Waarom hij

Ik weet nu wat het is om verslaafd te zijn aan iemand, ook al zie je die persoon niet. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Bij die Amsterdamse dj duurde het hooguit een half jaar dat ik maar niet wist hoe ik hem van mij af kon schudden, de ingenieur vergat ik zachtjesaan telkens als ik hem wekenlang niet zag, de eerste verliefdheid was ik na een dag al vergeten en nu blijft dit gevoel maar duren en duren en duren. Al ga ik wel vooruit want ik sta sinds kort ook echt open voor andere mannen. Dat is al een hele stap vooruit als je kijkt hoe gesloten ik wel was.
Maar het is dus een verslaving. Welgeteld een week heb ik het volgehouden geen contact meer te zoeken. Een week. 😏
Ik vraag me af waarom hij? Ik weet nog dat ik in september, net voor ik hem leerde kennen, onder de douche stond en vurig wenste eindelijk es MIJN ideale kerel tegen te komen. Ik had erbij moeten wensen dat ook z'n leeftijd navenant moest zijn want kijk. Geen onbelangrijk detail. Waarom ben ik toch zo verslaafd aan hem? Ik wil het echt weten.
Hij is iemand die me opheft. Als ik me slecht voel weet hij precies het juiste te zeggen, in enkele woorden, die me uit de put halen. Me zelfs doen lachen. Hij kan me ook het hardst doen lachen. Het is alsof je telkens shots krijgt van zijn drug. Als ik zonder kom te vallen voel ik me mi-se-ra-bel. Ik heb me 11 maanden in de contactloze periode miserabel gevoeld, een hoopje ellende.
Wat nog: hij zei me ook constant dat hij me graag zag. Niet op een creepy manier maar op een leuke onbevangen toon. Dat heeft me wel geraakt en diep geraakt. Ik had eigenlijk nog nooit dat soort liefde gekregen. Van iemand die onverschrokken en onbevangen laat merken dat hij je graag heeft. Iedereen heeft wel een masker maar het was net alsof hij geen masker had en dat vond ik zo mooi.
Wat nog: die complete onbevangenheid. Hij flapt er alles uit, lijkt het wel maar anderzijds is er ook een zweempje van mysterie. Veel dingen vertelt hij niet. En dat hebben alll mijn sujets gemeen: ze lijken open, op het onbeschaamde af, maar tegelijkertijd ook totaal niet. Zijn het de meest mysterieuze personen die ik ken. Dàt fascineert mij eindeloos die tegenstrijdigheid.
Net omwille van die onverschrokken openheid laat ik telkens mijn schild zakken. Helemaal. En dat doe ik normaal nooit. Het is ZALIG om je schild helemaal te laten zakken en àlles te kunnen zeggen wat je wil zonder dat er iemand je veroordeelt. Of zelfs maar raar bekijkt. En ik mis dat gevoel. 😢
Wat nog: natuurlijk is er dat onwaarschijnlijk mooi gezichtje. Grote onbevangen ogen, een open blik en de allermooiste glimlach. Een glimlach die doet smelten, dat zie je zelfs op foto's.
Wat nog: ik voel me ook onwijs fysiek tot hem aangetrokken. Dat realiseerde ik me net voor Kerstmis toen ik iets in hem zag dat ik ervoor nog nooit had gezien: een rauw dwingend sexappeal. Ik weet niet hoe hij het doet maar ik ben als was voor hem. Normaal ben ik een meisje dat altijd op haar hoede is, ja, ik zoen wel makkelijk maar m'n hoofd verliezen doe ik niet. Dat is me alleen nog maar bij de ingenieur overkomen maar het was zelfs niet zo dat ik mij moest inhouden als ik zelfs maar met hem sprak. Ajersson uit Portugal was ook iemand die mij op de tanden deed bijten en mij deed barsten van verlangen door alleen maar naast hem te zitten. Bij die te jonge Marokkaan krijg ik het gevoel van: no matter what he does. I FOLLOW.
Ik weet niet wanneer ik de ultieme steek kreeg die mij zo hard aan hem doet binden. Was het net voor kerstmis toen hij woest aantrekkelijk verscheen in zwarte leren jekker en grijze skinny jeans? Wilde haarbos, baard van drie weken maar on-waar-schijn-lijk aantrekkelijk. Zo jong en al zoveel rauw sexappeal. Of was het in februari toen hij onbeschaamd z'n borst zat te inspecteren voor m'n neus? Iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Ik wist niet wat ik zag. Of was het gewoon van al die keren dat hij lijflijk met mij omging? Ook iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Of was het zelfs dit jaar in augustus toen hij me onverschrokken en vorsend diep in de ogen keek, met een blik zoals nog nooit iemand naar mij had gekeken? Alsof hij m'n gedachten wou lezen. Als ik nog es iemand zou tegenkomen moet die persoon mij ALTIJD  zo aankijken.
Ik denk dat ik het eindelijk weet, het is de optelsom van al die zaken. Hij is iemand die me kan doen zweven door gewoon maar een paar woorden te zeggen. Door gewoon maar iets kleins te doen. Dat konden noch die dj, noch de ingenieur, noch de eerste verliefdheid. Die lijken menselijker, echter het is niet dat zij altijd mij een topgevoel gaven. Daarom was het ook makkelijker om hen te lossen; ik moest gewoon aan die voze dingen denken die zij mij gelapt hebben. Bij die te jonge Marokkaan is er niks dat hij mij heeft gelapt, integendeel. En hij is ook de enige persoon bij wie ik m'n schild volledig laat zakken en het idee dat die enige persoon dan toch niet de Liefde van je leven mag worden is gewoon keihard.

