14 favorite designers

I have a thing for fashion, een zwak voor nice clothes. Maar ik heb definitely my own style die ik al jaren en jaren en jaren heb. Sommige mensen zijn zoals Woody Allen, ze veranderen nooit van stijl. I'm Woody Allen.

Wat kan je verwachten: veel zwart, een zwak voor leer, unisex accessoires en de boventoon is eenvoud. Eenvoud met een twist. Oh ja, en ik draag zwart, niet omdat het 'makkelijk' is, wel omdat het naar mijn gevoel het meeste klasse uitstraalt. Verder wens ik helemaal geen kledingtips uit te delen: ikzelf heb er een bloedhekel aan als mensen me willen bekeren tot meer kleur.

Voor ik aan m'n veertien favorieten begin, wil ik er volledigheidshalve aan toevoegen dat ik vandaag compleet ben weggeblazen bij de ontdekking van Josephus Thimister. Die man is al een aardige tijd bezig en toch ontdek ik hem nog maar net. Aan z'n talent zal het niet liggen, zelden zo onder de indruk geweest. Alleen is de ontdekking nog te pril om hem nu al bij m'n favorieten te plaatsen.

En dan nu mijn favoriete designers:

Martin Margiela: Martin on top. Martin has left the building since 2009 en alhoewel de collecties knap blijven mis ik toch z'n innovatieve conceptuele extra's die zo spraakmakend waren. In het verleden heb ik in een blog geschreven dat ik het vreselijk vind dat celebrities tegenwoordig met hun Margiela liggen te pronken omdat Margiela net draait om discretie. Ik moet daar een heel klein beetje op terugkomen: Jay-Z is zowat de enige celeb (naast Kate Moss natuurlijk) die het label correct draagt. Ik ben van mening dat je kleren moet dragen met respect voor de designer. Een Margiela ga je niet dragen zoals een flamboyante Fiorucci. It's just not right.

Ann Demeulemeester: m'n klerenkast hangt voor het overgrote deel vol met Demeulemeester en Margiela. Dat zijn dus ook de designers waar ik het eerst naar ren in de tweedehandswinkel. Ja, want nieuw koop ik het niet. Als ik moet kiezen tussen Demeulemeester en Margiela zal ik altijd wel Margiela op de eerste plek zetten maar daarna komt Ann toch wel. Haar pasvormen, die stoere vrouwelijkheid, het is prachtig en perfect. Bovendien: samen met Branquinho kan zij het beste broeken voor vrouwen ontwerpen. Die pasvormen, watertanden.

Yohji Yamamoto: alhoewel ik een grote fan ben van Yamamoto kan ik niet meer dan de eenvoudige dingen uit z'n sportieve Y-3-collectie dragen. Als je klein bent zoals ik word je al snel een clown in die kleren. Maar Yamamoto is een conceptuele meester, al decennialang. En 't is een knappe vent. Ja, dat ook nog.

Bernhard Willhelm: Bernhard Willhelms kleren lijken ondraagbaar op het eerste zicht maar als je ze aanhebt, man, toch! Een van de jammere dingen is dat het in België bijna onvindbaar is, en ik bedoel dan aan betaalbare prijzen. De stukken die ik van hem heb, behoren wis en waarachtig tot de hoogtepunten in m'n kleerkast. En ik vang er telkens weer complimentjes mee. Net zoals met Margiela.

Rei Kawakubo/Comme Des Garçons: van het laken eenzelfde broek als Yamamoto. Prachtig maar ik kan het niet dragen. Ik heb het al wel geprobeerd, hoor. Meermaals.

Haider Ackermann: Haider Ackermann gaat over laagjes en frutseltjes die zelfs kleine mensen zoals ik kunnen dragen. Altijd enorm inventief in z'n laagjes en frusteltjes. Zo van die kleren waar je twee keer naar gaat kijken, en hoe zit dat precies in elkaar? Nou, het is prachtig.

Jurgi Persoons: Jurgi was te eigenzinnig om een label draaiende te houden maar net daarom zijn z'n ontwerpen ook gewoon echt keigoed. Als ik een Persoons vind dat me past dan ga ik daar zelden twee keer over nadenken want zo'n unieke ontwerper kom je zelden tegen.

