van veel wat

Hello!

Wees welkom op deze pagina. Hij is nog jong, hij is nog fris. Maar we gaan er keihard tegen aan! 


maandag 3 november 2008

mislukte poëzie

Ik ga een nieuwe uitdaging aan. Ik wil het slechtste gedicht ter wereld schrijven. Waarom? Omdat het beste gedicht me vrij moeilijk lijkt: moet ik Goethe en Shakespeare enzo verslaan, no way dat ik die badass litf*ckers aankan. Maar het slechtste gedicht ... dat heb je zo geschreven. Denk je.  Niet dus.  Voor het slechtste gedicht ter wereld gelden er een aantal criteria:

 

  1. Het moet rijmen. Ja, hoor. Als het niet rijmt is het experimenteel en daarom interessant. Nu moeten we ons ver houden van alles wat interessant is.
  2. Het thema moet zo cliché zijn als wat. De liefde bijvoorbeeld. Of de geboorte van een kind. Heeft inmiddels velen onder ons aangezet tot het maken van mislukte poëzie.
  3. De taal en stijl moeten zo vergezocht, gekunsteld zijn dat je niet weet wat je leest. Letterlijk.

 

Zo. Ik heb gevonden:

 

Bij de eerste vertoning der frisse ziele

 

O jij, die als een pijl uit de minneschede kwam geschoten

Pijn, pijn, pijn!

O jij, die nu uit de binnenste moederwoonst werd verstoten

Ja, jij, jij, jij!

Bevangen in de allerrazendste vreugde bezing ik jouw zijn

Laat ons zingen! Laat ons zingen!

Dit is jouw gedicht, jouw vers, jouw lied maar geen kwatrijn

Laat ons dansen! Laat ons dansen!

Dans met ons op de vreugde van het kind!

Dat lacht, dat mmmmt, door ons bemind!

 

Dit kan nog slechter. Véél slechter. Om te beginnen is het thema maar al te duidelijk. Het is dus te goed om echt slecht te zijn. Een wedstrijd tegen mezelf zal ik (to be continued) 

Reeks: Vergeten hits: deel 3

Eigenlijk weet ik niet of onderstaande hits zo vergeten zijn. Aangezien ik nooit luister naar de radio en nauwelijks nog kijk naar muziekkanalen ben ik niet echt bevoegd om te bepalen wat vergeten is (nieuwe muziek ontdek ik op het internet)... Niettemin: vet fun deze reeks. 

Labi Siffre

 

Beverly Craven

 

 C+C Music Factory


 

who's afraid of criticism?

Tegen beter weten in zeg ik vaak al glimlachend, grootmoedig "Ik kan best tegen kritiek. Zeg het maar, hoor. Wat is er mis?" Glimlachje. Zich niet bewust van mijn ware aard, meent m'n gesprekspartner vrijuit te kunnen gaan in z'n commentaar, zonder de nodige kinderachtige conflicten achteraf. Achteraf krijgt hij ... Mokken, razernij, huilbuien, weglopen, het vernietigen van m'n  werkstuk,... Alles wat m'n grootmoedige woorden tegenspreekt volgt. Pas als m'n criticus de opmerking "Ik dacht dat je toch tegen kritiek kon?" tussen m'n onbezonnenheid kan plaatsen, bedaar ik. Oh ja, ik mag me niet zo laten kennen. 
In dit geval ben ik niet zozeer woedend omdat een enkele ziel m'n blog de *** vindt. Moet hij/zij zelf weten  en vervolgens moet hij/zij hier ook niet meer komen. Niet iedereen kan alles goed vinden wat je doet en in de eerste plaats schrijf ik hier omdat ik er zelf plezier aan beleef. Voor mij meer dan een reden genoeg om door te gaan. M'n woede lag eerder in het feit dat het de eerste stem was. De eerste stem, een negatieve... 
Maar weet je, een van m'n grootste idolen kreeg aanvankelijk ook de wind tegen. Hij werd uitgejoeld door een hele concertzaal en ging vervolgens huilend op de pot zitten. Tot op de dag van vandaag zijn er nog een hele hoop mensen die nooit wat in hem hebben gezien. Dat heeft hem echter nooit tegen gehouden mij ondermeer te verblijden met z'n muziek, lyrics, een prachtig optreden,... Voor mij nog een grotere reden om hiermee door te gaan. En er is altijd wel een persoon te vinden die goed vindt wat ik hier doe. Ikzelf.           

zondag 2 november 2008

biecht aan Alain Delon

Gisteren stootte ik op Facebook op het profiel van Alain Delon. Of nee, liever: gisteren zocht ik op Facebook naar het profiel van Alain Delon, vond vervolgens tientallen imposeurs die ik geduldig een voor een afging tot ik bij een Alain Delon kwam die me Alain Delon leek. Dan voltrok er zich, zoals men dat in het Engels zo mooi zegt, een aanval van goosebumps all over. Dit is Alain Delon. Op Facebook. Alain Delon op Facebook. Een vreugdevol moment.

Ik besloot m’n Frans boven te halen en hem een klein persoonlijk berichtje te sturen:

Hallo Monsieur Delon,

Je m' excuse pour vous déranger mais j'étais justement curieuse. Êtes-vous vraîment Alain Delon? Parce que pour moi, c'est un peu spécial que vous êtes ici car je suis un grand fan!

Bonne journée,

Minutenlang voelde ik de spanning van een schoolmeid die haar allereerste liefde opbiecht. Dankje, Facebook. Dankje voor mij zulke momenten te bezorgen. 10 minuten later kwam ik erachter dat het toch een imposeur betrof.

Inmiddels heb ik het ware profiel van Alain Delon gevonden. Maar hem een briefje sturen, durf ik niet meer. Wel ben ik een fan van hem geworden, al betwijfel ik of hij z’n fanberichten leest want enige reactie van hem op z’n prikbord kan ik niet terugvinden.

Alain Delon. Al kan ik niet precies zeggen waarom, hij is me heel dierbaar. Natuurlijk vind ik hem een goede acteur: intenser dan Sean Penn, charmanter dan Julia Roberts, het acteertalent van een Seymour Phillip Hoffman. Verenigt in hem zowel het demonische van een Jack Nicholson als de angelicaanse schoonheid van een Johnny Depp. Alain Delon ìs gewoon elke rol die hij speelt, die hij speelt met z’n handen, z’n stem, z’n hart, z’n ziel. En z’n ogen, die alles zeggen. En meer : dat wat woorden vaak niet kunnen uitdrukken…

Alain Delon, een zeer goede acteur dus maar da’s niet de reden waarom hij me zo dierbaar is. Het verhaal met mij en Alain Delon is ongeveer zoals een bliksemschicht die inslaat waarna je nooit meer hetzelfde bent. Want je hebt ‘het’ gezien. Je weet dat ‘het’ bestaat. Pure, ontroerende, fascinerende, verstommende, ja, zelfs dé schoonheid bestaat echt. Alain Delon, de Platoonse vorm Schoonheid. Verzamel alle uitzonderlijke mooie dingen bij elkaar en je krijgt Alain Delon. Naar hem kijken is een genot waar je nooit moe van wordt, dat je keer op keer opnieuw wil beleven. Geboeid door de manier waarop hij praat met alleen z’n ogen doet hij mij alle besef van tijd en ruimte vergeten… En soms laat ik wel een traan, als bij het horen van een wonderschone aria.

Alain Delon, als ik het weer aandurf stuur ik je een briefje.


(filmpje is niet van mijn hand)