van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


donderdag 10 september 2009

het autobiografisch schrijven

Buiten het feit dat ik, Katie Morosky, een Katie girl ben en nog enkele dingetjes, weten jullie niks over mij. Ik ga daar nu verandering in brengen:

Ik ben geboren in Rwanda, moest op tweejarige leeftijd een jaar onderduiken voor een voorloper van het Ebola killer virus en kwam daarna te voet naar België. Een vijfjarige tocht maar ondertussen heb ik wel een stuk van de wereld gezien. Na een omweg in Erps Kwerps kwam ik in Antwerpen terecht waar ik in een sneltempo de onthaalklas ''t Echt Antwaarps accent, nu (nàà)!' volgde. Ik ben daar nooit echt in gevorderd. Voor Antwerpenaren praat ik dus iets van 'over 't water', ook al is dat niet zo. Je moet weten dat voor Antwerpenaren alles wat niet-Antwerps van 'over 't water' is, alwaar de beschaving zich nog niet heeft doorgezet. Het is niet slecht bedoeld, zij zijn daar werkelijk van overtuigd.
Uiteindelijk nam minder dan Jean-Pierre Van Rossem mij onder de vleugels (niemand mag weten dat hij een dubbelleven in Antwerpen leidt. Oeps.) die me naar een katholieke zeer koningsgezinde uniformschool stuurde. Waar ik een jaar later m'n boeltje mocht pakken vanwege Jean-Pierre's publieke reputatie. Tal van scholen bezocht, weet zelfs niet precies meer hoeveel, en zelfs niet meer in hoeveel dorpen en gemeentes en provincies, en landen, tot ik uiteindelijk dan toch nog op een universiteit terecht kwam. In Gent, zo'n kleine universiteit ergens. Daar aan een studie Taal- en Letterkunde begonnen en dat doe ik dus nog altijd. Het is niet waar dat je na drie jaar eerste kan/bach al je boeltje mag pakken: ik studeer gemiddeld aan een vijf jaar per jaar (als het meezit en ik geluk heb met de examenvragen) en plan hierna nog twee studies af te ronden: Rechten en Geneeskunde (specialisatie in de gemakkelijkste specialisatie). Als het goedzit kan ik na m'n universitaire jaren meteen op pensioen.
En de reden waarom ik m'n eigen foto hier een tijdje geleden uitdrukkelijk heb upgeload is omdat ik telkens de minzame (vrij kwetsende) reactie kreeg: "Waarom verstop jij je achter zo'n blonde ontzettend knappe vrouw?". Mijn echte naam is trouwens niet Katie Morosky maar Stefanie Suzuki-Me Handrissidzjani 'Yotso Yotso' Balà Dininini Van Rossemsdochter, en dus vrij lang om als nickname op het internet te gebruiken.

Zo, nu weten jullie wie Katie is en hihi, hier staan zoveel leugens in. Laat ik maar de Wonder Girls plaatsen als er niks zinnigs geschreven kan worden (leuk liedje maar ik zweer het je dat ik vijf keer hetzelfde meisje zie, knap gedaan).


Dan zie ik hier toch wat meer diversiteit. En is bovendien ook de leukste K-pop clip die ik ken. Die negen meiden dansen gewoon te schattig in hun kleurige sportbroeken, je zou er spontaan vrolijk van worden. Girl's Generation's Gee. Gewoon goed!



woensdag 9 september 2009

celebrity crush round 2

Nu ik toch op dreef ben zal ik maar verdergaan en m'n eigen biggest celebrity-crushes opschrijven. Dat de pret niet mag ophouden!

1. George Michael


George staat op 1 omdat George m'n eerste celebritycrush was en je de eerste celebritycrush nooit vergeet. Ik was vier, net geen vijf toen hij met Wake Me Up Before You Go Go mijn kleuterhoofdje op hol bracht. En na the Edge of Heaven zocht ik op straat en overal naar George Michaelklonen. Het verhaal gaat dat hij een dikke tiener was met foute wenkbrauwen en na een behandeling bij een stylist Georgelicious werd. Dankje, stylist.

