Updaten

Allereerst RIP David Bowie. What an awfully shocking bad news. Really shocking. :-( And sad. :-(

Whats new, pussycat? 'k Heb ondertussen een vast contract. *Springt een gat in de gat in de lucht*. Ik heb dat een hele maand lang gevierd, serieus. Cava hier, Cava daar, Cava overal. Ben daarna ziek geworden tijdens de v-a-k-a-n-t-i-e. Ondanks toch zwaar verjaardag gevierd, zwaar nieuwjaar gevierd. Misschien was dat niet al te verstandig van me. Ondertussen weer aan het werk, volgende maand Istanbul. Alleen. Ik doe er wel stoer over maar eigenlijk ben ik bang. Ik reis al sinds m'n 17e helemaal alleen  en ik ben voor de eerste keer bang. Of nee, ik was ook bang in Barcelona, 's avonds alleen met no clue waar ik heen moest en een taal waar ik niks van begreep. Maar gelukkig is het woord taxi haast universeel (tenzij als je in New York woont).
Normaal zou ik naar Portugal gaan met een vriendin maar zo ongeduldig als ik ben (geduld ken ik niet en ja, dat is een irritante eigenschap) kon ik niet wachten op haar bevestiging en heb Istanbul geboekt. Die vriendschap is nu verpest. In oktober wil ik naar Japan (Tokyo, Yokohama en Osaka) in de kerstvakantie Iran met de girlfriends.   Omdat Iran nu eenmaal een land is.
Oh ja, ik ga ook verhuizen. Meer het Brusselse centrum in. Lekker makkelijk toch, alles bij de hand: de Quick, de MacDonalds, de KFC. Haha, schrijf ik die haast elke dag in Exki te vinden is. En dit schrijf ik dus vanuit Exki. Ik ben een Exkifan van het eerste uur. Naast mij zit er een kerel zwaar te smakken, da's dus the worst.
Eergisteren Star Wars gezien, dat moest, is een verplicht nummer. En nee, ik ga er mijn mening niet over geven.
'k Heb trouwens vandaag Notes on a Scandal te leen gekregen van een collega van me, film gaat over een vrouw die verliefd wordt op een te jonge kerel. Ergens voel ik me aangesproken. "Stefanie, da's echt een film voor jou, moet je zien!" Zwijg, trut. Nee, hoor, het is een schatje, I love her.

Peace

Gefeleliciteerd ISIS, gefeliciteerd. U bent in uw opzet geslaagd; u hebt mij en met mij tientallen, honderdtallen, duizendtallen Europeanen nog angstiger en bozer gemaakt. Internationale artiesten annulleren hun optredens in Europa omdat het zogenaamd een broeinest is, een broeihaard van aanslagen gepleegd door laffe geradicaliseerde criminelen die zich verschuilen achter de Islam die ze op geen enkele manier recht aandoen. De Islam is zoals elke religie een religie van de Vrede, mensen afmaken is er verboden. En toch placht ISIS zich dat recht toe te eigenen. Op welke basis? De Jihad? De Sharia? Waarom menen zij te kunnen spreken in naam van vele onschuldigen die hen verachten?
Ja, ik ben bang en ik ben boos. Dat onveilig gevoel in de metro, extra opletten enzo bekruipt me voor het eerst. Door hen voel ik me onveilig en dat wil ik niet. Opgroeiende in Antwerpen waren er jaarlijks wel een aantal bommeldingen in de prémetro. Nooit een seconde heb ik me daar onveilig bij gevoeld, sterker nog: ik moest lachen met al die mensen die angstig waren voor terroristen in de metro. Ook na 9/11, de aanslagen in Londen heb ik me geen seconde onveilig gevoeld, dat kwam niet eens in me op. Ik was tegen oorlogen en vond dat je kwaad niet met kwaad mag vergelden. Pas na Charlie Hebdo heb ik het geweer van schouder veranderd. Nog steeds uitgesproken voor de Liefde en de Vrede, doch al iets voorzichtiger en genuanceerder. Toen ik las over de verijdelde aanslagen op de Thalys en in Verviers ben ik me voor het eerst onveilig gaan voelen. Ik woon dan ook in Brussel, de Europese 'hoofdstad' van de Jihadisten. Even maar, kort na de verijdelde aanslagen kreeg ik te maken met het zogenaamde onveiligheidsgevoel, in de metro. Toen ik een 'verdachte' man zag met een koffer. Daarna dacht ik: Help, wat is mij overkomen? Geef ik uiteindelijk ook toe aan de angst?
Sinds de recente aanslagen in Parijs waan ik me overal op openbare plekken waar veel mensen bij elkaar komen onveilig. Met een paar collega's bespraken we al wat we doen indien we het slachtoffer zouden worden. Da's de eerste keer dat we dit onderwerp aansnijden en een teken aan de wand. Allemaal zijn we het erover eens dat er een OPLOSSING moet komen. Dit kunnen we niet en mogen we niet langer dulden. 