Vier op een rij

Eigenlijk is het toch onwaarschijnlijk haast ongeloofwaardig dat ik vier keer op een rij afgewezen ben geweest met een afwijzing die totaal niets weg heeft van een afwijzing. Ik biecht m'n gevoelens op, die gasten glùnderen maar maken toch duidelijk dat het niet wederzijds is en vervolgens spreekt niets uit hun daden dat ze me afwijzen. Integendeel. Ik ben dan ook drie van de vier keer er depressief om geworden. Wat wil je? Je wordt keihard aangehaald, je hoofd wordt zot gemaakt en toch word je afgewezen.
De aap die uit de mouw komt is dat ze niet verliefd op me zijn maar me wel mooi en aantrekkelijk vinden. Een keer zei die ingenieur me zelfs, nadat hij naar me aan het staren was "Ik kijk graag naar mooie mensen." Of die jonge Marokkaan die op een dag wel 10 keer zei dat hij van me hield. Of de eerste verliefdheid wiens ogen ik zie oplichten als hij me ziet. Kijk, dat helpt dus allemaal niet. Gossie, vier keer op een rij.
Maar, ik wil het eigenlijk niet anders. Het geeft me het gevoel een speciale band met hen te hebben. Die te jonge Marokkaan is zelfs mijn private joy want buiten een heeft niemand van m'n vrienden hem ooit gezien. Terwijl ik m'n diepste zieleroerselen aan hem vertel. Die andere gasten zaten bijna allemaal wel compleet in mijn leefwereld, al onderhield ik via mails stiekem contact. En bij die ingenieur ging ik gewoon nachtelijk langs.
Jee toch, vier keer op een rij. En het maakt ook precies niet uit wat voor shockerende stoten ik uithaal. Zij ondergaan. Op cruciale momenten proberen ze het me wel duidelijk te maken maar vaak gebeurt dat ook niet. Niet moeilijk dat ik aan hen blijf hangen.
Ik vind het eigenlijk wel een mooi rijtje, die vier. Stuk voor stuk speciale gasten. Allevier de vriendelijkheid zelve (toch tegen mij), allevier een open geest en allevier voor mij woest aantrekkelijk. Wat ik heel bizar vind is dat buiten de Hollandse dj ze zelfs dezelfde lichaamsbouw hebben! 😳 Smalle schouders, neiging tot een buikje en redelijk zware benen tegenover hun frêle bovenlijf. De mannelijke peer. Dat klinkt niet zo aantrekkelijk maar believe me, ze zìjn aantrekkelijk.
Vier op een rij. Misschien heb ik het geluk telkens te zijn gevallen voor iemand die mijn Liefde wel naar waarde weet te schatten. Die weet wat het is om dolverliefd te zijn en daar dus voorzichtig mee omspringt, ik bedoel dan, met de afwijzing.
Vier op een rij. En ik kom er maar niet vanaf. Als ik eenmaal verliefd word, blijf ik verliefd. Op den duur vind ik wel een manier om ermee om te gaan, om het leefbaar te houden. En de hele Grote Verzwelgende Gevoelens ebben maar nooit helemaal weg. Ik maak mezelf wat wijs als ik zeg dat ik iemand vergeet. En ik weet dat ik mezelf wat wijsmaak. En nochthans heb ik dat vier keer op een rij gedaan. Ik ben niet meer verliefd, ik voel niets mee voor hem. Vergeet het. In het beste geval heb ik gewoon een manier gevonden om ermee om te gaan. In het slechtste lig ik een seconde later huilend in bed.

