Ik had ooit een blog reeks Vergeten Hits. Uit m’n geheugen geschraapt, opzoeken hoefde ik er niet voor te doen. Wél zie ik nu dat vele video’s zijn weggehaald. Dus ik haal hem weer boven. En ditmaal ga ik wél zoeken. Because it’s fun.
Het eerste is niet helemaal mijn verdienste om dit boven te halen. Of gewoon mijn verdienste niet. Totaal niet. Dijk van een Nummer.
Onlangs ging ik voor de eerste keer naar de pedicure: ik verwacht nu een applaus. Dàt was voor mij een drempel. Ik pak nog eerder m’n koffers in om alleen naar Brazilië te gaan dan naar een schoonheidssalon. Wat bijzonder vreemd is voor de dochter van twee coiffeurs, opgegroeid net boven het kapsalon.
Er was dus die drempel, werd aangemoedigd, mijn voeten hadden Duidelijk een behandeling nodig. Ik had al jarenlang een complex over m’n voeten: ze zijn klein, smal en m’n tenen lijken op knakkeworstjes. Zo van die mini die je in een blik kan kopen.
Back in the eighties droegen velen bootschoenen, ik kon dat niet: te smalle voet. En nog steeds is het een ding: ik kan geen sleffers dragen, of toch wel, met sportkousen an of met een bizarre onnatuurlijke walk.
M’n vrees voor de pedicure is nu voorbij. Natuurlijk zei ze mij: “Jij hebt smalle voeten!” waarna ik de én en de én de én aanbracht.
Maar ik schaam me niet meer over m’n voeten: al zijn ze nog zo smal en klein, ze mogen er zijn! 😊
Graaag, heel graaag breek ik een lans voor Old Hollywood. Klassiek Hollywood, The Golden Age, een tijd waarin stille films Talkies werden en jammer genoeg vele superstars hun carrière zagen fnuiken omdat hun stem, tja, niet aantrekkelijk leek te zijn. Onaantrekkelijk volgens de grote Studio’s of voor het grote publiek. Wie heeft die overgang wel doorstaan: Joan Crawford, Bette Davis zal het niet graag lezen.
Klassiek Tinseltown: begin vorige eeuw tot halverwege.
Lang speelde ik met het idee een blog te schrijven over Rita Moreno. Met het heengaan van Angela Lansbury, here I write. Over herinneringen aan een vroeger Hollywood. Rita Moreno.
Knus achter een dekentje met m’n oma ouwe films zien. M’n oma, bouwjaar 1922, was verzòt op films. Oude films, nieuwe films, tot op hoge leeftijd (ze werd een bijdehandse negentiger), haar filmkennis was groot, keek ik met haar naar films. Van haar kreeg ik de liefde voor Klassiek Hollywood. En ze praatte er altijd doorheen. Dié ergerlijke eigenschap heb ik ook, ver hoef je het dus niet te zoeken: just blame it on the grandma.
“Wij gingen graag naar de bioscoop. 2 films voor een kleine prijs en het einde was altijd goed.” zei ze me ongeveer. Schitterend, al klopt het niet helemaal: Gone With The Wind, de - zo wordt gezegd - meest Romantische Film Since Ever eindigt a-romantich. Met een “Frankly my dear, I don’t give a damn’. Waar is de romantiek? Zoek mij het happy End. Sorry voor deze MEGAspoiler.
Bekijk hem maar: mijn toenmalige vriend en ik zaten voor het scherm te juichen en te klappen toen Clark Gable die woorden uitsprak. Frankly.
Het was een escapisme, toenertijd, naar de cinema gaan, m’n oma vertelde me over toen ze destijds West Side Story in de bioscoop zag. Vele jaren later kreeg ik 19/20 voor een examen filmgeschiedenis waarin ik ondermeer West Side Story besprak.
Àls je van Hollywood films houdt, koéster de legends: van regisseurs, tot acteurs, tot choreografen tot, tot, tot…, en de scenaristen. I know I do.
Ik heb het soms moeilijk, heel moeilijk, als ik winkels, panden uit m’n jeugd zie verhuizen of zelfs volledig verdwijnen. De hardste pil was m’n oude school, Instituut Dames van het Christelijk Onderwijs, een nieuw onderdak zien krijgen. De Openbare Bibliotheek aan de overkant gelegen in de Lange Nieuwstraat die is er al lang niet meer.
Vandaag liep ik in de stad rond - Antwerpen dus - en schrok keihard toen ik zag dat de In Den Olifant (we zeggen gewoon ‘Den Olifant’) verhuisd was. Dit kàn niét. Den Olifant is dé Antwerpse speelgoedwinkel. Als kind werd je gewoon al vrolijk als je er maar voorbijwandelde. Dat het nu niet meer in een straat ligt die je automatisch makkelijk passeert, ja, dat vind ik best spijtig voor het nostalgisch kinderhoekje. En wat ik ook raar vind, er zijn zo weinig speelgoedwinkels in de stad. In mijn jeugd ging je naar Den Olifant of de Christiaensen op de Meir. Wat is daarmee eigenlijk gebeurd?
Restaurants die verdwijnen: Hungry Henrietta, Dock’s Café, dat waren vaste waarden in het Antwerpse. Den Engel doe je toch ook niet zomaar weg, dan krijg je pas een volksopstand te zien!