INTP/INTJ

Bijzonder: hoe vaak ik de BMTI-test ook maak, ik kom altijd uit op INTP. Must be true. :-) Wat ik verder ook frappant vind, my close friends zijn bijna allemaal stuk voor stuk INTJ of INTP, de kerels waar ik verliefd op werd stuk voor stuk INTJ. Ze hebben de test niet gedaan maar ik heb òf gezien òf zelf de test voor hen gemaakt en gezien dat ze tot insiders 'gang' horen. Bijzonder toch, gezien de zeldzaamheid van beide types. Met een INTJ'er, INTP'er voelt het ook vaak zo aan als soulmates ofzo: ik kan vrijelijk met hen praten, ik begrijp hen en zij begrijpen mij. Zoiets ongeveer.
Mijn serieuze vroegere relatie is een INTJ, pur sang. Vanaf de eerste dag, eerste moment, klikte het. Alsof ik mezelf herkende in hem. Zijn beste vriend is een INTP, pur sang. Beiden echt zo protypisch. En discussies die we hadden, uren-en urenlang liggen praten en elkaar begrijpen.
Dan kreeg ik een obsessie voor een ingenieur. INTJ'er. Zijn vrouw, een jarenlange goeie vriendin van me, INTP. Jaren later werd ik voor de eerste keer verliefd. Op een collega. INTJ'er pur sang, voor hem is het begrip INTJ'er uitgevonden ofzo. Daarna weer verliefd op iemand veel te jong. Ook INTJ. En zijn beste vriend die ik ook zo ontzettend leuk vind ook. Vroeger dacht ik vaak: als je die twee combineert, krijg je mij. Jawel. Verder: een vriendin van me, we zijn net een tweeling omdat we hetzelfde denken, is INTJ. I think I proved my point. Ross Geller, Lisa Simpson, INTJ.
INTJ EN INTP zijn natuurlijk niet helemaal hetzelfde, al is het verschil tussen beide types soms moeilijk te vatten. Laten we zeggen dat het verschil zit in het feit dat een  INTJ'er aan een taak begint, het op tijd afmaakt, op tijd komt bij afspraken, beslissingen neemt en zich daaraan houdt. Van een INTP'er hoef je zoiets niet te verwachten: ze beginnen aan honderden dingen, maken veel dingen niet af, op tijd komen zit er niet bij en hun beslissingen zijn 'open', altijd nog veranderlijk.  Maar samen zijn  ze een ongelooflijk team: de INTP'er komt met de plotse stroom aan ingevingen en de INTJ'er doet er werkelijk iets mee. De INTJ'er maakt de INTP'er wat rigider en de INTP'er de INTJ'er wat soepeler.  Haha, I truly love these types. Zo blijkt.