Leeftijd is meer dan een nummer

Ik denk dat sommige types gewoon zo woest aantrekkelijk zijn dat hun leeftijd er niet toe doet, ik heb het nu niet over kinderen. Sean Connery blijft een aantrekkelijke vent, evenals Bruce Willis. Aan het andere uiterste heb je dan die te jonge Marokkaan. Mensen zeiden me vaak:"Stefanie, ben je gek?" Tot ik een foto liet zien: "Oh maar. Wow!"
Natuurlijk is het vervelend, types die leeftijd overschrijden. Je gaat nl. aan jezelf twijfelen. In het verleden heb ik een heleboel jonge kerels afgewezen: "Ik toch niet?" En zie mij nu. Een surrealistisch moment was in een discotheek toen een van m'n leerlingen om mij aggressief begon te worden. Hij wou me niet loslaten en ik dacht: "Huh?" Of die keer toen een acht jaar jongere kerel - echt een plaatje, zelfs model geweest - zijn vriendin met mij wou bedriegen. En ik dacht "Huh?" Je ziet, ik ben niet iemand die op jonge gastjes ligt te azen.
Het leukste vond ik wel toen ik les gaf aan volwassenen en een kwijlgast, echt een gast om op te kwijlen zo sexy, 10 jaar jonger, van het begin tot het einde met mij stond te flirten. Ik ging daar niet  op in maar dat was LEUK. En nu staat die kerel in een kalender sexy te wezen. Of die veertien (!)
jaar jongere kerel (met het aanbiddelijke lijf) die mij uitvroeg. 😳 Waarom zeg ik nee? Stefanie toch.
Ik zeg dus nee omdat ik dan wél aan leeftijd kan denken. En ik vind het bizar dat ze me vragen. Maar met die te jonge Marokkaan is dus niks te bizar. Zelfs m'n lesbische kennis viel bijna in zwijm toen ik een foto toonde. Niks is dus te bizar. Of die tien jaar oudere nuchtere vriendin die helemaal dol werd "Wow, il es beau! Franchement, il est beau! " en dat dan ook nog es tegen anderen begon te vertellen. Die keer was ik het niet. Niks is dus te bizar.
Ik vond het ook wel leuk toen ik m'n gevoelens opbiechtte en hij daar helemaal niet raar op reageerde. We schillen echt een pàk. Een kennis zei me, als je in de film dit scenario hebt dan zou iedereen zeggen dat het compleet ongeloofwaardig is. Right on. En het is wel een beetje zoals in een ongeloofwaardige film, deze drie jaar. En misschien vind ik dat ook wel leuk: iemand die geen kick geeft om mijn bizarre verboden gevoelens voor hem.
Eigenlijk kan ik wel zeggen dat ik nog nooit (ik spreek nu over mijn volwassen jaren) nog nooit op een harde manier ben afgewezen geweest. Ik heb nog steeds contact met alll mijn sujets. Drie. :-) Of als ik die Hollandse dj erbij reken. Vier. Geen een ervan heeft mij op een harde manier afgewezen. De Hollandse dj las graag m'n mails, de ingenieur verraste ik te pas en te onpas met nachtelijke bezoeken :"Kom maar af!", de eerste echte verliefdheid weet het zogenaamd niet maar eigenlijk wel en hij vindt dat leuk en dan de te jonge Marokkaan was in de wolken toen ik opbiechtte verliefd op hem te zijn. Hij vond dat leuk. Zie, ik ben nog nooit een keer keihard afgewezen geworden. Integendeel.
Misschien pik ik er ook altijd types uit die je op de leukste manier ever afwijzen. Ik stond ervan te kijken toen die ingenieur altijd de telefoon opnam wanneer ik hem belde. Dag en nacht. Kan je op een leukere manier worden afgewezen?
Uiteindelijk is het niet makkelijk om je gevoelens op te biechten - ik heb er bijna een fucking jaar over gedaan om dan zwaar onder dwang mijn gevoelens op te biechten aan die jonge kerel. Dan is het natuurlijk wel BANGELIJK (toch kenbaar maken dat ik Antwerps ben) om op een lieve manier afgewezen te worden. Ik denk als het nog es gebeurt, ik geen jaar meer ga wachten. Misschien twee weekjes. 😉
En nu ik er verder over nadenk: eigenlijk is het compleet crazy de manieren waarop ik telkens ben afgewezen. Eigenlijk is dat niet normaal. Ik kan je wel zeggen dat het leuk is maar bij een normale afwijzing houden mensen afstand. En dat gebeurt bij mij dus totaal totaal totaal niet. Vier keer op een rij. En ik heb nog steeds contact na al die stoten die ik heb uitgehaald met m'n vier sujets. Misschien vinden ze het schattig, aandoenlijk m'n gedrag. Misschien ben ik iemand die als ze eenmaal verliefd op je wordt je contact mee houdt.

de complete totale onvoorspelbaarheid

Het voelt raar om uit dit avontuur te komen van drie jaar. Ik weet zelfs niet wat ik moet voelen. Feit is dat hij geen belemmering meer is voor mij om er op uit te trekken, horizontes te verkennen. :-) Maar ik wil hem ook niet kwijt, als vriend. Weet je, de mafste vriendschap ooit: iemand die je nooit ziet maar wel alles tegen zegt. Check. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Iemand waar je alles tegen kan zeggen en je totaal op je gemak bij kan voelen. Da's toch ook mooi?

