Ik heb besloten om er zelf niet over te bloggen, over het nijpende vluchtelingenprobleem. De problematiek van het niet helpen dus, of het gebrek aan empathie. Ik ga er zelf momenteel niet over schrijven maar laat The Isley Brothers het woord nemen.
All babies together, everyone a seed
Half of us are satisfied, half of us in need
Love's beautiful in us, tarnished by our greed
When will there be a harvest for the world
A nation planted, so concerned with gain
As the seasons come and go, greater grows the pain
And far too many feelin' the strain
When will there be a harvest for the world
Gather every man, gather every woman
Celebrate your lives, give thanks for your children
Gather everyone, gather all together
Overlooking none, hopin' life gets better for the
world
Dress me up for battle, when all I want is peace
Those of us who pay the price, come home with the
least
Nation after nation, turning into beast
When will there be a harvest for the world
donderdag 3 september 2015
top 10 albums
Ik heb al vele lijstjes gemaakt, tot in den treurnisse vele lijstjes, that's why I call myself a geek (how can you call yourself a geek and be proud of it? - naar analogie van NWA, dit omdat ik reikhalzend uitkijk naar de Belgische Straight Outta Compton première). Dus al geekwise vele lijstjes gemaakt, interessante lijstjes, voorbeeldige lijstjes, triviale lijstjes, bullshit lijstjes, onzinlijstjes, nutteloze lijstjes, waardeloze lijstjes, noem maar op, ik heb ze vast wel gemaakt. Ik vind dat zo leuk!!! Dus: àlwééér een lijstje. Ik heb mijn top 10 favoriete albums nog niet prijsgegeven. Wie weet, heeft misschien iemand er wel iets aan. Zou te gék zijn!
1. Funkadelic - One Nation Under a Groove (1978)
Let the Funk be P-Funk! Wat zal ik zeggen? P-Funk is mijn dada. Ik heb mijn Gentse studentenjaren grotendeels doorgebracht met het luisteren naar Prince en P-Funk, wich stands for Parliament en Funkadelic as you should know, de groepen van bezieler George Clinton. My kinda Funk.
Over dit album: een gigantische psychdelische variabele trip in Wonderland, waar iedereen op dat moment geniale Funk speelt. Het titelnummer is een danceklassieker, Lunchmeataphobia (Think, it ain't illegal yet) een vette groovy gitaarrif song, Into You, een nice soulful ballad, Who Says a Funk Band Can't Play Rock de perfecte symbiose tussen Funk en Rock. Echt, dit album is fantastisch. Geen een zwak doorspoelmoment.
2. Jimi Hendrix - The Ultimate Experience (compilatie, 1993)
Je kan wel zeggen, dit is niet eerlijk, het is een compilatie, zo kunnen wij het ook. Wel, doe het dan. Bewijs maar es dat je beter kan dan Jimi Hendrix. Daarnaast gaat het over mijn top 10 en daar horen nu ook eenmaal compilaties bij. Jimi is gewoon de beste gitarist EVER. Dat dit eigenlijk ook maar ter discussie kan staan. Z'n songs zijn zwoel, opzwepend met altijd, dat geniale gitaarspel. Dit is een compilatie van z'n werk eind jaren '60 en yes, een ultimate experience dit aan te horen. Van het prettige soort dan.
3. Prince - 1999 (1982)
Haha, ik weet wel dat vele Princeliefhebbers eerder voor Purple Rain zullen gaan, of voor Sign O'the Times of voor Parade. Sommigen ook voor Dirty Mind. Ik ga dus gewoon volledig (watch me!) voor 1999. Waarom: ik hou gewoon van het broeierige sfeertje. Volgens mij was het ook het eerste conceptalbum van onze Paarse held. Het is een paarse broeierige sexy funky sfeer. Let's Pretend We're Married, dat soort fratsen. Ik zou hem graag es All The Critics Love U in New York live zien performen. Hij heeft dat al talloze keren gedaan, maar nooit waar ik bij was! Later las ik dat een van m'n favoriete Prince Bootlegs, Purple Music, eigenlijk bedoeld was voor dit album. Ja, natuurlijk. Net zoals Electric Intercourse als laatste afviel voor Purple Rain. Maar dan heb ik het weer over een ander album.