Rick Owens: Rick Owens is de man die leer nog het beste kan bewerken. En verder valt het me op dat hij heel sterk bij Haider Ackermann aanleunt. Ach wat, ik hoù van beiden.

Alexander McQueen: ik heb nog nooit een stuk in bezit gehad van Alexander McQueen. Ik vind het prachtig maar het lijken me van die kleren waar ik zelf voor geen meter mee sta. Daarvoor was het me net iets over the top. Maar Alexander was briljant, ik weet niets anders dan dat ik hem altijd al briljant heb gevonden. De modewereld heeft met hem een groots, heel groots talent verloren.

Veronique Branquinho: ik grijp eerder naar een Demeulemeester dan naar een Branquinho omdat Branquinho me net iets te vrouwelijk is (haha), maar eerlijk is eerlijk, het meeste heb ik van Margiela en Demeulemeester en daarna van Branquinho. Haar broeken kan je welhaast blindelings aanschaffen, die zitten perfect, en verder hou ik van haar jasjes, haar vestjes, haar topjes. Haar truitjes.

A.F. Vandevorst: een label waar ik een beetje mee moet oppassen omdat het niet altijd even goed staat bij kleintjes en ook hun kleurgebruik flatteert m'n huidskleur niet altijd maar als het gaat, aanschaffen die boel. Destijds hadden ze een tijdelijke shop in Antwerpen en ik kwam er dan langs met m'n versleten schoenen van Vandevorst. De ontwerpers waren zelf ook in de winkel en ik vraag me af wat er toen door hen heen ging: "Hé wat leuk, ze draagt onze schoenen. Maar man, wat zijn die versleten!"

Nicolas Ghesquière for Balenciaga: ik heb jaren geleden (tweedehands, as usual) wat gekocht van Balenciaga maar alhoewel ik het nog steeds mooi vind, zou ik dat nu niet meer zo snel doen. M'n stijl is een beetje anders geworden. Wat totaal niks af doet aan die prachtige kleren.

Christopher Bailey for Burberry Prorsum: ook nog nooit iets in bezit van gehad omdat ik ook niet echt denk dat het mij staat. Wel heb ik zo eens een klassieke Burberry trenchcoat (wat natuurlijk iets heel anders is dan hun Prorsum collectie) na drie dagen omgeruild voor een Branquinho. Ik vind het knap maar het is mijn stijl niet.

Stephan Schneider: met Stephan Schneider ben ik echt begonnen met designerstukken op een goedkope manier te scoren. Aanvankelijk droeg ik dus ook bijna uitsluitend Stephan Schneider. En bijgevolg dus ook meer kleur. Tegenwoordig draag ik het minder maar ik krijg nog steeds complimenten als ik weer eens een stuk uit de kast trek. Niet onterecht, weet je wel.

Ashford van Ashford & Simpson

Dit is mijn tribuut aan Ashford & Simpson. Nick Ashford ging twee weken geleden heen en daarmee namen we afscheid van een geniale songwriter. Hij en z'n vrouw, Valerie Simpson, zorgden voor meerdere hoogtepunten binnen en buiten de hitlijsten. Let the legend go on.

Café Au Lait Moet Blijven

Alweer een Antwerps monument dat bedreigd wordt. Antwerpen bruist en de Zomer van Antwerpen is tof maar dat ze aan onze stamkroegen komen, nemen we niet.

Café Au Lait zou mogelijk moeten sluiten omwille van de geluidsoverlast: rokers die samen buiten troepen en zich daar amuseren. Want binnen mag het niet meer. Begrijp me niet verkeerd, ik ben noch voor of tegen het algemene rookverbod, ja echt neutraal dus, maar ik ben wél tegen als ze de horeca raken. Deze zomermaanden heb ik vooral gemerkt dat de café's niet erg vol zaten. En nee, ook niet op het terras. Het weer heeft er weinig mee te maken want ten allen seizoenen zitten die café's normaal nokvol. Dat je een uur moet liggen zoeken naar een rustig plekje om er nog 'ene te pakken'. Waarschijnlijk en hopelijk is dit van voorbijgaande aard: toen ze het rookverbod voor eetgelegenheden gingen invoeren zat de Kapitein Zeppos ook plots bijna leeg. En na twee maanden alweer vol. Dus mensen jaag je niet zomaar weg van hun café/restaurant maar wat ik dus werkelijk stuitend vind, is dat café-uitbaters worden beboet of zelfs met sluiting worden bedreigd als de rokers buiten staan te praten.

