Gisteren stootte ik op deze geniale tribute aan de Japanse grootmeester Hayao Miyazaki. Zo mooi, zo touching gedaan. Dono, de maker van deze tribute film, heeft de voornaamste settings, personages, muziek van Miyazaki's animatiefilms in 3-D in een film verwerkt en dit dus op geniale wijze. Nog niet zolang geleden kondigde Miyazaki zijn pensioen aan en dat dit een groot verlies is voor de filmwereld is evident. Miyazaki, dankzij hem leerde ik animé kennen, manga, animéseries. Hij is er verantwoordelijk voor waarom ik absolutig zo'n fascinatie, liefde heb voor Japan. Met Miyazaki is dat allemaal begonnen. Begrijpelijk dat onderstaande film me ontzettend raakt.
'k Pleit schuldig, ben keihard verslaafd aan info, info en nog es info. Als je info voor mij hebt, dan luister ik. Tenzij het over sport gaat. Daar doe ik namelijk niet zo aan. Oh ja, ik kan best genieten van onpopulaire atypische sporten: een wereldwedstrijd snooker bijvoorbeeld, heerlijk.
Infojunk zijn, wat houdt dat in? Op een goeie dag zonder enige andere geplande activiteiten: je wordt wakker, het eerste wat je doet vòòr al het andere, mail checken, facebook checken, een nieuwssite checken. Op facebook of een nieuwssite kom je sowieso wel iets tegen dat je aandacht vasthoudt: vervolgens ga je dit weer uitspitten en zo ben je wel effe zoet voor je zelfs maar bent opgestaan. Er zijn dagen die ik doorbreng achter de computer of met een smartphone, da's mijn hobby: altijd iets bijleren, zoniet raak ik gefrustreerd. Echt waar.
Ik kan me ergeren aan conversaties waar ik niks van opsteek. Kokend bloed enzo en stap ik na een tijdje woest op. Of begin onbeschoft met m'n smartphone te internetten: en oh wee, diegene die dan zegt: "Geen gsm!" Die krijgt gewoon een klap.
Bijleren, kennis vergaren, info lezen: het kan een soort drug zijn. In mijn hoofd razen honderden gedachtes per minuut lijkt het wel en er is altijd een drang om over iets te lezen. Liefst nieuwe info. Van een verslaving aan jeugdfictie naar een verslaving naar non fictie, en nu ben ik een soort lectuurmixinfojunkie. Ach ja.
Gisteren leuk gesproken over de Liefde. Het is wat het is en als ik eenmaal van iemand hou blijft dat. Liefde kan zo mooi zijn. Dat gevoel van: enkel die persoon, wat hij doet, wat hij zegt. De momenten samen zijn zo warm. Maar het kan ook zo pijn doen. Als iemand je écht raakt, is het liefde. Ik heb die liefde voor een Marokkaan, die te jong is voor mij. Ik zou hem kunnen vergeten, en ik wil hem ook vergeten. Alleen heeft er mij nog nooit iemand zo diep geraakt. Met alles wat hij zegt, wat hij doet, gewoon hoe hij is.
Stel je voor dat er ooit iemand is die hetzelfde met mij doet en dat de relatie zou kunnen.
We hadden het ook over liefde op het eerste gezicht en ik geloof er niet zo in. Liefde op het eerste gezicht is gewoon pure attractie. Verliefdheid komt later, als je iemand beter leert kennen. Dat je iemand zo zo zo leuk vindt.
Gisteren hadden we het over wat mij op iemand doet vallen. Ik ben zo oppervlakkig als wat dus hij moet wel aantrekkelijk zijn, wat ik aantrekkelijk vind. M'n eerste verliefdheid is niet echt "Wow" (al vind ik dat natuurlijk wel), de tweede echt wel. Lief zijn is voor mij ook een ding dat ik hoog in het vaandel draag. Van het soort lief zijn waar ik voor smelt. Check, check. Maar ik ben op hen gevallen omdat ze allebei zo open zijn, letterlijk en figuurlijk, op het beschamende af. Da's voor mij blijkbaar ook een ding, :-)
U moet vast wel es hebben horen vertellen, hebben gelezen over het zogenaamde trofeejagen: wilde dieren neerknallen om dan hun kop als trofee in de living te hangen. Staat nu volop in de aandacht door Cecil, de betreurde leeuw, maar is een barbaarse bezigheid zich al heel lang (wanneer niet eigenlijk?) op grote schaal voordoet. Je zou kunnen zeggen dat het bij onze prehistorischr voorouders anders was: die leefden met de natuur: het vlees werd opgegeten, de vacht diende als kledij en de rest werd ook benut. Da's dus helemaal niet hetgene wat men bedoelt met trofeejagen maar dat wist u vast wel.