2. Robbie Williams


Ik heb het al es geschreven: voor ik ze een noot hoorde zingen werd ik fan van Take That. Ik werd fan van Take That omwille van Robbie Williams. Ik werd fan van Robbie Williams omdat ik een foto van hem in een blad zag staan. Daar was mijn hele fandom op gebaseerd: een foto. Mag het net nog iets oppervlakkiger zijn? Niettemin nam het gedurende een jaar lang fanatieke vormen aan. M'n vriendschappen werden zo ingericht dat ik alleen nog maar over Take That hoefde te praten. Iedere speeltijd lang. Een vriendin van me wil die periode met de mantel der zwijgzaamheid toedekken maar ik schaam me net nergens over. Ik had geen Clouseau, ik had geen New Kids On The Block, ik had Take That.

3. Leonardo DiCaprio (m'n excuses voor het geluid van de video)


Ik heb al zoveel over m'n persoonlijke crush op Leonardo DiCaprio geschreven , straks wordt het nog duidelijk.

4. Michael J. Fox


Iets wat ik zelf nu niet helemaal meer begrijp. Fox was ontzettend populair met z'n Futurefilms en Fox was overal: op tv, in de bioscoop en op een kalender in m'n kamer. Niettemin, zijn komisch talent valt niet te ontkennen, en z'n wilskracht ook niet.

5. Jude Law


Jude werd de minder hysterische celebrity crush, omdat ik al wat ouder was. Een vriendin van me raadde me the Talented Mr Ripley aan omdat Jude Law, over wie ik toen nog nooit gehoord had, zo knap zou zijn. Die film is daarna maandenlang de videorecorder niet meer uitgekomen. M'n toenmalige vriend werd er zelfs lastig van "Heb je nu alweer naar die film zitten kijken?". Op den duur deed ik het stiekem. Het is met stipt m'n meest bekeken film, ik weet al wat er gezegd zal worden.

top teen crushes from the nineties

De smaak te pakken van het nostalgische crushbloggen zal ik er maar weer es een item over schrijven: de top massacrushes uit de nineties.


Natuurlijk staat Leo op nummer 1. Of waren mijn vorige blog entries niet duidelijk genoeg?


Nog zo'n andere mania, de Clouseaumania. Het is allemaal zo'n beetje aan me voorbijgegaan want ik zag nooit iets in Koen Wauters, goeie stem en aardige nummers maar mij hysterisch aan z'n voeten werpen? Bovendien was ik ook niet echt into Vlaamse muziek: ik was cool en luisterde naar Kylie Minogue en Jason Donavon. Niettemin kende ik alle nummers van de eerste cassette uit het hoofd: in m'n klas deden we een Clouseauspecial, en ik vertolkte af en toe Koen Wauters. Ja, ik.


Iedereen vond Full House een vreselijke melige zo niet grappige show. Toch tuneden we trouw met plezier elke aflevering weer in. Het was leuk Uncle Jesse kijken.


Dylan of Brandon? Ik ben er zelf nog niet uit. Maar de meesten gingen toch voor een Dylan.


Aangezien Robbie mijn ding was vond ik Mark Owen niet zo bijzonder (pas later ben ik tot besef gekomen). De rest van de vrouwelijke bevolking bleek daar toen al anders over te denken.


The nicest hunk in town! Ook zijn tegenspeelsters bleken in reality niet ongevoelig te zijn voor hem: hij deelde het bed met Christine Elise en Shannen Doherty. Ja, Brandon en Brenda.


Ik vond hem net als Mark Owen toen niet meer dan een melkmuil (ik was trouwens vrij ongevoelig voor de New Kids On The blog-hetze), alleen iedereen sprak mij tegen. Nou, als ik nu voor een Kid zou gaan, dan wel voor Jordan Knight ('k volg hem op Twitter, haha. En Jordan communiceert daar net iets te veel met z'n fans), die kan beter zingen en dansen. Maar toen vond ik Jonathan Knight de knapste, die kan echt helemaal niet dansen.


Robbie Williams heeft het geluk en het talent om na z'n Take That-jaren een succesvolle carrière uit te bouwen en dat is waar ik altijd al op hoopte. De wereld stond even stil toen hij Take That verliet maar algauw stond hij er weer. Elke generatie zijn Robbie.


Ja, wat was hij jong maar oh zo adorable! Kevin Arnold. Winnie is een stomme trut dat ze hem niet wou.


Het Melrose antwoord op Dylan en Brandon. Jake: stoer en knap en lief. Later knipte hij z'n haren kort en werd te aardig. Jake, een pantoffelheld? Maar hij bleef leuk. Jake bleef leuk.


