De Dams op de Meir verlaten de Meir

Vroeger hoorde ik wel es van andere mensen dat ze het jammer vinden, dat hun oude school weg is. Met het verdwijnen van je ouwe school verdwijnen er zoveel tastbare herinneringen van zoveel jaren. Dat begrijp ik maar dacht ook: dat zal mij niet gebeuren. Mijn scholen zijn immers geklasseerd als monumenten, plekken die je kan bezoeken bij Open Monumentendag. Daar rààk je gewoon niet aan.

En toch, en toch. En toch las ik twee jaar geleden dat de Dames van het Christelijk Onderwijs zouden verhuizen. Dat was effe slikken. Op de Dames bracht ik m’n kinderjaren en beginnende puberjaren door: van het eerste leerjaar tot en met het tweede middelbaar. Precies wat ik schreef dus, kinderjaren en beginnende adolescentie. Niet echt leuk om te vernemen dat je ouwe school verhuist, al kon ik me er verbazingwekkend snel bij neerleggen. En werd ook erg nieuwsgierig naar de nieuwe invulling van het gebouw. 

Die nieuwgierigheid is nu minder, sinds ik recent heb gezien dat ze m’n ouwe school aan het afbreken zijn, en er dus ook die tastbare herinneringen verdwijnen. Van de kapel tot de feestzaal tot wat? 

Wat ik niet kan begrijpen is dat men zo’n historisch monumentaal prachtig gebouw gaat ombouwen tot het zoveelste luxueuze appartemencomplex in de stad. Heeft men dan geen enkel respect meer voor de geschiedenis? Het kloosterorde ervoor wel. 

Over Michael Jackson en fairness

 Ja, ik ben een fan van Michael Jackson. En ja, Michael Jackson was m’n alleerste idool. En ja, Michael Jackson heeft op me als kind een onvergetelijke fantastische indruk achtergelaten met Thriller en daarna Bad. Maar dat allemaal terzijde, dat betekent nog niet dat ik hem onvoorwaardelijk zou steunen als blijkt dat hij een pedosexueel zou zijn.

Tijdens zijn eerste proces was ik er bijna van overtuigd dat hij alles had gedaan waarvoor hij terecht stond. Waarom? Tja, hij slaapt met kinderen en hij is ‘weird’. En er zijn niet een maar meerdere beschuldigingen. Dus moét hij wel schuldig zijn, was mijn mening. Michael Jackson is Wacko Jacko en nog érger, een pedofiel. Dacht ik toen. Al bleef ik, natuurlijk, wel een grote fan van z’n muziek. Met de tijd begon voor mezelf het ‘Wacko Jacko’-gehalte te vervagen alsook de pedofilie-aantijgingen en ik zag mezelf weer terug als fan. Een fan zonder meer. 

Tot hij stierf. Dat voelde verschrikkelijk aan. M’n allereerste idool . Ik hield net geen shrine voor hem. Ook in die periode ben ik me meer gaan verdiepen in hem en dus ook in bijna alles waar hij beschuldigd van werd. Tot m’n verbazing en diepe schaamte kon ik niks anders dan toegeven dat m’n oorspronkelijke vooroordelen op geen feiten gebaseerd waren. Hoe meer je over Michael Jackson leest, hoe meer je begrijpt waarom hij zich zo gedroeg. En hoe meer je over de rechtszaken leest, hoe duidelijker het wordt dat hij wel es met stellen con artists te maken kon hebben. Waar gaat Billie Jean trouwens over?

Sindsdien probeer ik zelf, met vallen en opstaan, niemand te veroordelen tot politie en gerecht hun werk hebben gedaan. Dàt heeft die hele kwestie met Michael Jackson toenertijd en jammer genoeg zijn dood mij geleerd. 

En het gaat mij nu niet eens over het feit of hij schuldig is of niet. Wat ik moeilijk kan verteren is dat er iemand publiekelijk aan de schandpaal wordt genageld alvorens die een eerlijk proces krijgt. 

Maar ja, dat is iets wat we doen tegenwoordig? Woody Allen en Aziz Ansari kregen ook die behandeling. 

Generation songs for people grew up in the MTV-era

Fame - Irene Cara

Thriller- Michael Jackson

We Are The World - USA for Africa

Smells Like Teen Spirit - Nirvana

Killing in the Name of - Rage Against the Machine

4U: A Symphonic Celebration of Prince

Begin deze maand een van m’n dromen verwezenlijkt: in Rio de Janeiro te mogen rondwandelen. Dat heb ik dus gedaan én hoé! Op het strand rondgewandeld, in de metro rondgewandeld, op de Copacabana en Ipanema rondgewandelend, oòk in een favela rondgewandeld, in en rond de belangrijkste toeristische plekken rondgewandeld en, niet onbelangrijk, tussen de knappe mannen rondgewandeld. Dat was Rio. Leuk, maar je moet er wel oppassen.
De reden waarom ik Rio en m’n droom om er ooit heen te gaan zo banaal neerschrijf is omdat het zo overweldigend was. Ja, dat kan.

