dagen in de stad

Maffe dagen achter de kiezen:

De week begon al bizar met een tekstje voor Steph Goossens. Ik hoop op een uitnodiging voor de première. Sien Eggers is er hopelijk ook weer, ik hoù van haar.

Vrijdagavond feestje voor Val voor wie ik de pérfecte cadeau had. Ik heb er een jaar over gedaan om voor haar de perfecte cadeau te vinden en ik had hem. Het was bij de Paul te doen, in Antwerpen kent iedereen de Paul, yeah. De dag erna naar de opening van een nieuw kapsalon alwaar Val me oppikte om vervolgens naar our friend, een artiest te gaan. Nabil. Nabil is jurist, geeft Nederlands en schrijft en zingt. Het werd leuk: bij het parkeren werden we gewaarschuwd dat de auto verkeerd stond. En wij maar lachen. Hij had gelijk. Minder lachen.

Eenmaal binnen mijn dieet in de prullenbak gegooid met een koffiekoek en onthaald worden door de Antwerpse stadsdichter. He's nice. Our friend, een artiest deed een optreden bij dé Irène. Inmiddels gekend van Benidorm Bastards. We sloten de keet af na Irène meermaals te kussen en te bedanken en ik ging vervolgens uit, in een dancing die vroeger leuk was en nu niet meer.

De dag erna om eten lopen en vervolgens in m'n staminee blijven plakken met vrienden. En Kenneth was d'r ook. Kenneth heeft een film gemaakt, ik heb hier ooit de trailer gepost omdat ik graag reclame maak vrienden.

De dag erna alweer lopen om eten om vervolgens met Antje van Antwerpen dé Antwerpse actrice de hele namiddag door te brengen. She's also nice. En dan Jan gezien, in Antwerpen kent iedereen hem.

Euhm, ik had een paardaagse, ni normaal.

Een paar weken eerder heb ik trouwens de zus van Katja, Birgit Schuurman ontmoet. Ik was flabbergasted want ik heb het nogal voor Katja. Ik ben speciaal naar Amsterdam gaan reizen om een theaterstuk van van Warmerdam te zien met Annet. Maar 't gaat nu over Katja. I like her.

Ik hoop ooit es De Jeugd te ontmoeten: I like them too. Maar deze video post ik vooral om Katja.

the birth of Jessica Rabbit

We maakten kennis met Jessica Rabbit in 1988 in het geniale Who Framed Roger Rabbit? en een nieuw tekenfilm sex symbol slash icon werd ons voorgeschoteld. Sindsdien is zij de sexiest der tekenfilmfiguren en mensen stellen zich ernstige vragen of zij ooit overtroffen kan worden. Begin jaren '90 deed men een poging met Holli Would in Cool World maar alle pogingen ten spijt, Jessica blijft on top.

Interessant is dan ook om te bekijken waar zij werkelijk vandaan komt, ik bedoel, waar is de bron? De inspiratie? Zoals Naomi Campbell model stond voor Pocahontas. Wel hier:

1. Red Hot Riding Hood:

Red Hot Riding Hood is een figuur ontsproten uit het brein van Tex Avery. Tex Avery was een genius, als u nog nooit een cartoon van hem hebt gezien, doen gewoon doen. Er was een tijd waarin ik dvd's vol ging halen met z'n werk en telkens opnieuw verbaasd stond van z'n genialiteit. Lachen kan je met hem. Het moge verder ook duidelijk zijn dat zij mee aan de basis lag van Jessica Rabbit.

2. Rita Hayworth:

Ook zo'n beauty uit de Golden Age van Hollywood. Een roodharige Latina. Rita had de moves, de voice, de looks, het talent en het charisma.

3. Veronica Lake:

Een der Hollywoods schoonsten uit de Golden Age en Jessica Rabbit mocht haar signatuur kapsel lenen. Het kapsel waarmee je een oog bedekt en de rest zijn shiny lokken.

4. Lauren Bacall:

Zij mocht zich de vrouw van Humphry Bogart noemen en een Golden Age classy gracefull star. Ook deze schoonheid was een inspiratiebron voor de onvergetelijke Jessica.

5. Kathleen Turner:

Kathleen deed haar voice, toenertijd had zij de meest verleidelijke stem in Hollywood, zodoende stonden de producers aan haar deur. "Can we have your voice?" "Suhure."

En zo komen we aan Jessica Rabbit. Over haar is dus nagedacht. Amy Irving deed trouwens de zangpartij, haar mogen we ook niet vergeten.

films in de kijker: the addicted ones deel 2

6. The NeverEnding Story is een Amerikaanse film uit 1984 van Wolfgang Petersen. Het is een verhaal in een verhaal dat om een queeste draait om het land Fantastica te redden van de ondergang.

-Waarom ik verslaafd ben: in de 80's was de NeverEnding Story superpopulair, zowel de film als het boek als de titelsong was een hit. Het verhaal sprak me gewoon aan, alsof het over mij ging. Ik was ook een boekenwurm met veel fantasie die helemaal in een verhaal kon opgaan.