Een nineties teen crushes-lijst zonder Jordan Knight zou onvolledig zijn. Hij had het meeste talent van het hele New Kids groepje. Later maakte hij niet zo'n goede beurt in the Reality 'once celebrity' TV-show Surreal Life door Uncle Joey te vertellen dat hij de Olsen Twins zou 'doen'. Ik heb het hele seizoen uitgekeken. Do you think I'm proud of that?


Ik heb zo niks met Backstreet Boy Nick Carter, nooit gehad, maar ik moet hem wel op m'n lijst zetten omdat ook hij immens populair was. Nooit begrepen. En al helemaal niet toen het nieuws de wereld in werd gestuurd dat hij z'n vriendin sloeg. Z'n broer, Aaron Carter, is leuker. Maar ook niet wat de muziek betreft.


Another Aaron Spelling teen star. We leerden hem kennen in het snel van de buis gehaalde The Heights, later als vriendje van Donna in BH 90210 en in real life mocht hij naast Drew Barrymore lopen. Of zij naast hem. Ja, Jamie was cute, echt heel cute.

14. Tyson

Hij was de man uit de Toni Braxton video en diegene die zo leuk in z'n onderbroek kon poseren. Meer wisten we niet over hem. En toch was het voldoende om big time voor hem te vallen.


Misschien wel de stoerste tienerster ever. Had Grieco geen oorbel? Anyway, Booker werd te snel van de buis gehaald en zijn succes bij de girls was kort. Maar zeer krachtig. En memorabel.


Waarschijnlijk de meest atypische tieneridool en toch, elk zichzelf respecterende grungemeid had een crush on Eddie. Shannen Doherty zit hem al jaren achterna. Ik weet veel te veel over Shannen Doherty.


Als je even de moeite neemt om naar Leto te kijken weet je waarom hij een tieneridool is. Ooit zei hij er alles aan te doen om te vermijden dat hij ooit een tieneridool werd. Hèhè.


We waren er allemaal kapot van toen we het tragische nieuws hoorden back in the nineties. Ik hield van River, hij was een veelbelovende acteur. River zal altijd gemist en onvervangbaar blijven.


Nu lijkt het vreemd maar Tom was een van de meest desirable sterren in Hollywood in the eighties en de nineties. Voor hij helemaal Scientology ging wou elke vrouw met zijn ring aan haar vinger pronken. Ongelogen.


Na Thelma en Louise was er geen houden meer aan: everybody wanted some Brad. Of hij nu met lange vuile haren, met lijzig accent of fris en monter verscheen, veel maakte het niet uit. Als hìj maar verscheen. En waarschijnlijk moet Brad nog veel hoger staan, rankings zijn moeilijk.


Bijna op de valreep vergeten en dat is vreemd. Heel vreemd aangezien hij elke week in de Joepie of de Fancy stond ofzo. En hij in mijn kaft zat. Edward Furlong werd in z'n vroege tienerjaren uit een crowd spelende jongens geplukt om voor de Terminator camera te staan, de vrouwelijke casting agent zag hem op een plek in sunny California en was mesmerized. En zijn vijftienjaar oudere tutor op de set waarmee hij op z'n veertiende een relatie begon duidelijk ook. En wij dus ook.

En omdat ik de mannen ook niet wil teleurstellen:


To Lee or not to Lee? Ja, ze onderhoudt nu wel een af en aan relatie met heel erg bad (let's say the worse) guy Tommy Lee maar vroeger was zij de ultieme vamp. Geheel fake na talloze betaalrondjes bij de plastische chirurg maar wel knap. Playboyknap. De ultieme bunny: heeft tot nu toe meer Playboycovers gesierd dan 't is eender wie. Mannen weten waarom.

Meer op volgende link: 90's celebrity crushes for men

dinsdag 8 september 2009

the wonderful Alain Delon

Ik had een lange tijd geleden een entry geschreven over Alain Delon, een die nogal, ahum, bevlogen, emotioneel was maar het is allemaal waar. En jammer genoeg was de onderstaande video van YouTube gedeletet, een die ik overigens niet zelf had geplaatst. Wat een geluk dat ik hem al had gedownload.


