drie beruchte Amerikaanse moordzaken

We naderen Halloween, tijd om iets luguber. Ted Bundy, Charles Manson zijn alombekende seriemoordenaars. Hier zijn beruchte moorden die de grondvesten in Amerika deden daveren maar nooit echt nieuws werden in Vlaanderen. 

Christa Pike: 

Christa Pike was destijds de jongste vrouw ooit op death raw. En in tegenstelling tot de jongste ter dood veroordeelde in de Amerikaanse geschiedenis zo schuldig als je schuldig kan zijn, schuldiger wordt het niet. 

Ze groeide op als probleemjongere in West Virginia, werd daarom als laatste redmiddel naar een instituut in Tennessee gestuurd alwaar jongeren een stiel leren. There she met the wrong people. Is het louter een geval van ‘de verkeerde personen ontmoet’? Eerlijk gezegd, helemaal niet. Men beweert als ze na haar eerste moord niet gearresteerd was geweest, ze een vrouwelijke seriemoordenares zou zijn geworden. 

In Tennessee werd ze verliefd op haar stud, Tadaryl, die haar tot het Satanisme bekeerde, nooit een goed idee, zeker niet in combinatie met haar hoge dosis paranoïa: Christa had het ongegronde waanidee een liefdesrivale te hebben. Onder het voorwendsel haar ingebeelde rivale een lesje te leren lokte ze het slachtoffer samen met haar stud en een medepartner in heinous crime het park in « Let’s smoke some weed » zei ze tegen het nietsvermoedende kind. Het liep geheel uit de hand, al heeft men een sterk vermoeden dat Christa de uitkomst op voorhand in gedachte had: a gruesome murder. De details bespaar ik u. Er is een reden waarom men geen genade kende en Christa de jongste vrouw ooit op death raw werd. Op achttienjarige leeftijd vloog ze de gevangenis in, op haar twintigste in death raw. 

In de gevangenis hield ze zich niet koest: plande er een mislukte ontsnapping en viel, zelfs op death raw, in haar oude gewoonte: een mislukte moordpoging, het scheelde niet veel of het ze had een tweede moord op haar geweten. Ze zit nog steeds in de dodencel, al haar appeals zijn uitgeput. 

Tiffany Cole: 

Tiffany Cole kwam uit een liefdeloos gezin in South Carolina maar werd met veel liefde opgevangen door haar buren: een bejaard koppel, ze vingen haar op al was ze hun dochter. De jonge Tiffany trok later in bij haar vriend, Jackson, een kerel op het slechte pad. In geldnood dacht Jackson (het verkeerde pad, schreef ik): laten we het koppel ontvoeren om hen volledig leeg te roven. Tiffany ging akkoord, een crimineel plan, doch, niet een waar je voor naar death raw gaat. 

Het oorspronkelijke plan groeide uit tot een van de misselijkste dubbele moorden waarvoor ook zij als jonge vrouw een death sentence kreeg. Na de ontvoering, het leegroven werd het bejaarde koppel levend begraven. 

Kort erna namen Tiffany, Jackson en een medeplichtige lachend selfies al feestende met champagne. 

Een misselijkmakende, brutale, onmenselijke dubbele moord van het kaliber ‘you have no soul’. 

Haar toenmalige vriendin (ongerelateerde moord) op death raw heeft inmiddels een life sentence gekregen. Tiffany zit nog er nog steeds, 27 was ze toen ze haar death sentence vernam.  

De moord op Shanda Sharer: 

Dit is de beruchtste van deze drie moorden, er is een boek over geschreven, documentaires over gemaakt, in een vierdelige serie raffelde een YouTube vlogger het relaas uiteen. Het hield destijds ook Amerika in de ban. 

Shanda Sharer was een twaalfjarige, guitige, vrolijke meid uit Kentucky, na een scheiding kwam ze op een middelbare school in een small town in Indiana terecht. Een small town waar normaal letterlijk niks gebeurt. 

