Forever in my life

Hoe voelt het om je grootste muziekheld te verliezen? Like shit. Like some dirty, ugly shit. Onwezenlijk ook. Gisteren keek ik er nog naar uit om Zijne Prince voor de zesde maal in concert te zien, hij was immers on tour: hij en alleen hij en z'n piano, een unicum dat we vorige december gemist hadden wegens afgelast concert.Gisteren maakte me ik nog zorgen dat ik wel es op reis zou kunnen zijn als Zijne Prinsheid in ons land streek. Want als Princefan wil je dàt niet: je reis boeken en dan horen dat Prince nèt in die periode in het land is. Gisteren had ik nòg dat soort bezorgdheid. Tot het telefoontje van een bezorgde vriend: "Stefanie, dìt wil je niet horen..."

Prince was voor mij meer dan alleen zijn muziek: hij was een belangrijk deel van m'n leven, m'n persoonlijkheid, wie ik ben, hoe ik dacht, wat me kinderlijk opgewonden deed raken. M'n grootste muzikale HELD. En aangezien muziek voor mij zo ontzettend belangrijk is, lees maar: HELD. En die held ben ik kwijt. Ja, ik heb nog z'n muziek, z'n video's, er zal best veel unreleased stuff naar buiten komen,.. De muziek, die hebben we, z'n teksten, die hebben we, de video's, die hebben we. Maar onze Purperen Held niet meer.
De rush, de kick, de euforie, de high, het alom gelukzalig gevoel, tot tranen toe bewogen worden door vreugde voor en na en tijdens z'n concerten, dat behoort tot het verleden. Blij dat ik het meermaals mocht beleven, dat wel.

Ik was 20 toen hij m'n grote Held werd, het moment kan ik me zelfs nog goed herinneren; dat was op m'n verjaardag, de eerste tonen van Dirty Mind. Like a flash light. Something struck me so deeply. En dat was hij. Ik weet nog precies waar ik zat en hoe ik zat en niet wist wat ik hoorde. 16 jaar lang is hij altijd bij me gebleven. Prince die zo ontzettend belangrijk voor me is. Afscheid zal ik nooit van hem nemen. 

  

Maurice White

Maurice White, de bezieler van Earth, Wind & Fire is niet meer. Hem wil ik vooral bedanken, bedanken voor die gewéldige muziek die hij ons nagelaten heeft. Tijdens m'n studentenjaren luisterde ik voornamelijk naast Klassiek en Jazz naar alles wat Funky klonk. Disco, Rare Grooves, voornamelijk FUNK. Een van de betere groepen is dan, uiteraard, Earth, Wind & Fire. Gosh, wat heb ik ont-zet-tend veel naar hen geluisterd. En the love's still going strong. Maurice is niet meer en toch zal hij altijd blijven. Thanks, man.

Updaten

Allereerst RIP David Bowie. What an awfully shocking bad news. Really shocking. :-( And sad. :-(

Whats new, pussycat? 'k Heb ondertussen een vast contract. *Springt een gat in de gat in de lucht*. Ik heb dat een hele maand lang gevierd, serieus. Cava hier, Cava daar, Cava overal. Ben daarna ziek geworden tijdens de v-a-k-a-n-t-i-e. Ondanks toch zwaar verjaardag gevierd, zwaar nieuwjaar gevierd. Misschien was dat niet al te verstandig van me. Ondertussen weer aan het werk, volgende maand Istanbul. Alleen. Ik doe er wel stoer over maar eigenlijk ben ik bang. Ik reis al sinds m'n 17e helemaal alleen  en ik ben voor de eerste keer bang. Of nee, ik was ook bang in Barcelona, 's avonds alleen met no clue waar ik heen moest en een taal waar ik niks van begreep. Maar gelukkig is het woord taxi haast universeel (tenzij als je in New York woont).
Normaal zou ik naar Portugal gaan met een vriendin maar zo ongeduldig als ik ben (geduld ken ik niet en ja, dat is een irritante eigenschap) kon ik niet wachten op haar bevestiging en heb Istanbul geboekt. Die vriendschap is nu verpest. In oktober wil ik naar Japan (Tokyo, Yokohama en Osaka) in de kerstvakantie Iran met de girlfriends.   Omdat Iran nu eenmaal een land is.
Oh ja, ik ga ook verhuizen. Meer het Brusselse centrum in. Lekker makkelijk toch, alles bij de hand: de Quick, de MacDonalds, de KFC. Haha, schrijf ik die haast elke dag in Exki te vinden is. En dit schrijf ik dus vanuit Exki. Ik ben een Exkifan van het eerste uur. Naast mij zit er een kerel zwaar te smakken, da's dus the worst.
Eergisteren Star Wars gezien, dat moest, is een verplicht nummer. En nee, ik ga er mijn mening niet over geven.
'k Heb trouwens vandaag Notes on a Scandal te leen gekregen van een collega van me, film gaat over een vrouw die verliefd wordt op een te jonge kerel. Ergens voel ik me aangesproken. "Stefanie, da's echt een film voor jou, moet je zien!" Zwijg, trut. Nee, hoor, het is een schatje, I love her.

