ticketverkoop

Ik weet het niet meer zo met Madonna. Ik weet het niet. Ik wil van haar blijven houden maar de laatste tijd lees ik bijna uitsluitend negatieve dingen over haar die me op een of andere manier toch niet onverschillig laten: haar legendarische gierigheid (ook tegenover mensen die het nodig hebben), haar wrede omgang met medewerkers. Ik hield zelfs nog meer van haar dan van Kylie Minogue en ik was dus bereid om veel geld neer te leggen voor haar concert. Maar nu dus niet meer. Ik ga niet meer naar het concert, my ticket is for sale. De rest van mijn Madonnaprullaria niet, hoor. En mijn pc-wallpaper van haar blijft gewoon staan (op mijn mac is het een animé. Ja, ik weet het). 

 

fashionista's zijn niet dom

Heerlijk toch, een eigen blog waarin je op een miniscule webruimte te keer gaan tegen alles wat niet in jouw straatje past. De onbelangrijke dingen natuurlijk als eerste. Mijn blog is dus ook een forum, mijn eigen forum. In het verleden fulmineerde ik al tegen het enge enge rockism (niet hoofdletterwaardig), nu tegen de enge enge antifashion brigade.  

Ik heb er geen enkel probleem mee om me als fashionista te uiten, als je me op straat ziet lopen weet je 't meestal wel, hoor. Een casual spijkerbroek met casual T-shirt met casual trui is niet iets waarin je mij snel zal zien lopen, laat staan dat ik iets casual zal dragen. Ik ben geen Gapmeid. Zoals vermeld heb ik daar dus zelf enkel geen probleem mee. Anderen daarentegen durven je nogal es met een vreemde, afwijzende blik te bekijken zodra ze merken dat je enige moeite doet met je kleren: in hun ogen ben jij dan de chiquétrut of anders het leeghoofd.

Ik ben dat beu. Beu.       

Ondertussen hebben we (en maar goed ook) andere populaire cultuurproducten als graffiti, strips (wat de graphic novel betreft tenminste) en film gepromoveerd tot een volwaardige kunstvorm, alleen de mode blijft hierin achter. Langzaamaan merk je wel verandering dankzij prestigieuze musea die van tijd es een couturierexhibitie houden, toch het idee leeft nog steeds dat mode niet interessant is. 

Waarom zou een Margiela geen kunst mogen heten en een Malevich wel? Eerlijk, ik denk dat niemand daar een plausibel antwoord op kan geven want het zijn gewoon vooroordelen. 

Als ware kunstfreak is het niet vreemd dat ik me ook op een modieus pad begeef. En vertel me nu niet dat zoiets dom is.  

Wat is kunst?

    

ja, ik draag zwart. En dan?

Als je je overwegend in zwarte kleding huldigt krijg je daar vroeg of laat wel es ongevraagd commentaar op: “Je moet meer kleur dragen, kleuren zijn vrolijk.” . Belachelijk, ik kom toch ook niemand vertellen dat ze meer zwart zouden moeten dragen? En waarom zouden mijn kleren vrolijk moeten zijn? Of anders ook nog zo’n goeie: “Zwart is fantasieloos, boring, grijs.  Als je zwart draagt heb je geen verbeelding.”. Ja dus, ontwerp is niks: Yamamoto, Coco, geen verbeelding. En nee, ik ben geen gothic, new waver, emo. Ik ben gewoon mezelf.

Om eerlijk te zijn word ik zelf niet echt vrolijk van kleurige truitjes, rokjes. Echt niet. Noem mij een she-man als je wil maar ik hou nu eenmaal van zwart, leer en stoere sieraden. Van bloemenrokjes, fijne armbandjes en prutserige oorbellen word ik gewoon lastig. Bij een ander kan ik het best appreciëren zolang het maar bij die andere blijft. Maar daarover kan ik wel m’n mond houden, en niet in de laatste plaats omdat 75% van de vrouwelijke bevolking zo is. Diezelfde 75% die mij hun vrolijke kleuren wil opdringen.  

   

xoxo you know you love me

Waarschijnlijk kan u uit deze titel helemaal niet afleiden dat ik sinds een aardig tijdje verslingerd ben aan Gossip Girl, een teenage/high school dramaserie vol bold en beautiful mensen. Zeg maar een hedendaagse East Coast versie van BH 90210, the O.C., alleen is California ditmaal niet de setting maar de New Yorkse Upper East Side, je weet wel, het Dubai van New York City alwaar Donald Trump zich koning mag noemen.  

