de complete totale onvoorspelbaarheid

Het voelt raar om uit dit avontuur te komen van drie jaar. Ik weet zelfs niet wat ik moet voelen. Feit is dat hij geen belemmering meer is voor mij om er op uit te trekken, horizontes te verkennen. :-) Maar ik wil hem ook niet kwijt, als vriend. Weet je, de mafste vriendschap ooit: iemand die je nooit ziet maar wel alles tegen zegt. Check. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Iemand waar je alles tegen kan zeggen en je totaal op je gemak bij kan voelen. Da's toch ook mooi?

Ik heb me al vaak afgevraagd wat ik zo leuk vind aan hem: ik hou er gewoon van dat hij anders is dan de anderen, de complete totale onvoorspelbaarheid, de allergrootste verrassing ever. Ik denk dat het dat is. Plus het feit dat ik gewoon alles tegen hem kan zeggen. Als ik kijk naar m'n verleden, naar de jongens waar ik op viel, zie je altijd hetzelfde: tikkeltje arrogant, gevoelig, lief en onvoorspelbaar. Dat fascineert me. 

Jaren geleden, toen ik helemaal gek was op een ingenieur wist hij me te boeien door het feit dat hij expres bier ging bestellen nadat ik hem zei:"Bier na wijn is koppijn." Ik vond dat ongelooflijk die onbeschaamde brutaliteit. Daar hou ik van. Dat tikkeltje arrogantie.

Waar ik verder ook nog ben achtergekomen, iets totaal anders, is dat ik hoe ouder ik word, hoe vrouwelijker. Letterlijk dan. In m'n studententijd was ik een extreem magere zandloper en hoe ouder ik word hoe meer m'n heupen en tieten en kont uitdijnen. Ik ben zelfs op het punt gekomen dat mensen zeggen dat ik een stevig stel borsten heb. Dat was vroeger nooit. Ik weet niet hoe het komt want normaal gezien zou het net omgekeerd moeten: zou ik net m'n taille moeten verliezen. Ik klaag niet.

Maar dus de complete totale onvoorspelbaarheid. Ik ben niet echt iemand die op het uiterlijk valt. Of jawel, natuurlijk wel, natuurlijk ga ik wel keihard voor het uiterlijk maar toch, als ik erop terugkijk. De ingenieur is wel knap maar daar ben ik totaal niet op gevallen. Z'n karakter. Manier van doen deden het. Dan de eerste keer verliefd. Die kerel is niet echt knap. Ok, hij heeft wel iéts maar een adonis is hij zeker niet. En dan de Marokkaan, ja, die is wel echt knap. Enrique Iglesias type. Ik weet nog goed dat ik dat aan iemand vertelde "Echt, hij lijkt écht op Enrique Iglesias." en zij dat persé wou zien. Want ja, Enrique Iglesias. Of toen mijn homosexuele vriend even vergat dat hij met open mond hem geil stond aan te gapen. Dàn ben je knap. Maar daar ben ik totaal niet op gevallen. Ook karakter, ook manier van doen. Verrassend, onvoorspelbaar. 

Passie ten volle

Ik heb ondertussen na decennialang gemerkt, en godzijdank heb ik dat gemerkt zoniet zou er iets fundamenteels en zelfs alarmerends aan m'n opmerkingsgave en zelfkennis schorren, dat ik een fanatieke persoonlijkheid heb. Ik weet niet hoe ik het anders moet verwoorden. Het is iets, het kan een object zijn of een persoon of een idee of een artefact, noem maar op, het is iets dat je niet los kan laten. En je rolt van de ene obsessie in de andere. Een album een maand lang iedere dag beluisteren. Op ieder moment als het kan. Bijvoorbeeld.
Nu begrijp ik best dat mijn gedrag niet doorsnee is; de meeste mensen noem ik kabbelende riviertjes: ze vinden iets leuk:"Ach ja, da's leuk." En laten we er morgen maar verder over lezen. Dat boek loopt niet weg. Bij mij is datzelfde niet gewoon leuk maar het EINDE van de wereld en haal een hele nacht door met dat boek te lezen, vervolgens opzoekingswerk te verrichten over dat boek, de auteur, de receptie en bla bla bla, en desnoods lees ik eenzelfde artikel over dat boek tien keer opnieuw. Dit tot er weer een volgende obsessie komt.
Je vindt iets, iemand bijzonder en je wil er meteen AL-LES over weten. En niet morgen maar nu!
Ik kan het pseudowetenschappelijk verklaren en schrijven dat ik als volhardende Steenbok met een vurige Maan Ram en een hartstochtelijke Schorpioen ascendant NIET ANDERS dan fanatiek kan zijn. Ik kan het psychologisch verklaren en schrijven dat bij een hoogbegaafd/hoogsensitief persoon de emoties sterker doorwerken. But whatsoever what: overdrijven doe je gewoon.
Is het fanatiek? Passioneel? Hartstochtelijk? Geobsedeerd? Verslaafd? Verslingerd?
Het is vermoeiend. En toegeven, ook wel leuk.