4. Björk - Homogenic (1997)
Björk! Björk brengt een brok volle emotie op compositorische pareltjes. Altijd verrassend, heel vaak ontroerend, het doet gewoon wat met je. Homogenic is Björk op z'n best. Zonder te verpinken valt dit onder de noemer Grote Kunst (en nu zie ik Björk al verlegen gniffelen: "I just trrry to brrring music with the things I feel. Like sadness and happiness.") Jòga staat in m'n top 5 van favoriete songs ever en verder kan je hier vooral verdwalen van het ene wondermooie moment in het andere. Tot Pluto, dan schrik je wakker. Hoe? Beluister hem maar, album is werkelijk de moeite. Tevens vind ik de albumversies van de songs van een nog grotere schoonheid getuigen dan wat er in de clips werd gebracht. Al valt die schade absolutig mee: het is niet vergelijkbaar met wat ze later met The Temple of Love van the Sisters of Mercy gedaan hebben. Namelijk een goeie song totaal verneuken in naam van de commercie.
5. Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976)
Unbelievable, ik hoorde de eerste tonen en ik wist dat het om een geniaal album ging, echt waar. En ik kreeg gelijk. Songs in the Key of Life is de tour de force van Stevie Wonder die voorheen al jarenlang een force of nature genoemd kon worden. Als je maar een album van deze beste man wil aanschaffen, haal dan deze in huis. Hij is zo goed als any other compilatie van hem. Tenzij je het over At the Close of a Century hebt, die met z'n vier discs zelfs nog geen volledige compilatie is. Waarom ik dit album zo goed vind? Sir Duke en een van de mooiste liefdesliedjes Knocks Me off My Feet. Nee hoor, just kidding, er is zoveel, echt zoveel meer te ontdekken op dit album.
6. The Rolling Stones - Singles Collection: The London Years (compilatie cd, 1989)
Het verzamelde werk van de jaren '60 zeg maar, grof samengevat. Hier staat op hoe het allemaal is begonnen, met goedgemaakte covers van bluesgrootheden: Jagger en Richards waren als jonge kerels bluesfanaten, dat schiep een band en zo dachten ze: we hebben al een band, laten we dan ook maar meteen muziek maken. Goeie keuze. Dus van covers tot algauw het eigen fantastische werk met als achtergrond Swinging London uit de '60. Marianne Faithfull, Jean Shrimpton, waren allemaal vriendinnen. Vast wel.
7. Parliament - The Mothership Connection (1975)
And we do the P-Funk again! Dit is zuivere Funk, zonder enige fusionvorm. No reggae, no rock, just Funk. 'I want my Funk uncut.' ze zingen het zelf. De Mothership connection is natuurlijk een ànthem. Laten we even een stap zetten in het universum van George Clinton: hij bedacht een geheel nieuw universum waarin een spaceship genaamd de Mothership zou neerdalen en ons allen zou verenigen onder de Funk. Geweldig toch. Zijn universum werd bevolkt door figuren als sir Nose (d-void of Funk) en klonen van dr. Funkenstein himself, George Clinton. Fantastisch. De kracht van dit album zit erin dat ze naast geniale grooves, rythms, grappige woordspelingen, verrassende composities, ze je echt doen geloven in de power of the Funk. Maar ja, dat doen ze eigenlijk in elk album. 'You got the groove and we want some'
8. Daft Punk - Random Access Memories (2013)
Zo jong en al in m'n top 10. Ja, welverdiend, hé. De mannen van Daft Punk zijn genieën. Net wanneer je denkt dat ze hun hoogtepunt bereikt hebben doen ze het (afgezien van Human After All, die later alleen maar goed bleek te zijn om Brainwasher en om verder in de mix te draaien), wanneer je dus denkt dat ze hun hoogtepunt bereikt hebben doen ze het bij het volgende album nòg beter. Ze deden zomaar effe de wereld daveren, en vooral de dansvloer met NuHouse ofte Franse Disco, om dan met dit album dat geluid achterwege te laten en te komen met een virtuoze popplaat waarin ze samenwerkten met de meest uiteenlopende artiesten. Chapeau. En ja, dit album is zo veel meer dan alleen de song Lucky! Bij elke beluistering wordt hij beter, ontdek je meer en meer verrassende
pareltjes. En ze hebben met Nile Rodgers samengewerkt. Bij deze is alles gezegd.
