american topmodel thinks through

over het land Europa

Ik meen dit toch een der grappigste YouTubefilmpjes te vinden. Des te meer ze spreekt des te meer ze uit de bocht vliegt. "Budas..., Budapest? I never heard of that!" 

Katie Morosky dag

't Is pakjesdag! Laten we een anarchie op poten zetten en hem eens niet vieren. Want weet je, wij worden ook niet gevierd. Er bestaat niet zoiets als een, ik zeg maar iets, Katie Morosky dag en elke dag opnieuw red ik ook iemand: mezelf. Probeer ik ook goed te doen. Ja, er is wel zoiets als mijn verjaardag maar die wordt slechts gevierd in kleine kring. Vanuit Tokio, Beiroet of Jakarta gaan ze me niet massaal cadeautjes sturen op m'n verjaardag. Helaas. 

Of ... misschien kunnen we hem toch wel vieren want eigenlijk wil ik de pakjes en de snoep niet mislopen maar dan wel op een andere dag dan 6 december. Een datumpje wordt geprikt op 3 augustus: Sint op de camping in Spanje! Hoezee! Zie je het al voor je? Een hele stoet witte Pieten want hun zwarte schmink is natuurlijk uitgelopen van de warmte en Sinterklaas met een zweetgeur rondom zich zodat geen enkel kind nog bij hem op schoot wil. Want in zwembroek mag de Sint natuurlijk niet opdagen. Van de pedofiliewet. 

Laten we dan (nu we toch open staan voor verandering) ook es een aparte vreemde gedachte uitvoeren, anders doen dan we gewend zijn (dat maakt het leven net spannend) en wild weldoen. In plaats van dat de Sint ons cadeautjes geeft gaan wij hem cadeaus geven. Geven is een mooie daad, niet? En als er een een cadeau verdient is het de Sint wel. Op een bejaarde leeftijd nog op de daken klimmen, speciaal voor ons. Wekenlang in saaie shoppingcentra zitten luisteren naar een bende kinderen die meer naar onsamenhangende woorden zoeken dan echt voluit kunnen praten. En toch blijft hij lachen. De Sint verdient net massa's pakjes!

En en eigenlijk, eigenlijk hoeven we de Sint niet eens te vieren. Want de Sint is slechts een symbool van het goede. Maar er moet wel iemand gevierd worden dus laten we, zomaar even uit het blote hoofd, Katie Morosky vieren, ja ik. Want ik probeer ook elke dag mijn best te doen en mezelf te redden. 

Op 3 augustus dus op de camping in Spanje met een stoet witte Pieten achter me. Ik verwacht jullie. 

Daar ginds komt ons Katie in Spanje weer aan...

Kylie, Kylie, Kylie!

Kylie Minogue en ik, we zijn ongeveer samen opgegroeid. Ze was nochthans niet mijn eerste idool, dat was Michael Jackson. Zelfs niet m'n eerste vrouwelijke idool, want dat was Madonna. Als je net als ik geboren bent eind jaren '70 van de vorige eeuw weet je niet anders dan dat Thriller en Borderline tot je prilste muzikale herinneringen behoren: dat elke jongen wou dansen als Michael Jackson en elk meisje Madonna wilde zijn, met blote navel.
Kylie was dus niet mijn eerste idool, wel was ze de eerste popster die ik bewust volgde. M'n eerste cassetjes kocht ik van haar en ze zat steevast als vast repertoire in m'n jonge playbackdagen. Kylie zong vrolijke kinderlijke popdeuntjes toen ik nog een kind was, wanneer ik puberde was ook zij op de dool in haar poging serieus genomen te worden en later rond m'n twintigste liet ze een volwassen, rijp geluid horen.

Ik ben een fan van het eerste uur, vandaar een ode aan Kylie.

(een reeds bestaand youtubefilmpje heb ik weer geknipt en geplakt en de muziek aangepast)

fanaf van Second Life

En de woede wil maar niet bekoelen: tenzij ik een som geld overmaak is m'n Second Life-alter ego niet meer beschikbaar. Weken weken heb ik er tijd in gestoken om gratische cadeautjes (kleren, haar, meubels) op te sporen zodat m'n SL-persona een aantrekkelijk rondborstig huiselijk poppetje werd. De uitdaging bestond erin om zonder ook maar een Linden Dollar uit te geven een Second Life op te bouwen ... of twee om helemaal eerlijk te zijn: 'k had daarnaast ook een mannelijk alterego gecreëerd, een hunk met een loepzuivere Spaanse naam: Ribeiro Savira. Werd daardoor wel eens - niet geheel onbegrijpelijk - in het voor mij onverstaanbare Spaans aangesproken, waarna ik dan begrijpelijkerwijs verbaasde virtuele blikken achter moest laten.  

Maar nu is al die tijdverspilling helemaal voor niets gew

eest als ik die creditkaart niet trek. Second Life is dus een spelletje waarvan iemand zo rijk wil worden dat hij/zij z'n spelers pas na weken van verslaving verplicht te betalen. Want wie wil nu z'n inspanningen verliezen? Als een Linden Dollar eigenlijk bijna niets waard is in de realiteit? Als je al een huis kan kopen vanaf een euro? Wie wil nu het resultaat van een inspanning kwijtspelen voor slechts 1 euro'tje minder? 

Een virtueel huis kopen voor dat euro'tje is zowat een  van de stomste en meest waanzinnige dingen die iemand kan doen. Een virtueel huis kopen dat je niet eens droog en warm houdt. Dat je niet eens droog en warm houdt en dat nooit zal doen. Kan je net zo goed je geld door de pot spoelen. Of het in de vijver van de krokodillen in de Zo

o werpen. Of het gewoon in de lucht gooien en dan heel snel wegrennen. En toch gebeurt het. Meer dan een miljoen mensen kopen zich virtuele huizen. Hoe ver zijn we dan gekomen, als maatschappij? Als mensen virtuele huizen gaan kopen? En het gaat hier niet eens om geld spenderen in de hoop iets te winnen. Nee, helaas, gewoon iets kopen waar je niets aan hebt, waar je niets mee kan, dat je niet eens kan vastnemen. Second Life. Kapitalisme in een zeer enge vorm.