Op die middelbare toonde er een medeleerlinge al vrij snel een romantische interesse voor haar, een leerlinge die een relatie had met Melissa Loveless, een bloedmooi meisje toen. 

Zeker is het niet of Shanda die gevoelens helemaal beantwoordde, wat wel zeker is: er ontstond een toxische driehoeksverhouding tussen die drie scholieren: Shanda wist niet goed of haar gevoelens écht waren of niet, haar verleidster kon niet kiezen tussen Shanda en de bloedmooie maar jaloerse en bezitterige Melissa. Haar rivale, je kan het al raden: kon Shanda’s bloed wel drinken. 

De moord op Shanda Sharer. Het was een plan van Melissa om haar, alweer, af te schrikken, en ook hier zegt men dat ze goed wist dat de dood het gevolg zou zijn. Ze vond mededaders, de een al happiger dan de ander in het ‘hou je gedeisd’-plan. En ook hier geen details: het jonge meisje werd gemarteld op een manier, neen. Levend verbrand.

Daarna gingen ze fastfood eten. 

De aftermath: ze waren minderjarig, allen hebben ze hun straf uitgezeten. De moeder van Shanda was zelfs zo, zo, zo nobel een hond te schenken ter nagedachtenis aan Shanda aan de gevangenis die Melinda dan zou opleiden tot een dienstenhond . Ze zag in een video hoe Melinda veranderd was via zo’n opleiding: ze kon werkelijke liefde geven. 

Daar stopt het zelfs niet bij: Shanda’s moeder had ingezien dat haar dochter werd vermoord door tieners uit veelal huishoudens die hadden geleden onder zware kindermishandeling, ze doét er ook iets aan te doen dit te voorkomen. Respect. 

Een bitter verhaal dat een heel mooi verhaal werd. 

Het olijke zovelental in Ukkel

Het Antwerpse Zuid moest ik noodgedwongen verlaten, had ditmaal weinig met tragiek te maken (het gebouw werd verkocht), al vond ik het destijds best dramàtisch: den Hopper, de Chatleroi, mijn Antwerpse vrienden. 

Bewust voor Ukkel ben ik nooit gegaan: aanvankelijk had ik een appartement op het oog bij Schuman in de Brusselse Europese wijk. Een telefoon later bleek het niet vrij te zijn maar hij had wel iets in Ukkel. « Ok. ». Ukkel was me niet onbekend omwille logeerpartijen aldaar na nachtelijke escapades. Leuke herinneringen aan Ukkel dus. Reeds bij het bezichtigen wist ik: dit neem ik. 

Het was colocation, samenwonen, heel populair in Brussel. De meesten van m’n vrienden daar woonden aanvankelijk op deze manier. Als je dan bij iemand op bezoek kwam, kreeg je er meteen een bende huisgenoten bij. Er werd regelmatig gefeest in zo’n huis, een soort post studententijd. 

Voor mij was het de eerste keer samenwonen (in mijn studententijd had ik een studio) en net daarom maakten m’n vrienden zich zorgen: “Jij?” I proved them wrong. Met de eerste drie huisgenoten kon ik het voortreffelijk vinden, de laatste was er te veel aan: die heeft me aangerand. 

Maar over de betere tijden: als je een Friends huis wilt in Ukkel, daar was het adres. Onwaarschijnlijk. We liepen elkaars deur plat: ‘s middags bij de tuin brunchen, ‘s avonds dineren op het terras van de eerste verdieping. Ooit kwam er een kerel uit Parijs het gebouw bezichtigen, zowel ‘s middags als ‘s avonds. Op beide momenten zag hij ons vrolijk genieten op een terras, alsof het een luilekkerleven was met food en wijn in de zon. Lang moest hij er niet over nadenken om zich bij het olijke zovelental te voegen. 