Peace

Gefeleliciteerd ISIS, gefeliciteerd. U bent in uw opzet geslaagd; u hebt mij en met mij tientallen, honderdtallen, duizendtallen Europeanen nog angstiger en bozer gemaakt. Internationale artiesten annulleren hun optredens in Europa omdat het zogenaamd een broeinest is, een broeihaard van aanslagen gepleegd door laffe geradicaliseerde criminelen die zich verschuilen achter de Islam die ze op geen enkele manier recht aandoen. De Islam is zoals elke religie een religie van de Vrede, mensen afmaken is er verboden. En toch placht ISIS zich dat recht toe te eigenen. Op welke basis? De Jihad? De Sharia? Waarom menen zij te kunnen spreken in naam van vele onschuldigen die hen verachten?
Ja, ik ben bang en ik ben boos. Dat onveilig gevoel in de metro, extra opletten enzo bekruipt me voor het eerst. Door hen voel ik me onveilig en dat wil ik niet. Opgroeiende in Antwerpen waren er jaarlijks wel een aantal bommeldingen in de prémetro. Nooit een seconde heb ik me daar onveilig bij gevoeld, sterker nog: ik moest lachen met al die mensen die angstig waren voor terroristen in de metro. Ook na 9/11, de aanslagen in Londen heb ik me geen seconde onveilig gevoeld, dat kwam niet eens in me op. Ik was tegen oorlogen en vond dat je kwaad niet met kwaad mag vergelden. Pas na Charlie Hebdo heb ik het geweer van schouder veranderd. Nog steeds uitgesproken voor de Liefde en de Vrede, doch al iets voorzichtiger en genuanceerder. Toen ik las over de verijdelde aanslagen op de Thalys en in Verviers ben ik me voor het eerst onveilig gaan voelen. Ik woon dan ook in Brussel, de Europese 'hoofdstad' van de Jihadisten. Even maar, kort na de verijdelde aanslagen kreeg ik te maken met het zogenaamde onveiligheidsgevoel, in de metro. Toen ik een 'verdachte' man zag met een koffer. Daarna dacht ik: Help, wat is mij overkomen? Geef ik uiteindelijk ook toe aan de angst?
Sinds de recente aanslagen in Parijs waan ik me overal op openbare plekken waar veel mensen bij elkaar komen onveilig. Met een paar collega's bespraken we al wat we doen indien we het slachtoffer zouden worden. Da's de eerste keer dat we dit onderwerp aansnijden en een teken aan de wand. Allemaal zijn we het erover eens dat er een OPLOSSING moet komen. Dit kunnen we niet en mogen we niet langer dulden. 