INTJ en INTP zijn samen met INFJ de zeldzaamste types van de hele  typologie. 37% van de mensen valt onder ESxx. Dat betekent dat de meesten extravert (E) zijn en Sensitief (S), waarmee hier wordt bedoeld: redeneren vanuit concrete zaken. INT's zijn introvert, intuïtief (redeneren vanuit de abstractie, tussen de regels lezen) en Thinking (T), als ze beslissingen nemen laten ze zich leiden door hun verstand. Amper 7% valt hieronder. Ik vind het wel grappig dat uit fora blijkt dat mensen zo gefascineerd zijn door deze types, ze kennen er waarschijnlijk niet veel ofzo. Ik daarentegen ken er massa's: de ene trekt de ander aan ofzo. 
Het prototype negatieve beeld van een INTJ is die van de angstaanjagende koude en gruwelijk slimme psychopaat uit films of de mad scientist, het negatieve beeld van een INTP van de verstrooide kille professor die geen zier om de mensheid geeft, dr. Frankenstein of de computernerd op de zolderkamer. Beide beelden zijn natuurlijk heel overtrokken. De INT'ers die ik ken, kan ik verre van 'koud' noemen. Het is natuurlijk wel waar dat ze stuk voor stuk hun gevoelens uitschakelen wanneer er beslissingen genomen moeten worden (wat andere mensen dan 'onmenselijk' vinden ofzo), als ze redeneren komt er absoluut geen gevoel bij kijken en ze presenteren je de keiharde waarheid, in your face. INT'ers zijn ook eenzaten, wat niet wil zeggen dat ze geen vrienden hebben, ze zien enkel het nut niet van in groep te blijven als het doel voor hen niet nuttig/interessant is, groepssfeer, groepsgeest kennen ze niet. En over koetjes en kalfjes praten zit er niet bij. INT'ers zouden het hoogst op intelligentietesten scoren. Ze heten slim te zijn, think Einstein, een INTP'er, think Leonardo Da Vinci, een INTP'er. Voor presidenten is het dan weer niet handig, dat introverte aspect (veel presidenten vallen onder ENTJ), alhoewel Hillary Clinton een INTJ is.
Wat ik nu pas besef, ik heb doorgaans veel affiniteit met klassen die een computerrichting volgen, een goeie vriend van me, een ENFP, helemaal niet. Tja, computerklassen zitten natuurlijk volgestouwd met INTJ'ers en INTP'ers, de ene nog INT'er dan de ander.    

HB

Hoogbegaafdheid, er heerst nog altijd een taboe rond. Terwijl het net iets is waar open over gesproken zou moeten worden, zonder vooroordelen. Vele hoogbegaafden hebben het niet altijd makkelijk. Ik heb er lang over nagedacht om het op m'n blog te smijten en ga het toch doen. Voel je 'm al aankomen? Waarschijnlijk behoor ik tot dat clubje:
als kind 'speelde' ik niet maar zat liever naar muziek te luisteren, verhalen aan te horen, met m'n neus in de boeken. Of ik luisterde naar de gesprekken van de volwassenen. Dat vond ik veel boeiender dan waar m'n leeftijdsgenoten mee bezig waren, dat vond ik echt totaal niet boeiend. Ik begreep hen ook niet. Naar de kleuterschool ging ik niet graag. Naar school ook niet. Alhoewel ik wel ontzettend leergierig was, een ongewone dorst naar kennis en dingen uitpluizen. Maar wat er op school werd gegeven, of het lag misschien aan de manier waarop, vond ik doorgaans niks. Nederlands vond ik best nog leuk maar raakte gefrustreerd als we alweer jeugdboeken moesten lezen want ik las al aardige tijd lectuur voor volwassenen.
Pas op de Steinerschool vond ik de leerstof plots boeiend: we lazen stukken uit de volwassen wereldliteratuur en ik ging er dan natuurlijk weer verder in; ik ging die hele boeken lezen. Boeken die eigenlijk 'zogenaamd' niet bestemd zijn voor vijftienjarigen: Goethe en Voltaire las ik toen, onder andere en Rimbaud en Verlaine en William Wordsworth en meer. Ik verslond het.
Ja, ik was een echte volbloed boekenwurm.
Bij psychologische testen haalde ik qua intelligentie altijd hoge scores tot indrukwekkende hoge scores (volgens de pedagoge dan met wie ik dan later een persoonlijk aanging) maar ik stelde me er niet te veel vragen bij. Had meer een houding van: oké, ik heb dat goed gedaan, nu ga ik verder studeren.
Pas eenmaal studente ging ik me serieus voor hoogbegaafdheid interesseren, niet omdat ik dacht dat ik het was, ik dacht immers dat ik dom was (omdat het me vanaf het middelbaar duidelijk werd dat ik anders dacht dan de meesten) maar gewoon omdat ik sowieso 1001 interesses had. Uit nieuwsgierigheid kocht ik een boekje met geijkte IQ-testen en groot was m'n verbazing toen bleek dat ik heel hoog uitkwam. Natuurlijk geloofde ik er geen zak van maar bij de tweede test kwam ik nog hoger uit, daarna bleef het min of meer stabiel: altijd rond de 135. Mijn toenmalige vriend die haalde zelfs nog hogere scores! Dus ja, we wisten wel dat het om geijkte testen ging maar toch, het leek ons onwaarschijnlijk dat we allebei zulke hoge scores behaalden. 
Die IQ-interesse ging gauw weer weg tot ze weer opdook eenmaal afgestudeerd en ik een gesprek had met een hoogbegaafde vriendin over IQ. Haar IQ hangt rond de 140 en believe me, dat merk je. Ik zei langs m'n neus weg dat ik Binet-testen had gedaan in m'n studentenjaren en daar rond de 135 hing en ze keek er niet eens van op. Vond dit vanzelfsprekend. Dat maakte dat ik er toch iets meer geloof aan ging hechten.
Nog jaren later deed ik een Mensa thuistest, die een indicatie geeft. Als er een waarschijnlijkheid is dat je lid kan worden krijg je een invitatie om een officiële test te komen doen. Ik kreeg dus zo'n invitatie in de bus en ben nooit gegaan omdat het in Nederland was. Helemaal om in het hoogbegaafdheidsverhaal werd ik pas onlangs, dankzij een vriendin/collega op wie ik zo ontzettend hard lijk dat het soms eng wordt. Ik noem haar my twin. Op een vergadering kwam het zelfs voor dat we naast elkaar zaten en tegelijkertijd krak hetzelfde betoog hielden, zonder dat werkelijk van elkaar te beseffen. Wel komisch voor de anderen. 
Die collega/vriendin is er niet zolang geleden achter gekomen dat zij hoogbegaafd is en ze zei me: "En Katie, ik denk dat jij dat ook bent." Toen ze me er lectuur over liet lezen begreep ik plots totaal waar ze het over had. Het was als het ware een openbaring! Zaken waar ik in het verleden voor ben afgewezen: "Je bent te creatief! Je denkt te veel na! Waarom moet je altijd zo moeilijk doen? Kan je niet over 'gewone' dingen praten?" Of al die mensen die je gewoon echt niet begrijpen. En hoogbegaafdheid is meer dan intelligentie alleen, er zijn ook bepaalde persoonlijkheidskenmerken die je veelal aantreft bij hoogbegaafden: intense emoties, groot rechtvaardigheidsgevoel, snellere neiging tot verveling wanneer er geen uitdaging is, en meer. Het is schitterend dat ik het nu een plaatsje kan geven. Had ik het maar eerder geweten, denk ik soms.  

