in de ban van BTS en toch geen Army

Je bent nooit te oud om je je aan een boybandsensatie te vergapen, zal ik maar met de mantel der liefde schrijven. Ondertussen nader ik de veertig, wat me overigens niet doet panikeren. Dat soort onzinnige paniek heb ik vast allemaal opgebruikt in de aanloop naar m’n dertigste verjaardag dat ik toen bewust zo hard heb gevierd dat ik die ‘overgang’ niet eens merkte. Maar ik dwaal af. Want dit bericht gaat over m’n prille lichtpuberale overinteresse in de de Zuid-Koreaanse band BTS.

Laat ik er maar een serieuze draai aan geven om mezelf op m’n eigen blog niet belachelijk te maken en er aldus een verklaring aan geven. 

1. De muziek: BTS hoefde me niet te overtuigen om naar K-Pop te luisteren. Iets meer dan 10 jaar geleden ontdekte ik het genre in het regenachtige Dublin (of all places) via een vriend. Instant Love. Twee jaar geleden was m’n voornaamste drijfveer K-Pop om Zuid-Korea te bezoeken. Dat ik ‘iets’ heb met het genre is dus vrij licht uitgedrukt. En dat BTS, voor mij persoonlijk, als de beste K-Pop band klinkt waar ik ooit naar heb geluisterd maakt het absoluut niet moeilijk om verder naar hen te luisteren. 

2. De boys: BTS is een zevenkoppige band waarvan ik alle zeven leden gaande van leuk tot uitzonderlijk leuk vind. Dat hoge aantal is op zich is al uitzonderlijk. Don’t blame me, ze hebben iets wat me aanspreekt, aantrekkelijk vind. Op een rij:

RM: (de leider): hoogbegaafde getalenteerde rapper die in interviews charmanter overkomt dan in videoclips. Hij wéét het altijd zo goed te verwoorden dat je denkt van: “Ah, dat heeft hij toch weer goed gezegd!”. Suga: het muzikaal talent dat dagelijks een nieuwe song zou kunnen componeren. Ingetogen, introvert en dan weet hij je plots onverwachts te ontroeren. J-Hope: steengoede danser wiens charisma zich ook beter vertaalt in interviews en live shows. De grapjas die er dan altijd een leuk freestyle dansje bij doet. Jin: mooie jongen, Zuid-Koreaanse Ken (prototype mooie jongen) en hij heeft meer talent dan hij zichzelf toeschrijft. Zeer droge humor (which we like).
Jimin: Oozes, Oozes sensualiteit. Is dat niet genoeg? Hij lijkt op die Zuid-Koreaanse/Japanse flashy modetypes waar ik m’n hoofd met plezier voor omdraai. V: de reden waarvoor ik aanvankelijk, naast de muziek, natuurlijk, gebiologeerd naar het scherm keek. Een onwaarschijnlijke haast onaardse schoonheid. Maar dan zonder enige ‘mooi boy’ allures. Jungkook: ik zou liegen als ik hem niet tot mijn allernieuwste, ditmaal beheerste en gezonde, obsessie heb uitgeroepen. Na m’n eveneens beheerste gezonde obsessie vorig jaar voor Call Me By Your Name, komt Jungkook, zeg maar. Ik had dit blogbericht dus ook evengoed In de ban van Jungkook kunnen noemen.

Ik ben dus fan van BTS, in de ban van BTS, maar wat ik me zeker niét wil noemen is Army. Ja, hun fans worden Army genoemd (zucht). Voor dat soort dingen ben ik écht wel te oud geworden en is ook gewoon mijn stijl misschien niet. De enige Army waar ik met fierheid toebehoor is de Purple Army, de achterban van Prince. En ja, ik ben natuurlijk ook wel een Funkateer. P-Funkaanhanger. Maar het zou waanzin zijn om Prince op dezelfde hoogte te zetten als BTS. Al heb je natuurlijk wel mensen die beweren dat bijvoorbeeld Beyoncé en Justin Bieber beter zijn dan Michael Jackson. Er zijn zo’n mensen.
En daarnaast blinkt die Army ook vooral uit in onvolwassen gedrag: andere artiesten aanvallen bijvoorbeeld. Om simpelweg niets. Toe maar. Monsterlijker gedrag dan de Little Monsters van Lady Gaga. Dus nee, geen Army. 