Een van de zovele leuke momenten: drie huisbewoners hadden een vrij grote opblaasbare pool gekocht. Wat er volgde: pool party’s in en rond het zwembad, iemand had zelfs kreeft meegenomen van zijn werk. Cava en kreeft rond het zwembad. ‘s Avonds hielden we een dansfeest op de eerste verdieping. Een post studententijd. 

Een vreselijke herinnering: de aanslag in de Brusselse metro, daarna steun vinden bij elkaar. 

Op een uitzondering na zijn alle bewoners van het eerste uur inmiddels verhuisd. Van het uiterste zuiden, Ukkel, belandde ik in het uiterste noorden, Jette. 

Samenwonen, het was een érvaring, alleen die aanslag, die aanranding hadden niet gehoeven. 

proces De Pauw

Een openmondige stijgende verbazing. Het interview met Sofie De Pauw, zus van Bart, vond ik volstrekt van die aard: hoe kan een journalist dit verhaal aan de massa brengen? Het is onder de gordel, er wordt een grove leugen verteld en er wordt zodanig rond de pot gedraaid om van Bart De Pauw een slachtoffer te maken. Hallo? 

Wat er totaal over ging - en vanaf dan wist ik al: niet serieus nemen dit interview van een wrokkige zus - is dat er gesuggereerd werd dat de dames een snelle dood van hun vader op hun geweten hebben. Dat. Doe. Je. Niet. Ryan O’Neal, de grootste klootzak van Hollywood, verweet zijn dochter Tatum op televisie de kanker van Farah Fawcett op haar geweten te hebben. Ja, dan maak ik me kwaad. 

Alweer werd de leugen fijntjes over gedaan: dat Bart zogenaamd van niks wist. Zonder enige scrupule wordt dit telkens maar herhaald door hem, zijn vrouw en nu dus ook zijn zus. Op het proces is wel duidelijk gebleken dat hij bij Woestijnvis al op het matje is geroepen. Zijn vrouw lachte er nog om toen hij in de auto zat (bleek uit documenten van een afgeluisterd gesprek). Onbegrijpelijk dat dit telkens wordt herhaald, alsof mensen achterlijk zijn. 

Bart De Pauw is er zelf als eerste mee naar buiten gekomen, de VRT wilde dit aanvankelijk discreet afhandelen, als hij dit niet had gedaan, had hij nu geen proces aan z’n broek. En dan durven verwijten maken dat het de dames zijn die het leed hebben berokkend. Het lef. 

Ik vond het belangrijk om hiervoor in m’n pen te kruipen. Dit gaat niet over de schuldvraag, dat weten tot nu toe alleen De Pauw, die dames en de rechter zal er over beslissen. Dit gaat over het feit dat iemand die zich belaagd voelt het récht heeft voor zichzelf op te komen. Dat zijn nét moedige vrouwen. 

Ik heb het zelf meegemaakt: de psychopaat probeerde telkens van zijn daderrol een slachtoffer te maken, desnoods met grove leugens. Hij is daar vaak in geslaagd, met behulp van z’n moeder. Zum kotsen gedrag. Ziek. Het is vals, het is laf, het is laag, het is voldoende om op een metershoog podium voor the wall of SHAME te staan. Look at me, I’m a loser. Een dader is alleen slachtoffer van zijn eigen gedrag. 

olijke vrienden in Antwerpen voor een Brusselse verhuis

 

Kristoffer, ik noem hem Kristoffer, vriendschap op het eerste gezicht. Alweer knap, zo vaak gehoord in zijn gezelschap, en voornamelijk acteur. Rossig haar, bruine ogen vol vuur. Met hem kan je praten. Wat doet het met je als je vrienden ziet timmeren aan hun weg en hun gekozen pad zien opgaan: glunderen van trots! 

Een anekdote, op mijn verjaardag. We zaten in - waar anders? - den Hopper. Ik wou gewoon Kristoffer effe voor mij alleen. Geen idee hoe of wat, we belandden aan een lange tafel, Kristoffer zat naast een bekende actrice. Kristoffer is knap, je kan al raden wat er gebeurt: she was all over him en ze negeerde mij, op mijn verjaardag! Kristoffer wist niet zo goed wat hij moest doen onder die aandacht. “Ik wil naar huis!”, zei ik na een tijdje. 

