zaterdag 27 maart 2010
you go, Shannen!
Normaal ben ik niet zo'n Dancing With The Stars kijker, laat staan dat ik er een video over zou posten maar voor Shannen Doherty maak ik wel graag een uitzondering. Sinds Beverly Hills 90210 ben ik een Shannen Dohertyfan (en natuurlijk zag ik al haar episodes in de nieuwe 90210!) en was dus op de hoogte van haar 'beyond normal fear of a live audience'. Om die reden weigerde ze jaar na jaar aan dit soort shows deel te nemen. Dat ze nu wegens een privékwestie haar bijna fobische angst opzij zet, er gewoon voor gaat en schittert op de dansvloer vind ik werkelijk: respect!
trash graphic novel
Ik heb gisteren met zoveel plezier I Love Paris en I Hate Paris uitgelezen dat ik er nu al naar uit kijk hen te herlezen. I Love Paris/I Hate Paris omschrijft zichzelf als de eerste trash graphic novel en is een verhaal van Vlaamse bodem gesitueerd in, natuurlijk, Parijs. Het verhaal: Hope, Chasity en Faith zijn drie vriendinnen en roommates in Parijs. De reden waarom ze destijds naar de Franse hoofdstad kwamen was om de toppen te bereiken in de showbizz (modewereld, muziekwereld en in eender welke wereld waar veel geld valt te rapen). Op hun weg naar de top krijgen ze af te rekenen met jaloezie, corruptie, e.d. . I Love Paris/I Hate Paris is zuivere chick lit, van het grimmige soort dan.
En waarom het zo verslavend is: de outfits are fabulous, darling! Onderaan de pagina's staan voetnoten wat de personages dragen. Stripauteur Maarten Vande Wiele heeft naast z'n eigen kennis ook wat research gedaan and he knows his world: klassiekere merken als Lanvin tref je aan maar ook het hippere Balenciaga, veel vintage en ook een paar Belgen passeren de revue (A.F. Vandevorst, Branquinho, Dries Van Noten en Haider Ackerman). Natuurijk rijst dan ook de Carrievraag op: hoe kunnen ze dit (zeker in het begin) allemaal betalen? Maar ja, dat heet TV-land of in dit geval Chick lit land.
Het verhaal is zo trash, zo junk. Gossip, gossip, gossip. Net alsof je naar een Sex And The City of Gossip Girl noir zit te kijken. We just love it! En verder: de setting. Samen met Barcelona is Parijs mijn lievelingsstad. Hoe kan ik een SATC-graphic novel die zich afspeelt in m'n geliefde stad gewoon niet leuk vinden? Ik hou van Paris, de typische Parisienne en Maarten Vande Wiele heeft die fijne modebewuste Givenchy dragende Parisienne op een voortreffelijke wijze neergezet. I Love Paris! Men zegge het voort.
zondag 21 maart 2010
verslavende films
Iedereen heeft wel van die films die je zo vaak bekijkt dat je de dialogen haast kan mee opzeggen. De mijne zijn:
3. Wiz films (the Wizard of Oz)
Judy Garland - Somewhere Over The Rainbow
Geüpload door gotti57. - Bekijk nog meer muziek video's in HD!
4. Clueless
5. The Never Ending Story
Limahl - Neverending Story
Geüpload door Knightrdr. - Muziek video's, interviews met artiesten, concerten en meer.
8. Rocky (en daarmee bedoel ik bijna alle Rocky films)
Rocky training
Geüpload door lebouffonfou.
9. Once Upon A Time in America
11. Mean Girls
12. An Officer And a Gentleman
13. All about Eve
14. 5 centimeters per second
Byousoku 5 Centimeter PV - One more time, One more chance
Geüpload door nakanamori. - Ontdek andere muziek video's.
15. Grease
16. Forrest Gump
17. Blade Runner
18. Star Wars (de jaren '70 en '80 Star Wars)
19. Festen
20. Cidade de Deus
zaterdag 20 maart 2010
this is for you, Martin Margiela
Je kan gerust zeggen dat ik op het gebied van kleding heel merkvast ben. In mijn kast hangt bijna uitsluitend Demeulemeester, Margiela, Branquinho, Stephan Schneider en Bernhard Willhelm. Nu klinkt dat allemaal heel erg duur maar het zijn allemaal koopjes. Mijn duurste aankoop was een leren jasje zonder mouwen van Margiela (300 euro) en dat was (voor mij tenminste) een uitspatting. Ik heb een jas van Jurgi Persoons ter waarde van meer dan 1000 euro (misschien 2000 euro zelfs ) die ik kocht voor 50 euro. Een koopje dus.