INTP/INTJ

Bijzonder: hoe vaak ik de BMTI-test ook maak, ik kom altijd uit op INTP. Must be true. :-) Wat ik verder ook frappant vind, my close friends zijn bijna allemaal stuk voor stuk INTJ of INTP, de kerels waar ik verliefd op werd stuk voor stuk INTJ. Ze hebben de test niet gedaan maar ik heb òf gezien òf zelf de test voor hen gemaakt en gezien dat ze tot insiders 'gang' horen. Bijzonder toch, gezien de zeldzaamheid van beide types. Met een INTJ'er, INTP'er voelt het ook vaak zo aan als soulmates ofzo: ik kan vrijelijk met hen praten, ik begrijp hen en zij begrijpen mij. Zoiets ongeveer.
Mijn serieuze vroegere relatie is een INTJ, pur sang. Vanaf de eerste dag, eerste moment, klikte het. Alsof ik mezelf herkende in hem. Zijn beste vriend is een INTP, pur sang. Beiden echt zo protypisch. En discussies die we hadden, uren-en urenlang liggen praten en elkaar begrijpen.
Dan kreeg ik een obsessie voor een ingenieur. INTJ'er. Zijn vrouw, een jarenlange goeie vriendin van me, INTP. Jaren later werd ik voor de eerste keer verliefd. Op een collega. INTJ'er pur sang, voor hem is het begrip INTJ'er uitgevonden ofzo. Daarna weer verliefd op iemand veel te jong. Ook INTJ. En zijn beste vriend die ik ook zo ontzettend leuk vind ook. Vroeger dacht ik vaak: als je die twee combineert, krijg je mij. Jawel. Verder: een vriendin van me, we zijn net een tweeling omdat we hetzelfde denken, is INTJ. I think I proved my point. Ross Geller, Lisa Simpson, INTJ.
INTJ EN INTP zijn natuurlijk niet helemaal hetzelfde, al is het verschil tussen beide types soms moeilijk te vatten. Laten we zeggen dat het verschil zit in het feit dat een  INTJ'er aan een taak begint, het op tijd afmaakt, op tijd komt bij afspraken, beslissingen neemt en zich daaraan houdt. Van een INTP'er hoef je zoiets niet te verwachten: ze beginnen aan honderden dingen, maken veel dingen niet af, op tijd komen zit er niet bij en hun beslissingen zijn 'open', altijd nog veranderlijk.  Maar samen zijn  ze een ongelooflijk team: de INTP'er komt met de plotse stroom aan ingevingen en de INTJ'er doet er werkelijk iets mee. De INTJ'er maakt de INTP'er wat rigider en de INTP'er de INTJ'er wat soepeler.  Haha, I truly love these types. Zo blijkt.

INTJ en INTP zijn samen met INFJ de zeldzaamste types van de hele  typologie. 37% van de mensen valt onder ESxx. Dat betekent dat de meesten extravert (E) zijn en Sensitief (S), waarmee hier wordt bedoeld: redeneren vanuit concrete zaken. INT's zijn introvert, intuïtief (redeneren vanuit de abstractie, tussen de regels lezen) en Thinking (T), als ze beslissingen nemen laten ze zich leiden door hun verstand. Amper 7% valt hieronder. Ik vind het wel grappig dat uit fora blijkt dat mensen zo gefascineerd zijn door deze types, ze kennen er waarschijnlijk niet veel ofzo. Ik daarentegen ken er massa's: de ene trekt de ander aan ofzo. 
Het prototype negatieve beeld van een INTJ is die van de angstaanjagende koude en gruwelijk slimme psychopaat uit films of de mad scientist, het negatieve beeld van een INTP van de verstrooide kille professor die geen zier om de mensheid geeft, dr. Frankenstein of de computernerd op de zolderkamer. Beide beelden zijn natuurlijk heel overtrokken. De INT'ers die ik ken, kan ik verre van 'koud' noemen. Het is natuurlijk wel waar dat ze stuk voor stuk hun gevoelens uitschakelen wanneer er beslissingen genomen moeten worden (wat andere mensen dan 'onmenselijk' vinden ofzo), als ze redeneren komt er absoluut geen gevoel bij kijken en ze presenteren je de keiharde waarheid, in your face. INT'ers zijn ook eenzaten, wat niet wil zeggen dat ze geen vrienden hebben, ze zien enkel het nut niet van in groep te blijven als het doel voor hen niet nuttig/interessant is, groepssfeer, groepsgeest kennen ze niet. En over koetjes en kalfjes praten zit er niet bij. INT'ers zouden het hoogst op intelligentietesten scoren. Ze heten slim te zijn, think Einstein, een INTP'er, think Leonardo Da Vinci, een INTP'er. Voor presidenten is het dan weer niet handig, dat introverte aspect (veel presidenten vallen onder ENTJ), alhoewel Hillary Clinton een INTJ is.
Wat ik nu pas besef, ik heb doorgaans veel affiniteit met klassen die een computerrichting volgen, een goeie vriend van me, een ENFP, helemaal niet. Tja, computerklassen zitten natuurlijk volgestouwd met INTJ'ers en INTP'ers, de ene nog INT'er dan de ander.