9. Chet Baker - The Best of Chet Baker Sings: Let's Get Lost (compilatie cd, 1989)
Chet Baker was als een Hollywoodjongen zo mooi. Dé stem, dat haar, die blik! Chet Baker was naast mooie jongen ook een geweldige crooner en trompetspeler, all round jazzmuzikant. Deze plaat heb ik grijsgedraaid, er was een tijd waarin ik en een paar vrienden welhaast leken te leuren met Chet Baker: "Chet Baker.." "Wel, Chet Baker..." "En Chet Baker.." "Dus Chet Baker..." "Ok, laten we Chet Baker opzetten." Maar we dienden niemand te overtuigen want iedereen hield van Chet Baker. Ik kan My Funny Valentine helemaal meezingen en ben daar trots op. Chet Baker heeft een zachte jongensachtige stem die fleemt en waarmee hij je zo kan raken. Da's wat anders dan Metallica. Niet dat ik hen niet goed zou vinden, het is gewoon... anders.
10. Sly &The Family Stone - The Essential (compilatie cd, 2003)
Hiermee begon mijn Grote Liefde voor Funk. Nee, om helemaal eerlijk te zijn begon dat met de rare grooves compilaties van het label Harmless maar dat vergeten we gemakshalve. Ondankbare ik. Laten we zeggen dat het de eerste Funk act is die ik bewust ging beluisteren en wat ik hoorde beviel me. Ik was zodanig in de ban van Sly & The Family Stone dat ik meer wilde en vervolgens Parliament en Funkadelic ging checken en dan Prince! Haha, ben er wel in blijven hangen.
Sly & The Family Stone brengen wondermooie melodieën, oké ze funken er ook op los, maar toch die melodieën. Het begin van If You Want Me To Stay mogen ze gerust van mij 10 minuten lang rekken. Sommige nummers van hen zijn zo wondermooi dat ze gewoon echt te kort zijn. Gelukkig bestaat er een repeatknop.
1. Funkadelic - One Nation Under a Groove (1978)
Let the Funk be P-Funk! Wat zal ik zeggen? P-Funk is mijn dada. Ik heb mijn Gentse studentenjaren grotendeels doorgebracht met het luisteren naar Prince en P-Funk, wich stands for Parliament en Funkadelic as you should know, de groepen van bezieler George Clinton. My kinda Funk.
Over dit album: een gigantische psychdelische variabele trip in Wonderland, waar iedereen op dat moment geniale Funk speelt. Het titelnummer is een danceklassieker, Lunchmeataphobia (Think, it ain't illegal yet) een vette groovy gitaarrif song, Into You, een nice soulful ballad, Who Says a Funk Band Can't Play Rock de perfecte symbiose tussen Funk en Rock. Echt, dit album is fantastisch. Geen een zwak doorspoelmoment.
2. Jimi Hendrix - The Ultimate Experience (compilatie, 1993)
Je kan wel zeggen, dit is niet eerlijk, het is een compilatie, zo kunnen wij het ook. Wel, doe het dan. Bewijs maar es dat je beter kan dan Jimi Hendrix. Daarnaast gaat het over mijn top 10 en daar horen nu ook eenmaal compilaties bij. Jimi is gewoon de beste gitarist EVER. Dat dit eigenlijk ook maar ter discussie kan staan. Z'n songs zijn zwoel, opzwepend met altijd, dat geniale gitaarspel. Dit is een compilatie van z'n werk eind jaren '60 en yes, een ultimate experience dit aan te horen. Van het prettige soort dan.
3. Prince - 1999 (1982)
Haha, ik weet wel dat vele Princeliefhebbers eerder voor Purple Rain zullen gaan, of voor Sign O'the Times of voor Parade. Sommigen ook voor Dirty Mind. Ik ga dus gewoon volledig (watch me!) voor 1999. Waarom: ik hou gewoon van het broeierige sfeertje. Volgens mij was het ook het eerste conceptalbum van onze Paarse held. Het is een paarse broeierige sexy funky sfeer. Let's Pretend We're Married, dat soort fratsen. Ik zou hem graag es All The Critics Love U in New York live zien performen. Hij heeft dat al talloze keren gedaan, maar nooit waar ik bij was! Later las ik dat een van m'n favoriete Prince Bootlegs, Purple Music, eigenlijk bedoeld was voor dit album. Ja, natuurlijk. Net zoals Electric Intercourse als laatste afviel voor Purple Rain. Maar dan heb ik het weer over een ander album.
