drie domme jaren lang

Langzaam maar zeker begint ook het besef door te dringen hoe DOM ik wel niet ben geweest. Eerlijk, van alle domme dingen die ik heb gedaan en geloof me ik heb écht héél domme dingen gedaan staat dit hoog in de top 5. Gossie, ik heb me gewoon drie jaar lang de kans op liefde, geluk, affectie of plezier ontzegd. Omg, Stefanie. Echt wat een achterlijke zet. Zo dom zal je niet vaak meemaken.
Uiteindelijk ben ik niet kwaad om de verloren jaren want die krijg ik toch niet meer terug. Het heeft ook geen zin om daarover te zitten kniezen. Het beste is gewoon mezelf keihard uit te lachen met het feit dat ik domheid naar ongekende hoogtes heb getild. Als je er een boek zou over lezen zou je je te pletter gieren. Wie is dat meisje toch? Wat is zij dom!

drie jaar stilstaan

Echt, als ik er nu op terugkijk vind ik het ongelooflijk dat ik gewoon drie jaar lang heb stilgestaan. On-waar-schijn-lijk. Misschien heb ik wel een record verbroken van de meeste wanhopige verliefde ooit. Misschien wel. Ook on-waar-schijn-lijk dat ik die zo'n grote losbol ben (echt, ik heb verhàlen), probleem is dat ik jongens gewoon heel snel beu ben (al na een nacht zie ik het niet meer zitten) drie jaar lang, afgezien van een avond, niets heb gedaan. Gewoon niets. Niet moeilijk dat sommige jongens gewoon kwaad op me werden.
Drie jaar lang dus gewoon echt stilgestaan. Toen ik geobsedeerd was door een Nederlandse dj heb ik maximum een jaar stilgestaan en met die Vlaamse ingenieur hooguit een paar maanden met verschillende pauzes. En de eerste keer dat ik werkelijk verliefd werd heb ik gewoon helemaal niet stilgestaan. Dit is dus nieuw voor me. Ik hoop niet dat het me nog es overkomt.
Uiteindelijk is het wel belangrijk voor me om me aantrekkelijk en geliefd te voelen. Dit weekend kreeg ik weer dat gevoel dat ik al zolang had gemist. En besefte ik waar de fuck was ik mee bezig? Het was dom om me dat gevoel drie jaar lang te ontzeggen. En echt moeilijk te verkrijgen is het niet. Ik begon maar net de jonge Marokkaan zachtjesaan los te laten en ben er al meteen ingevlogen. :-)
Ach, verhalen dat ik heb. Ik heb SERIEUS liggen aanpappen met kerels. En ik heb me de jaloezie van sommige vrouwen op de hals gehaald; zelfs als ik niet aan het flirten was, leek het alsof ik flirt.
Maar niettemin, als losbol was ik ook best nog wel kieskeurig. Ik denk dat ik ondertussen wel een aardig cv kan voorleggen. Misschien kan ik nu gewoon verderbouwen aan dat cv en misschien word ik en passant weer verliefd. Wederzijds.

I used to be different

Het is amazing hoe het menselijke brein kan werken. Na drie jaar bijna zo kuis als een non te hebben geleefd, de periode van De Grote Verspilling der Gevoelens, de era van het Niets Gebeurt Er op Liefdesvlak, De Driejarige Liefdestilte, Het Grote Lijden van Het Onbereikbare, Le Miserable, was ik haast vergeten hoe ik die jaren daarvoor was. Laten we zeggen, het tegenovergestelde. Voorzichtig uitdrukt. Respectvol gezegd. Misschien wel een slet. Of dat misschien nog net niet.
Jaja, ik was pretty wild, nam elk weekend jongens mee naar huis of werd wakker in een vreemde kamer. Een keer heb ik het klaargespeeld om in Beveren wakker te worden. Dan weet je het wel.
Eigenlijk kennen veel mensen die kant van mij niet want ik deed dit allemaal wel heel verborgen. Een keer kreeg ik wel de opmerking van een vriendin: "Hoe komt het dat jij ALTIJD andere kerels hebt?"
Ach, serieus was het allemaal niet. Het was meer spelen. Al zal ik wel een paar harten hebben gebroken. En ergens was ik ook wel braaf want als ik verliefd werd op iemand dan deed ik dat allemaal niet: ik ben zo trouw als een hond. Maar vrij van verliefdheden ben ik supervrij.
Toen ik dit weekend weer uitbundig met een jongen lag te zoenen besefte ik, ik ben van mijn gevoelens voor die jonge Marokkaan verlost. Feestje! Het was nog wel effe slikken toen hij duidelijk maakte dat er totaal niets wederzijds is maar dat was het dat ik nodig had om helemaal van hem verlost te zijn. Feestje.