Zoiets heet, dixit Vantomme, 'de dictatuur van de klager', iets waar Antwerpen steeds meer en meer mee te maken heeft: een groepje bewoners die wel lekker overal dichtbij in de binnenstad willen wonen maar het 's avonds rustig willen hebben. Dat zijn twee tegenstrijdige zaken. Het stadscentrum ìs druk, dat maakt het net ook een stad. Iedereen weet dat, alleen zij zijn hardleers, en zij krijgen gelijk wanneer ze een klacht indienen: zaak moet dicht.

In Antwerpen komen, dankzij stadspromotie, meer jonge gezinnen wonen en da's fijn maar dan denk ik toch: ga dan in 2018, 2020 of 2050 (de Linkeroever) wonen als je 't 's avonds rustig wil hebben en toch dicht bij het centrum wil zitten. Doe dat en vernietig onze horeca niet.

litl angl

Love this song!

gay pride canal parade 2011

De voorbije vakantieweken heb ik voor mijn gewoonte vrij weinig geblogd omdat ik nogal vaak in Amsterdam zit. Amsterdam, die prachtige stad. En gisteren liet Amsterdam ten volle zien hoe prachtig ze wel is: I'm talking Gay Pride, the Canal Parade. Yeah, I was there.
Het was m'n eerste Gay Pride en man, ik was onder de indruk. Voor hen die het niet kennen: een van de hoogtepunten tijdens de Gay Pride week is de grachtenparade van een stuk of 80 boten vol party people. Kleurrijk uitgedost, gaande van uniform tot drag queen tot bouwvakker. En de muziek, die op elke boot een ander deuntje speelt, is lekkere dansmuziek. Ik heb al wat evenementen en concerten meegemaakt maar om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien, de Amsterdamse grachten stonden vol party people, jawel. Het was prachtig.
De bekende Nederlandse gay iconen op de boten waren dit jaar Gerard Joling en Willeke Alberti. En ik zag op tinternet dat Patricia Paay en Patty Brard een tijd geleden ook es de gay iconen van dienst waren. Hen had ik toch ook wel es op een van die boten willen zien, ik hou namelijk van Patrice en Patty. En Patricia deelde zelfs handkusjes uit, nou, dan ging ik helemaal uit m'n dak, hoor. Verder had ik Katja Schuurman en Georgina Verbaan ook graag op zo'n boot gezien. Maar ik weet niet of zij gay iconen zijn. Vast wel. Oh ja, en ook Paul De Leeuw. In Nederland hebben ze er trouwens een ander woord voor: homomoeder. Gerard Joling is een homomoeder.
Terug naar de canal parade. Ik was op stap met twee friendly lesbiennes die op hun beurt hadden afgesproken met twee andere friendly lesbiennes die op hun beurt op de voorste rij zaten. Ik kon dus alles vanop de voorste rij meemaken en dan gebeurt het wel es dat de partypeople op de boten met je flirten. Heel grappig. En ik leerde van m'n gezelschap ook wat gay slang bij: een twink is een schattige smalle gay jongen, een bear dan weer een robuuste baardvent en een muscleman een opgepompte kerel. Voor vrouwen had je naar ik opvatte niet meer dan een dyke of butch, een mansvrouw. Maar ik geloof dat ik ook wel es een paar keer heb gelezen over de lipstick lesbian, de naam spreekt voor zich.
Waarom ik dit evenement zo prachtig vond: het themalied zegt het helemaal: All Together Now. Je hebt I'm Everyday People en All Together Now. Gisteren stond hetero, homo, lesbienne, bisexueel en asexueel te vieren dat wij er allemaal geen moer om geven welke 'kleur' je hebt. We were there to celebrate gay culture. Zodra er een boot kwam aanvaren juichte en danste iedereen keihard mee. Prachtig, toch. Just all together now.