mijn setlist voor Prince

Voor mij mag Prince spelen wat hij wil, als hij maar spéélt. Maar als ik dan toch de setlist zou mogen samenstellen graag met nummers die misschien niet allemaal tot mijn lievelingsnummers behoren maar waarvan ik vermoed dat ze live stuk voor stuk wérken, voorzichtig uitgedrukt. Hopelijk overtreft het dan nog de Sign 'O' The Times tour.

Hier:

It's Gonna Be a Beautiful Night: met Cat & Sheila E. Vanzelfsprekend. Dit komt uit de geniale Sign 'O' The Times Tour. Naar 't schijnt de beste tour. Ik was toen te jong.

Controversy/Housequake: knaller. Ik heb driemaal iedereen uit z'n dak zien gaan op dit: people call me rude, I wish we all were nude. I wish there was no black and white, I wish there were no rules. Clap your hands, stamp your feet.

Uptown: was heel lang, was echt zo lang mijn lievelingsnummer van zijne Purperheid. Dit live te zien moet echt 'bangelijk' zijn. En al ben ik aan het twijfelen of ik het niet op z'n One Night Alone tour heb gezien. I dunno. Intussen al zo effe geleden.

All the Critics Love You in (stad naar keuze): hij heeft dit nummer tot twee keer toe in z'n aftershow of préshow gespeeld. Waar ik dus niet bij was! 1999 is m'n favoriete Princealbum en dit nummer definieert mede die plaat.

Erotic City: geweldige B-side! 't Zou wel leuk zijn als George Clinton dan mee kwam zingen want hij heeft dat nummer ook opgenomen. Prince en George Clinton samen, wowowow wowowow wowowowowow!

I Feel for You: gewoon een enorm zwak voor dit nummer.

Something in The Water (Does not Compute): kippenvelmoment tijdens dit nummer in Gent. Onze mond viel open enzo. Daarna werd er meermaals gezegd dat dìt het hoogtepunt was. Lijkt me leuk om het nog es te horen.

The Question of U: onderschat nummer van Graffiti Bridge. Live is dit ook weergaloos.

Adore: net als I Feel for You ook een enorm zwak voor dit nummer. Ik vind die tekst zo mooi.Untill the end of time, I'll be there for you. You are my heart and mind, I truly adore you. If God one day struck me blind, your beauty I'll still see. Love's too weak to define, just what you mean to me.

Computer Blue: die gitaarsolo! En die intro met Wendy & Lisa. Ja, die moeten ook mee op het podium. Wendy? Yes, Lisa. Is the water warm enough? Yes, Lisa. Shall we begin? Yes, Lisa.

Diamond and Pearls: ik vind Diamonds & Pearls gewoon een prachtig nummer. En waarschijnlijk had ik 'Free' er ook bij geschreven als ik dat al niet had gehoord in het Sportpaleis.

I Love You, But I Don't Trust You Anymore: kippenvelliedje. Als hij dat live zingt op Jazz Montreux. Daar word je gewoon stil van.

Find more videos like this on MYFUNK

Gotta Broken Heart Again: eveneens een zwak voor dit nummer.

Private Joy: Private Joy is al jaren en al jaren een van m'n lievelingsnummers van Prince. Als ik alleen al die intro hoor krijg ik het warm. I love you, Prince!

Sexy Dancer: geweldige danssong die iedereen aan het dansen krijgt.

Under the Cherry Moon: prachtig nummer van die prachtige cd. Parade. Onderschat in de USA maar niet in Europa.

Anna Stesia: Anna Stesia come to me, talk to me, ravish me. Liberate my mind. Tell me what you think of me, praise me, craze me, out this space and time. Hoe kan je gewoonweg niét van dit nummer houden? Tekst en muziek: geniaal. Zoals wel vaker bij Prince gebeurt.

Purple Rain: omdat het altijd een van de hoogtepunten is op z'n concerten. Natuurlijk moet je dan zeggen: "Ik vind het niet z'n beste song." maar op concerten weet hij dit nummer tot ongekende hoogtes te brengen.

Baby, I'm a Star: nummer waarbij je echt uit je dak kan gaan.

A Love Bizarre: en ik eis een duet met Sheila E. . Prince en Sheila E. zingen tesamen en het publiek danst er dan omheen.

De LoveSexy tour moet trouwens ook onvoorstelbaar zijn geweest. En alweer te jong. Ach, Prince is anyway Prince.

met Larry Graham op het podium

We werden woensdag het podium opgetrokken tijdens het Larry Graham concert. Staat inmiddels al op YouTube. In het eerste filmpje ben ik minder goed in beeld, in het tweede wel.

hoe ik een funkateer werd

Pledge your groovalligiance to the Funk.

Ten eerste: wat is een funkateer? Je hebt verschillende definities maar ik hou het er gewoon op dat een funkateer iemand is die meer dan bovengemiddeld van funk houdt. Een funkfreak. Tegenwoordig zijn er niet zoveel funkateers. Als we elkaar treffen ontstaat er dan ook meteen een speciale band, net omdat we met zo weinig zijn. Je hebt jarenlang alleen die zoektocht naar goeie funk doormaakt en dan tref je iemand die met net zoveel passie jouw muziekgenre exploreert. Een andere funkateer. Yeah!