Ikzelf zie een enge parallel opduiken tussen trofeejagers en seriemoordenaars. Het enige verschil is dat het eerste zogenaamd legaal zou zijn, en dan nog. Maar mens of dier, het blijft moord.
En wat ze verder nog gemeen hebben: veel seriemoordenaars beginnen eerst met dieren meedogenloos af te maken. Het feit dat ze engageren in moord geeft hen een gevoel van macht, superioriteit. Ze houden ook doorgaans een aandenken bij van hun slachtoffers en scheppen plezier in de jacht en het afmaken. Verder werkt het voor beiden verslavend. Trofeejagers moeten net daarom niet anders bekeken worden als seriemoordenaars: als een sadistisch eng volkje.
Ik weet niet hoe ze het doen, sommigen van mijn vriendinnen. Die hoppen van de ene kerel naar de andere, soms drie tegelijkertijd, alsof het niks is. Laten we aldus bevestigen dat ik daar het absolute tegenovergestelde van ben. Ja, ik ben ook wel met kerels naar huis gegaan of zij met mij na een avondje geflirt, maar dat was verder of no betekenis want verder dan wat geflirt kwam het niet. In sommige gevallen werden het zelfs vrienden.
Dus ik kan je niet onderhouden met verschillende verhalen over verschillende jongens waarbij je het wie-is-wie-spoor helemaal kwijtraakt. Want dat doe ik, als ik naar die verhalen luister. En om eerlijk te zijn, op den duur luister ik ook maar met een half oor omdat al die verhalen zo vluchtig zijn. Tegelijkertijd vraag ik me ook af, hoe doe je dat?
Als ik terugga in de tijd, jaren terug in Antwerpen, heb ik dat zelf ook es gedaan. Ik datete toen twee kerels tegelijkertijd (al m'n vrienden die het wisten schrokken want dat was zo un-me) en dat was allemaal oké. We hadden eigenlijk niks. Ik kan niet echt zeggen dat ik me zo hard heb geamuseerd ´playing the field'. Het was dan ook snel gedaan, met beiden. I'm not there to play the field. Ik wou me gewoon wat soepeler opstellen maar helaas, ik ben niet soepel.
Ook al kan het gigantisch pijn doen, ik ga toch liever voor die diepgaande alles omvattende liefde: iemand die je kan doen huilen, je de adem afsnijdt, bij hem zijn is alsof de hele wereld verdwijnt, iemand die je zo weak in de knees maakt dat je met blikken en blozen moes bent in z'n handen en iemand die je een warm gelukzalig kan geven. Zucht, dat is het waar ik voor ga.
Overkomt je zelden maar als je het eenmaal hebt laat je het niet los. Al duurt het jaren. En jaren.
Andy Warhol, Pablo Picasso, Wassily Kandinsky, Nan Goldin, Cindy Sherman, Martin Margiela, Ann DeMeulemeester, Bernhard Willhelm, Yohji Yamamoto, Rei Kawakubo
Once Upon a Time in America, Magnolia, 2001 a Space Odyssey, Blade Runner, All About Eve, Forrest Gump, Dr Strangelove, Psycho, 5 Centimeters Per Second, Princess Mononoke, Spirited Away, Raise the Red Lantarn, Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhoff Zoo, Apocalypse Now, Taxi Driver, Raging Bull, Welcome to the Dollhouse, Shortcuts, M*A*S*H, the Last Picture Show, the Never Ending Story, Gone with the Wind, Butch Cassidy and the Sundance Kid, Cidade de Deus, Mars Attacks, the Big Lebowski, Barton Fink, A Clockwork Orange, La Haine, Annie Hall, Bullets over Broadway, Sunset Boulevard, What's Eating Gilbert Grape?
De Gebroeders Karamazov, De Ontdekking van de Hemel, De Donkere Kamer van Damocles, Het Parfum, Bint, Who's Afraid of Virginia Woolf?, A Streetcar Named Desire, On the Road, The Catcher in the Rye, 1984, Animal Farm, The Secret History, De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan, Vergeten Straat, De Voorstad Groeit, Kartonnen Dozen, Maus, Barefoot Gen, Fruits Basket, Nana, Persepolis, Thorgal, Suske en Wiske, Calvin and Hobbes
Madonna, Prince, Funkadelic, Parliament, Sly & The Family Stone, Kylie Minogue, Stevie Wonder, Michael Jackson, The Supremes, Björk, Daft Punk, Bob Marley, Eric B & Rakim, Grandmaster Flash, N.W.A., The Rolling Stones, The Beatles, Billie Holiday, Chet Baker, Keith Jarrett, Bach
