezelf trouwens ooit Braziliaans Portugees proberen aan te leren, na een weekje ermee gestopt: het was een examenperiode).

Vandaag heb ik voor het allereerst een paar uurtjes Turnhout gedaan. Het Kempisch accent is niet om aan te horen (dat Tom Boonentaaltjes, daar ga je toch even van naar de plee. Overigens hou ik alleen maar van Antwerps en Gents, Gents heb ik leren appreciëren) maar de Turnhoutse mensen zijn wel heel sympathiek. Ik was een beetje bang van de Kempen: er is een marginale partij daar die immers van de Kempen een aparte provincie wil maken, en vooral tegen 't stad is. Als Antwerpenaar dacht ik niet dat ik er welkom zou zijn. Was dus wel.

In Vlaanderen tiert het eigenlijk van de kleine steden, ik bedoel Mortsel is een stad en we weten allemaal dat Mortsel eigenlijk gewoon bij Antwerpen hoort. Er is geen psychologische grens tussen 't stad en Mortsel en alle mensen uit Mortsel werken, shoppen en eten in 't stad (ik heb een vriendin die anti-Mortsel is, ik ben gematigd). De Antwerpse sfeer zou trouwens alsmaar uitdijen, ook de mensen van net over 't water, het Waasland, krijgen met de scherpe à te maken. Antwerpen is goe bezig.

Maar in België tiert het dus van de kleine steden. Verbazingwekkend is dat Hasselt minder inwoners telt dan Mechelen en ongeveer zoveel als Sint Niklaas. Waarom maken ze van Hasselt en Genk niet gewoon een stad want een provinciehoofdplaats met minder dan 100 000 inwoners kan niet, vind ik. Da's zoals een hoofdstad met 50 000 inwoners, beetje raar. Overigens ben ik ook nog nooit in Hasselt geweest. Wel vaak de kans gehad door Limburgse vriendinnen die me uitgenodigden maar ik ben daar nooit op ingegaan. Voor mij is Hasselt Pukkelpop ofzo. Niet dat Pukkelpop niet cool is.

Eigenlijk vind ik dat we in België, zoals in het buitenland, naar grotere steden moeten werken en meer natuur ertussen. Nu is België precies een stad met af en toe wat verloren groen ertussen, als je de Ardennen natuurlijk niet meerekent. Vooral Brussel, Antwerpen en alles wat ertussen ligt is precies een stad, je moet es maar de Boomsesteenweg afrijden en A12, je hebt niet echt het gevoel dat je buiten een stad rijdt. De stad Antwerpenliermechelenvilvoordebrussel is eigenlijk best wel groot. Het beste gedeelte is het eerste arrondissement, Antwerpen.