Ik heb me al vaak afgevraagd wat ik zo leuk vind aan hem: ik hou er gewoon van dat hij anders is dan de anderen, de complete totale onvoorspelbaarheid, de allergrootste verrassing ever. Ik denk dat het dat is. Plus het feit dat ik gewoon alles tegen hem kan zeggen. Als ik kijk naar m'n verleden, naar de jongens waar ik op viel, zie je altijd hetzelfde: tikkeltje arrogant, gevoelig, lief en onvoorspelbaar. Dat fascineert me. 

Jaren geleden, toen ik helemaal gek was op een ingenieur wist hij me te boeien door het feit dat hij expres bier ging bestellen nadat ik hem zei:"Bier na wijn is koppijn." Ik vond dat ongelooflijk die onbeschaamde brutaliteit. Daar hou ik van. Dat tikkeltje arrogantie.

Waar ik verder ook nog ben achtergekomen, iets totaal anders, is dat ik hoe ouder ik word, hoe vrouwelijker. Letterlijk dan. In m'n studententijd was ik een extreem magere zandloper en hoe ouder ik word hoe meer m'n heupen en tieten en kont uitdijnen. Ik ben zelfs op het punt gekomen dat mensen zeggen dat ik een stevig stel borsten heb. Dat was vroeger nooit. Ik weet niet hoe het komt want normaal gezien zou het net omgekeerd moeten: zou ik net m'n taille moeten verliezen. Ik klaag niet.

Maar dus de complete totale onvoorspelbaarheid. Ik ben niet echt iemand die op het uiterlijk valt. Of jawel, natuurlijk wel, natuurlijk ga ik wel keihard voor het uiterlijk maar toch, als ik erop terugkijk. De ingenieur is wel knap maar daar ben ik totaal niet op gevallen. Z'n karakter. Manier van doen deden het. Dan de eerste keer verliefd. Die kerel is niet echt knap. Ok, hij heeft wel iéts maar een adonis is hij zeker niet. En dan de Marokkaan, ja, die is wel echt knap. Enrique Iglesias type. Ik weet nog goed dat ik dat aan iemand vertelde "Echt, hij lijkt écht op Enrique Iglesias." en zij dat persé wou zien. Want ja, Enrique Iglesias. Of toen mijn homosexuele vriend even vergat dat hij met open mond hem geil stond aan te gapen. Dàn ben je knap. Maar daar ben ik totaal niet op gevallen. Ook karakter, ook manier van doen. Verrassend, onvoorspelbaar. 

Passie ten volle

Ik heb ondertussen na decennialang gemerkt, en godzijdank heb ik dat gemerkt zoniet zou er iets fundamenteels en zelfs alarmerends aan m'n opmerkingsgave en zelfkennis schorren, dat ik een fanatieke persoonlijkheid heb. Ik weet niet hoe ik het anders moet verwoorden. Het is iets, het kan een object zijn of een persoon of een idee of een artefact, noem maar op, het is iets dat je niet los kan laten. En je rolt van de ene obsessie in de andere. Een album een maand lang iedere dag beluisteren. Op ieder moment als het kan. Bijvoorbeeld.
Nu begrijp ik best dat mijn gedrag niet doorsnee is; de meeste mensen noem ik kabbelende riviertjes: ze vinden iets leuk:"Ach ja, da's leuk." En laten we er morgen maar verder over lezen. Dat boek loopt niet weg. Bij mij is datzelfde niet gewoon leuk maar het EINDE van de wereld en haal een hele nacht door met dat boek te lezen, vervolgens opzoekingswerk te verrichten over dat boek, de auteur, de receptie en bla bla bla, en desnoods lees ik eenzelfde artikel over dat boek tien keer opnieuw. Dit tot er weer een volgende obsessie komt.
Je vindt iets, iemand bijzonder en je wil er meteen AL-LES over weten. En niet morgen maar nu!
Ik kan het pseudowetenschappelijk verklaren en schrijven dat ik als volhardende Steenbok met een vurige Maan Ram en een hartstochtelijke Schorpioen ascendant NIET ANDERS dan fanatiek kan zijn. Ik kan het psychologisch verklaren en schrijven dat bij een hoogbegaafd/hoogsensitief persoon de emoties sterker doorwerken. But whatsoever what: overdrijven doe je gewoon.
Is het fanatiek? Passioneel? Hartstochtelijk? Geobsedeerd? Verslaafd? Verslingerd?
Het is vermoeiend. En toegeven, ook wel leuk.