Prince op Werchter

Vorig jaar Madonna en nu Prince. That's right, mijn allergrootste idool samen met Parliament/Funkadelic komt naar België. Dat wordt weer spannend om een ticket te bemachtigen maar ja, I don't care. Of I do care, ik wil echt wel dat ticket. Vaak is het wel zo dat je via e-bay en dergelijke nog tickets achteraf kan krijgen maar laat ik gewoon maar bellen. Donderdag. 9.00. I'm so gonna call!

Eerst kwam er de euforie, kort erna de stress: want wàt als ik geen ticket kan bemachtigen? Wat dan? Laten we daar maar even niet aan denken.

En omdat ik zin heb om nog es mijn top 5 funklijstje prijs te geven (funk is mijn favoriete genre):

1. Funkadelic

Die liefde begon tijdens mijn studentenjaren. Niet lang ervoor had ik Prince ontdekt, en was er zo excited over. En dan kwam Funkadelic. Ik wist niet waar ik het had: Funkadelic en Prince in een jaar tijd ontdekken. Maandenlang luisterde ik naar niks, niks anders en wilde ik over niks, niks anders praten.

2. Prince

Ik moet zo'n jaar of negentien, twintig zijn toen ik 'out of the blue' uit nieuwsgierigheid de driedubbele Prince voor m'n verjaardag vroeg. Niet lang daarna kocht ik elke week een nieuwe Prince en riep hem uit tot m'n favoriete artiest. En ik moét het schrijven: Prince is zo'n artiest (net als die anderen in m'n lijst) waar ik absoluut geen onderscheid kan maken tussen de singles en de andere songs: veel reguliere songs vind ik beter dan veel singles en visa versa.

3. Parliament

Met Funkadelic komt natuurlijk Parliament. Kan onmogelijk veel lager in het lijstje eindigen.

4. Sly & The Family Stone

Ik ben er niet echt uit of ik meer van Stevie Wonder of van Sly & The Family hou. Een album als Songs in the Key of Life valt natuurlijk bijna niet te overtreffen, maar toch. Sly & The Family Stone hebben zo'n bepaalde sound die me aan P-Funk en Prince doet denken (Sly heeft dan ook samengewerkt met Parliament/Funkadelic). Dus ja.

Hen leerde ik ook weer kennen in m'n studentenjaren, nog voor Prince en P-Funk trouwens.

5. Stevie Wonder

Als ik naar de hoeveelheid songs van Stevie Wonder kijk die ik adoreer dan voel ik me bijna schuldig dat hij op 5 staat. Maar het is dus een close one. Stevie Wonder werd kort na m'n studententijd een van m'n favoriete artiesten al had ik wel die magische Songs In The Key Of Life in bezit. Ik zal toen net iets te veel met Prince en P-funk bezig zijn geweest. Niet dat zoiets erg is.

classic design sunglasses

Ik hou van designklassiekers. Ik hou van klassiekers en van design dus designklassiekers maken het hele plaatje. Voor m'n dertigste verjaardag kreeg ik een boek met (bijna) alle klassiekers uit de designwereld en er wordt wel meermaals ingekeken, love it. In het verleden blogde ik over m'n fiere aankoop van de Mondaine Swiss Railway Watch (ik draag hem nog steeds trots rond m'n pols en die oude vintage Swatch heb ik nog altijd, voor als hij ooit te reparen valt) en sinds kort is er een fiere aankoop bijgekomen: de Ray Ban Wayfarer. Ook zo'n designklassieker met een persoonlijk verhaal.