4. Björk - Homogenic (1997)
Björk! Björk brengt een brok volle emotie op compositorische pareltjes. Altijd verrassend, heel vaak ontroerend, het doet gewoon wat met je. Homogenic is Björk op z'n best. Zonder te verpinken valt dit onder de noemer Grote Kunst (en nu zie ik Björk al verlegen gniffelen: "I just trrry to brrring music with the things I feel. Like sadness and happiness.") Jòga staat in m'n top 5 van favoriete songs ever en verder kan je hier vooral verdwalen van het ene wondermooie moment in het andere. Tot Pluto, dan schrik je wakker. Hoe? Beluister hem maar, album is werkelijk de moeite. Tevens vind ik de albumversies van de songs van een nog grotere schoonheid getuigen dan wat er in de clips werd gebracht. Al valt die schade absolutig mee: het is niet vergelijkbaar met wat ze later met The Temple of Love van the Sisters of Mercy gedaan hebben. Namelijk een goeie song totaal verneuken in naam van de commercie.
5. Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976)
Unbelievable, ik hoorde de eerste tonen en ik wist dat het om een geniaal album ging, echt waar. En ik kreeg gelijk. Songs in the Key of Life is de tour de force van Stevie Wonder die voorheen al jarenlang een force of nature genoemd kon worden. Als je maar een album van deze beste man wil aanschaffen, haal dan deze in huis. Hij is zo goed als any other compilatie van hem. Tenzij je het over At the Close of a Century hebt, die met z'n vier discs zelfs nog geen volledige compilatie is. Waarom ik dit album zo goed vind? Sir Duke en een van de mooiste liefdesliedjes Knocks Me off My Feet. Nee hoor, just kidding, er is zoveel, echt zoveel meer te ontdekken op dit album.
6. The Rolling Stones - Singles Collection: The London Years (compilatie cd, 1989)
Het verzamelde werk van de jaren '60 zeg maar, grof samengevat. Hier staat op hoe het allemaal is begonnen, met goedgemaakte covers van bluesgrootheden: Jagger en Richards waren als jonge kerels bluesfanaten, dat schiep een band en zo dachten ze: we hebben al een band, laten we dan ook maar meteen muziek maken. Goeie keuze. Dus van covers tot algauw het eigen fantastische werk met als achtergrond Swinging London uit de '60. Marianne Faithfull, Jean Shrimpton, waren allemaal vriendinnen. Vast wel.
7. Parliament - The Mothership Connection (1975)
And we do the P-Funk again! Dit is zuivere Funk, zonder enige fusionvorm. No reggae, no rock, just Funk. 'I want my Funk uncut.' ze zingen het zelf. De Mothership connection is natuurlijk een ànthem. Laten we even een stap zetten in het universum van George Clinton: hij bedacht een geheel nieuw universum waarin een spaceship genaamd de Mothership zou neerdalen en ons allen zou verenigen onder de Funk. Geweldig toch. Zijn universum werd bevolkt door figuren als sir Nose (d-void of Funk) en klonen van dr. Funkenstein himself, George Clinton. Fantastisch. De kracht van dit album zit erin dat ze naast geniale grooves, rythms, grappige woordspelingen, verrassende composities, ze je echt doen geloven in de power of the Funk. Maar ja, dat doen ze eigenlijk in elk album. 'You got the groove and we want some'
8. Daft Punk - Random Access Memories (2013)
Zo jong en al in m'n top 10. Ja, welverdiend, hé. De mannen van Daft Punk zijn genieën. Net wanneer je denkt dat ze hun hoogtepunt bereikt hebben doen ze het (afgezien van Human After All, die later alleen maar goed bleek te zijn om Brainwasher en om verder in de mix te draaien), wanneer je dus denkt dat ze hun hoogtepunt bereikt hebben doen ze het bij het volgende album nòg beter. Ze deden zomaar effe de wereld daveren, en vooral de dansvloer met NuHouse ofte Franse Disco, om dan met dit album dat geluid achterwege te laten en te komen met een virtuoze popplaat waarin ze samenwerkten met de meest uiteenlopende artiesten. Chapeau. En ja, dit album is zo veel meer dan alleen de song Lucky! Bij elke beluistering wordt hij beter, ontdek je meer en meer verrassende
pareltjes. En ze hebben met Nile Rodgers samengewerkt. Bij deze is alles gezegd.