M’n verjaardag hebben we verder gevierd maar niet in den Hopper. 

Adrienne, een soort Audrey Hepburn. Stijlvolle dame. Kunstzinnig, in alles wat ze doet heeft ze smaak. Bruin haar, ook ogen vol vuur. A beauty. En praten met een Antwerpse humor. 

Anekdote: in Amsterdam, Nieuw Zuid, de Rivierenbuurt bij, ik noem haar Sexy Sadie, een schrijfster, studiegenote, ook dol op Prince. In Amsterdam ging ik catsitten, net iets makkelijker dan babysitten (alhoewel, met mijn allergie), Adrienne kwam me bezoeken, een kerel uit Toronto was er ook bij. Ja, die hebben we uit een veel te duur Amsterdams hotel gehaald. 

Hij was ons zo dankbaar: “Jullie mogen bij mij logeren in Toronto.” Ons adres, in Toronto. 

Carrie, klein, fijn, krullen, heel modebewust. Alweer vurige ogen. Een klassiek mooi gezicht, een grote mond maar zo lief! Zij is die meid die mij in putje winter een brandertje wou lenen. Carrie houdt van dieren. 

Anekdote: op haar verjaardag: feesten in de Pallieter! De volgende dag? Hoe zijn we thuisgekomen? Ik zat ergens, I kid you not, in Beveren. Nog een ander feestje: in de Pallieter, Freek De Jonge ontmoet. Telefoonnummers uitgewisseld. Hij was best aardig. 

Carrie, mysterieuze meid, heel Antwerps, heel internationaal. 

onbewust luxury dineren in Tokio

 Ik ga hierna verder met m’n olijke reeks. Na dit ‘Wie is Katie?’ typisch verhaal. 

Noem me naïef, hoofd in de wolken. Er is een réden waarom m’n eerste vaste vriend in mij een Elin uit Fucking Åmal zag, m’n moeder me een Amélie Poulain noemt. Naïviteit. 

Op m’n tweede trip in Japan, Japan en Zuid-Korea combineerde ik, wou ik het cheap houden in Japan. M’n vlucht van Seoul naar Tokio had ik gemist - bizar verhaal - onnodig geld uitgeven zat er niet meer in. Het lukte me aardig: geen resto, eten kopen in de plaatselijke shop. Het goedkoop houden ging me vrij goed af, tot de laatste dag, in de Ryokan. 

Weet je, dacht ik, laten we es naar Ginza gaan. Een dure wijk in Tokio. In Ginza gaf ik me de ogen de kost, de meest chique wijk die ik ooit zag. Chique én prachtig. Daarnaast had ik me voorgenomen om die laatste avond in Tokio uit eten te gaan. 

De naïviteit ten top ging ik in de straat van al die luxury winkels uit eten. Én wou persé kobe beef. 

Twijfelen uit twee restaurants, oké daar ga ik heen. 

De service was fantastisch, meerdere serveersters aan m’n tafel die me op m’n wenken bedienden. Op dat moment stelde ik me er geen vragen bij, het is Japan. Ook stelde ik me er weinig vragen bij in een soort privéhokje te zitten. Dit zouden ze in België ook moeten hebben, ging er door me heen. 

De rekening was heel prijzig, zelfs toen geen vragen: kobe beef. Om eerlijk te zijn, heb ik zelden zoveel betaald maar bazuinde nadien rond: “Voor kobe beef betaal je wat.”

Meerdere pogingen gedaan het restaurant op internet weer te vinden, gisteren alweer een dappere poging gedaan, gevonden en geschrokken. Het was luxury dinner. 

Rangetsu of Tokyo, in Ginza. Iedereen zou ik het willen aanraden maar weet, anders dan ik toen, waar je aan begint.