Je zou zeggen dat het merendeel funkateers onder de zwarte bevolking valt maar dat is niet zo. Het is zoals die Princekenner van een Vlaams blad over een Princeconcert schreef: 'Het publiek is opvallend blank vandaag'. De zwarte bevolking luistert naar R&B en hiphop, cliché maar toch is het zo. Verder heb je nog verschillende soorten funkateers: zij die alle soorten funk goed vinden, zij die houden van jaren '60 funk en dan ook nog hen die funk pas ten volste beginnen te appreciëren vanaf de jaren '70. Ik val in de laatste categorie. Alhoewel ik Sly & The Family Stone ook wel keigoed vind. Alleen moet ik er wel bij vermelden dat die band best modern klonk voor de Sixtiesfunk.

En hoe werd ik een funkateer? Het begon allemaal rond m'n twintigste met Jackie Brown van Tarantino en de bijhorende soundtrack. Die is redelijk funky. Met Jackie Brown werd ook een nieuwe hype geboren: 'The Breaks'. Harmless, toenertijd hét platenlabel dat breaks verzamelde, bracht cd's uit met de originele versies van de samples die je veelal in hiphop aantreft. En die originele songs zijn pure funk. Harmless was een grote speler en ook andere platenlabels volgden. En ik maar zoeken in platenwinkels naar al die funkpareltjes. Zo ging het bij mij: van Jackie Brown naar 'The Breaks'.

En dan kwam er het moment waarin ik op zoek naar meer funk een cd van Sly & The Family Stone ging lenen. Dat was een érvaring. Ik was weg van die muziek, gewoon weg. Maar wou natuurlijk nog meer. Niet lang daarna volgde het magische moment waarin ik een Funkadelic plaat ging opzetten, ook van de bibliotheek. En toen werd ik fan, en toen werd ik een echte funkateer. Na Funkadelic leerde ik Parliament kennen want ja, hallo, dat zijn twee dezelfde groepen. Inmiddels luisterde ik bijna uitsluitend nog naar funkplaten, misschien hier en daar een underground discoplaat erbij. Ja, dat toch wel.

Na Sly & The Family Stone, na P-Funk, kwam Prince. Eigenlijk netjes in chronologische volgorde, al was ik me daar toen totaal niet bewust van. De liefde voor Prince kwam er bij een berekend toeval: ik was jarig en vroeg de driedubbele Prince omdat ik gewoon nieuwsgierig was. Van een van m'n hoofdpersonages, in de verhaaltjes die ik bedenk, heb ik een Princefanaticus gemaakt dus werd m'n nieuwsgierigheid op een atypische manier geprikkeld. En ik werd dus ook een fanaticus, dat had ik niet echt voorzien but it felt great. Altijd leuk om verhalen te horen hoe men tot Prince wordt gebracht. Al bij de allereerste tonen van Dirty Mind was ik om, da's de eerste song op de driedubbele. Kort erna begon ik aan m'n Princecollectie.

In de tijdspanne van nauwelijks een jaar werd ik een echte funkateer en ik hou best wel van andere genres, getuige deze blog. Maar funk is al jaren en jaren en jaren de muziek waar ik helemaal voor ga. Number one. On top. Als je gepassioneerd bent door muziek is er altijd wel een genre waarvan je claimt 'da's mijn muziek!' En hier is dat funk. Trippin' on a funkbus.

Larry Graham & Graham Central Station

Het concert van Larry Graham met z'n Graham Central Station was beyond onvergetelijk, onvergetelijk! Larry hebben we eigenlijk leren kennen via Prince: op Werchter speelde hij een fantastisch voorprogramma voor The Artist, stond ook met hem mee te jammen tijdens het Princeconcert en later ontdekten we dat hij de bassist van Sly & The Family Stone was, een van m'n lievelingsgroepen. Ik heb het al es opgeschreven: Funkadelic (P-Funk, George Clinton dus) - Prince - Parliament (alweer dus P-Funk en George Clinton) - Sly & The Family Stone - Stevie Wonder - Michael Jackson - Daft Punk. Ongeveer in die volgorde, m'n favoriete artiesten en Larry speelde bij Sly & The Family Stone. Jawadde. En later richtte hij z'n eigen band op: Graham Central Station en zat hij ook nog es in de New Power Generation van Prince. Die avond sprak hij tevens over z'n good friend Stevie Wonder. En dan sta je daar: "Larry!"

Het leuke van om met een medefunkateer op stap te zijn is dat je heerlijk kan praten over de funk. Over Bootsy Collins die eigenlijk de 'on the one' heeft 'uitgevonden' toen hij nog bij James Brown muzikant was en die techniek meebracht naar de P-Funkgroepen van George Clinton. Over Larry Graham die de grondlegger is van de slap-pop playing bij Sly & The Family Stone, dat je Sheila E. toch nog es graag met Prince zou willen zien spelen. Echt, dat soort dingen waar iemand die niks van funk weet totaal geen idee heeft. Leuk. En het valt me op dat je bij de concerten van de helden van Prince telkens een Princepubliek treft. Ook vanavond weer.