9. Chet Baker - The Best of Chet Baker Sings: Let's Get Lost (compilatie cd, 1989)
Chet Baker was als een Hollywoodjongen zo mooi. Dé stem, dat haar, die blik! Chet Baker was naast mooie jongen ook een geweldige crooner en trompetspeler, all round jazzmuzikant. Deze plaat heb ik grijsgedraaid, er was een tijd waarin ik en een paar vrienden welhaast leken te leuren met Chet Baker: "Chet Baker.." "Wel, Chet Baker..." "En Chet Baker.." "Dus Chet Baker..." "Ok, laten we Chet Baker opzetten." Maar we dienden niemand te overtuigen want iedereen hield van Chet Baker. Ik kan My Funny Valentine helemaal meezingen en ben daar trots op. Chet Baker heeft een zachte jongensachtige stem die fleemt en waarmee hij je zo kan raken. Da's wat anders dan Metallica. Niet dat ik hen niet goed zou vinden, het is gewoon... anders.
10. Sly &The Family Stone - The Essential (compilatie cd, 2003)
Hiermee begon mijn Grote Liefde voor Funk. Nee, om helemaal eerlijk te zijn begon dat met de rare grooves compilaties van het label Harmless maar dat vergeten we gemakshalve. Ondankbare ik. Laten we zeggen dat het de eerste Funk act is die ik bewust ging beluisteren en wat ik hoorde beviel me. Ik was zodanig in de ban van Sly & The Family Stone dat ik meer wilde en vervolgens Parliament en Funkadelic ging checken en dan Prince! Haha, ben er wel in blijven hangen.
Sly & The Family Stone brengen wondermooie melodieën, oké ze funken er ook op los, maar toch die melodieën. Het begin van If You Want Me To Stay mogen ze gerust van mij 10 minuten lang rekken. Sommige nummers van hen zijn zo wondermooi dat ze gewoon echt te kort zijn. Gelukkig bestaat er een repeatknop.
dinsdag 18 augustus 2015
Miyazaki tribute
Gisteren stootte ik op deze geniale tribute aan de Japanse grootmeester Hayao Miyazaki. Zo mooi, zo touching gedaan. Dono, de maker van deze tribute film, heeft de voornaamste settings, personages, muziek van Miyazaki's animatiefilms in 3-D in een film verwerkt en dit dus op geniale wijze. Nog niet zolang geleden kondigde Miyazaki zijn pensioen aan en dat dit een groot verlies is voor de filmwereld is evident. Miyazaki, dankzij hem leerde ik animé kennen, manga, animéseries. Hij is er verantwoordelijk voor waarom ik absolutig zo'n fascinatie, liefde heb voor Japan. Met Miyazaki is dat allemaal begonnen. Begrijpelijk dat onderstaande film me ontzettend raakt.
Tribute to Hayao Miyazaki from dono on Vimeo.
Tribute to Hayao Miyazaki from dono on Vimeo.
woensdag 5 augustus 2015
verslaafd aan informatie, kennis
'k Pleit schuldig, ben keihard verslaafd aan info, info en nog es info. Als je info voor mij hebt, dan luister ik. Tenzij het over sport gaat. Daar doe ik namelijk niet zo aan. Oh ja, ik kan best genieten van onpopulaire atypische sporten: een wereldwedstrijd snooker bijvoorbeeld, heerlijk.
Infojunk zijn, wat houdt dat in? Op een goeie dag zonder enige andere geplande activiteiten: je wordt wakker, het eerste wat je doet vòòr al het andere, mail checken, facebook checken, een nieuwssite checken. Op facebook of een nieuwssite kom je sowieso wel iets tegen dat je aandacht vasthoudt: vervolgens ga je dit weer uitspitten en zo ben je wel effe zoet voor je zelfs maar bent opgestaan. Er zijn dagen die ik doorbreng achter de computer of met een smartphone, da's mijn hobby: altijd iets bijleren, zoniet raak ik gefrustreerd. Echt waar.
Ik kan me ergeren aan conversaties waar ik niks van opsteek. Kokend bloed enzo en stap ik na een tijdje woest op. Of begin onbeschoft met m'n smartphone te internetten: en oh wee, diegene die dan zegt: "Geen gsm!" Die krijgt gewoon een klap.