Op m'n twaalfde was ik in in het bezit van zo'n Wayfarer maar twee jaar later liet ik hem achter op een strandje en de volgende dag was hij natuurlijk weg. Weliswaar was het een andere kleur dan ik nu heb, echt zo'n jaren '80 model, maar hij bleef me altijd bij. En vorige zomer zag ik hem weer en wou hem toen aanschaffen, alleen was het toen einde zomer. Niet echt een moment om een zonnebril aan te schaffen maar ik nam me wel voor de zomer erna een Wayfarer in huis te halen, and I just did! En hij zo fantastisch! En everybody knows dat ik hem nu niet ga achterlaten op een strandje.

facebook

Ik ben een nieuw facebookaccount begonnen. Alweer. Eigenlijk is het uit een soort 'experiment' ontstaan: ooit vertelde iemand me dat hij een fictieve blog was begonnen waarin hij zich voordeed als een sexy vrouw en in mum van tijd had hij talloze bezoekers op z'n blog. Nieuwsgierig als ik ben wou ik dat zelf ook es uittesten alleen bleven die bezoekers wel uit. Om m'n blog een illusie van realiteit mee te geven begon ik een nieuwe account op facebook niet echt met de bedoeling daar iets mee te doen maar omdat facebook saai is zonder facebookvrienden begon ik hier en daar wat celebrities verzoeken te sturen. Verified account celebrities. Wel, het is nu een paar dagen geleden dat ik die account startte, met de profielfoto van een sexy dame, en ik heb al meer dan 100 vriendschapsverzoeken, mostly from men. Meer dan honderd! Ik schrok me rot toen ik m'n account na twee dagen opende en 68 nieuwe verzoeken zag. Da's best heel veel als je weet dat ik op anderhalf jaar zo'n 41 vriendschapsverzoeken heb verzameld van door mij onbekende mensen. Ik kreeg ook al m'n eerste por binnen van een oude Amerikaan, een ouwe vieze geilen bok.

Maar ik heb best wel fun met m'n nieuwe account met een celebritylijst (ik krijg ondertussen ook al verzoeken binnen van celebrities, die denken vast dat ik zelf ook een celebrity ben met die celebritylijst). Je voelt soms plaatsvervangende schaamte als je zo'n celebrity wall leest: sommige mensen vinden het nodig om om de paar dagen 'I just wanna say hi' te posten, anderen gaan er dan weer compleet over en schrijven puberaal gebral. Ik snap niet dat zo'n beroemdheid zo'n post niet deletet en die user meteen blockt om hem tegen zichzelf te beschermen. Is soms echt nodig. Dat verified account dingetje is eigenlijk echt wel zalig en bij sommigen kan je gewoon zien dat ze 't zelf doen en niet een of andere assistent. Zo ben ik onderhand bevriend met David Bowie die constant video's over zichzelf ligt te posten. En ondertussen ben ik ook bevriend geraakt met mijn number one man sinds m'n twaalfde: Johnny, Johnny Depp. En hij is bijzonder open op facebook. Yes! Always Johnny Depp.

Vergeten Hits: Reeks 21

great legs

Ik ben zo iemand die alles in formules en theorieën wil zien gegoten. Academische achtergrond maar is waarschijnlijk voornamelijk mezelve. Zelfs voor het banale zoek ik een theorie maar de laatste die ik vond maakte me kwaad, zo kwaad. Het is en blijft banaal: men heeft de ideale dij- en kuitbreedte gevonden (ahum). Ik zou - volgens de formule- een bijna (halve cm te dik) ideale kuitbreedte hebben en m'n dijen zijn too much. Not so much liking it. Ik heb namelijk zo'n dunne kuiten, ik zie ze eerder als stokken omdat ik enige definitie daar ontbeer (ik ben niet echt trots over m'n kuiten: I have a small frame en heb geen kuiten) en volgens die formule zouden ze nòg dunner moeten zijn. Als ze nog dunner zouden zijn wordt het gewoon eng!

Zulke dingen kunnen me best wel kwaad maken: ze zetten gewoon mensen aan tot een onrealistisch (echt wel eigenlijk geen) zogenaamd ideaal. Die 'ideale' kuiten wil je niet zien, hoor. Die van mij zijn al zo, not great. Maar blijkbaar te dik, hèhè.

Geef mij maar Jennifer Aniston of Blake Lively.