We waren wat vroeger dus konden we als eerste de zaal betreden. Dat moet, hé. En we stonden vooraan. Ditmaal geen dranghekken, geen ruimte tussen het podium en het publiek, je stond gewoon echt nààst het podium. En we stonden in het midden, vlak tegen het podium vooraan.

Larry Graham kwam op met z'n band temidden van het publiek. Het gemak waarmee hij de zaal in en uit liep was ongezien. Op een bepaald moment vroeg hij in welke stad we waren en duwde de micro onder m'n neus: "In Hasselt." Okay. Dat was effe leuk. De band swingde als funkateers: elk nummer funkingrollde met tussendoor een cool down intermezzo. Superkoddig was dat hij ook z'n vrouw Tina het podium opriep: zij is zo'n kleine schattige vrouw. Een damesmeisje. Ze volgt hem mee op tournee en dan staan ze samen op het podium te swingen. Heel leuk om te zien.

De setlist, ja die kenden we al voor het concert aanving. Gretig gefotografeerd omdat we toch vooraan stonden en er papieren van de setlist op het podium geplakt waren. Goeie setlist: zowel covers als nieuw materiaal, als veel klassiekers. Een strakke setlist en het concert bouwde zich op naar superiour moments: het 'If You Want Me To Stay' dat werd uitgerekt en waarin het publiek zijn kunstjes op het podium mocht vertolken, het 'I Wanna Thank You Falettin Me Be Mice Elf Again' dat ook werd uitgesponnen en het publiek nadat ze het podium hadden verlaten nog minutenlang de song bleef zingen waarna 'ons' moment er kwam met de bisnummers: inderdaad ja, wij op het podium. Een paar mensen werden het podium opgeroepen waaronder wij. Om mee te dansen met Larry, z'n vrouw en de band. Wow! Wow! Op ondermeer de funktonen van 'I Wanna Take You Higher' gingen we keihard uit ons dak. We wisten niet wat ons overkwam.

En later, na het concert, hebben we een foto laten trekken van ons met Larry Graham en z'n vrouw. Okay, that was the night.

kleine damesmeisjes

Dit wordt het ultieme lengtetopic. Laten we het daarop houden.

Okay, ik ben klein: zo'n anderhalve meter groot, ja. Ik ga niet liegen over m'n lengte en misschien is de lengte die ik vernoem niet eens accuraat aangezien ik die maat heb van m'n tienerjaren. Ik hou het gewoon op anderhalf, like we care. De meesten geloven het niet eens maar dat heeft meer met perceptie te maken, denk ik, dan m'n feitelijke lengte, en daarbij: ik heb gewoon geen lang gestalte. Vertically challenged, haha. Do we need an eufemisme? They call us petite. Reet Petite.

Vroeger, in die tienerjaren werd ik er wel es mee uitgelachen: "Hoe groot ben je ook alweer, Stefanie? Hoe groot?" Maar meer dan een flauw lachje konden ze niet krijgen want 't trok me ook niet aan. Om helemaal écht eerlijk te zijn was ik liever 1m60 tot 1m63 geweest, maar echt niet groter: klein is schattig.

Ik wou nooit groot zijn: in m'n kleuter- en eerste studiejaren was ik sowieso een van de kleintjes of de kleinste maar daarna ging ik een jaar terug, deed een vroege groeispurt en werd een van de grotere. Vond ik echt niet leuk, een van die grotere te zijn want die kleintjes waren zo schattig. En ik voelde me zo groot en lomp tegenover die schattige kleine meisjes. Dat heeft effe een paar jaar geduurd tot ik weer zooo klein werd. En ik zit daar echt niet mee. Groot zijn is leuk, omdat je dan modellenwerk aankan, maar verder? Like we care.

Het grappige of nét het irritante is dat andere mensen menen me op m'n lengte te kunnen pakken: zo helemaal uit het niks kreeg ik in de premetro te horen: "Short. Stumpy legs." Whatta!? Ik kende die meiden helemaal niet en ze waren zo dom, echt zo dom want ondertussen heb ik mezelf gemeten en gewogen en gemeten (euhm, sorry, de voorbije jaren heb ik me niet echt gewogen) en dus gemeten dat ik in verhouding zeker geen 'stumpy legs' heb. Ik ben een 'Kylie Minogue-kind': ieniemieklein met verhoudingsgewijs langere benen dan de middelmaat. Hoezo stumpy legs? Trutten! Wat dan weer inhoudt dat je bovenlijfje zo kort is. It is.

Ik heb lang gedacht dat ik een peerfiguur had tot ik een vriendin peerfiguur naast me zag. Ik ben een kort bovenlijfje zandloper met een dikke kont. Cel-lu-li-tis. Like I care. Wat overigens niet betekent dat ik zo zeker ben: maak geen grapjes over m'n neus want ik sla er echt op.

Al bij al: je lengte mag geen insult zijn dat gevoelig aankomt. Tenzij je de driemeter man bent ofzo. Of Duimeluitje.

Elaine Paige is ook een kleintje.