dichten op vrijdag

 Ik heb een eiland, ja net zoals in het Eiland, we noemen ons ook een eiland (officieel heet dit een eiland: bureaus tegen elkaar). Op vrijdag doen we aan vrijdaghumor, het gebeurt gewoon vanzelf, humor die kant noch wal raakt, en we noemen het vrijdaghumor. 

De ene zegt iets heel flauws waar de ander nog flauwer op reageert. Het valt niet te stoppen de flauwe moppen.

Soms doen andere collega’s enthousiast mee: zo hebben we een keer gezamenlijk, met een andere collega erbij een gedicht geschreven à la Paul Van Ostaijen. Je moet het ook lezen als Paul Van Ostaijen. We deden moeite met verschillende lettertypes, lettergroottes. Het ging ongeveer zo (dit was het niet maar soortgelijk): 

Untitled

Bloemkool

Worst 

PAAATATTEN!

erwtjes 

… 

PAUZE

Soep in de Pot

In de pot

… radijsjes

Enzovoort dus. We hebben het opgehangen en ik zei: « Weet je, ik stuur het naar een vriendin die redactrice is in een literair tijdschrift. », zien hoever we ermee fietsen. Ik heb dat dus écht gedaan. Ze reageerde: Stefanie, euhm, nee. 

Op vrijdag mag het. 

naar Prince gaan gebeurt in fases

Mijn beste herinneringen aan mijn Funky hero? Zijn concerten, natuurlijk. Dat lijkt me de evidentie zelve. 

Het verliep vaak in fases:

Fase 1: je leest: ‘Prince komt naar België’. Dàt is dan het goede nieuws van de dag. Na de euforie slaat de vertwijfeling toe: de angst om geen ticket te bemachtigen. Na twee concerten van hem werd diezelfde angst nog groter aangezien ik erna ook met mijn Prince clubje in de Golden Circle wou staan. De tickets zijn er moeilijker te bemachtigen. Heen en weer bellen om te regelen wie ze zou kunnen bestellen. 

Fase 2: de dag van de ticketverkoop. Nerveus opstaan, echt waar, ik werd nerveus wakker met m’n twee vingers gekruist. Een paar uur focussen op m’n ochtendplanning en zodra ik kon telefoneren tijdens een pauze of we die tickets hadden : « Ja, hoor! Golden Circle! », de tweede euforie en het concert moest nog beginnen. 

Fase 3: de dag van het optreden, het leven ging z’n gangetje maar stiekem leefde ik toch naar die dag toe. 

Een volgende vertwijfeling: we hebben Golden Circle tickets: als we op de eerste rij kunnen staan, gaan we het proberen!Alweer niet zo’n makkelijke taak.

Het is me een keer gelukt, in Gent. Zodra de deuren opengingen renden we het plein op en daar stonden we dan op de voorste rij. Ik stond zelfs ietwat apart en ik weet zelfs niet meer waarom. En vraag me alsjeblieft niet meer waarom. 

Fase 3 is de belangrijkste fase: hij staat daar voor je neus. Mij gaf hij me er meermaals euforische momenten. Songs in een ander fascinerend kleedje horen, Something in the Water: stem en piano. 

Purple Rain is niet mijn favoriete Prince song, toch op elk optreden gaf hij me kippenvel met die song tot tranen toe. « Can I play my guitar? » « Yeah! » en dan « A one, a one, a one two three four! », meejoelen, ook al zing je vals (ik dus). Fase 3. 

Meteen na het concert: high! 

Fase 4: de hele nacht lang wakker blijven om toch maar een aftershow te kunnen zien, je telefoon de hele nacht lang in de gaten houden. Naar een preshow of aftershow gaan is me nooit gelukt. De beelden ervan deden me wel deugd. 

Fase 5: de volgende dag (ik had amper geslapen omwille van een gemiste aftershow, of een die niet kwam), de dag na een concert hees met je gemeenschappelijke memories erover praten met een vriendin in een van je favoriete cafés. « Hij heeft het toch weer gedaan! » 

Onlangs las ik van iemand die hem goed kende: Purple Rain, live van hem in de regen mogen zien, is magnifiek. I did, we did: in de regen, met de purple lights on. 

unreleased materiaal van Prince zoeken

 Prince heeft een berg aan materiaal geschreven: hij was verslaafd aan songs schrijven, de Picasso van de popmuziek. Het officiële materiaal is veel om te doorploegen, het onofficiële dat ondertussen is vrijgekomen, daar ben je ook lang zoet mee. En The Vault (het onuitgebrachte materiaal) is nog altijd niet leeg. 

