mijn lievelingslijstje

Een dikke twee jaar geleden las ik op iemands blog een lijstje van dingen waar zij, het gaat om een zij, van houdt. Vond ik leuk dus ik waag me er ook effe aan. In categorieën want ik ben een geek, you should know that.

Fanatiek:

10+: Johnny Depp (al sinds 19 jaren still going strong, reken maar uit ik ben nu 32), Andy Warhol (het begon met Pop Art en daar was Andy Warhol toen ik 19 werd), parfum (ik ben niet obsessed maar draag het al zo'n minstens veertien jaar lang da-ge-lijks. I don't trust my lijfgeur), Funk ( zo'n jaartjes of 11 jaren), P-Funk: Parliament/Funkadelic (al 11 jaar a big yeah. Ain't no party like a p-funk party when there is a party), Prince (11 jaar, P Control is like Prince Control), zwart (10 jaar: is geen bevlieging)

5+: Brazilië (zo'n acht jaren lang, het begon met Bossa Nova en het werd Brazilië), leder/leer (zo'n acht jaar geleden deed ik m'n eerst leeraankoop. Multiples followed), computers (kocht zeven jaar geleden m'n eerste internetcomputer. Stick to that plan), Martin Margiela (ik bedoel dan de kledij van Martin Margiela, zo'n zes of vijf jaren lang in de Margiela)

nog: moment of now: Mac en Apple tot uitbreiding ( computergeek macgeek die ook met een pc kan werken. With me it's fun!), vingerloze handschoenen: (paar maanden en toch vernoemen want ik draag ùt sinds januari of februari. Like everyday)

Gewoon echt lekker buitensporig heel veel houden van:

20+: Michael Jackson (al 29 jaar fzo, mijn eerste idool), Madonna (25 jaar, mijn eerste vrouwelijke idool dus. Dress you with Madonna), Marilyn Monroe (jeugdliefde en nog still. I expressed my love for her on this blog), Kylie Minogue (21 jaar, especially for her if you know what I mean. It's a song)

10+: Björk (almost love at first sight zo'n 19 jaar geleden), Brigitte Bardot (ashamed to admit but I do. This is not about politics), Strips (al 16 jaar en waarschijnlijk so much langer: geek all the way), Ann DeMeulemeester (ik hou al zolang van haar dat het ongeveer zo'n 16 jaar is), Rare Grooves Disco ( ahum, 11 jaar dus. Rare is weird in dutch. It definitely isn't), Hazenrug (jahaa, ik doe dus al 11 jaar met zo'n lievelingshapje), klassiekers ( 10 jaar: klassiekers blijven ook al zijn ze weg en dat soort geweldige dingen), Kate Moss (ze knipte haar haren kort and there she was for me, sinds zo'n 10 jaren geleden werd ik fan)

5+: Stanley Kubrick (9 jaar: keuzevak filmvak deed me tot dit inzicht komen. Ow yeah!), Parijs (zo'n acht jaar geleden begon het Parijsgevoel. Ik zeg altijd: "In Parijs heb je àlles."), Daft Punk (ze bestaan al langer en ik kwam daarna ofzo. Acht of zeven jaar zo'n fan), Angelina Jolie ( zo'n zeven jaar is zij het voor mij)

nog: moment of now: Manga/Anime ( zo'n drie of vier jaar geleden werd ik betoverd door Japanse tekeningen. Tekeningen uit Japan, met tekst), K-Pop (Koreaanse popmuziek. Bijna twee jaar, bijna twee jàren hou ik van het bijna Platoonse idee van popmuziek!)

laten we het gezellig houden met het Booncomité

Een ex-Vlaams Belanger, ex-Voorposter, ex-NSV'er en voormalige Boonpisser (jawel) zit nu in het beschermcomité van Louis Paul Boon. Kan het nog belachelijker? Boon is van alle Vlamingen mijn favoriete schrijver, sorry, dat is gewoon zo. Hem bezoedelen is SO. NOT. DONE. En Karim, de ex-VB'er heeft dat allemaal gedaan en didn't even care. En de samensteller van het beschermcomité blijkbaar ook niet want die Karim zit er nu wel in. Boon was anti-oorlog: hij voerde oorlog tegen oorlog in 'Mijn Kleine Oorlog', promoraal: schop de mensen een geweten, weet je wel en trok ten strijde tegen onrecht en sociale misstanden: een groot deel van z'n oeuvre. Daarnaast was hij ook professionele viespeuk maar daar gaat het nu niet over. Het punt is dat een ex-VB'er die zetelt in het Booncomité, een ex-VB'er met de reputatie van Karim Van Overmeire, gewoon een contradictio in terminis is. Quot erat demonstrandum. Calcitrate commissioni consciensiam. Zoals we altijd in het Latijn zeggen.