7. The Sound of Music is een Amerikaanse film uit 1965 van Robert Wise. Tja, wie kent verhaal niet? Een Oostenrijkse zingende non die nanny wordt, verliefd wordt en met de voltallige von Trapp familie naar Amerika vlucht.

- Waarom ik verslaafd ben: ik moet een jaar of acht, negen zijn geweest toen ik hem voor 't eerst zag met de babysit en we stiekem langer mochten opblijven. Spannend! Datzelfde jaar of een jaar later bracht het zesde leerjaar de musical, waarvan wij de repetities talloze keren mochten bijwonen, om maar te zeggen: het is zo'n film die barst van de herinneringen, ook al was ik nog niet geboren toen hij uitkwam. Elk jaar zenden ze hem uit rond m'n verjaardag en dan bekijk ik hem meestal wel. De geweldige Julie Andrews en die liederen, die dansjes, die kinderen: Liesl, Friedrich, Louisa, Kurt, Birgitta, Marta en Gretl.

My Favorite Things is trouwens my all time favorite song.

8. Welcome To the Dollhouse is een Amerikaanse film uit 1995 van Todd Solondz. Het gaat over een nerderig totaal onpopulair pubermeisje dat op school gepest wordt en het thuis ook niet bepaald gemakkelijk heeft.

- Waarom ik verslaafd ben: ondanks het wrange onderwerp is het een van de grappigste films ever over high school en een onpopulaire puber zijn.

9. What's Eating Gilbert Grape? is een Amerikaanse film uit 1993 van Lasse Hallström. Het speelt zich af in een plek waar niks te beleven valt maar bevolkt wordt door kleurrijke personages. Gilbert is de man des huizes en woont samen met z'n moddermoddervette moeder, brave zus, mentaal gehandicapte broer en puberale zus. And that's eating him.

- Waarom ik verslaafd ben: de cast is niet alleen great, het verhaal en de personages zijn zo bijzonder en zo kleurrijk dat je haast jaloers bent dat je ze zelf niet verzonnen hebt. Tevens zijn die talrijke scenes tussen Gilbert en Arnie van een ongenaakbare schoonheid.

10. De beroemdste versie van The Wizard of Oz is een Amerikaanse film uit 1939 van Victor Fleming. En ik geloof dat inmiddels iedereen het verhaal wel kent van Dorothy en haar hondje Toto uit Kansas die in het land van Oz terechtkomen en samen met hun vrienden, de vogelverschrikker, de tinnen man en de bange leeuw het Gele Pad opwandelen op weg naar de tovenaar van Oz die hun wensen moet vervullen.

- Waarom ik verslaafd ben: alweer zo'n verhaal waarmee ik ben opgegroeid: het Antwerpse Jeugdtheater speelde het verhaal, de populaire serie Fame maakte er een remake van met Doris als Dorothy, The Wiz met grote held Michael Jackson en Diana Ross kwam op tv en last but not least was er ook een tekenfilmserie. Maar ik was al heel vroeg weg van het verhaal in het magische Jeugdtheater van toen. Een magisch verhaal in een magisch theater, tuurlijk dat het me wat deed. Pas later zag ik ook in dat het verhaal een prachtige boodschap heeft, namelijk dat je in jezelf moet geloven. Ik ben zo weg van het verhaal dat ik probeer elke versie te bekijken. Dàt heet een verslaving. Jawel.

films in de kijker: the addicted ones deel 1

Ik heb zo van die films waar ik zogenaamd 'verslaafd' aan ben, die ik toch minstens eens in de twee jaar moet bekijken. Hierover gaat dit postje, het waarom ga ik es belichten. Het benijdenswaardig rijtje bestaat uit: 2001: A Space Odyssey, The Breakfast Club, Clueless, Fucking Åmål, Mean Girls, The NeverEnding Story, The Sound of Music, Welcome To The Dollhouse, What's Eating Gilbert Grape? en (een versie van) The Wizard of Oz.

1. 2001: A Space Odyssey is een Amerikaanse film uit 1968 van het genie Stanley Kubrick (overigens mijn favoriete regisseur). Kort verteld handelt het over de technologische evolutie der mensen en alles wat erbij hoort. Visionair verhaal.

Waarom ik verslaaf ben: komaan, die titel! 2001 is een film waarvan je kan zeggen, als je hem eenmaal snapt: "That's so right!" Al heb je wel meer dan een zitbeurt nodig om hem te begrijpen. Hij fascineert op alle gebied: het verhaal, de beelden, de muziek. Het is een bijzondere lange zit maar voor mij is hij zo om.

The Dawn of Man from Vimeo on Vimeo.

2. The Breakfast Club is een Amerikaanse film uit 1985 en gaat over een stel pubers die op een zaterdagochtend een strafstudie moet uitzitten.