Via een vriendin hoorde ik meteen door ze te beluisteren dat er onofficiële Princesongs bestaan, meteen door ze te beluisteren: da’s de beste manier. Een nieuw vuur werd er aangewakkerd: je collectie hiermee nog groter maken wat best moeilijk was in een tijd waarin het merendeel van zijn songs meteen van het internet verdwenen. Maar als het me lukte, kreeg ik een ‘yeah!’-gevoel: adrenaline. 

Na een Princeconcert in de Amsterdamse Paradiso waar ik helaas niet meer binnen mocht, stelde iemand me voor om bij hem thuis in Hilversum The Work op te halen, het waren 10 cd’s unreleased materiaal. De adrenaline was ik dan natuurlijk wel kwijt maar wie zegt daar nee tegen? Met een vriendin reed ik vanuit Amsterdam naar Brussel, omweg Hilversum, no way dat we die omweg niet zouden maken. 

Ze staan nu op een oude computer. Die mag echt niet stuk. Ook al is The Work inmiddels gemakkelijk te vinden, ook al zijn er sommigen van die nummers nu zelfs officieel uitgebracht. 

gek doen op een filmforum

Erg leuk om m’n oude schrijfsels op een filmforum weer te zien. 15 jaar geleden had ik dit geschreven, in geen 15

jaar weer gezien!

De achtergrond: ik ergerde me aan vele commentaren over Brokeback Mountain. Wel moet je het in de tijdsgeest plaatsen: twee jaar na Friends waarin de fatshaming, het gaybashen en de pijnlijke etnische denigrerende ‘humor’ met veel gejuich werden onthaald, de billenkletsers van toen.  

Ik ergerde me aan vele commentaren en schreef een ironisch bericht. 

Dat het ironisch was bedoeld had blijkbaar niet iedereen begrepen. Ondanks het overdreven gehalte, ondanks het feit dat iemand meteen reageerde: ‘Volgens mij ben jij een vrouw???’ 

Daarna kreeg ik nog reacties. 

Eerlijk, ik dacht toen dat het bericht er zo over ging dat het onmogelijk serieus bedoeld kon zijn. 

Heerlijk! 

muziek ontdekken

 We kunnen nog zo nostalgisch doen als we willen, het staat als een paal boven water dat het nu zoveel gemakkelijker is om nieuwe muziek te ontdekken én binnen te halen. Een klik verder, bij wijze van spreken. 

Hoe deden we het in ‘mijnen jeugdige tijd’? Hitparades, Veronica Countdown, Avro’s Toppop, MTV kijken - ik heb onwaarschijnlijk veel naar die zender gekeken, MTV was mijn attitude , bijna een identiteit -, Studio Brussel luisteren, Humo lezen, Smash Hits, Oor, Melody Maker, Rolling Stone, RifRaf, platenzaken afschuimen en mond-tot-mondreclame. Je moest echt moeite doen, uit je luie zetel komen. 

Het contact met de verkopers in platenzaken was haast vriendschappelijk: ze zagen je graag komen en als je er vaak kwam, begonnen ze je voorkeur te kennen. « Heb je iets goeds voor me liggen? » « Jaja, ik heb iets voor jou! » 

Al iets ouder maar nog steeds in een jeugdige tijd bevond ik me dagelijks op een muziekforum, ùùùrenlang. De forumleden werden een soort vrienden: gefeliciteerd worden op je verjaardag en dat soort dingen. Een groepje van mijn eerste virtuele vrienden. Via hen Last.fm leren kennen, ook een middel om muziek te ontdekken. En maar ‘pindakazen’ (dat was een eufemisme voor illegaal downloaden) op LimeWire, Soulseek. 

De gezelligheid van de platenwinkel begon steeds meer en meer te verdwijnen. Al helemaal toen ik Beatport ontdekte, sommige videosites waarop er dagelijks de meest recent uitgebrachte muziek verscheen. Je hebt er bijna - sterk overdreven - bijna een halve dagtaak aan om dit te beluisteren. Toegeven, op die videosites was het meeste best shit dus daar ben ik na drie jaar mee gestopt. 

Tja, het is leuk om muziek te ontdekken: voor die éne song, die éne artiest, die éne band doe je het.