surdoué

In het Frans, surdoué, klinkt minder geladen dan in het Nederlands. Surdoué, hoogbegaafd. Er bestaat nog steeds een torenhoog onbegrip omtrent, torenhoge vooroordelen. Een hoogbegaafde is een geek met bril die voor plezier wiskundesommen maakt. Haha, nu onderschat ik ieders intelligentie. Être sourdouée, c'est quelque chose.
Hoogbegaafd zijn is voornamelijk nieuwsgierig zijn. Altijd meer en meer kennis opdoen. Geen plafond hebben qua denkvermogen; ruimdenkend. Voor anderen ga je dan àlweer te ver.  'Kan je ni gewoon effe normaal doen?' 'Ik volg ni, doe gewoon effe normaal!' En van dat soort antwoorden word je kwaad. Je past je al zo hard aan aan je omgeving, kunnen zij dat dan ook niet effe voor jou doen?
Anyway, je denkt na en je denkt na. Je zoekt en je vindt overal oplossingen voor. De omgeving kan dit best lastig vinden omdat je altijd over alles te veel vragen hebt. Een hoogebegaafde ziet dat eerder als een interessante uitdaging om al die (vergezochte) vragen te beantwoorden. Voor de omgeving is het gewoon, tja, best vermoeiend. Soms lastig. Soms ronduit ongewenst. Met jou kunnen ze niet gewoon 'relaxt' zijn.
Je wilt ook altijd uitgedaagd worden, zoniet verveel je je. Je ziet overal uitdagingen die je graag zelf creëert. Vermoeiend, schreef ik zonet. Een hoogebegaafde is vrijwel altijd hypersensitief, overprikkelbaar zeg maar. Waar anderen aan voorbijgaan, 'ach', misschien niet eens opmerken, komt bij een hoogbegaafde sterk aan. Indrukken gaan diep. Emoties gaan diep.
Hoogbegaafd zijn, het is wat. Niet altijd makkelijk.
Het lijkt leuk. Maar vraag maar na of het echt zo leuk is.