Waarom ik verslaafd ben: Fast Times At Ridgemont High zou de oerfilm zijn wat het teenage genre betreft - al zie ik hier Rebel Without A Cause, schromelijk over het lijf - maar geef mij maar The Breakfast Club. Alweer een goeie titel en het verhaal van een high school princess, een sportgast, een gothic weirdo, een nerd en een verschoppeling (Nelson van The Simpsons zou trouwens op hem gebaseerd zijn) die elkaar tegen wil en dank vinden en het over hun teenage groeipijnen hebben, is gewoon zo herkenbaar. De teenage movie der teenage movies. Een combinatie van humor, melodrama en MTV-hippe beelden.

3. Clueless is een Amerikaanse film uit 1995 van Amy Heckerling, de dame die meer dan 10 jaar eerder Fast Times At Ridgemont maakte. Kort verteld gaat het over een 90's bewerking van Austens Emma, een liefdesverhaal met een koppelaarster.

Waarom ik verslaafd ben: Clueless is gewoon een film die de tijdsgeest perfect uitdrukte: hoofdrolspeelster Alicia Silverstone was de hippe dame uit die Aerosmith clips, het decor Beverly Hills was populair dankzij BH 90210, de serie waar iedereen naar keek, en gedurende weken en weken werd er reclame gemaakt voor deze film op het gigantisch populaire MTV, een graadmeter voor alles wat cool was. Dus Clueless was zelfs al voor hij in de bioscoop kwam gewoon cool. Alleen daarom al. En verder vind ik de humor van die oppervlakkige Valley girls best leuk. En dat Valley taaltje waarvan ze zich bedienen: "As if!" So fetch (maar dat komt uit Mean Girls).

4. Fucking Åmål is een Zweedse film uit 1998 van Lukas Moodysson en handelt kort gezegd over de ontluikende liefde tussen de extraverte Elin en de introverte Agnes in het saaiste dorpje van Zweden, Åmål, dat een hoge Johnny's en Marina's/Anita's populatie kent. Echt het plekje waar je wil zijn en opgroeien.

- Waarom ik verslaafd ben: een Zweedse film uit een tijd waarin ik zelf Zweeds studeerde. Take a guess. En daarnaast wees m'n toenmalig vriendje er meteen na de film op dat ik qua karakter zo hard op Elin leek. En hij leek op een Agnes. Ik vond Elin een zalige meid dus vond het een reuzecompliment. Meer dan tien jaar later ben ik weliswaar getemd maar 'k vind het nog altijd best leuk om mezelf zoals ik vroeger was te bekijken.

5. Mean Girls is een Amerikaanse film uit 2004 van Mark Waters waarvoor Tina Fey (de grappige dame van Saturday Night Live en 30 Rock) de originele roman tot een scenario bewerkte. Het gaat over een groepje populaire high schoolmeiden, The Plastics, die de school in hun macht hebben.

- Waarom ik verslaafd ben: ik had net als zovelen nooit gedacht dat ik het een geweldige film zou vinden, ik bedoel maar high school movies scoren niet echt goed als je die leeftijd voorbij bent, maar tegen alle verwachtingen in werd het een hit, ook onder niet high schoolers. De personages, de humor, de taal ("That's so fetch!" "Gretchen, stop trying to make 'fetch' happen. It's not going to happen."). Awesome. De teenie movie van de jaren 2000.

Beyoncé danst Rosas

B is onlangs beschuldigd van plagiaat: ze zou Rosas Danst Rosas en Achterland zonder toestemming hebben gekopieerd in haar nieuwste clip en nee hoor, het is niet zo'n belachelijk gevalletje als Madonna's zogenaamde Frozen plagiaat, this is the real deal. Normaal zou ik over zoiets niet bloggen maar in dit geval gaat het wel over iets bijzonder: bijna drie jaar geleden postte ik een bewerkte video met als titel Me Together with Beyoncé en een paar dagen later een bewerkte video The Look of Dance waarin beelden zitten waarmee Beyoncé de clip eindigt! Aanvankelijk dacht ik, fijn B gebruikt een choreografie die ik ook heb gebruikt, later gaat je mayonaise werken en denk je: hoe zou een Amerikaanse popster die niet bepaald bekend staat om haar kennis van moderne dans op een Belgische moderne choreografie uit de 80's zijn gebotst? I don't know, ik vind het raar. En een mens mag zich allerlei fantasietjes en veronderstellingen in z'n hoofd halen. B is op mijn blog geweest: haha. En misschien dat Katja Schuurman hier ook es is geweest en Johnny Depp en Lenny Kravitz en Alain Delon. Alain Delon. Ik weet niet of ik mezelf zou googlen als ik bekend zou zijn, vast wel want ik doe het nu al.

Linkje naar The Look of Dance waarin ik Rosas Danst Rosas, Fase en de Steve Reich Evening heb verwerkt.

En dit blogje moet een van de meest surrealistische zijn die ik ooit heb geschreven want Beyoncé heeft naar alle waarschijnlijkheid die choreografie gewoon opgepikt naar aanleiding van een Amerikaanse award die Anne Teresa De Keersmaeker dit jaar ter beurt viel. Zij is trouwens een van mijn favoriete choreografen, ons Anne.