pissed om een kapotte horloge

Ik ben niet iemand die zich snel snel dingen gaat afschaffen. Ik koop voor de eeuwigheid ofzo. Ik ben geen trendy shopper, ik koop tijdloze dingen die dan wat meer kosten maar wel keilang meegaan. Da's 't idee. En als ik me dan iets aanschaf dat in no time whatsoever kapot gaat ben ik redelijk pissed. Ik heb het ze niet te geven, ik schijt* geen geld, ben redelijk 'consumptiebewust' of hoe het ook mag noemen, dus elke aanschaf is weloverwogen. Vorige week kocht ik retedure handschoenen zonder vingers, lees als accesoires, maar wel met een garantie tot in de eeuwigheid. Ik koop niet zomaar zomaar iets.

Twee jaar en zes maanden geleden kocht ik me een Swiss Railway Watch, ik heb er zellufs over geblogd, en nu is hij stuk. Hij is al stuk. En ik kan er niet om lachen. Er is een garantie van twee jaar en die komt dus welgeteld een half jaar te kort. Ik kan er echt niet om lachen. Ik ben zo iemand die heel voorzichtig is met haar watch: hij is waterproof maar denk maar niet dat ik hem onder de douche neem ofzo. Ik koesterde mijn horloge, en nu is hij stuk. Na amper de garantietijd verstreken.

Whitney in zeven favoriete songs

Ik was gisteren te hard van slag om gepast te reageren op het overlijden van Whitney Houston. Ik werd wakker met het nieuws en m'n dag was meteen verpest. Werkelijk. Het sloeg in als een bom, onverwachts. Ja, onverwachts. Oké, ik wist dat Whitney met verslavingen kampte, tuurlijk, maar dat ze eraan ten onder zou gaan kwam niet eens bij me op. En dan toch gisteren, dat vreselijke nieuws dat je niet wil lezen.

Vandaag vroeg m'n me naar m'n favoriete nummer van haar: ik heb er twee, of doe maar zeven. Als wijze van Whitney Houston eerbetoon een persoonlijke top zeven van haar.

1. I'm Your Baby Tonight: I'm Your Baby Tonight was de grootste hitsingle van de gelijknamige cd, haar derde album. De song was meteen liefde op het eerste gehoor van me, net als de clip waarin ze good ol' times laat herleven.

2. All At Once: hoe kan het anders, de ballad die van haar the queen of the ballads maakte. De toon was meteen gezet: Whitney zou uitblinken in soulfulle powersongs en haar stem was ongehoord fantastisch. Tot Mariah Carey en Celine Dion opdoken was er maar een nachtegaal die de hitlijsten aanvoerde en dat was Whitney. En dat jarenlang.

3. I'm Every Woman: hieraan herkent men geniale artiesten: als de coverversie bijna of net zo goed, of zelfs beter is dan het origineel. Ik hou van de originele versie van Chaka, ik hou van die van Whitney. Ik beluister beide ongeveer even vaak. For real.

4. I Wanna Dance With Somebody: megahit uit de jaren '80, iconische 80's song: de sound, de clip, echt zo eighties en toch tijdloos. Een perfecte popsong it is.

5. Didn't We Almost Have It All: een song zo mooi dat ik ervan moet huilen. Onderstaande liveversie moet zowat een van de mooiste liveuitvoeringen zijn ooit gehoord, Whitney neemt je in met haar stem. Pakkend.