Bijleren, kennis vergaren, info lezen: het kan een soort drug zijn. In mijn hoofd razen honderden gedachtes per minuut lijkt het wel en er is altijd een drang om over iets te lezen. Liefst nieuwe info. Van een verslaving aan jeugdfictie naar een verslaving naar non fictie, en nu ben ik een soort lectuurmixinfojunkie. Ach ja.
Infojunk zijn, wat houdt dat in? Op een goeie dag zonder enige andere geplande activiteiten: je wordt wakker, het eerste wat je doet vòòr al het andere, mail checken, facebook checken, een nieuwssite checken. Op facebook of een nieuwssite kom je sowieso wel iets tegen dat je aandacht vasthoudt: vervolgens ga je dit weer uitspitten en zo ben je wel effe zoet voor je zelfs maar bent opgestaan. Er zijn dagen die ik doorbreng achter de computer of met een smartphone, da's mijn hobby: altijd iets bijleren, zoniet raak ik gefrustreerd. Echt waar.
Ik kan me ergeren aan conversaties waar ik niks van opsteek. Kokend bloed enzo en stap ik na een tijdje woest op. Of begin onbeschoft met m'n smartphone te internetten: en oh wee, diegene die dan zegt: "Geen gsm!" Die krijgt gewoon een klap.
Bijleren, kennis vergaren, info lezen: het kan een soort drug zijn. In mijn hoofd razen honderden gedachtes per minuut lijkt het wel en er is altijd een drang om over iets te lezen. Liefst nieuwe info. Van een verslaving aan jeugdfictie naar een verslaving naar non fictie, en nu ben ik een soort lectuurmixinfojunkie. Ach ja.
maandag 3 augustus 2015
Over liefde, encore
Gisteren leuk gesproken over de Liefde. Het is wat het is en als ik eenmaal van iemand hou blijft dat. Liefde kan zo mooi zijn. Dat gevoel van: enkel die persoon, wat hij doet, wat hij zegt. De momenten samen zijn zo warm. Maar het kan ook zo pijn doen. Als iemand je écht raakt, is het liefde. Ik heb die liefde voor een Marokkaan, die te jong is voor mij. Ik zou hem kunnen vergeten, en ik wil hem ook vergeten. Alleen heeft er mij nog nooit iemand zo diep geraakt. Met alles wat hij zegt, wat hij doet, gewoon hoe hij is.
Stel je voor dat er ooit iemand is die hetzelfde met mij doet en dat de relatie zou kunnen.
We hadden het ook over liefde op het eerste gezicht en ik geloof er niet zo in. Liefde op het eerste gezicht is gewoon pure attractie. Verliefdheid komt later, als je iemand beter leert kennen. Dat je iemand zo zo zo leuk vindt.
Gisteren hadden we het over wat mij op iemand doet vallen. Ik ben zo oppervlakkig als wat dus hij moet wel aantrekkelijk zijn, wat ik aantrekkelijk vind. M'n eerste verliefdheid is niet echt "Wow" (al vind ik dat natuurlijk wel), de tweede echt wel. Lief zijn is voor mij ook een ding dat ik hoog in het vaandel draag. Van het soort lief zijn waar ik voor smelt. Check, check. Maar ik ben op hen gevallen omdat ze allebei zo open zijn, letterlijk en figuurlijk, op het beschamende af. Da's voor mij blijkbaar ook een ding, :-)
Stel je voor dat er ooit iemand is die hetzelfde met mij doet en dat de relatie zou kunnen.
We hadden het ook over liefde op het eerste gezicht en ik geloof er niet zo in. Liefde op het eerste gezicht is gewoon pure attractie. Verliefdheid komt later, als je iemand beter leert kennen. Dat je iemand zo zo zo leuk vindt.
Gisteren hadden we het over wat mij op iemand doet vallen. Ik ben zo oppervlakkig als wat dus hij moet wel aantrekkelijk zijn, wat ik aantrekkelijk vind. M'n eerste verliefdheid is niet echt "Wow" (al vind ik dat natuurlijk wel), de tweede echt wel. Lief zijn is voor mij ook een ding dat ik hoog in het vaandel draag. Van het soort lief zijn waar ik voor smelt. Check, check. Maar ik ben op hen gevallen omdat ze allebei zo open zijn, letterlijk en figuurlijk, op het beschamende af. Da's voor mij blijkbaar ook een ding, :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)