Teenage dramaseries hebben vaak een kwalijk geurtje aan zich: het beste voorbeeld van het zogenaamde American cliché-spektrum: ‘bad acting but great looks’,‘holle maar sentimentele scenario’s’, kan je veelal vinden in een 45 minuten durende episode van een tienersoap. Net daarom is het zo moeilijk om ze met enige sérieux te volgen, die high school dramaseries, je weet al op voorhand dat elk cliché er ongegeneerd uitgesmeerd zal worden. Niet zo met Gossip Girl. Of eigenlijk, toch wel, alleen hebben de makers het slimmer aangepakt door elk belangrijk element van voormalige succesvolle series te gebruiken. Laten we beginnen met:

 

de voice over: The Wonder Years, Everybody Hates Chris, Desperate Housewives zouden maar half zo leuk zijn zonder die narratieve (en mysterieuze) commentaarstem van de voice over. De commentaarstem in Gossip Girl komt van de mysterieuze gossip girl die nooit haar identiteit zal prijsgeven maar ons niettemin wil onderhouden met de juicy over de over the top capriolen van superrijke tieners in Manhattan.

 

prachtig acteurs: bijna elke Amerikaanse dramaserie wordt bevolkt door beautiful people die je zomaar, al wandelende op de Meir, niet zo snel tegen het gorgeous lijf zal lopen. Maar wel in Gossip Girl. Met de leuke bijkomstigheid dat de acteurs niet alleen heel erg mooi zijn maar ook van het type ‘ook interessant om naar te kijken’ mooi. Ik heb een crush op drie van de vijf mannelijke hoofdrollen. Anders dan in BH 90210 gaat het dus niet tussen Brandon of Dylan, hier is het én Nate én Chuck én Rufus. Da’s prettig voor de girls. Voor de mannen heet het vast Serena Van Der Woodsen. Een mooie meid met nog een beter figuur dan Rachel Green.   

 

interessante personages: de serie wordt bevolkt door complexe karakters die nooit alleen maar pure evil zijn of alleen maar two goodie shoes. Sex and the City geloofwaardige karakters dus. Je voelt met ze mee. Maar wees gerust, alle complexiteit ten spijt, sommige personages zijn bitchin’ genoeg om zelfs queen of that kinda b Amanda (Melrose Place) naar huis te sturen.  

 

knappe outfits: en om nogmaals naar Sex and the City te refereren: de outfits! Wat een outfits. Ik bedoel maar, Carrie Bradshaw had een prachtige garderobe ter beschikking alleen, in meer dan de helft van haar outfits kon je niet decent over straat lopen. Het was ‘leuk! Maar toch maar niet.’ Gossip Girl is de allereerste Amerikaanse serie waarvan ik kan zeggen jaloers te zijn op de outfits (anders dan bij de doorgaanse tienerseries - en waarvoor ik Gossip Girl nog extra punten geef - is dat ze enorm goed gekleed gaan maar verder niet echt de behoefte voelen om daarover te praten, maar dat is tussen haakjes). Wie o wie is de stylist?  

 

de locatie: New York, Manhattan (dus weer SATC), de Upper East Side. Als het gaat tussen East Coast en West Coast beken ik kleur en kies voor de East Coast (en dan heb ik het dus niet over hiphop).

 

de verhaallijnen: zijn gewoon over the top en kinky, en da’s ook de reden waarom iedereen in de 90’s naar Melrose Place keek. Het ene surprise ‘Nééé!’-moment gevolgd door het andere surprise ‘Nééé!’-moment. Guilty pleasures, smullen.

 

en dan nog de leuke details die het afmaken: de soundtrack is werkelijk de moeite waard, geen clichénummers van Chris Brown maar o.a. the Ting Tings (althans, voor wie dat de moeite waard vindt tenminste), verwijzingen naar populaire en klassieke cultuurproducten uit de Westerse canon, de overaanwezigheid van Audrey Hepburn (en de gouden jaren van Hollywood). Ik bedoel maar, een droomscene die refereert naar de eindscene van Breakfast at Tiffany’s! Yeah, da’s gewoon schitterend! Net zoals de hele serie.

    

my name a Borat in the US and A

I think Sascha Baron Cohen is a modern time genius! (but his best Borat video is too offensive to post here)

Borat David Letterman

 

Borat expert movie (I only saw the movie like over 20 times)

Borat!  Is nice!

Borat dating