the project to get over someone

Ik heb besloten het 'just can't get over this guy' beetje nuttig te gebruiken: met een project. 'How can you get over someone?' Velen hebben het zich afgevraagd, niemand heeft het ooit bewust gedaan. En daar kom ik. Ik ben eigenlijk nog niet zo vaak verliefd geweest. Op een hand te tellen en het is drie keer. Crushes, ontelbare, obsessies, ahum twee, en verliefdheden dus drie. Een crush ben ik zo vergeten: uit het oog, uit het hart, ja. Soms denk ik nog es met weemoed aan hen terug als een soort leuke faits divers. Onrespectvol uitgedrukt. Obsessies zijn al een andere koek. Crushes zijn leuk, obsessies niet. En het vergeten gaat heel moeilijk en heel langzaam. Een obsessie kan ervoor zorgen dat ik een dag lang in bed lig, niet in staat om iets te doen. Ik bedoel, mezelf gewoon verliezen in iemand en geloof me, da's niet leuk. Verliefdheden zijn daarentegen wel leuk.  Zolang het maar geen pijn doet maar dan zet ik gewoon Olivia Newton-Johns 'Hopelessly devoted to you' op repeat. Alleen volstaat dit deze keer niet.
Dus probeer ik wat uit. De trucs om to get over someone. Zo uit het blote hoofd:
ijs eten
de rebound: op iemand anders verliefd worden, crushen en nee, aan obsessies doen we niet meer
storten op een passie
zwaar uitgaan
schrijven
huilen
sad lovesongs luisteren

Oké, ik ga het allemaal proberen. Ijs met tegenzin, echt waar. Ik ben geen fan van ijs. Not so much a fan. Het is koud. De rebound: zaterdag ga ik hartstikke veel mensen zien in wel drie verschillende provincies, in al die drie provincies moet er wel een leuke jongen zijn. Storten op een passie, dat doe ik elke dag maar kom. Nu heb ik een excuus. Zwaar uitgaan: zaterdag heb ik drie festiviteiten op een avond. En hierbij dus ook geen enkel uitvlucht meer. Schrijven, hallo? Ben ik mee bezig. Huilen, ach ja, en sad lovesongs luisteren. Zolang het maar niet die melige song is van de Titanic I'm pretty ok with that. Benieuwd wat de beste remedie zal zijn. Ik gok op ijs.
 



   

voor mijn wonderboy

Liefdesverdriet zet aan ons aan tot het schrijven van de allerslechtste proza. Soms zijn de gevoelens gewoon zo groots dat je ze moet neerschrijven. Ik heb ook zo'n jongen die me het voorbije jaar stevig in de ban hield. Normaal kan ik me erover heen zetten na een maandje te veel melige lovesongs te beluisteren, te posten maar ditmaal volstaat dit niet. I just can't get over him. 

voor mijn wonderboy (I think you're amazing)

Ik wou je in een tekst neerschrijven maar geen enkele tekst doet jou eer, zoals ik je zie. Je bent fantastisch. Mijn fantasie. Hoelang is het geleden, twee maanden, twee weken? Of twee maanden, drie weken. De pijn blijft me beroeren zoals jij me maandenlang beroerd hebt van hoogtes naar laagtes. Je gewoon bij me te hebben verwarmde alles. De spanning, tenminste mijn spanning door m'n lijf voelen daveren als ik bij je was, jij die alles verwarmde, jij die met prachtige stem de mooie dingen met woorden kon benoemen. 
Soms ben ik down en moet ik huilen. Nog altijd want ik mis je. Wat heb ik. Foto's. Ik wou dat ik jou had.







  

ALS Ice Bucket Challenge

Ik heb de Ice Bucket Challenge gedaan en deed dit voor een vriendin van me wiens vader vorig jaar overleed aan de gevolgen van deze vreselijke ziekte. De ziekte was toen redelijk onbekend en via wegen probeerde ze mensen bewust te maken om zo geld in te zamelen voor onderzoek. Helaas kreeg ze weinig weerklank. ALS is een verschrikkelijke ziekte en je sterft een pijnlijke langzame mensonterende dood. Aan alle critici: het is fantastisch, fantastisch gewoon dat mensen zich massaal bewust zijn en geld storten. ALS Ice Bucket Challenge on. En stort geld alsjeblieft.