De Dams op de Meir verlaten de Meir

Vroeger hoorde ik wel es van andere mensen dat ze het jammer vinden, dat hun oude school weg is. Met het verdwijnen van je ouwe school verdwijnen er zoveel tastbare herinneringen van zoveel jaren. Dat begrijp ik maar dacht ook: dat zal mij niet gebeuren. Mijn scholen zijn immers geklasseerd als monumenten, plekken die je kan bezoeken bij Open Monumentendag. Daar rààk je gewoon niet aan.

En toch, en toch. En toch las ik twee jaar geleden dat de Dames van het Christelijk Onderwijs zouden verhuizen. Dat was effe slikken. Op de Dames bracht ik m’n kinderjaren en beginnende puberjaren door: van het eerste leerjaar tot en met het tweede middelbaar. Precies wat ik schreef dus, kinderjaren en beginnende adolescentie. Niet echt leuk om te vernemen dat je ouwe school verhuist, al kon ik me er verbazingwekkend snel bij neerleggen. En werd ook erg nieuwsgierig naar de nieuwe invulling van het gebouw. 

Die nieuwgierigheid is nu minder, sinds ik recent heb gezien dat ze m’n ouwe school aan het afbreken zijn, en er dus ook die tastbare herinneringen verdwijnen. Van de kapel tot de feestzaal tot wat? 

Wat ik niet kan begrijpen is dat men zo’n historisch monumentaal prachtig gebouw gaat ombouwen tot het zoveelste luxueuze appartemencomplex in de stad. Heeft men dan geen enkel respect meer voor de geschiedenis? Het kloosterorde ervoor wel. 

Over Michael Jackson en fairness

 Ja, ik ben een fan van Michael Jackson. En ja, Michael Jackson was m’n alleerste idool. En ja, Michael Jackson heeft op me als kind een onvergetelijke fantastische indruk achtergelaten met Thriller en daarna Bad. Maar dat allemaal terzijde, dat betekent nog niet dat ik hem onvoorwaardelijk zou steunen als blijkt dat hij een pedosexueel zou zijn.

Tijdens zijn eerste proces was ik er bijna van overtuigd dat hij alles had gedaan waarvoor hij terecht stond. Waarom? Tja, hij slaapt met kinderen en hij is ‘weird’. En er zijn niet een maar meerdere beschuldigingen. Dus moét hij wel schuldig zijn, was mijn mening. Michael Jackson is Wacko Jacko en nog érger, een pedofiel. Dacht ik toen. Al bleef ik, natuurlijk, wel een grote fan van z’n muziek. Met de tijd begon voor mezelf het ‘Wacko Jacko’-gehalte te vervagen alsook de pedofilie-aantijgingen en ik zag mezelf weer terug als fan. Een fan zonder meer. 

Tot hij stierf. Dat voelde verschrikkelijk aan. M’n allereerste idool . Ik hield net geen shrine voor hem. Ook in die periode ben ik me meer gaan verdiepen in hem en dus ook in bijna alles waar hij beschuldigd van werd. Tot m’n verbazing en diepe schaamte kon ik niks anders dan toegeven dat m’n oorspronkelijke vooroordelen op geen feiten gebaseerd waren. Hoe meer je over Michael Jackson leest, hoe meer je begrijpt waarom hij zich zo gedroeg. En hoe meer je over de rechtszaken leest, hoe duidelijker het wordt dat hij wel es met stellen con artists te maken kon hebben. Waar gaat Billie Jean trouwens over?

Sindsdien probeer ik zelf, met vallen en opstaan, niemand te veroordelen tot politie en gerecht hun werk hebben gedaan. Dàt heeft die hele kwestie met Michael Jackson toenertijd en jammer genoeg zijn dood mij geleerd. 