drie domme jaren lang

Langzaam maar zeker begint ook het besef door te dringen hoe DOM ik wel niet ben geweest. Eerlijk, van alle domme dingen die ik heb gedaan en geloof me ik heb écht héél domme dingen gedaan staat dit hoog in de top 5. Gossie, ik heb me gewoon drie jaar lang de kans op liefde, geluk, affectie of plezier ontzegd. Omg, Stefanie. Echt wat een achterlijke zet. Zo dom zal je niet vaak meemaken.
Uiteindelijk ben ik niet kwaad om de verloren jaren want die krijg ik toch niet meer terug. Het heeft ook geen zin om daarover te zitten kniezen. Het beste is gewoon mezelf keihard uit te lachen met het feit dat ik domheid naar ongekende hoogtes heb getild. Als je er een boek zou over lezen zou je je te pletter gieren. Wie is dat meisje toch? Wat is zij dom!

drie jaar stilstaan

Echt, als ik er nu op terugkijk vind ik het ongelooflijk dat ik gewoon drie jaar lang heb stilgestaan. On-waar-schijn-lijk. Misschien heb ik wel een record verbroken van de meeste wanhopige verliefde ooit. Misschien wel. Ook on-waar-schijn-lijk dat ik die zo'n grote losbol ben (echt, ik heb verhàlen), probleem is dat ik jongens gewoon heel snel beu ben (al na een nacht zie ik het niet meer zitten) drie jaar lang, afgezien van een avond, niets heb gedaan. Gewoon niets. Niet moeilijk dat sommige jongens gewoon kwaad op me werden.
Drie jaar lang dus gewoon echt stilgestaan. Toen ik geobsedeerd was door een Nederlandse dj heb ik maximum een jaar stilgestaan en met die Vlaamse ingenieur hooguit een paar maanden met verschillende pauzes. En de eerste keer dat ik werkelijk verliefd werd heb ik gewoon helemaal niet stilgestaan. Dit is dus nieuw voor me. Ik hoop niet dat het me nog es overkomt.
Uiteindelijk is het wel belangrijk voor me om me aantrekkelijk en geliefd te voelen. Dit weekend kreeg ik weer dat gevoel dat ik al zolang had gemist. En besefte ik waar de fuck was ik mee bezig? Het was dom om me dat gevoel drie jaar lang te ontzeggen. En echt moeilijk te verkrijgen is het niet. Ik begon maar net de jonge Marokkaan zachtjesaan los te laten en ben er al meteen ingevlogen. :-)
Ach, verhalen dat ik heb. Ik heb SERIEUS liggen aanpappen met kerels. En ik heb me de jaloezie van sommige vrouwen op de hals gehaald; zelfs als ik niet aan het flirten was, leek het alsof ik flirt.
Maar niettemin, als losbol was ik ook best nog wel kieskeurig. Ik denk dat ik ondertussen wel een aardig cv kan voorleggen. Misschien kan ik nu gewoon verderbouwen aan dat cv en misschien word ik en passant weer verliefd. Wederzijds.

I used to be different

Het is amazing hoe het menselijke brein kan werken. Na drie jaar bijna zo kuis als een non te hebben geleefd, de periode van De Grote Verspilling der Gevoelens, de era van het Niets Gebeurt Er op Liefdesvlak, De Driejarige Liefdestilte, Het Grote Lijden van Het Onbereikbare, Le Miserable, was ik haast vergeten hoe ik die jaren daarvoor was. Laten we zeggen, het tegenovergestelde. Voorzichtig uitdrukt. Respectvol gezegd. Misschien wel een slet. Of dat misschien nog net niet.
Jaja, ik was pretty wild, nam elk weekend jongens mee naar huis of werd wakker in een vreemde kamer. Een keer heb ik het klaargespeeld om in Beveren wakker te worden. Dan weet je het wel.
Eigenlijk kennen veel mensen die kant van mij niet want ik deed dit allemaal wel heel verborgen. Een keer kreeg ik wel de opmerking van een vriendin: "Hoe komt het dat jij ALTIJD andere kerels hebt?"
Ach, serieus was het allemaal niet. Het was meer spelen. Al zal ik wel een paar harten hebben gebroken. En ergens was ik ook wel braaf want als ik verliefd werd op iemand dan deed ik dat allemaal niet: ik ben zo trouw als een hond. Maar vrij van verliefdheden ben ik supervrij.
Toen ik dit weekend weer uitbundig met een jongen lag te zoenen besefte ik, ik ben van mijn gevoelens voor die jonge Marokkaan verlost. Feestje! Het was nog wel effe slikken toen hij duidelijk maakte dat er totaal niets wederzijds is maar dat was het dat ik nodig had om helemaal van hem verlost te zijn. Feestje.