En wat ze voor mij direct opnieuw mogen invoeren, liever nog vandaag dan morgen, zijn de oude cinema’s in de stad. Herinner je je nog die tijd waarin je keilang, echt keilang kon het zijn, buiten stond aan te schuiven voor een ticket en soms kreeg je na een half uur wachten te lezen: volzet. Je keek nog naar de plaatjes om een film te kiezen. Op basis van foto’s besliste je gewoon! Het Astridplein mogen ze dan ook meteen opnieuw heraanleggen tot de mooie bloementuin van weleer en van Antwerpen weer een Kinemastad maken. Tja.
(een safari is sowieso de beste reiservaring die ik ooit had!)
Een mens mag blij zijn als ie eenmaal een reis van z’n leven kan beleven. Ik heb er inmiddels vier. De euforie en dankbaarheid alom.
M’n eerste keer op reis zonder m’n ouders was zo’n reis. Kris kras door Italië met de trein, onvergetelijk en ik moest nog 16 worden. Nachttrein van Berchem naar Ventimiglia, het avontuur begon al in diezelfde trein waarin we verbroederden met Italianen. Ik had die reis niet eens zelf uitgekozen. Hoe ging het: in het boekje van jongerenreizen ‘Sporku’, zag m’n moeder een culturele interrail in Italie staan: « Steffi, is dat niets voor jou? »
De eerste verre reis in m’n ukkie, naar Japan, was ook dé reis: Japan, het land waar ik jarenlang over las, fantaseerde, films over zag, wist mijn heel hooggespannen verwachtingen zelfs te overtreffen. Uit ontroering liet ik de tranen zachtjes vloeien in het metrostelsel van de luchthaven naar Tokio. Ik bén er. De toon was gezet voor een wondermooie reis. De tranen hield ik tegen toen ik het land verliet. Maar ik kom terug, dacht ik bij mezelf. Wat ik ook deed het jaar nadien.
En dan m’n eerste zwart Afrikareis, een reis om diep te koesteren: de eerste keer op safari en nog belangrijker: de terugkeer naar m’n geboorteland. Drie jaar geleden, dus nog warm in het geheugen.
Zopas kwam ik weer toe van zo’n onvergetelijke reis van je leven: een verre reis die ik voor het eerst niet op m’n eentje maakte. Ondertussen was ik het al zo ‘gewend’ om alleen te reizen, wat ik niet deed uit stoerheid of om mezelf zogenaamd te bewijzen: « Kijk mij es als klein opdondertje dat dommer uit haar ogen kijkt dan ze werkelijk is. Zie mij alleen trekken naar de andere kant van de wereld. ». Het was absoluut geen ‘Zie mij es’-verhaal. Heel simpel: ik liet me niet tegenhouden. Om écht eerlijk te zijn: aanvankelijk was ik verwonderd dat men dit moedig vindt.
Van de recente reis met m’n vriend was er al heel lang sprake, covid kwam er twee jaar tussen.
Het leidde ons en me weer naar Afrika, zwart Afrika, Rwanda. Ditmaal nòg dichter bij m’n geboorteplek, heel dicht bij m’n eerste back where it all began. Letterlijk stonden m’n vriend en ik in een slaapvertrek uit m’n babyjaren. Misschien vond ik die belevenis het allerbijzonderste van onze Rwandareis. Natuurlijk belde ik diezelfde avond naar m’n ouders: « Mama, papa, we zijn in het weeshuis geweest! »
Mooi om àlweer een avontuurlijke, wonderlijke, - voor mij ontroerende - reis mee te maken. Mooi én dankbaar.
Andy Warhol, Pablo Picasso, Wassily Kandinsky, Nan Goldin, Cindy Sherman, Martin Margiela, Ann DeMeulemeester, Bernhard Willhelm, Yohji Yamamoto, Rei Kawakubo
Once Upon a Time in America, Magnolia, 2001 a Space Odyssey, Blade Runner, All About Eve, Forrest Gump, Dr Strangelove, Psycho, 5 Centimeters Per Second, Princess Mononoke, Spirited Away, Raise the Red Lantarn, Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhoff Zoo, Apocalypse Now, Taxi Driver, Raging Bull, Welcome to the Dollhouse, Shortcuts, M*A*S*H, the Last Picture Show, the Never Ending Story, Gone with the Wind, Butch Cassidy and the Sundance Kid, Cidade de Deus, Mars Attacks, the Big Lebowski, Barton Fink, A Clockwork Orange, La Haine, Annie Hall, Bullets over Broadway, Sunset Boulevard, What's Eating Gilbert Grape?
De Gebroeders Karamazov, De Ontdekking van de Hemel, De Donkere Kamer van Damocles, Het Parfum, Bint, Who's Afraid of Virginia Woolf?, A Streetcar Named Desire, On the Road, The Catcher in the Rye, 1984, Animal Farm, The Secret History, De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan, Vergeten Straat, De Voorstad Groeit, Kartonnen Dozen, Maus, Barefoot Gen, Fruits Basket, Nana, Persepolis, Thorgal, Suske en Wiske, Calvin and Hobbes
Madonna, Prince, Funkadelic, Parliament, Sly & The Family Stone, Kylie Minogue, Stevie Wonder, Michael Jackson, The Supremes, Björk, Daft Punk, Bob Marley, Eric B & Rakim, Grandmaster Flash, N.W.A., The Rolling Stones, The Beatles, Billie Holiday, Chet Baker, Keith Jarrett, Bach