6. The Greatest Love Of All: alweer zo'n klassieke 80's ballad én prachtige cover. Cover met boodschap.

7. So Emotional: So Emotional is een eighties hit die ik eigenlijk vergeten was tot ik hem op haar greatest hits hoorde. Yeah, yeah! Zo'n keigoeie song die je vergeet en jaren later opnieuw ontdekt.

sien eggers en of het om een broodje aap verhaal gaat

Vanmorgen heftig geschrokken toen er een meid zo maar effe langs haar neus zei: "Ja, en dat verhaal dan van Sien Eggers, die zo racistisch bezig was tegen Véronique en den Herman!" "Wat!?" Ik kende dat verhaal niet. Ik ken natuurlijk wel Sien Eggers, iedereen kent Sien Eggers, en in Antwerpen kennen heel veel mensen Véronique en Herman, hetzij vaag tot heel goed, dus ja, dan schrik je nog harder. "Ge moet maar es op de site van de Gazet van Antwerpen kijken!" wat ik deed, en ook op andere sites want het negatieve nieuws ging verder dan de site van de Gazet van Antwerpen.

Natuurlijk geloof je zoiets niet meteen, je hebt geleerd om kritisch met de media om te gaan en van een actrice als Sien Eggers die niet bang is om zich op nieuwe onbekende risicovolle projecten te storten en heel open lijkt te zijn van geest verwacht je zulke uitspraken niet. En zelfs niet in een beschonken bui aangezien je ook beschonken je politieke mening niet aanpast. Het komt er wat sneller en radicaler uit, dat wel, maar een antiracist zal zich dronken niet van een racistische parlando bedienen, no way.

Om eerlijk te zijn weet ik nog altijd niet wie of wat ik moet geloven. Maar er zijn wel reacties die me enorm tegen de borst stuiten. Om het kort te houden, want deze post kan heel lang worden, zijn er drie reacties waar ik absoluut niet mee akkoord ga: het goedpraten ('ach, ze was dronken': ja, ze was dronken maar zelfs als je dronken bent ga je je als niet-racist niet als een racist opstellen), de doofpot in (nou, hoor. Zo kunnen we meteen alle onrechtvaardigheden maar verzwijgen en blijft het gewoon maar verder gaan. Mensen mogen elkaar keihard racistisch kwetsen. Prima), het ongeloof naar het slachtoffer toe omdat we te maken hebben met Sien Eggers (is totaal onrechtvaardig). Ik vind het nogal vreemd dat mensen zomaar racisme moeten kunnen verdragen en als je er iets van zegt reageer je 'overgevoelig'. Ik zeg er gewoon altijd iets van, ik maak er net een punt van want ik verdraag geen racisme, naar niemand toe.

Ik zal nooit vergeten dat ik als achtjarige op de tram zat en niet rechtstond voor een - wat voor mij toen leek - oudere vrouw. Hoe oud was ze? Nog geen zestig, geloof ik, en ze leek goed te been. Dus ik dacht er niet aan om automatisch recht te staan, ik had haar vast niet eens opgemerkt want ze stond ietwat achter me. Ik was acht, zat in het tweede studiejaar en plots hoorde ik achter me ouwehoerenkletspraat over 'teruggaan naar eigen land' en dat 'ze daar nog in de bomen klimmen' enzo. Ik had meteen door dat het over mij ging en in m'n ogen brandden de tranen van de woede maar ik dierf niks te zeggen. Ik voelde me vernederd, tot op het bot vernederd door hun vergelijking met apen (doet sowieso altijd pijn). En nu denk ik: hoe kunnen ze? Tegen een kind.

Maar het kan ook anders: eveneens in het tweede studiejaar zat er een meisje bij me in de klas dat me eenmaal uitmaakte om m'n huidskleur. Nu zat ik op een school waarin dat totaal niet getolereerd werd. En dat wist ik, en dat moest ze voelen. Tegen m'n principes in - over racisme ga ik niet zwijgen, nee - ging ik klikken en kreeg meteen de hele klas over me omdat het meisje straf moest schrijven. Tot ik hen de reden vertelde en iedereen me bijstond want 'aan racisme hebben we een hekel.' Puik. En reageerde iedereen maar zo.

Verder ga ik geen oordeel vellen over Sien Eggers omdat ik er helemaal niets over weet. Alleen heb ik wel vele voorspelbare reacties gelezen op allerhande sites.