Gisteren beleefde ik een andere droom van me: de emoties van een Prince concert nog es mee te maken. Ik ben namelijk een zware Prince fan. Zo een die het heel moeilijk had op 21/4’16. Zo een die de dag erna sprakeloos was. Aanvankelijk stortte ik me na zijn heengaan maandenlang op hem: werd fanatieker dan ooit tevoren. En daarna werd het stil. Het was alsof ik niks meer met hem te maken wou hebben, boos was. Besef nu dat ik wel twee jaar lang boos ben geweest en m’n eigen verdriet niet meer onder ogen wou zien.
Tot vorige weekend dus. Als préverjaardagscadeau kreeg ik een ticket voor het symfonische concert van The Artist cadeau en de eerste tranen volgden (dat was nog niks in vergelijking met wat er gisteren zou komen. Tijdens het concert werd ik meermaals bevangen door emoties en tranen)

Als Prince fan, of althans ik toch, zie je sommige tributes en je denkt: “Lief maar toch maar niet.” Het maakt het er zelfs pijnlijker op. Dus ik sta wat sceptisch tegenover tributes. Het gevoel van, nee dat kan niet meer, is niet echt prettig. Gisteren was het de eerste keer dat ik zijn aanwezigheid ‘voelde’. Prince moet je niet willen ‘evenaren’; da’s haast onmogelijk. Zoals hij zong, danste, muziek speelde, het publiek opzweepte en entertainde, tja, da’s zo uniek dat het haast een spirituele ervaring werd: everybody on the one. Hij kwam op en je was ‘on the one’. Samen met jou de hele zaal.
Gisteren kreeg je een Prince gevoel omdat ze dit toelieten: bij elke symfonische song hoorde je hem zingen, in je hoofd. Daarnaast waren het ook briljante muzikanten. Vanaf het begin, na For You, toen Controversy werd ingezet, voelde je al aan, dit wordt niet zomaar een tribute. Een van de muzikanten, een violiste, kon zo met hem op een podium. Een multigetalenteerde funky dame. En dan kwam de apotheose: het voorlaatste nummer, Purple Rain, werd een eerbetoon dat hij verdiende: een video van hem in concert ingetogen begeleid door de muzikanten. Alhoewel Purple Rain niet mijn favoriete nummer is, heb ik het steeds als een apotheose ervaren op zijn concerten. Ook gisteren.

Dank aan alle muzikanten, dank aan Questlove, Brent Fischer, Miguel Atwood-Ferguson en the estate of Prince om ons nogmaals het gevoel van een live Prince concert te geven. Veel, veel, veel dank.

Tussen en van twee steden: Antwerpen, Brussel

Alhoewel ik nu meer dan vijf jaar in Brussel woon, blijft Antwerpen nog steeds de stad waar ik me het meest mee verbonden voel. Het is de stad waar ik ben opgegroeid, waar ik na m’n studies begon te werken. Een Antwerpse in Antwerpen, omringd door een Antwerpse familie. Niet dat ik me niet thuisvoel in Brussel: na de eerste moeilijke maanden waande ik me haast een Brusselaar. Alleen, hoe langer ik in Brussel woon, hoe Antwerpser ik me voel.

Nooit gedacht dat ik zoveel affiniteit zou voelen met m’n Stad aan de Stroom. Immers, in m’n laatste jaren Antwerps middelbaar had ik haast om zo snel mogelijk uit Antwerpen te vertrekken: “Changement de l’air”, noemde ik het. Een snakken naar iets anders. Iets onbekends. 

Als het geheel aan mij had gelegen trok ik naar de universiteit in Leiden om daar Neerlandistiek te studeren. Tja, zover mocht ik niet gaan. Het werd dus een (voor mij) tweede beste: Gent, Germaanse Filologie in Gent.
Anders dan in Brussel heb ik me in Gent nooit thuisgevoeld. Na een jaar Gent was het nieuwe eraf en kreeg ik heimwee naar Antwerpen. En toch, ook al had ik de mogelijkheid om na de kandidaturen te veranderen, I stuck to Ghent. Waar ik achteraf geen van spijt van heb: na vijf jaar Gent denk ik dat ik de stad ook ken. Of althans, hoe ze rond de milleniumwisseling was. Gent was een alternatieve studentenstad toen ik er heen trok en heb die stad hipper en hipper zien worden. In m’n laatste jaar unief leerde ik er de échte Gentenaars kennen hangende aan de toog van de vermaarde Hotsy Totsy Club. 

Door een eerste baan kwam ik weer in Antwerpen terecht. Dat ik uit Gent wou vertrekken stond vast, Brussel leek toen nog een onbereikbare droom: ik sprak amper Frans. Eindelijk terug in Antwerpen nam ik het besluit Antwerpen niet meer te verlaten.

En nu woon ik al meer dan vijf jaar in Brussel. Gent was een bewuste keuze en had nooit het gevoel er thuis te zijn (al geniet ik ervan, sinds ik er niet meer woon, om er te komen, on the verge like: ik zou er best weer willen wonen), Brussel daarentegen is nooit een bewuste keuze geweest en voelde me er na de eerste moeilijke maanden echt thuis.
In die mate dat ik Antwerpen mis in Brussel en Brussel in Antwerpen. Voel me als een kid tussen twee cities.