En het gaat mij nu niet eens over het feit of hij schuldig is of niet. Wat ik moeilijk kan verteren is dat er iemand publiekelijk aan de schandpaal wordt genageld alvorens die een eerlijk proces krijgt. 

Maar ja, dat is iets wat we doen tegenwoordig? Woody Allen en Aziz Ansari kregen ook die behandeling. 

Generation songs for people grew up in the MTV-era

Fame - Irene Cara

Thriller- Michael Jackson

We Are The World - USA for Africa

Smells Like Teen Spirit - Nirvana

Killing in the Name of - Rage Against the Machine

4U: A Symphonic Celebration of Prince

Begin deze maand een van m’n dromen verwezenlijkt: in Rio de Janeiro te mogen rondwandelen. Dat heb ik dus gedaan én hoé! Op het strand rondgewandeld, in de metro rondgewandeld, op de Copacabana en Ipanema rondgewandelend, oòk in een favela rondgewandeld, in en rond de belangrijkste toeristische plekken rondgewandeld en, niet onbelangrijk, tussen de knappe mannen rondgewandeld. Dat was Rio. Leuk, maar je moet er wel oppassen.
De reden waarom ik Rio en m’n droom om er ooit heen te gaan zo banaal neerschrijf is omdat het zo overweldigend was. Ja, dat kan.

Gisteren beleefde ik een andere droom van me: de emoties van een Prince concert nog es mee te maken. Ik ben namelijk een zware Prince fan. Zo een die het heel moeilijk had op 21/4’16. Zo een die de dag erna sprakeloos was. Aanvankelijk stortte ik me na zijn heengaan maandenlang op hem: werd fanatieker dan ooit tevoren. En daarna werd het stil. Het was alsof ik niks meer met hem te maken wou hebben, boos was. Besef nu dat ik wel twee jaar lang boos ben geweest en m’n eigen verdriet niet meer onder ogen wou zien.
Tot vorige weekend dus. Als préverjaardagscadeau kreeg ik een ticket voor het symfonische concert van The Artist cadeau en de eerste tranen volgden (dat was nog niks in vergelijking met wat er gisteren zou komen. Tijdens het concert werd ik meermaals bevangen door emoties en tranen)

Als Prince fan, of althans ik toch, zie je sommige tributes en je denkt: “Lief maar toch maar niet.” Het maakt het er zelfs pijnlijker op. Dus ik sta wat sceptisch tegenover tributes. Het gevoel van, nee dat kan niet meer, is niet echt prettig. Gisteren was het de eerste keer dat ik zijn aanwezigheid ‘voelde’. Prince moet je niet willen ‘evenaren’; da’s haast onmogelijk. Zoals hij zong, danste, muziek speelde, het publiek opzweepte en entertainde, tja, da’s zo uniek dat het haast een spirituele ervaring werd: everybody on the one. Hij kwam op en je was ‘on the one’. Samen met jou de hele zaal.
Gisteren kreeg je een Prince gevoel omdat ze dit toelieten: bij elke symfonische song hoorde je hem zingen, in je hoofd. Daarnaast waren het ook briljante muzikanten. Vanaf het begin, na For You, toen Controversy werd ingezet, voelde je al aan, dit wordt niet zomaar een tribute. Een van de muzikanten, een violiste, kon zo met hem op een podium. Een multigetalenteerde funky dame. En dan kwam de apotheose: het voorlaatste nummer, Purple Rain, werd een eerbetoon dat hij verdiende: een video van hem in concert ingetogen begeleid door de muzikanten. Alhoewel Purple Rain niet mijn favoriete nummer is, heb ik het steeds als een apotheose ervaren op zijn concerten. Ook gisteren.

Dank aan alle muzikanten, dank aan Questlove, Brent Fischer, Miguel Atwood-Ferguson en the estate of Prince om ons nogmaals het gevoel van een live Prince concert te geven. Veel, veel, veel dank.