Leo Mania verklaard

In plaats van weer te bloggen over de uitwasemen van de wilde Leojaren '90 leek het me ook es interessant om stil te staan bij het Waarom? Waarom kwam er zo'n Leo-mania op gang?
Anders dan de media schrijft kwam het succes niet plots op gang na de Titanic. De eerste kiemen van wat ooit iets groots werd begonnen na de release van the Basketball Diaries en hij ineens de new handsome kid in town was. En ik kan het weten, want ik was toen zelf een teenager. Na the Basketball Diaries werd hij gevolgd door een klein groepje hardcore (je zou bijna zeggen avant garde) fans, waaronder ik dus. Het was cool als je 'm kende: de reden waarom we van hem hielden was zijn acteertalent, zijn edgy filmkeuze en z'n good looks. Verder zag Leo er niet ouder uit dan wij dus leek hij, ondanks het andere continent, niet onbereikbaar.
Enter Romeo + Juliet. Misschien bracht hij toen nog niet de massale hysterie van de Titanic op gang maar ik weet niet anders dan dat wij, en nu alle meisjesteenagers onder elkaar, vanaf dat moment Leo devoted werden. En ik denk dat ik wel weet waarom. Leo is cute, ik bedoel niet zoals Johnny Depp cute is. Leo is cute omdat hij een onschuldige uitstraling heeft, een hoge knuffelheidsfactor, een beetje zoals je Tom Hanks een grote teddybeer kan noemen. Alleen is Leo knapper. Die combinatie maakte hem onweerstaanbaar voor meiden. Je zat niet zomaar naar een hunk te kijken maar naar een lieve hunk, dachten we.


Wetenschappelijk kan je er ook een verklaring aan geven: mannen met vrouwelijke trekken (ronde zachte kaken, grote ogen. Jude Law en Johnny Depp dus) worden door vrouwen aantrekkelijker gevonden dan de masculiene mannen. De jonge Leonardo DiCaprio, die ik ooit omschreven hebben gezien met de woorden 'Waarom vallen vrouwen voor zo'n vent die eruit ziet als een twaalfjarig meisje?', beantwoordde perfect aan dat ideaalbeeld. Hij was de verpersoonlijking van de feminiene man, en net daarom in staat een massahysterie los te ketenen. Zijn twee rollen van de romantische lover deden dit dan ook gebeuren.
Ik denk niet dat wat er toen gebeurde nog herhaald kan worden: het medialandschap is nu meer versnipperd, bioscopen zijn niet meer zo populair omdat je alles al heel snel van het net kan plukken. Niemand zal het nog in z'n hoofd halen twintig keer naar dezelfde film te gaan kijken. Ook de tienerbladen hebben dankzij de populariteit van het internet een minder groot aandeel: waarom kopen als je 't allemaal gratis kan vinden? De laatste mediahype die ik me kan herinneren stemt van eind jaren '90, en dat was Leo.
En ik kan verkeerd zijn maar jonge meisjes lijken zich op dat punt nu net iets civieler te gedragen dan voorgaande generaties. De Zac Efrons en de Robert Pattinsons van vandaag kunnen gerust over straat lopen terwijl de Luke Perry's en de Jason Priestley's van de jaren '90 nog op de vlucht moesten voor al die geobsedeerde razende hysterisch krijsende tieners (gewoon al het feit dat een van de belangrijkste jaren '90-vragen 'Brandon of Dylan?' is zegt al heel veel over de omvang). Niet elke jongere zal naar Twilight en High School Musical kijken terwijl we vroeger wel allemaal op BH 90210 afstemden. Verder zijn de zogenaamde idolen ook meer bereikbaar geworden dankzij Twitter, MySpace, Facebook. En dat maakt ze menselijker.


Al bij al heb ik me echt wel vermaakt in die periode. Blijkbaar was ik erg gevoelig voor celebrity crushes en Leo was samen met Robbie Williams het heftigste. Als ik nu die domme fratsen en totaal bevremende antwoorden van de bakvissen van weleer bekijk - No way dat ze ook maar ergens over nadenken! - moet ik er toch wel om lachen. Nostalgie. Ooit heb ik een hele avond lang met een vriendin een Leofilm 'Total Eclipse' zitten doorspoelen en terugspoelen en op pauze zetten en vertragen. Dat was fun. Van het werkelijke verhaal hadden we natuurlijk niks mee (al ken ik het verhaal van Rimbaud en Verlaine wel).