Me and my love for Andy. Andy Warhol.

 
Ik heb eigenlijk nooit, hoe bizar het ook is, nooit over m'n voorliefde voor Andy Warhol geblogd. Neem het van mij aan: ik ben een follower. Andy Warhol, the Warhol Superstars, the Factory. Just love it all.
Ik hou tot in de bijna extremis van Andy Warhol. Sinds een aantal jaren draag ik een Warhol badge, zover gaat het dus. De dag dat ik het niet draag, ben ik het kwijt, en ga ik weer op zoek naar een ander. Het grappige is dat er nog nooit mensen lacherig hebben gedaan over het feit dat ik da-ge-lijks een Warhol badge draag.    
Hoe is het begonnen? Best wel vroeg. Toen ik een jaar of zestien was. Op m'n vijftiende ging ik mezelf onderwijzen over de Kunst, van de Renaissance tot de Moderne, en op m'n 16e kwam ik dus uit bij de PopArt. And lovin' it straight away. Vooral Roy Lichtenstein. En vooral Andy Warhol.
Op m'n zeventiende ging ik naar de Documenta in Kassel, wist ik veel over Hedendaagse Kunst, niks eigenlijk. Toen ik terugkwam wou ik er meteen àlles over weten. Over Contemporaine Art. Maar Andy Warhol bleef ik trouw. Het hoogtepunt van m'n Warhol liefde kreeg ik toen ik op m'n verjaardag een overzichtstentoonstelling van z'n werken bezocht. Onvergetelijk. Kocht daar ook hét boek, Andy Warhol, a Factory. Daar staat zowat bijna alles in.
Ondertussen heb ik ook The Philosophy of Andy Warhol en zou ook graag The Diaries of Andy Warhol hebben. Al heb ik er wel stukken uit gelezen: 'Today Debbie went to the hairdresser and her hair looked so fabulous'. Of zo ongeveer. Andy Warhol is so cool.

Waarom ik van Andy Warhol hou? Niet zo eenvoudig uit te leggen. Hij verlegde grenzen, z'n leven was een kunstwerk. Ook was hij een visionair, had weinig boundaries. Hij hield ook van extreme zaken, zowel zoet als rauw. Was een van de grondleggers van de trash movies.
Andy Warhol heeft volgens mij de kunst écht opengegooid. Duchamps probeerde het wel met Dada en het Objet Trouvé maar uiteindelijk vervreemde dat de niet-kunstbeminnende man nog meer van de kunst, alle goeie bedoelingen ten spijt. Ik hou van Dada maar 't is pas echt met de Pop Art en vooral Andy Warhol dat kunst een massaproduct werd. Het elitaire karakter van de kunst werd uitgehold. Maar tegelijkertijd bleef het ook zichzelf in vraag stellen: met name met die zeefdrukken die er in de Factory gebeurden. In hoeverre bleef dat nog kunst? Vind ik o zo boeiend. Andy Warhol exploreerde culture. And he took us on a journey like oh my god!     

the great Robin Williams

Geroerd door het vroege heengaan van Robin Williams, de man die ons 'Goooooood morning, Vietnam!" bracht en zoveel anders moois. Robin Williams, een van de grootste komische talenten van wel vijf decennia lang, raakte kinderzieltjes, mensenzieltjes, wie weet misschien ook dierenzieltjes. Ik leerde hem kennen met 'Gooooooodmorning, Vietnam!' en voor ons was hij toen de coolste guy ever. Met Dead Poets Society de meest inspirerende leraar ever. En in Friends kregen we van hem de beste cameo ever. En zal ik nog doorgaan? Hij is de meest komische talkshowguest ever die andere grote komische talenten met verstomming doet slaan met z'n fenomenale improvisatieskills. Maar achter al dat komisch talent schuilde er dus een even grote tragiek. Steve Martin schijnt privé ook niet de meest vrolijke man te zijn, net als Jim Carrey.
Robin Williams, John Keating, oh captain, my captain. Forever. En laten we dan nu allemaal op onze banken gaan staan.