omdat de zon schijnt

weg met het kapitalisme, tijd voor het googelisme

Niet zelf geschreven maar wel gelezen: 

Kan een zoekmachine de wereld redden? Als het van Jeff Jarvis afhangt wel. In zijn boek 'Wat Zou Google Doen?' legt hij uit hoe elke onderneming het voorbeeld van het spectaculair groeiende bedrijf moet volgen om de crisis te overleven.

President Barack Obama mag dan de eerste tekenen van economische heropleving zien, volgens Jarvis wordt het nooit meer business as usual.

De crisis die we nu meemaken, is immers "veel fundamenteler dan een recessie of een depressie", zegt hij in een interview met Knack. Jarvis meent dat we "de overgang zien naar een volledig nieuwe economische structuur" en bedrijven die hun plaats willen afdwingen in die veranderde wereld, doen er goed aan lessen te trekken uit het succes van Google.

"Het kapitalisme heeft zijn beste tijd gehad, het moment is aangebroken voor het 'googelisme'", aldus Jarvis.

Weggegooid geld


Die boodschap lijkt nog niet doorgedrongen bij politici, want in hun herstelplannen ziet Jarvis weinig maatregelen die vooruitlopen op die 'brave new world'.

"Het probleem is dat we vooral bezig zijn met het verleden uit te kopen, in plaats van te investeren in de toekomst. We pompen geld in modellen en bedrijven waarvan we weten dat ze gedoemd zijn om te verdwijnen. Ook al doen we het om valabele redenen, om jobs te redden, het is en blijft weggegooid geld."

Voor heel wat economische sectoren wordt het volgens Jarvis dringend tijd dat ze de veranderingen onder ogen zien. Uitgevers van kranten en magazines, bijvoorbeeld, moeten zichzelf verplichten om zich een wereld voor te stellen zonder gedrukte media.

"Een drukpers is vandaag geen voordeel meer maar een kostenpost, en daar moeten ze zich aan aanpassen. Maar in plaats van na te denken over hun plaats in die nieuwe wereld, proberen de meesten hun oude wereld te beschermen."

Google News


Jarvis is dan ook ongenadig voor degenen die uithalen naar Google omdat de zoekmachine op een site als Google News doorlinkt naar kranten en magazines. "Dat toont vooral hoe wanhopig veel uitgevers zijn: ze proberen nu om iemand anders de schuld te geven van hun eigen falen."

"En dat is niet alleen stom, het is zelfmoord. Bijna de helft van de mensen die naar sites van kranten of magazines surfen, komt daar via Google of andere doorverwijssites. Eigenlijk mogen de nieuwssites blij zijn dat Google hén geen geld vraagt om publiek te sturen."

(SWE) (bron Knack.be)

alweer een serie

En ik blijf maar doorleuteren over series. De nieuwste ontdekking van de week heet My So-Called Life. Weet ik veel waar het te volgen is maar ik heb het hele eerste seizoen (het is cult omdat het goed en weinig bekend is), langer mocht het niet duren, op m'n macboogie staan.

Het is Amerikaans en tegelijkertijd ook helemaal niet: geen overbodige sentimenten, geen jaloersmakende mooie en net iets te slanke mensen maar wel twintigers in de rol van tieners (maar het is nooit verkeerd om naar Jared Leto te kijken. Wist u dat Jared en ik dezelfde verjaardagdatum delen? Jippie!). Buiten tussen de haakjes genoemde Jared is dus niemand ongeloofwaardig mooi: Claire Danes in een pre Romeo and Juliette-fase (geen enkele meid was blij toen zij Leonardo DiCaprio kuste, het was een film maar toch) en buiten Jared allemaal onbekende maar goed uitgekozen acteurs.

Waar gaat het over? Realisme: overspel, opgroeiende puberzorgen, gayisme en meer. Waarschijnlijk kreeg de serie geen tweede seizoen omdat het net iets te echt is. Amerikanen willen dromen als de televisie opstaat (sorry voor het cliché). Jammer. Natuurlijk kan niets meer Gossip Girl verslaan maar My So-Called Life is het waard om bekeken te worden. Al was het maar om de ogen van Jared Leto. Zucht. Jared.

over begrip en stalken

Nu bijna zes dagen later is mijn stalkverhaal hopelijk achter de rug. Het was verschrikkelijk, ik wens het niemand toe maar ik heb, zoals met heel veel zaken, er ook een hoop uit geleerd. De belangrijkste les is natuurlijk weer de pijnlijkste les: in nood kent men z'n vrienden. Hulp kwam uit een onverwachtse hoek, steun kwam vanwaar ik het niet verwachtte. Het was een ontgoocheling en tegelijkertijd ook een aangename verrassing. De onbaatzucht, begrip kan van sommigen heel ver gaan. Daarvoor dank. 

Ik ben ook, zoals altijd in zulke situaties, mezelf tegengekomen. De mens is sterker dan hij zelf denkt. Uiteindelijk heb ik er samen met een buurvrouw een einde aan gemaakt. Toen niemand zei dat het mogelijk was zijn wij erin blijven geloven, hebben doorgebeten en we kregen wat we wilden. 

Verder ben ik nog tot het besef gekomen dat je stalker zelf ook een slachtoffer is, van zijn of haar eigen geest. Als je dat beseft en mededogen toont, geraak je verder. Anders niet. 

Oké, hopelijk kan ik nu weer verder met m'n blog alwaar trivialiteit het hoogste woord voert! :-)

open brief: ik ben het bange slachtoffer van een psychotische stalker

Vroeger vond ik het altijd mooi, zelfs fascinerend als iemand een obsessie had voor een geliefde. Dat was vroeger. Nu ik zelf slachtoffer ben geworden van een oververliefdheid kan ik er niet echt om lachen. Want het is niet alleen een obsessie. Het is een ziekelijke obsessie. En ze komt van een psychisch gestoord iemand. Het is zoals het er staat, ik heb niks overdreven. Ik ben slachtoffer geworden van de gevaarlijkste soort stalker en de angst is onbeschrijfelijk. 

De persoon valt mij wekelijks lastig met paranoïde wanen en staat op de gang (in het donker) voor als ik es op de gang zou komen en het licht zou aansteken zodat ze naar me kan kijken. Alleen dat, want als ik "Hallo." zeg antwoordt ze niet. Het is nu zover gekomen dat ik zo bang ben dat ik mijn angst voor haar op m'n blog schrijf want ik weet dat ze gewelddadig kan worden door een vroeger incident. En het wordt alsmaar erger en erger. Help.

Maar ondertussen ondervind ik dat er al iets ergs zou moeten gebeuren eer er iets aan gedaan kan worden. Maar ik wil het zover niet laten komen. 

Slachtoffer worden van een ziekelijk psychisch gestoord geobsedeerd iemand, dat is echt niet iets waarmee valt te lachen.