Een ritje naar de zon

Ik ga hier ongegeneerd en schaamteloos en zonder enige gêne reclame voor een wagen neerschrijven maar een Citroën 2CV, een 2CV heeft me in een rit van een emotionele diepte naar een topmoment gebracht. Werkelijk. Door gewoon enkel en alleen in die auto te stappen en mee te rijden. Dit kan misschien zo naïef lijken, of zo kinderlijk, of -in het beste geval, aandoenlijk- maar dit is gewoon de waarheid. Een collega zei me dat ik straalde, zodra ik in die auto zat. Deux Chevaux, for your most uplifting experiences. Zoiets.
Tja, nu weet ik ergens ook wel weer waar dit gevoel vandaan komt: heel recent deed ik een Bratislaviaanse tour in een wagen die nog ouder was dan de Deux Chevaux. Ie-de-reen bekeek ons toen we voorbijsukkelden. Zelfs in Bratislava. ;-) Maar die tour was top top top en zodra ik die Geit, die Eend, die Deux Chevaux instapte dacht ik weer aan die toprit. En brak de hemel stralend open en kon ik niet anders dan meestralen.
En tja, ik heb ook ALTIJD wel een zwak gehad voor oude automobielen, oude motors. Dunno why. Echt niet. Maar geef me maar zo'n au-then-tie-ke Mini Cooper. Ik ga dan effe snel m'n rijbewijs behalen.

bange Katie op datingsites

Ik ga me op datingssites begeven. Wat eng. Op de door mij afschuwelijk verwaarloosde Tinder zat ik al maar vriendinnen hebben me serieuzere sites aangeraden. Wat eng. Voor de mannen op die sites heb ik hoegenaamd geen schrik, het is eerder voor mezelf. Ik wil niemand teleurstellen.
Ik weet heel goed hoe ik kan daten als ik nog met iemand anders in m'n hoofd zit. Dat is dan namelijk een regelrechte  fiasco. Zo erg zelfs dat jongens mij daarna nooit meer willen zien en kwaad op me zijn omdat ik hun avond heb verpest. In het begin verloopt de avond nog goed, hebben we een reuzelol. Denken zij misschien:"Er is een vibe." En dan ga ik alles liggen verknallen door de rest van de avond over de jongen in m'n hoofd te praten. Of erger nog: m'n date keihard te laten staan. Mij daten op zo'n moment is dan echt niet leuk. Daarom ben ik bang: ik moet mezelf tegen mezelf beschermen.
Ik ben na het aansporen van een vriendin van me drie maanden geleden met goeie moed op Tinder begonnen. Een beetje voorzichtig maar kom. Ik was ietwat in de wolken want ik had leuke contacten. Zou het? En dan ga ik die vervolgens allemaal stuk voor stuk voor stuk verwaarlozen. Da's niet oké en niet netjes.
Ik ben dus bang. Het is een énorme stap voor me. Omdat ik andere kerels niet meer wil kwetsen had ik me voorgenomen om voortaan te daten als m'n hoofd leeg is, zodat ik er een en al voor die jongen kan zijn. Als ik daar nu op moet wachten kan ik wachten tot in Sint Juttemis. Of tot ik een ons weeg. En dat wil ik niet. En ach, ook al bega ik blunders zoals Rachel Green, ik probeer het dan toch tenminste.