Maar nu baal ik toch wel effe: zowel Branquinho als Margiela zijn gestopt voor hun eigen lijn te ontwerpen. Ik geloof dat Branquinho nu ontwerpt voor Delvaux (een Belgisch merk voor handtassen, portefeuilles, ...) en Margiela gewoon niet meer. En Bernhard zit voornamelijk in Japan en is moeilijker te krijgen in België (de koopjes toch). Dat Margiela gestopt is met ontwerpen vind ik persoonlijk niet bepaald een lachertje ; ik ben zo'n Margielafan en om helemaal eerlijk te zijn koop ik eigenlijk het liefst uitsluitend Margiela en Demeulemeester. Maar om nu alleen Demeulemeester te dragen vind ik een beetje te veel van altijd dezelfde stijl.
En tevens ben ik - effe tussendoor - er niet echt mee opgezet dat Hollywood Margiela heeft ontdekt. Ik laat even de elitaire arty farty snob in me haar gang gaan, dat gebeurt té weinig. Margiela is niet bepaald een bling bling designer, eerder het tegenovergestelde. Dat hij in rapsongs opduikt naast de bitchez en de Cristal en de fly car is gewoon beyond. Maar tegelijkertijd ook heel begrijpelijk: Hollywood houdt van exclusiviteit en Margiela moet zowat het meest elitaire designlabel ever zijn. Hij bedoelde het vast niet zo maar 't is wel zo uitgedraaid. Het label is intellectueel, conceptueel. Je moet het dus kunnen begrijpen om het te appreciëren net zoals je moderne en postmoderne kunst moet leren begrijpen om ervan te houden. Verder is het ook duur omdat nou ja, designers nu eenmaal duur zijn en je zal zelden foto's of interviews van de ontwerper onder ogen krijgen omdat hij dat bijna nooit doet. Margiela is er dus voor het kleine groepje ingewijden die elkaar herkennen omdat een Margiela herkenbaar is door een soort stempel dat alleen de ingewijden weten, en bij dat kleine groepje wil Hollywood natuurlijk bijhoren for all the wrong reasons.
Nu Margiela niet meer ontwerpt moet ik misschien wat meer proberen Rick Owens koopjes na te jagen en komt er nòg meer leder in m'n kast te hangen. Of we moeten met z'n allen gewoon een petitie opstellen waarin we éisen dat Margiela weer aan het ontwerpen gaat. Want wij, Margielafans, blijven hulpeloos achter. Het is voor een goede zaak.
donderdag 18 maart 2010
childlike women
Kindvrouwtjes. Ik behoor tot het soort vrouwen dat gemiddeld pas na hun veertigste ophoudt niet ouder dan drieëntwintig te lijken. Omdat we klein zijn en een babyface hebben. Vooral dat babyface is doorslaggevend: model Natalia Vodianova is nu al een decennium lang het kindvrouwtje van de catwalk en Kate Moss en Brigitte Bardot worden vaak als prototype gebruikt bij onderzoeken naar kinderlijke volwassen vrouwen. Er bestaat zelfs een wetenschappelijke benaming voor: neotenie, het behouden van jeugdige elementen in de volwassenheid.
Op zich vind ik het best fascinerend, net omdat het eigenlijk tegennatuurlijk is, dat nooit helemaal (of toch pas na je veertigste) volwassen lijken. En het wordt nog es extra versterkt als sommige kindvrouwtjes daarbij ook nog es kinderlijk gaan liggen pruilen enzo. Men denke Björk. Een deel van ons menselijke poppetjes zijn daarnaast ook sexy, geen Barbies wel Lolita's zoals Vanessa Paradis en Kylie Minogue heel, heel lang betiteld werden.
We thinks it's cool.
En dan nu, galleria:
Brigitte Bardot
Björk
Shannen Doherty
Kylie Minogue
Kate Moss
Mary Kate and Ashley Olsen
Vanessa Paradis
Georgina Verbaan
Natalia Vodianova
Abonneren op:
Posts (Atom)
